Berichten

Nadat Nova de vorige keer behoorlijk overstuur was toen ik hem op de peuterspeelzaal achterliet was ik benieuwd hoelang dat zo door zou gaan. Zelfs in groep 1 van de basisschool is de juf nog regelmatig kinderen aan het troosten die niet willen dat papa of mama weggaat. En regelmatig dezelfde kinderen. Als dit maar niet week in, week uit hetzelfde blijft bij Nova. Dan gaan het voor hem en voor mij hele zware ochtenden worden.

Eerst maar eens kijken hoe het afscheid de keren daarop zal gaan.

De tweede keer

We waren een week verder en het was tijd voor zijn tweede ochtend bij de peuterspeelzaal. Hij had het al precies in de gaten. Zijn jas moest weer aan en hij stopte zelf zijn knuffel in de tas, omdat ik dat vorige keer ook had gedaan. So far, so good. De tas moest natuurlijk op zijn rug. Samen met zijn zus Lynn liep hij naar school toe. Je kon echt merken dat hij er zin in had. Ja toen nog wel! En ja hoor, toen we in het lokaal van de peuterspeelzaal aankwamen was het weer precies zoals de week ervoor. Dikke tranen. Ik heb hem gauw een kus en een knuffel gegeven en ben er vandoor gegaan. Weer heb ik om de hoekje gestaan om naar het gehuil te luisteren. Ik zag dat de juf hem in de armen had en ze samen aan het rondlopen waren in het lokaal. Na een paar minuten hield het huilen op en kon ik weer met een gerust hart naar huis toe. Gelukkig was hij dit keer een stuk sneller over zijn verdriet heen dan de week ervoor. Dat gaat de goede kant op.

De derde ochtend

Hij ging nu voor de derde keer naar de peuterspeelzaal. Weer hetzelfde riedeltje als die weken ervoor. Knap eigenlijk dat het bij die kinderen al zo snel in hun systeem zit. Ze weten precies wat ze moeten doen na zo’n korte tijd. Daar stonden we voor het lokaal en het was drukker dan normaal. Gelijk zijn knuffel maar weer gegeven, want die zal Nova wel nodig hebben. Met zijn lievelingsknuffel in zijn hand kan hij alles toch wat beter aan. Hij was een beetje overrompeld door de drukte van de andere kinderen. Hij bleef heel dicht bij mij staan en keek naar alles wat er in het lokaal gebeurde. De juf ging de Playmobil pakken uit een andere kamer en vroeg of de kinderen met haar mee wilden lopen. Ze vroeg het ook aan Nova. En hoewel hij in zijn knuffel gedoken zat liep hij toch achter de juf aan met de rest mee. Ik kon zo weglopen. Geen gehuil of iets. Dat was een fijn gevoel zeg.

Dit gaat goed

De volgende ochtend had hij er weer iets meer moeite mee. Hij wilde me niet zo makkelijk loslaten. Dus ben ik maar samen met hem op de bank gaan zitten en de juf kwam er naast zitten met een boekje. Dat vond hij wel interessant. De juf pakte hem over en weer kon ik redelijk makkelijk weglopen. Iedere ochtend gaat het afscheid steeds wat beter. Hopelijk kan Nova mij over een paar weken met een lach op zijn gezicht uitzwaaien. Dat zou helemaal top zijn. Ook voor mijn gevoel.

In de middag kreeg ik een foto doorgestuurd van mijn moeder die Nova altijd ophaalt van de peuterspeelzaal. Hij had een mooie bakkersmuts op. Schijnbaar hebben ze lekker staan bakken daar, dus hij kreeg wat broodjes mee naar huis en een mooie muts. Hij straalde helemaal vertelde mijn moeder. Daardoor had hij zoveel bekijks. Er stopte zelfs een auto om naar die trotse jongen van ons te kijken.

