vanbedgevallen

Daar lig ik dan. Midden in de nacht op een plastic ziekenhuismatras. Naast me staat een hartslag- en zuurstofmeter die onophoudelijk irritant piept. Daarnaast een geel gevaarte met ijzeren spijlen, waarin mijn dochtertje onrustig ligt te slapen. Ik staar naar dat kleine lieve meisje in dat grote bed en vecht tegen de tranen. Arm kindje. Dit is mijn schuld!

Eerlijk zijn en biechten

Ik heb lang getwijfeld of ik dit verhaal zou delen. Het is niet iets waar ik trots op ben. Maar toen mijn vriend me herinnerde aan de betekenis van het woord “Spruit” in onze merknaam (namelijk: we beloofden niet alleen de leuke momenten, maar juist ook de minder leuke of zelfs vervelende momenten te delen), besloot ik toch te biechten.

Wat er is gebeurd? Deze moeder heeft haar kind van het bed “laten vallen”. Op een harde laminaatvloer.

Even lekker spelen

Het was zaterdagmiddag en mijn vriend en ik waren ons klaar aan het maken voor een etentje met vrienden in de stad. Vayèn was vrolijk en ondanks dat het al lang tijd was voor een slaapje, was ze allesbehalve moe. Dus we besloten haar op ons bed te leggen, zodat ze even kon spelen.

Sinds een paar dagen was ze fanatiek aan het rollen, dus natuurlijk legden we dikke rijen kussens aan beide kanten van het bed. Mocht ze gaan rollen, zouden de kussens haar tegenhouden. Bovendien waren we allebei in de buurt. Mijn vriend in de badkamer en ik in de kamer ernaast. Om de paar minuten liep één van ons naar de slaapkamer toe, om te controleren of alles goed ging. En elke paar minuten constateerden we dat ze niet eens in de buurt van de kussens kwam, en ze rustig op haar rug lag te spelen.

Moederinstinct

Ik kwam net terug van onze slaapkamer en stond me op te maken in de kamer ernaast, toen mijn moederinstinct me vertelde dat ik nog een keer moest gaan kijken.
Streng sprak ik mezelf toe. Niet zo paniekerig! Hoe vaak had ik de afgelopen maanden niet gedacht dat ik toch écht moest gaan kijken terwijl mijn dochtertje lag te slapen? Bijna net zo vaak was ik direct gegaan. En keer op keer was er natuurlijk (en gelukkig!) niets aan de hand.

Ik ‘maakte mijn mascara af’ en liep daarna (ongemerkt toch iets sneller dan anders) naar onze slaapkamer. Ik kwam de kamer binnen en zag Vayèn op haar buik op het uiterste randje van het bed balanceren. Een schreeuw van blinde paniek ontsnapte uit m’n keel en ik maakte een snoekduik om haar op te vangen. Te laat. Mijn lieve, mooie meisje viel van het bed, en knalde met haar hoofdje op de grond.

Naar de huisartsenpost?

Dat onze dochter een flinke keel kan opzetten wisten we wel, maar zo hard als ze nu begon te gillen…dat hadden we écht nog nooit gehoord. We liepen wiegend met haar door de kamer, en depten met een koude washand op haar hoofdje, om de bult en blauwe plek die er ongetwijfeld zouden komen, tot een minimum te beperken. Toen ze was gekalmeerd besloten we voor alle zekerheid contact op te nemen met de huisartsenpost in het ziekenhuis. De assistente stelde wat standaard vragen, stelde ons gerust, en zei dat we voor alle zekerheid wel even langs het ziekenhuis moesten. Met zulke kleine kindjes nemen ze geen enkel risico.

Protocollen

Eenmaal aangekomen bij de huisartsenpost was Vayèn weer haar vrolijke zelf, en had ze “praatjes” voor tien. De huisarts zag dan ook snel dat er weinig mankeerde. ‘Ik bel de kinderarts nog even, en dan mogen jullie gaan’, aldus de huisarts. Nou dat bleek niet helemaal het geval. De huisarts hing op en vertelde dat de kinderarts Vayèn toch even wilde zien. We werden dus doorgestuurd naar de eerste hulp. Niets om ons zorgen over te maken. ‘Protocollen’, garandeerde ze ons.

Op de eerste hulp werd Vayèn weer gecontroleerd, en hoewel ook de kinderarts niets bijzonders kon ontdekken, wilde ze wel dat Vayèn een nacht zou blijven ter observatie. Dat was schrikken! Gelukkig mocht ik de hele nacht bij haar blijven. Ieder uur werd ze gewekt en werden diverse controles uitgevoerd. Gelukkig bleek elke keer weer dat ze niets mankeerde. Dus na een hele onrustige nacht mochten we naar huis. Behalve de blauwe plek en de bult op haar hoofdje, zou ze er niets aan over houden. En ik? Ik ben gelukkig met de schrik vrijgekomen, maar ben nu extra alert en voorzichtig met mijn meisje. Dit mag nóóit meer gebeuren!

Moraal van dit verhaal? Laat je kindje nooit ongezien achter op bed of bank (ook niet voor héél even). En misschien nog wel belangrijker…luister al-tijd naar je moederinstinct, dat heb je niet voor niets!

Nadia
2 antwoorden
  1. Akke
    Akke zegt:

    Moeders zijn ook maar mensen en geen moeder is perfect. Gelukkig maar. Zo heb ik Jimmy es een keertje met wipstoeltje en al vanaf een keukenstoel onder de tafel laten vallen. Volgens mij toch niets aan overgehouden ?

    • Nadia
      Nadia zegt:

      Dankjewel voor je bemoedigende woorden Akke! “Gelukkig” ben ik na dit blog overspoeld door (veelal privé-)berichten van moeders die iets soortgelijks hebben meegemaakt. Dat zorgt ervoor dat ik me ietsje minder slecht voel ;-)!

Reacties zijn gesloten.