Berichten

Dat sporten gezond is weet natuurlijk iedereen. Vanaf wanneer begin je daar nou mee? Kunnen peuters ook een sport doen? Natuurlijk! Er zijn veel verschillende leuke sporten voor je kleintje om te doen of om samen te doen! Dat is toch weer even wat anders dan je kind uitlaten in de speeltuin elke middag 😉. Ik vind het heerlijk om er elke dag (als we vrij zijn natuurlijk) even uit te gaan met Boris!

Lees ook mijn blog: De leukste peuter boeken

Peutergym

Op Monkey moves lees ik over peutergym. De kinderen lopen over banken, spelen met een hoepel of gooien met een bal. Het stimuleert o.a. motorische vaardigheden, zelfstandigheid en ruimtelijk inzicht. De activiteiten zijn afgestemd op de levensfase van je kind. Gym is niet alleen voor peuters,  maar ook een dreumes kan al op gym.

Peutervoetbal

Steeds meer kinderen gaan op peutervoetbal ook wel voetjebal genoemd. Ook steeds meer verenigingen spelen hier op in.  Voetjebal is ontwikkeld voor peuters en kleuters vanaf 2 jaar. Er wordt gewerkt met kleine groepen van maximaal 8 kinderen en hun papa of mama.

Het vrolijk gekleurde materiaal is ontworpen ter stimulatie van de coördinatie, behendigheid en balans. De lessen zijn opgedeeld in twee fases: voor de jongste ‘voetjeballers’ gaat het om zelfverzekerdheid bij het lopen, maar ook om enkele basisprincipes van voetbal zoals trappen, passen, draaien en jongleren.

In de tweede fase wordt gefocust op het controleren van de bal met alle mogelijke lichaamsdelen, passes, dribbeloefeningen en nog veel meer. Voetjeballers vallen op door hun ongekende vaardigheid. Dit is dus wel meer voor de wat oudere peuters.

Peuterjudo

Peuterjudo houdt de conditie van je zoon of dochter op een natuurlijke manier op peil! En het leuke is: je peuter doet het samen met jou! Is je zoon of dochter 2 jaar of ouder? Dan kun je samen met hem of haar meedoen met Peuterjudo bij bijvoorbeeld Shin Hajimeru. Dit lijkt me overigens erg grappig, mijn vriend is best een beetje lang, dat hij dan mag gaan judo-en met Boris?!?! Ben benieuwd hoe dat is 😉. Samen zouden ze dan de basisprincipes van Judo spelenderwijs leren kennen. Peuterjudo stimuleert de controle die je peuter over zijn of haar lichaam heeft. Door de bewegingen ontwikkelt je kind motorische vaardigheden en daar heeft hij of zij levenslang profijt van.

Peuteryoga

Peuteryoga is een speelse yogavorm voor kinderen tussen de 1,5 en 4 jaar. Het bestaat uit korte oefeningen, vanwege de kortere concentratieboog van deze kinderen. Er wordt vaak gewerkt met thema’s en de lessen zijn een combinatie van: yogaoefeningen, dans, (dieren)geluiden maken, massage en creatief bezig zijn.

De yogaoefeningen heten natuurlijk niet ‘Virabhadrasana’ of  ‘Urdva Mukha Svanasana’, wat ik dan wel jammer vind. De peuters doen een leeuw na, lopen als een giraffe of staan als een boom. Ook worden er speelse ademhalingsoefeningen gedaan, er wordt gewerkt met de zintuigen en er is aandacht voor wat de peuter zelf (of een ander kindje) wel of niet wil. Persoonlijk vraag ik me wel af of dit niet meer geschrikt is voor de wat rustigere peuters :D. Ik denk niet dat ‘staan als een giraf’ voor Boris leuk zou zijn… Ik denk dat ie dan zegt ‘Mama, ik ben klaar. We gaan!’

Peuterzwemmen

Last but not least natuurlijk peuterzwemmen. Speciaal in ons land is het goed dat kinderen al vroeg vertrouwd raken met water. Door je kindje mee te nemen naar het zwembad kan hij/zij wennen aan het water. Door in het water te bewegen, trainen kinderen spieren en ademhaling op een andere manier dan tijdens het spelen. De conditie van peuters kan er flink op vooruitgaan als je regelmatig samen gaat zwemmen.

Heb jij al een keuze gemaakt?