De laatste keer voor de vakantie

Zijn laatste ochtend voor de zomervakantie. We waren aan de late kant dus we brachten eerst zijn zus naar haar klas en toen liep ik door met Nova. Zijn tas opgehangen en zijn jas uitgedaan. Dat gaat altijd met een beetje moeite omdat hij die op één of andere manier graag aan wil houden. Zijn knuffel had ik expres in de tas gelaten. Kijken of hij het dit keer zonder kon. We liepen samen het lokaal in. Dat begin blijft toch een beetje eng voor hem. Hij klampte zijn armpjes om mijn nek. Ik probeerde hem aan het spelen te krijgen, maar dat was nog iets te snel. De juf pakte hem over van mij zonder problemen. Ik gaf hem nog een dikke knuffel en een kus en samen met de juf ging hij mij uitzwaaien.

Nou ja, uitzwaaien is het niet geworden. Maar ik vond het al fijn dat ik dit keer niet weg hoefde te sluipen/rennen. Hij heeft me de hele tijd nagekeken tot ik uit het zicht was. Daarna is hij lekker gaan spelen en kreeg ik later op de ochtend nog een super schattig filmpje van mijn kleine schatje die leuk aan het dansen was.

Zo leuk om te zien dat hij zich daar goed vermaakt. Erg jammer dat er nu zo’n lange vakantie tussen zit. Ik ben bang dat het dan weer van voor af aan begint. Gelukkig weet ik nu ook dat hij zich snel op zijn gemak zal voelen daar.

En wat betreft Nova’s ontwikkeling? Sinds kort praat hij met twee woorden, hij praat ons vaak na en komt zelfs met woorden waarvan we niet wisten dat hij die kende. Of dat nou allemaal door de peuterspeelzaal komt dat weten we niet, maar om te horen hoe leuk hij het daar heeft en hoe lief hij daar is geeft ons wel de bevestiging dat dit zeker een goede keuze voor hem was.

We denken erover om hem nog een ochtend naar de peuterspeelzaal te brengen. Leuk voor hem, goed voor zijn ontwikkeling en dan heb ik ook even quality-time met de jongste. Dat zou ook leuk zijn!

Jody

 

In mijn vorige blog vertelde ik jullie over de zorgen die we hadden over zijn ontwikkeling. We weten dat je kinderen niet moet vergelijken, maar uiteindelijk komt er een punt dat je dat toch gaat doen. Zijn zus Lynn kletste namelijk op haar tweede al flink, dus vroegen we ons af waarom hij een jaar lang op alleen papa, mama en kaka bleef steken.

We hadden dus besloten om Nova naar de peuterspeelzaal te brengen. Hopelijk is hij daar anders dan thuis, anders kon de juf haar handen nog wel eens vol aan hem hebben. Want hij kan nogal snel van zich afslaan. Zijn zus Lynn moet het dan ook regelmatig ontgelden. Willen ze beide met het zelfde speelgoed spelen, dan kan zij rekenen op wat klappen op haar hoofd en een flinke ruk aan haar haar. Als hij boos op mij is omdat hij iets niet mag haalt hij ook snel uit. En altijd maar weer dat drinken op de grond gooien L. Om moe van te worden.

Peuterspeelzaal

Het was zover. Nova’s eerst ochtend op de peuterspeelzaal. Ik vond het allemaal best spannend. Hoe zou hij het vinden? En krijg ik het wel voor elkaar om hem daar achter te laten? Schreeuwt hij geen moord en brand als ik weg wil gaan? Zal hij lief zijn en goed luisteren?

Ik had mijn wekker expres wat eerder gezet dan normaal. Want waar ik normaal gesproken alleen hoefde te zorgen dat Lynn helemaal klaar was voor school had ik er nu nog één die aangekleed en al moest zijn om kwart over acht. De jongens, Nova en zijn broertje Joah, gingen op die dag altijd naar mijn moeder toe. Die kon ik dus in hun pyjama zo in de auto zetten. Dus nu op tijd eruit, aankleden, zijn haar doen en een broodje eten. Toen zijn jas aan en zijn rugtas om. Dat vond hij helemaal mooi, zijn zus Lynn deed dat ook iedere dag en nu mocht hij ook. Daar liepen ze samen, met hun rugtasjes om en er werden zelfs handjes vast gehouden. Wat zijn het toch een schatjes, smelt!

