Berichten

Toegegeven: de zwangerschap van Vayèn was een eitje! Ik voelde me tot op de allerlaatste dag (en ik was een week over tijd) kiplekker… Deed tijdens mijn verlof dagelijks leuke dingen… Had volop vrienden en familie om me heen die óók vrij (lees: zwanger) waren… Sportte (paaldansen!) tot vlak voor de bevalling… En als ik een keertje wat moe was, dan plofte ik lekker op de bank en nam ik wat tijd voor mezelf.

Ik kijk terug op een héérlijke tijd. Dus je raadt ‘t al… Dat wilde ik nog wel een keer 😉!

Toen ik opnieuw in verwachting was, was ik dan ook dolblij. Ik keek uit naar weer zo’n heerlijke zwangerschap. En hoewel ik ook dit keer echt niet mag klagen, zijn er toch een aantal dingen die tijdens een tweede zwangerschap gewoon net even euhmm, tsjah “anders” zijn!

Baby aankondiging

En dat begon al bij het vertellen van het blijde nieuws. Waar opa en oma bij de eerste een gat in de lucht sprongen en sommige vriendinnen mega verbaasd waren, moesten we het nu doen met “Ja, duhh, alsof wij dat niet door hadden” of met een “Gefeliciteerd, maar het werd ook wel tijd hoor!”.

Lees ook: Ik maakte een mini-escape room om te vertellen dat ik zwanger ben!

Hallo, buik!

En waar ik bij de eerste tot zeker halverwege de zwangerschap prima in staat was mijn buikje te verbloemen, maakte ik me nu ruim voor de 12-weken grens al zorgen over die immense babybuik. Want: zouden ze het op het werk niet al lang doorhebben? Strakke shirtjes verdwenen achterin de kast, en wijde blouses werden favoriet. Wijde en vooral ook lange blouses overigens, want die knoop van de spijkerbroek werd vanaf tien weken zwangerschap al bij elkaar gehouden door een elastiekje.

Lees ook: 8 bekende zwangerschapskwaaltjes

Samen zwanger

Bij de eerste was ik “samen zwanger”. Letterlijk. Niet alleen bedoel ik daarmee dat manlief ontzettend meeleefde (doet ie nu overigens weer), maar ook zo ongeveer samen met ál mijn vriendinnen. Bij elk krampje ging er een berichtje in de groepsapp (“Ik voel dit… Is dat normaal?”) en bij elke mijlpaal werd uitgebreid stilgestaan. We waren állemaal zwanger, dus ons hele leven stond in het teken van de aankomende baby’s. En hoewel zowel mijn vriend als mijn vriendinnen ook nu natuurlijk ontzettend meeleven, heb ik tóch net ff iets meer het idee dat ik het alleen moet doen dit keer. (Dus oproep aan mijn vriendinnen: word snel weer zwanger ajb! 😉)

 

Milestones

Natuurlijk had ik tijdens de eerste zwangerschap de bekende milestonekaarten om bij te houden hoe ver ik was (niet dat ik daarvoor die kaarten nodig had, want ik wist het op de dag af hoor!). En wekelijks schoot ik een kiekje om de groei van mijn buik te kunnen monitoren. Hoeveel buiken-foto’s ik nu al heb gemaakt? Die zijn op één hand te tellen vrees ik. En de milestonekaarten die liggen nog ergens achter het schot.

Lees ook: 5 originele zwangerschapsaankondigingen!

Voorbereidingen?

De babyuitzetlijst kende ik uit m’n hoofd (en had ik binnen no-time in huis), de naam wisten we bij wijze van vanaf week 1, de geboortekaartjes lagen al halverwege de zwangerschap “klaar” bij de drukker, en het kamertje heeft maanden kant-en-klaar staan wachten op haar nieuwe bewoonstertje. Dat was tijdens de zwangerschap van Vayèn. Nu ben ik over de helft van de zwangerschap en heb ik nog geen babyuitzetlijst bekeken, zijn we nog niet zeker van de naam (om over het geboortekaartjes nog maar te zwijgen), en moet er aan het kamertje nog het nodige gebeuren. Ben ik dan minder geïnteresseerd in de baby? Nee hoor, ik heb gewoon wat meer afleiding!

Lees ook: Zwangerschapsdementie, ik ben het even kwijt!