Ik ga eens even kijken wat er in Apeldoorn allemaal te doen is en of het op de dagen is dat we vrij zijn. Hou ons in de gaten, waarschijnlijk levert het peutersporten nog wel leuke blogs of foto’s op!

Lees ook de blog van Muriël: Top 5 favoriete uitjes van mijn peuter

Sanne

Als je nog vol in de luiers zit kan je niet wachten tot het moment dat je kind zindelijk is. Volgens mij is dat mama-eigen, je wilt altijd een stap verder en droomt graag over ‘wat als ze….’.

Hoera! Ze is zindelijk.

En dan breekt het moment aan dat ze daadwerkelijk zindelijk is. Het ging bij ons vrij plotseling. Niks geen potjestraining of beloningsysteem. Van de één op de andere dag gaf ze aan geen luier meer om te willen. Prima, dan laten we de luier weg. Zo gezegd zo gedaan. En tuurlijk ging dat nog wel gepaard met wat ongelukjes maar veel waren het er zeker niet. Ze was er blijkbaar aan toe en kon dat perfect zelf aangeven. Het enige dat wij als ouders hoefden te doen was luisteren. Op zulke momenten is opvoeden opeens heel makkelijk 😉.

Feest… of toch niet

Mijn kleine meid is uit de luiers… wat waren we trots! Uiteraard moest het gevierd worden, want zo’n grote stap in haar ontwikkeling kun je niet zomaar voorbij laten gaan. Maar hoe blij we ook waren, al snel kwamen we erachter dat er niet alleen maar voordelen zitten aan een zindelijk kind hebben. Er zijn ook nadelen waar ik van tevoren eigenlijk niet zo bij stil had gestaan.

Dus om jullie, ouders-van-toekomstig-zindelijke-kinderen, goed voor te bereiden zet ik hier graag de voor- en nadelen van een zindelijk kind op een rij…

De voordelen

  • Met stip op 1 uiteraard: je hebt GEEN luiers meer nodig! Niet meer sjouwen met die grote verpakkingen of te laat tot de ontdekking komen dat de luiers op zijn. Gewoon geen luiers meer. Hoe fijn is dat!
  • Je snapt dat je hiermee natuurlijk behoorlijk wat geld bespaart. Want er gaan me wat luiers doorheen…
  • Je hoeft niet altijd meer die logge luiertas mee te nemen (als je die niet al weg had gedaan), want wat moet je nou nog mee nemen als je op pad gaat? Kom maar op met die leuke kleine (rug)tasjes of je propt het in je eigen leuke handtas.
  • Je hoeft niet meer op zoek naar een toilet met een verschoontafel of andere gekke-voldoende-buiten-het-zicht-plekken waar je je kind kan verschonen.
  • Opeens weet je overal en altijd een toilet te vinden. Want als een net-zindelijk-kind moet plassen moet ie ook plassen. Ophouden daar doen ze nog niet aan.
  • En alle schaamte (als je die had) ben je opeens voorbij want te pas en te onpas durf je te vragen of je kind als-je-blieft naar het toilet mag. Stoere mama!

De nadelen

  • Ook als mama zijnde moet je even wennen als ze opeens zindelijk zijn. Dus als je weggaat zul je ongetwijfeld in het begin nog wel eens vergeten te vragen of ze niet moeten plassen. Want ja, dat is niet handig. Wanneer je net van huis bent zul je dan ook geheid “mahaaam ik moet plassen” horen.
  • Je kind moet op de meest onmogelijke plekken en tijdstippen naar de wc. Aan de weg, in de bosjes, in de winkel en bij alle benzinestations.
  • En ze onthouden alles! Dus hebben ze bij die ene winkel een keer geplast dan kun je de donder erop zeggen dat ze ‘opeens’ moeten plassen elke keer als je daar langs komt.
  • Als je denkt helemaal geen tas meer mee te hoeven nemen dan heb je het fout. Want zeker in het begin is het handig om extra setjes kleren mee te nemen.
  • Je toilet is volledig in beslag genomen door een wc bril verkleiner en krukje om bij het toilet te komen. Zelf schuin op het toilet zitten omdat je je benen amper kwijt kan is opeens de normaalste zaak van de wereld.
  • Je kind roept opeens midden in de winkel “ik moet POEPEN”. Thnx voor de informatie, schat. Iedereen heeft het gehoord. Hoewel jij je niet schaamt, vindt mama het toch wel iets ongemakkelijk.
  • Je kind moet op een openbare toiletbril zitten. Blehhhh. Iemand hier een tip voor?
  • 2 kan een issue zijn in het begin, zo ook bij ons. Dus deze slimme mama bedacht een beloning te geven voor elke keer als haar dat toch was gelukt op de wc, namelijk: CHOCOLADE. Binnen no time was het geen issue meer. Behalve dat ik nu nooit meer van die chocolade beloning afkom. Poepen = chocola!

