Berichten

Onlangs las ik een artikel in HPdeTIjd waarin een moeder werd geïnterviewd en aangaf dat haar kinderen chronisch afhankelijk van haar zijn. Ondanks dat haar kinderen inmiddels zelf volwassen zijn en zelfs een gezin hebben, is moeder minimaal twee dagen in de week “met hen in de weer”.

Wat asociaal!

Was mijn eerste gedachte. Maar toen ik er wat langer over nadacht, besefte ik dat ook wij eigenlijk best leunen op onze (schoon-)ouders. Chronisch afhankelijk klinkt wat mij betreft een beetje te negatief, maar eerlijk is eerlijk: sinds wij een gezin zijn, zien wij onze (schoon-)ouders meer dan ooit. En hoewel dat altijd heel fijn is, is dat écht niet enkel voor de gezelligheid. Dat wij hen zo vaak zien is vooral omdat zij ons ontzettend helpen (lees: dat wij zo ontzettend afhankelijk van hen zijn).

Oppassen

In het weekend, als we zo nodig met vrienden de hort op moeten. Maar ook doordeweeks, op de dagen dat we allebei aan het werk zijn, nemen zij de zorg voor onze dochter uit handen. Week in week uit maken zij een feestje van hun oppasdag. Voor zichzelf, voor Vayèn, maar zeker ook voor ons. Want wanneer we thuiskomen uit werk hoeven we geen boodschappen te doen, is de tafel gedekt en het eten klaar, en kunnen we zonder enige stress zo aanschuiven. Hotel (o)pa & (o)ma is always open. Wat een luxe!

En ik kan me er ontzettend schuldig over voelen hoor, maar ik heb besloten om er vooral heel dankbaar voor te zijn en ervan te genieten. In plaats van tussen de pampers, weer even heerlijk gepamperd worden. En in plaats van altijd te zorgen, ook heerlijk even voor je laten zorgen.

Bedankt!

Wel ben ik van mening dat het heel bijzonder is dat beide ouders er zo voor ons zijn, en dat ze daarom best af en toe even in het zonnetje mogen worden gezet. En hoewel we dat regelmatig offline doen, is het ook online wel een bedankje waard.

Dus lieve papa’s en mama’s: Ja, we zijn misschien iets afhankelijker dan we diep in ons hart zouden willen, maar we zijn wel ontzettend dankbaar voor alles wat jullie voor ons doen. GRANDPA & GRANDMA, YOU ROCK!!!

P.S. In hoeverre zijn jullie afhankelijk van je (schoon-)ouders?

 

Lees ook onze gastblog: Opa moest mee naar de fotoshoot

Nadia

Afgelopen maand ben ik met vent en zonder kindje naar Scheveningen geweest. Lekker uitwaaien op het strand en tot laat in de kroeg hangen. Een paar dagen op “anti-kindvakantie” om het maar een naam te geven. Natuurlijk heb ik Nadia’s blog: op vakantie met kids vs stelletjes vakantie nog even goed terug gelezen. Voor een weekendje weg is dit weer net even anders.

Ik vond het weekendje weg echt een absolute aanrader en we hebben met elkaar afgesproken dat we vanaf nu ieder jaar één weekend zonder onze dochter weggaan. Wat meer tijd voor elkaar, de relatie en elkaar weer waarderen als de leuke persoon waarop je gevallen bent in plaats van de firma ‘pap en mam’ waar wij sinds 14 maanden voor werken :p. Ik heb een rijtje met de voordelen gemaakt voor de mensen die nog twijfelen om weg te gaan zonder kinderen.

De voordelen:

  • In plaats van 3 uur ben je maar een half uurtje kwijt aan het inpakken van je tas. Geen luiers, voedingen en rompers om over na te denken.
  • Je kunt wegrijden wanneer je wilt. Je zit dus niet tot 14:00 uur te wachten tot madame wakker wordt.
  • Je kunt naar hele andere bestemmingen dan dat je zou doen met kinderen (ruil een weekendje CenterParcs maar in voordat weekendje Antwerpen of Parijs ;)).
  • De dagen duren echt langer, je kunt van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat doen waar je zin in hebt zonder dat je rekening hoeft te houden met bedtijd en etenstijd.
  • Je kunt beiden iets (of wat meer) drinken. Je hebt het hele weekend geen verantwoordelijkheid over zo’n kleintje.
  • Automatisch betekent dit dat je (je roes) kunt uitslapen.
  • Je maakt je (schoon-)ouders heel erg blij met een lang weekend met hun favoriete kleinkind.
  • Je kunt je mooiste jurkje aan zonder dat je bang bent dat het, voordat je de deur uit bent, alweer ondergekotst/gepoept/gesmeerd is.
  • Heerlijk uit eten zonder dat je je na een half uur al opgelaten moet verontschuldigen bij de andere restaurantgasten.
  • Tijd voor elkaar betekent ook echt TIJD VOOR ELKAAR. Geen afleiding, geen poepluiers, en geen babyfoon!

Zijn jullie al eens een romantisch weekend weg geweest samen? Dacht je de hele tijd aan de kindjes thuis of vond je het stiekem wel even lekker zonder ze?

Irene

 

 

Vanmiddag zou ik even op visite gaan bij mijn dochter.  Ik was geïnformeerd over een fotoshoot over een jongen/meisje ballon die bij het kapot prikken zou laten zien door blauwe of roze confetti snippers of het een jongen of een meisje ging worden. Sophie, zwanger van een jongen of een meisje (meer keuzes hebben we nog steeds niet in deze gendergeneratie), zou optreden als leading lady. Mijn kleindochter werd ietwat voortijdig uit bed gehaald maar reageerde daar niet echt op. Wij togen aansluitend naar het plaats delict in een wijk in Apeldoorn met een mooi groot sportveld. Sophie nam aldaar een ballon in haar hand met daarin roze of blauwe snippers maar het is niet aan mij te vertellen welke kleur. De fotoshoot behelsde echter beide kleuren en dat werd ondanks de forse wind vakkundig in scene gezet.

Wel vier stuks!!

Allereerst had ik als opa de taak om de aanwezige kinderen, (maar liefst vier stuks!), een beetje in de gaten te houden, opdat ze niet van het kleed zouden kruipen en niks in hun nieuwsgierige mondjes zouden stoppen. Een taak waarvan ik dacht: “die kan ik wel aan”. In de praktijk echter hield ik ook een oog op de fotoshoot en daarom ontsnapte er wel eens één van de vier aan mijn aandacht. Een rolwisseling bracht uitkomst. Een der jonge moeders, Muriël, nam mijn taak over en bleek daarvoor meteen beter geschikt.

Een nieuwe taak

Ik ging roze of blauwe confetti snippers strooien, rekening houdend met de wind. Een taak die mij beter afging dan op al dat jonge grut passen. Toch kon ik niet voorkomen dat ik bij het de aan mij opgedragen taak (roze of blauwe snippers strooien), telkens een blik wierp op mijn kleindochter. Die liet zich niet vangen op het uitgespreide kleed maar ging op ontdekking met haar 10,5 maanden. Al kruipend verkende ze het aanpalende grasveld en liet zich niet weerhouden door de grenzen van het kleed. Op het gras lagen steentjes, takjes en ander organisch materiaal dat uitgeprobeerd diende te worden. Haar moeder ging onverdroten en ook vol vertrouwen door met het schieten van de shoot.

Wat een genot

Kom ik eindelijk tot wat ik eigenlijk wil zeggen. Ik heb vanmiddag een paar jonge moeders bezig gezien met hun kinderen. Wel vier stuks…die alle kanten op waaierden want al die kinders zijn of beginnen mobiel te worden. Ik heb als opa genoten van de zekerheid die deze jonge moeders uitstraalden naar hun kinderen, de rust die ze bewaarden ook als de kinderen een takje in hun mond namen of het gras maar eng vonden. Ik heb als opa gewoon een topmiddag gehad. Genoten van mijn kleindochter maar ook van al die andere kinderen. En Sophie… of het blauw of roze wordt…. (ja ik weet het) maar je wordt weer een topmoeder…

Een opa.

Toen ik ontdekte dat ik zwanger was, wilde ik dat het liefst van de daken schreeuwen. Met veel moeite hebben mijn vriend en ik ons “geheim” stil kunnen houden tot ik twaalf weken in verwachting was en we een echo hadden gehad bij de verloskundige. Eindelijk mocht ik het vertellen! In onze vriendengroep is het […]