Afscheid nemen

Lynn liep mee naar de peuterspeelzaal, gaf hem een dikke knuffel en ging toen gauw naar haar eigen klas toe die twee deuren verderop zat. We kwamen binnen en er was nog niks aan de hand. Totdat de juf tegen hem begon te praten en haar armen voor hem opende. ‘Kom maar hier’ zei ze. Nou daar dacht Nova toch echt anders over. Hij kroop in mijn armen en zette het keihard op het huilen. Wat zielig zeg. Het is natuurlijk ook eng om ergens naartoe te gaan waar je niemand kent. Gelukkig kende ik zijn juf al van de tijd dat Lynn naar de kinderopvang ging en weet ik dat ze super leuk is met kinderen en vooral heel lief voor ze. Ik pakte snel zijn lievelingsknuffel erbij, hopelijk werd het verdriet hierdoor wat minder. Maar nee hoor, zelfs die kon het verdriet nu niet verzachten.

Ondanks dat hij het niet wilde gaf ik Nova aan de juf, want ik heb wel geleerd dat het echt het beste is om het afscheid zo kort mogelijk te houden en zo snel mogelijk weg te gaan. Anders maak je het alleen maar erger. Ik zei gedag en liep snel weg. Om het hoekje waar hij me niet kon zien bleef ik staan om te luisteren en te wachten totdat hij rustig werd. Verschrikkelijk om je kleine mannetje met zoveel verdriet te zien. Er bleef een andere moeder bij mij staan en die liep heel lief voor mij een paar keer terug om te kijken hoe het met Nova ging. Na ongeveer tien minuten was hij eindelijk gekalmeerd en kon ik met een gerust hart naar huis toe.

Een foto

In de loop van de ochtend kreeg ik een paar foto’s van de juf doorgestuurd. Het ging allemaal goed met hem en hij deed heel lief mee. Wat fijn zeg, en wat super dat ze tussendoor dus nog wat foto’s sturen. Een foto zegt meer dan duizend woorden.

De juf vertelde me dat hij lekker gespeeld had. Tijdens het buitenspelen zag hij Lynn nog op het andere schoolplein. Dat is natuurlijke hartstikke leuk en gelukkig vond hij het niet erg dat Lynn weer terug naar haar klas ging. Ze vertelde mij ook dat hij netjes fruit gepakt had om daarna weer op zijn stoeltje te gaan zitten. Dat doet hij thuis echt niet hoor! Hij had het heel goed gedaan voor een eerste dag. En het belangrijkste, hij vond het zelf erg leuk en wilde wel nog een keer naar “school” toe.

Dus uiteindelijk viel het allemaal wel mee. Gelukkig maar. We hebben Nova een beetje onderschat. Buiten het “dramatische” afscheid was hij een schatje. Of het afscheid iedere keer zo “dramatisch” is en of het te merken is in zijn ontwikkeling dat hij naar de peuterspeelzaal gaat lees je in mijn volgende blog.

Jody

 

Je kleintje is opeens niet meer zo klein. Bijna vier jaar en de basisschool komt steeds dichterbij. Bij ons kon je goed merken dat onze dochter er ook echt aan toe was. Het was al een tijdje, laten we zeggen, minder gezellig thuis. Er zaten dagen bij dat ik niet kon wachten tot het zover was. Zo tegendraads en eigenwijs als ze was. Heerlijk zo’n eigen willetje, maar liever niet als ik haar aan het opvoeden ben ;).

Ze wilde ook niet meer naar de kinderopvang. Het was niet meer leuk volgens haar. Dat was ook niet gek, want langzaamaan gingen al haar vriendjes en vriendinnetjes naar de basisschool toe. Ze was ineens de oudste met allemaal kleine kinderen om haar heen. Toe aan een nieuwe uitdaging.