Lees ook: Wat zit er in de luiertas?

Lees ook: 11x dit maakt het leven van een moeder makkelijker!

Muriël

De afgelopen week ben je waarschijnlijk al doodgegooid met leuke kinderboeken en verhalen. Het is namelijk Kinderboekenweek. Ik snap heel erg goed dat je op een gegeven moment niet meer weet welke boeken nou leuk zijn, zeker bij de kleintjes. Naar een echt verhaal luisteren zit er bij ons thuis nog niet in (Boris is nu bijna 2 jaar oud). Daarentegen is Boris gek op kijkboekjes, boekjes om dingen te raden en telboeken. Omdat mijn boekenworm inmiddels een hele verzameling heeft wil de leukste met jullie delen:

Van wie zijn deze billen?

Dit boekje heeft per dier een raadseltje, heb je het idee dat je het antwoord weet, sla dan het flapje om en zie of je het juiste dier hebt geraden!

Bron

Nog even achter mijn oortjes kriebelen

Dit is het perfecte boekje om je kindje naar bed te brengen. Samen kunnen jullie konijn in bed doen, even kriebelen en een welterusten kusje geven.

Bron

Woezel en Pip zoveel kleuren

Dit boek vind ik zelf echt perfect voor het leren van de kleuren. Op elke bladzijde wordt er gevraagd waar een bepaalde kleur is op de tekening. Je kindje kan deze dan aanwijzen.

Bron

Mijn grote voertuigen boek

Ik kan me voorstellen dat dit echt een jongensboek is. Bij ons thuis is het in ieder geval een groot succes. Hij kan zo mooi de namen van alle voertuigen leren. Op de tekeningen is veel te zien dus je bent niet snel uitgekeken.

Bron

Cijfers in de natuur

Leer met behulp van dit boek makkelijk tot 5 tellen! In het boek staan ook grote cijfers met figuurtjes, zo leert je kindje de cijfers  herkennen en ontwikkelt hij/zij ook nog zijn motoriek! Zo wat een topboek: dieren leren, cijfers en de motoriek!

Bron

Boer Boris gaat naar zee

Boer Boris boeken zijn hier ook een grote favoriet, hoe zou dat nou komen?! Ook voor kinderen die geen Boris heten een aanrader hoor. Het is toch wel een voorleesverhaal maar met grote illustraties zodat het toch blijft boeien voor de kleintjes.

Bron

Het grote Fiep kijkboek

Dit boek is wel te vergelijken met het voertuigen boek, er is veel te zien. Elke pagina heeft een thema: naar bed gaan, in de dierentuin, in het park enz. Ideaal om alle woorden te leren dus! En als je zelf niet zo veel zin hebt om voor te lezen is dit ook een leuk alternatief 😉.

Bron

Ik hou bereveel van jou

Hoe leg je kindje nou uit hoeveel je van hem/haar houdt? Nou, BEREVEEL! In dit boek staan veel dieren en die leggen dit leuk uit, op elke pagina kan je ook een stukje van het dier aaien.

Bron

De Kinderboekenweek is alweer bijna voorbij, dus koop nog snel een paar van bovenstaande boekjes bij de boekwinkel. Bij besteding boven de 10 euro krijg je bovendien het boek De eiland ruzie van Jozua Douglas (kinderboekenweekgeschenk) er gratis bij!

Lees ook mijn blog: Boekstart, een gratis bieb abonnement voor alle kids!

Sanne

Oké, we zijn in de mijn-peuter-stelt-de-hele-dag-vragen-fase. ‘s Ochtends wanneer ik nog vol energie zit ga ik alle vragen vakkundig te lijf. Naarmate de dag vordert lukt dat steeds minder goed en aan het einde van de dag drijven ze me tot waanzin.