Want over afleiding gesproken…

Ik heb nu natuurlijk een mini-me door het huis lopen, die het liefst heel de dag met mama speelt, en die het niet altijd even leuk vindt als mama gewoon even op de bank wil zitten. Of een zwangerschapsmagazine wil lezen. Laat staan een kamertje wil inrichten. Ik heb gewoon echt even wat minder vrije tijd / me-time dan tijdens de zwangerschap van Vayèn.

 

Wat een verschillen he!? Maar het geeft niets! Ik probeer minstens zo te genieten als de eerste keer. Maar zoals ik al zei: de zwangerschap van een tweede is gewoon net even wat…. Anders!

Herkenbaar? Waren jouw zwangerschappen ook zo verschillend van elkaar? Ik ben benieuwd!

Nadia

 

Laatst zei iemand tegen me ‘oh… dit is zeker je tweede’. Daarmee werd vooral bedoeld dat ik nogal relaxed (of misschien wel nonchalant) reageerde op het feit dat de kleine vent lekker in z’n romper aan het kruipen was over de harde tegels buiten.

Tjaaa ben ik echt zo anders bij de tweede? Zeker!

Borstvoeding

Bij de tweede heb ik mezelf niet eindeloos laten meeslepen in de borstvoedingstirannie. Voor de duidelijkheid: ik ben pro-borstvoeding, maar niet ten koste van alles. Voorop staat dat je goed voor jezelf moet zorgen, aan jezelf moet denken, dat je kleintje genoeg voeding binnen moet krijgen en dat hij of zij goed groeit. En als dat alles niet met borstvoeding lukt, dan niet. So what. Bij de tweede durfde ik die knoop sneller door te hakken. Heerlijk.

Consultatiebureau

Door het consultatiebureau gebeld worden dat je die ochtend eigenlijk een afspraak had staan voor de inentingen van de jongste. Oeps. Biecht: dit is niet één keer maar meerdere keren gebeurd.

Vallen en stoten

Nu ben ik sowieso niet zo stresserig op dat gebied. Ik troost de kleintjes echt hoor als ze gevallen zijn, geef ze een dikke vette kus en als het nodig is een pleister van K3 of Bumba. Maar de dokter zal ik niet (meer) zo snel inschakelen. Iets met voortschrijdend inzicht van het moederinstinct. Als ze direct huilen, het betreffende gewonde ledemaat nog goed bewegen ;), normaal eten en drinken en bovenal nog lekker zichzelf zijn… dan is het allemaal niet zo ernstig.

Pro in Heimlich voor baby’s

Waar ik bij de eerste enige stille paniek ervoer als ze zich verslikte ben ik nu een ware pro in ten alle tijden rustig blijven en de Heimlich toepassen bij baby’s. De jongste wil zich nog wel eens verslikken. Als een klopje op z’n rug onvoldoende helpt (zelfs z’n grote zus weet dit inmiddels) moet er grover geschut ingezet worden. Zonder blikken of blozen hebben we hem dan binnen een seconde op de kop, met zijn buik op onze onderarm en geef we hem klopjes op de rug. Werkt perfect en daarna gaat iedereen weer over op de orde van de dag.

Voedingsschema

Ik was met de komst van de tweede het voedingsschema van de eerste spontaan vergeten. Ik had echt geen idee meer hoe ik het toen deed met de voedingen, om de hoeveel uren, hoeveel cc e.d. Die schriftjes die ik in die tijd bij hield kwamen opeens weer heel goed van pas. Dan nog kom je tot de conclusie dat elk kind zijn eigen schema heeft. Dus 1 op 1 overnemen is eigenlijk geen optie. Daarnaast ben ik bij de tweede sowieso wat makkelijker geworden. Er zat ergens een schema in mijn hoofd maar ik deed het vooral op gevoel. Erg lastig als oma of tante bij het oppassen opeens naar zijn voedingsschema vraagt… uhhhh.

Overal kruipen

Nu zijn mijn man en ik misschien ook een beetje smetvrezerig, maar de oudste lieten we echt niet zomaar te pas en te onpas ergens kruipen. Bah, al die smerige vloeren. Gigantisch vrijheidsbeperkend voor die kleintjes natuurlijk. Want, hebben ze net geleerd om zich zelfstandig voort te bewegen mag het niet omdat paps en mams het vies vinden. Dus nu gaat het anders. In de woonkamer, in het gras, in het zand, op de harde tegels of dat leuke pad in onze tuin met die kleine steentjes (super onhandig met kinderen!)… meneer mag overal kruipen en maakt daar gretig gebruik van.

Wat vinden jullie? Makkelijk of gewoon moederinstinct 2.0?

Muriël