Wennen op school

Vlak voordat ze vier werd mocht ze gaan wennen op school. Een paar ochtenden in de week. Wat was dat spannend voor haar (en ook voor ons als ouders!). Daar ging ze dan, met haar tasje gevuld met drinken en fruit. Ze was zo zenuwachtig dat ze niet wilde slapen en de volgende ochtend kreeg ze geen hap door haar keel omdat ze zich niet lekker voelde. We liepen samen met haar mee naar school, het lokaal in, op zoek naar de stoel met haar naam erop. Ze moest huilen en wilde ons niet loslaten toen wij weg wilden gaan. Dan breekt je hart. Je wilt je kind nooit verdrietig zien en het liefst blijf je bij ze om ze te troosten.

De eerste keer bleven we daarom ook langer. Iedere keer bleef ze huilen, terwijl ze school zo leuk vond! De juf gaf aan dat we het beste gewoon snel weg konden gaan, omdat het anders steeds moeilijker wordt. En ze had gelijk. Ik zag het bij mijn dochter en bij de andere kinderen in de klas. De juffen en meesters weten heel goed hoe ze een kind moeten afleiden/troosten en voordat je het schoolplein af bent is je kind al lekker aan het spelen in de klas.

De basisschool

Een paar dagen voor haar verjaardag zei mijn dochter tegen mij: “als ik vier word ga ik niet meer huilen”. En daar was geen woord aan gelogen. Wat een stoere meid zeg! Ons kleine meisje was ineens een hele grote meid en ging alle dagen naar school. Dit vond ik een grote stap in ons leven. Je zit thuis zonder haar, dat is wennen.

Als ik haar van school haal is ze zo blij. School vindt ze super, maar om weer thuis te zijn bij ons vindt ze ook heerlijk. Op weg naar huis vraag ik haar altijd wat ze gedaan heeft. Haar antwoord: gespeeld, gegeten, gedronken en de rest weet ze niet meer.

♥Tip! Als jouw kind ook zo kortaf is over school, ga dan naar de informatie-avond van school. Dan kom je erachter dat ze de kinderen spelenderwijs veel leren. Zo kwam ik erachter dat ze iedere week een letter leren met woorden die daarbij horen. Je kan concrete vragen stellen aan je kind en dan zullen ze (meestal) meer gaan vertellen over hun dag.

Waar moet je aan denken?

Op de eerste dag kregen wij een schoolgids en -kalender mee naar huis. Heel handig, zo ben je gelijk op de hoogte van alle vrije en bijzondere dagen op school. Er staat alleen niet in vermeld wat je kind allemaal nodig heeft voor school. En dat is nogal wat! Omdat je als ouders al druk genoeg bent, hieronder een lijst met spullen die je kind nodig zal hebben. Dan hoef je er zelf niet meer over na te denken.

#1 Knuffel

Aan het begin is het voor kinderen erg spannend en kan hun vertrouwde knuffel geborgenheid bieden.

#2 Rugzak

Om alle spullen in mee te nemen.

#3 Twee bekers

Één voor de ochtend en de ander voor de middag (dit geldt vooral als de school werkt met een continu-rooster).
♥Tip! De bekers staan niet gekoeld, dus melk kun je het beste meegeven voor de ochtend.
♥Tip! Kies beleg wat na een paar uur uit de koeling nog steeds lekker smaakt.

#4 Placemat of schone doek

Dit is wel zo hygiënisch, ze eten namelijk aan de tafels waar ze ook aan spelen. De kruimels kunnen ze zo makkelijk in één keer weggooien.

#5 Naamstickers

Te koop via goedgemerkt.nl. Je ziet veel dezelfde bekers, broodtrommels en tassen. Regelmatig wordt er een verkeerde mee naar huis genomen.

#6 Gymkleren

Gymtas & gymschoenen: met profiel op de zool want ze kunnen snel uitglijden op de vloer van de gymzaal.

Verder is het vooral belangrijk dat je kind zindelijk is. De juffen en meesters zijn erg druk, want de kinderen vragen constant om hun aandacht. Ze hebben dus geen tijd om de billen van onze oogappeltjes schoon te boenen. Als je kind niet zindelijk is bestaat de kans dat je als ouders naar school moet komen om een luier te verwisselen.

Hebben jullie zelf nog tips die we niet mogen vergeten? Laat het hieronder weten in een reactie.

Jody