Nehee mam, dat bedoel ik niet

Ik geef blijkbaar nooit het goede antwoord, ben onduidelijk of heb de vraag niet goed begrepen want ze bedoelde het toch net even iets anders. “neehee mam, dat bedoel ik niet” is regelmatig het antwoord op mijn zorgvuldig geformuleerde antwoord. Oké, toegegeven later op de dag wordt het antwoord vaak: “gewoon omdat het zo is”! Een verschrikkelijk antwoord, I know, maar soms weet ik het gewoon niet meer.

Tig vragen

Inmiddels ben ik erachter dat het zich niet alleen beperkt tot nieuwsgierige-waarom-vragen. Nee, het zijn tig verschillende vragen met allemaal een ander doel. Een kleine opsomming… er zijn vragen:

…om tijd te rekken; als ik zeg dat we NU naar bed gaan, kan ze het toch niet laten om even te vragen “welk bed?” (alsof er meerdere opties zijn?!).

…om dubbel te checken; mam heb ik je goed begrepen, mag ik echt niet mijn armen uit de gordel doen tijdens het rijden?  

…die verbloemen dat ze eigenlijk geen idee heeft waar ik het over; gewoon mijn exacte woorden herhalen in vragende vorm (geniale manier van vermijden trouwens, ga ik eens op het werk proberen).  

…om het vragen; deze vragen komen het meest voor, blijkbaar is alles in het leven van een peuter aanleiding om een vraag over te stellen… pfff hoe vermoeiend moet dat voor een peuter brein zijn?

…ter bevestiging; peuter: “Jeftha is mijn broertje hea”, mama: “ja, klopt” en dan het liefst nog een paar keer herhalen zodat er echt geen twijfel meer mogelijk is.

…omdat ze geen genoegen neemt met het antwoord dat ik daarvoor heb gegeven; “Echt? Hoezo dan?” of “Waarom niet?”.

En tot slot de ik-heb-de-langste-adem-vraag; peuter: “mag ik een filmpje kijken?”, mama: “nee” en dan 100x herhalen totdat mama stapelgek wordt en overstag gaat. Een peuter geeft blijkbaar nooit op…

Aan de ouders die deze GE-WEL-DIGE fase nog voor de boeg hebben: you better be prepared!

Aan de ouders die zich midden in deze fase bevinden (a.k.a. lotgenoten): just hang in there!  

Muriël

Nadat Nova de vorige keer behoorlijk overstuur was toen ik hem op de peuterspeelzaal achterliet was ik benieuwd hoelang dat zo door zou gaan. Zelfs in groep 1 van de basisschool is de juf nog regelmatig kinderen aan het troosten die niet willen dat papa of mama weggaat. En regelmatig dezelfde kinderen. Als dit maar niet week in, week uit hetzelfde blijft bij Nova. Dan gaan het voor hem en voor mij hele zware ochtenden worden.

Eerst maar eens kijken hoe het afscheid de keren daarop zal gaan.

De tweede keer

We waren een week verder en het was tijd voor zijn tweede ochtend bij de peuterspeelzaal. Hij had het al precies in de gaten. Zijn jas moest weer aan en hij stopte zelf zijn knuffel in de tas, omdat ik dat vorige keer ook had gedaan. So far, so good. De tas moest natuurlijk op zijn rug. Samen met zijn zus Lynn liep hij naar school toe. Je kon echt merken dat hij er zin in had. Ja toen nog wel! En ja hoor, toen we in het lokaal van de peuterspeelzaal aankwamen was het weer precies zoals de week ervoor. Dikke tranen. Ik heb hem gauw een kus en een knuffel gegeven en ben er vandoor gegaan. Weer heb ik om de hoekje gestaan om naar het gehuil te luisteren. Ik zag dat de juf hem in de armen had en ze samen aan het rondlopen waren in het lokaal. Na een paar minuten hield het huilen op en kon ik weer met een gerust hart naar huis toe. Gelukkig was hij dit keer een stuk sneller over zijn verdriet heen dan de week ervoor. Dat gaat de goede kant op.

De derde ochtend

Hij ging nu voor de derde keer naar de peuterspeelzaal. Weer hetzelfde riedeltje als die weken ervoor. Knap eigenlijk dat het bij die kinderen al zo snel in hun systeem zit. Ze weten precies wat ze moeten doen na zo’n korte tijd. Daar stonden we voor het lokaal en het was drukker dan normaal. Gelijk zijn knuffel maar weer gegeven, want die zal Nova wel nodig hebben. Met zijn lievelingsknuffel in zijn hand kan hij alles toch wat beter aan. Hij was een beetje overrompeld door de drukte van de andere kinderen. Hij bleef heel dicht bij mij staan en keek naar alles wat er in het lokaal gebeurde. De juf ging de Playmobil pakken uit een andere kamer en vroeg of de kinderen met haar mee wilden lopen. Ze vroeg het ook aan Nova. En hoewel hij in zijn knuffel gedoken zat liep hij toch achter de juf aan met de rest mee. Ik kon zo weglopen. Geen gehuil of iets. Dat was een fijn gevoel zeg.

Dit gaat goed

De volgende ochtend had hij er weer iets meer moeite mee. Hij wilde me niet zo makkelijk loslaten. Dus ben ik maar samen met hem op de bank gaan zitten en de juf kwam er naast zitten met een boekje. Dat vond hij wel interessant. De juf pakte hem over en weer kon ik redelijk makkelijk weglopen. Iedere ochtend gaat het afscheid steeds wat beter. Hopelijk kan Nova mij over een paar weken met een lach op zijn gezicht uitzwaaien. Dat zou helemaal top zijn. Ook voor mijn gevoel.

In de middag kreeg ik een foto doorgestuurd van mijn moeder die Nova altijd ophaalt van de peuterspeelzaal. Hij had een mooie bakkersmuts op. Schijnbaar hebben ze lekker staan bakken daar, dus hij kreeg wat broodjes mee naar huis en een mooie muts. Hij straalde helemaal vertelde mijn moeder. Daardoor had hij zoveel bekijks. Er stopte zelfs een auto om naar die trotse jongen van ons te kijken.

De laatste keer voor de vakantie

Zijn laatste ochtend voor de zomervakantie. We waren aan de late kant dus we brachten eerst zijn zus naar haar klas en toen liep ik door met Nova. Zijn tas opgehangen en zijn jas uitgedaan. Dat gaat altijd met een beetje moeite omdat hij die op één of andere manier graag aan wil houden. Zijn knuffel had ik expres in de tas gelaten. Kijken of hij het dit keer zonder kon. We liepen samen het lokaal in. Dat begin blijft toch een beetje eng voor hem. Hij klampte zijn armpjes om mijn nek. Ik probeerde hem aan het spelen te krijgen, maar dat was nog iets te snel. De juf pakte hem over van mij zonder problemen. Ik gaf hem nog een dikke knuffel en een kus en samen met de juf ging hij mij uitzwaaien.

Nou ja, uitzwaaien is het niet geworden. Maar ik vond het al fijn dat ik dit keer niet weg hoefde te sluipen/rennen. Hij heeft me de hele tijd nagekeken tot ik uit het zicht was. Daarna is hij lekker gaan spelen en kreeg ik later op de ochtend nog een super schattig filmpje van mijn kleine schatje die leuk aan het dansen was.

Zo leuk om te zien dat hij zich daar goed vermaakt. Erg jammer dat er nu zo’n lange vakantie tussen zit. Ik ben bang dat het dan weer van voor af aan begint. Gelukkig weet ik nu ook dat hij zich snel op zijn gemak zal voelen daar.

En wat betreft Nova’s ontwikkeling? Sinds kort praat hij met twee woorden, hij praat ons vaak na en komt zelfs met woorden waarvan we niet wisten dat hij die kende. Of dat nou allemaal door de peuterspeelzaal komt dat weten we niet, maar om te horen hoe leuk hij het daar heeft en hoe lief hij daar is geeft ons wel de bevestiging dat dit zeker een goede keuze voor hem was.

We denken erover om hem nog een ochtend naar de peuterspeelzaal te brengen. Leuk voor hem, goed voor zijn ontwikkeling en dan heb ik ook even quality-time met de jongste. Dat zou ook leuk zijn!

Jody

 

In mijn vorige blog vertelde ik jullie over de zorgen die we hadden over zijn ontwikkeling. We weten dat je kinderen niet moet vergelijken, maar uiteindelijk komt er een punt dat je dat toch gaat doen. Zijn zus Lynn kletste namelijk op haar tweede al flink, dus vroegen we ons af waarom hij een jaar lang op alleen papa, mama en kaka bleef steken.

We hadden dus besloten om Nova naar de peuterspeelzaal te brengen. Hopelijk is hij daar anders dan thuis, anders kon de juf haar handen nog wel eens vol aan hem hebben. Want hij kan nogal snel van zich afslaan. Zijn zus Lynn moet het dan ook regelmatig ontgelden. Willen ze beide met het zelfde speelgoed spelen, dan kan zij rekenen op wat klappen op haar hoofd en een flinke ruk aan haar haar. Als hij boos op mij is omdat hij iets niet mag haalt hij ook snel uit. En altijd maar weer dat drinken op de grond gooien L. Om moe van te worden.

Peuterspeelzaal

Het was zover. Nova’s eerst ochtend op de peuterspeelzaal. Ik vond het allemaal best spannend. Hoe zou hij het vinden? En krijg ik het wel voor elkaar om hem daar achter te laten? Schreeuwt hij geen moord en brand als ik weg wil gaan? Zal hij lief zijn en goed luisteren?

Ik had mijn wekker expres wat eerder gezet dan normaal. Want waar ik normaal gesproken alleen hoefde te zorgen dat Lynn helemaal klaar was voor school had ik er nu nog één die aangekleed en al moest zijn om kwart over acht. De jongens, Nova en zijn broertje Joah, gingen op die dag altijd naar mijn moeder toe. Die kon ik dus in hun pyjama zo in de auto zetten. Dus nu op tijd eruit, aankleden, zijn haar doen en een broodje eten. Toen zijn jas aan en zijn rugtas om. Dat vond hij helemaal mooi, zijn zus Lynn deed dat ook iedere dag en nu mocht hij ook. Daar liepen ze samen, met hun rugtasjes om en er werden zelfs handjes vast gehouden. Wat zijn het toch een schatjes, smelt!

Afscheid nemen

Lynn liep mee naar de peuterspeelzaal, gaf hem een dikke knuffel en ging toen gauw naar haar eigen klas toe die twee deuren verderop zat. We kwamen binnen en er was nog niks aan de hand. Totdat de juf tegen hem begon te praten en haar armen voor hem opende. ‘Kom maar hier’ zei ze. Nou daar dacht Nova toch echt anders over. Hij kroop in mijn armen en zette het keihard op het huilen. Wat zielig zeg. Het is natuurlijk ook eng om ergens naartoe te gaan waar je niemand kent. Gelukkig kende ik zijn juf al van de tijd dat Lynn naar de kinderopvang ging en weet ik dat ze super leuk is met kinderen en vooral heel lief voor ze. Ik pakte snel zijn lievelingsknuffel erbij, hopelijk werd het verdriet hierdoor wat minder. Maar nee hoor, zelfs die kon het verdriet nu niet verzachten.

Ondanks dat hij het niet wilde gaf ik Nova aan de juf, want ik heb wel geleerd dat het echt het beste is om het afscheid zo kort mogelijk te houden en zo snel mogelijk weg te gaan. Anders maak je het alleen maar erger. Ik zei gedag en liep snel weg. Om het hoekje waar hij me niet kon zien bleef ik staan om te luisteren en te wachten totdat hij rustig werd. Verschrikkelijk om je kleine mannetje met zoveel verdriet te zien. Er bleef een andere moeder bij mij staan en die liep heel lief voor mij een paar keer terug om te kijken hoe het met Nova ging. Na ongeveer tien minuten was hij eindelijk gekalmeerd en kon ik met een gerust hart naar huis toe.

Een foto

In de loop van de ochtend kreeg ik een paar foto’s van de juf doorgestuurd. Het ging allemaal goed met hem en hij deed heel lief mee. Wat fijn zeg, en wat super dat ze tussendoor dus nog wat foto’s sturen. Een foto zegt meer dan duizend woorden.

De juf vertelde me dat hij lekker gespeeld had. Tijdens het buitenspelen zag hij Lynn nog op het andere schoolplein. Dat is natuurlijke hartstikke leuk en gelukkig vond hij het niet erg dat Lynn weer terug naar haar klas ging. Ze vertelde mij ook dat hij netjes fruit gepakt had om daarna weer op zijn stoeltje te gaan zitten. Dat doet hij thuis echt niet hoor! Hij had het heel goed gedaan voor een eerste dag. En het belangrijkste, hij vond het zelf erg leuk en wilde wel nog een keer naar “school” toe.

Dus uiteindelijk viel het allemaal wel mee. Gelukkig maar. We hebben Nova een beetje onderschat. Buiten het “dramatische” afscheid was hij een schatje. Of het afscheid iedere keer zo “dramatisch” is en of het te merken is in zijn ontwikkeling dat hij naar de peuterspeelzaal gaat lees je in mijn volgende blog.

Jody

 

Onze middelste zoon Nova is laatst twee jaar geworden. Wat wordt het toch alweer een grote jongen. En hoe cliché, maar wat gaat die tijd toch snel! Ondanks dat blijft het voor ons een klein mannetje. Hij zegt nog vrij weinig en lopen doet hij ook nog niet zo heel lang.

Ontwikkeling

Het is algemeen bekend dat jongens later zijn in hun ontwikkeling dan meisjes. Kijk maar eens naar jullie eigen mannen. Zullen die ooit volwassen worden?!

Ik daarentegen ken sinds de geboorte van onze oudste alleen maar jongens die snel tot extreem snel zijn in hun ontwikkeling. Ver voor de eerste verjaardag liepen ze al en in no-time kwamen er al hele zinnen uit hun mond. Totdat wij onze eerste zoon kregen. Het zitten en kruipen ging redelijk snel, maar op het lopen en praten hebben wij lang moeten wachten. Hij begon wel een beetje te lopen, maar na een stap of twee zakte hij alweer door zijn knieën om het kruipend verder te doen. Lag het aan de ontwikkeling of was het gewoon luiheid? Tjah, dat zullen we misschien nooit weten.

Als hij zich ergens aan vast hield zakte hij iedere keer door beide enkels heen. Dus we begonnen te twijfelen: Zou er iets zijn waardoor hij het misschien niet lang kan volhouden? Toch maar even met het consultatiebureau bespreken. Na dit gesprek met de arts op het consultatiebureau werden we doorverwezen naar een fysio. De fysio kwam gewoon aan huis, hoe fijn is dat! Die heeft Nova een tijdje geobserveerd en zijn voeten en benen nagekeken. Ze kwam tot de conclusie dat er niks met zijn voeten of benen aan de hand is, maar dat het allemaal nog niet zover ontwikkeld was. Als tip kregen wij om juist stevige schoenen te kopen in plaats van de schoenen met flexzooltjes. Wat een opluchting. Er was dus niets met onze zoon aan de hand! Dat was voor ons het belangrijkste, we moesten het gewoon afwachten. We hebben stevige schoenen voor hem gekocht en langzamerhand kwam er verbetering in. Met 19 maanden begon hij eindelijk te lopen.

Op zich helemaal niet zo laat als ik het achteraf bekijk, maar omdat hij al wel een hele tijd iedere keer maar een paar stapjes zette ga je het je toch afvragen.

Spraak

Nu alleen zijn spraak nog. Naast papa en mama en kaka (zo noemde hij alle dieren) kwam er eigenlijk niet zoveel uit zijn mond. Nou ja, hij schreeuwde en krijste wel veel. Heel erg veel. Zelfs de overbuurvrouw zei tegen mij dat we eigenlijk geen babyfoon nodig hadden. Die jongen hoorde je wel. En niet zo’n klein beetje ook. Ik denk dat de hele buurt het wel hoorde. Ik maakte me soms ook wel een beetje zorgen, ze zullen toch niet denken dat ik mijn kind mishandel ofzo?

Wat we ook probeerden het bleef bij die twee woorden en het krijsen. Iedere avond boekjes voorlezen, alles benoemen wat we zagen. Maar hij vertikte het om ook maar iets te proberen uit te spreken. Ik weet dondersgoed dat je niet moet vergelijken met andere kinderen, maar je doet het vaak toch wel een beetje. Zou er een reden voor zijn dat hij niet wil praten en wel veel krijst? Ik had het al eerder aangekaart bij het consultatiebureau maar het leek de arts en mij het beste om eerst het ene aan te pakken (het lopen) en daarna verder te gaan met het volgende. Het krijsen kon te wijten zijn aan frustraties doordat hij zich niet duidelijk kon maken. Hopelijk werd dat minder als hij eenmaal zou gaan praten.

Eindelijk vooruitgang

Vanaf zijn tweede verjaardag begon hier eindelijk verandering in te komen. Het leek wel alsof hij wekelijks een nieuw woord leerde. Bij veel woorden duurde het wel een tijd voordat wij hem begrepen. Zo ben ik er laatst achter gekomen dat hij met ‘pipi’ televisie bedoeld. En ‘die’ gebruikt hij altijd als hij zijn knuffel wil hebben. Heel lastig voor ons om daar achter te komen als hij niet wijst naar wat hij bedoelt. Net zoals hij ‘kaka’ als naam voor ieder dier gebruikte kwam hij ook met het woord ‘anja’. Niet heel lastig om achter te komen, maar ook als hij water of melk wilde vroeg hij om ‘anja’. Dat brengt soms wat frustraties bij je. Wat wil je nou jongen?

Ik heb het er met mijn man over gehad en het leek ons goed voor Nova om naar de peuterspeelzaal te gaan. Allemaal kinderen van zijn leeftijd, dat zal hem hopelijk wel verder helpen in zijn ontwikkeling. Dus we hebben hem ingeschreven bij de opvang van de basisschool waar zijn zus zat. Hele leuke opvang en zo hoefden wij niet drie kinderen naar drie verschillende plekken toe te brengen. En het fijne was, hij kon eigenlijk gelijk al terecht. We zagen er wel een beetje tegenop, aangezien hij thuis zo’n boef kan zijn.

Als er iets gebeurt wat hem niet zint slaat hij al gauw van zich af. Zijn zus aan de haren trekken doet hij dagelijks. En het is, volgens mij, een sport voor hem om zoveel mogelijk drinken op een dag op de grond (of waar dan ook) te gooien.

Mijn man grapte al: ‘neem maar een dag vrij, voor het geval je Nova al eerder op moet halen’. En hoewel ik er om moest lachen, hield ik mijn hart vast. Als dat maar niet echt zou gebeuren!!

Hoe de eerste keer is gegaan op de peuterspeelzaal, hoe het inmiddels daar gaat én of de peuterspeelzaal voor ons gevoel daadwerkelijk bijdraagt aan zijn ontwikkeling dat lees je in mijn volgende blog.

Jody

 

De eerste woordjes van je kind. Als ouder zit je er echt op te wachten, zal het mama of papa zijn? Bij Boris was het “tijter” oftewel tijger……. Hoe kun je de taalontwikkeling van je kleintje stimuleren? Ik zocht het uit. Hierbij 5 gouden tips:

#1 Praten, praten en nog eens praten

Door veel tegen je kind te praten en zingen leert je kindje het beste alle alledaagse woorden. Vertel wat je aan het doen bent, wat er te eten is en wat je bijvoorbeeld ziet als je aan het fietsen of wandelen bent. Door de woorden steeds maar weer te herhalen zal je kind het woord onthouden bij het voorwerp of de gebeurtenis.

#2 Voorlezen

Door elke dag voor het slapen gaan een verhaaltje voor te lezen of samen een boekje te bekijken pak je mooi aan het eind van de dag nog een leermomentje mee. Vertel hier ook weer wat je ziet in het boekje en geef je kind de ruimte om zelf de woorden proberen te zeggen.

#3 Spelen

Kinderen leren door te spelen, dat is mooi! Wanneer je samen aan het spelen bent kan je mooi verder gaan met kletsen. Je kunt ook spelletjes verzinnen, maak bijvoorbeeld een grabbelton met voorwerpen, laat je kindje er steeds iets uithalen en benoem wat het is, weet ie het zelf al, laat het hem dan zeggen. Samen liedjes zingen met het daarbij behorende dansje maakt de link tussen de woorden en wat het is ook duidelijk voor kindjes. Denk hierbij aan bijvoorbeeld het liedje ‘In de maneschijn’.

#4 Corrigeren of opbouwen?

Het gaat zeker in het begin natuurlijk niet allemaal in één keer goed. Wil je kind ‘brood’ zeggen maar zegt hij ‘bood’ reageer dan opbouwend: ‘Goed zo, dat is een brood’ En corrigeer hem niet: ‘Nee dat is geen bood maar een brood’. Zo blijft het leuk voor je kleintje.

#5 Geef het goede voorbeeld

Geef het goede voorbeeld, verander de woorden niet naar hoe je kindje het bijvoorbeeld zou zeggen. Denk aan: ‘Heb je poepie daan?’ of ‘Au gedaan?’ maar zeg de woorden die het zouden moeten zijn ook al klinkt het dan minder schattig. Voor je kindje is dit het beste.

Succes, voor je het weet zou je willen dat ie even een keer niet zo veel praat!

Sanne