Berichten

Wist je dat de traditie van beschuit met muisjes uit de Middeleeuwen komt? Hier werd de geboorte al groots gevierd. Kinderen en de (nieuwe) moeder werden getrakteerd op iets zoets. Pas in de achttiende eeuw werden de anijszaadjes gesuikerd, wat we nu kennen als muisjes. Bron

Hoewel ik beschuit met muisjes erg lekker vind en het zelfs regelmatig in huis heb, snap ik dat in de kraamperiode het je neus uit kan komen. Daarom ben ik op zoek gegaan naar alternatieven voor het oude vertrouwde beschuitje met muisjes.

Om te maken

Macaroons & Oreo’s

Aardbeien & Muisjes cake

 

Toe aan iets meer uitdaging?

Koekjes & cupcake

Om te bestellen

Petit Four & taart

Last but not least

Lees Nadia’s blog om te zien hoe je deze heerlijke kwarktaartjes kan maken!

Maak er wat leuks van en eet smakelijk!

Sanne

Iedere moeder weet het: bevallen is geen pretje. Ik geloof oprecht dat een bevalling op vrijwel elke vrouw veel impact heeft, en ik durf ook best toe te geven dat mijn bevalling één van de meest ingrijpende (of moet ik zeggen traumatische) ervaringen is die ik in mijn hele leven heb meegemaakt. Dat zegt gelukkig ook wat over de rest van mijn leven ?.

Mijn bevalling was vreselijk. Maar gelukkig werd er direct na de keizersnede erg goed voor me gezorgd. In het ziekenhuis werd me van alle kanten ‘hulp’ aangeboden. Zo werd me aangeraden om niet te snel naar huis te willen: in het ziekenhuis hadden we immers 24/7 hulp en aangezien ik nog niet veel kon was dat geen overbodige luxe. Ook werd me verteld dat we dankzij de pittige bevalling recht hadden op extra dagen kraamzorg en dat we daar vooral gebruik van moesten maken. En meerdere keren werd erop aangedrongen een afspraak in te plannen met een psycholoog of met de gynaecoloog om de bevalling te bespreken.

Ja, voor mama werd goed gezorgd. Ik kreeg werkelijk alle hulp die ik maar wensen kon. Maar dat de bevalling niet alleen voor mij erg heftig was geweest, daar stonden we toen nog niet bij stil.

Huilen, huilen en nog eens huilen

Tot we na enkele dagen thuis besloten dat Vayèn wel erg veel huilde. Natuurlijk, een baby huilt. En sommige baby’s huilen net even wat meer dan een ander. Maar Vayèn huilde heel veel. En áls ze huilde, was ze met geen mogelijkheid stil te krijgen. In de eerste weken na de bevalling heb ik meerdere keren mijn moeder of schoonmoeder gebeld en gevraagd of ze me alsjeblieft wilden helpen. Ik voelde me een slechte moeder: want welke moeder kan haar eigen kind nou niet stil krijgen? Regelmatig huilde ik met Vayèn mee.

Gewoon wat krampjes

En natuurlijk dacht ik soms “dit is niet normaal!”, maar dan Googelde ik wat, en kwam ik weer tot de conclusie dat het vele huilen er nou eenmaal bij hoorde. Totdat mijn moeder en schoonmoeder los van elkaar aangaven dat ze ook vonden dat Vayèn wel erg veel huilde. Dus toch maar een afspraak gemaakt op het consultatiebureau. De arts hoorde me aan, maar concludeerde dat het huilen er nou eenmaal bij hoorde, en volgens haar waren het gewoon wat krampjes. “Heeft echt elke baby”, verzekerde ze me. “Even doorzetten”. Met tranen in mijn ogen verliet ik het consultatiebureau.

Verstoord evenwicht

Tijdens weer een avond op de bank met in de ene arm een gillende baby en in mijn andere hand een telefoon waarop ik eindeloos zocht naar oplossingen, las ik over de impact van een bevalling op de baby. Een heftige bevalling kon er voor zorgen dat het evenwicht in het lichaam van een baby verstoord kon zijn. Dit kon resulteren in eindeloos huilende en gillende kinderen. Je snapt dat mijn interesse was gewekt.

Osteopathie

Osteopathie zou dit natuurlijk evenwicht weer kunnen herstellen. Een osteopaat stimuleert tijdens één of meerdere behandelingen het “zelfgenezend vermogen” van het lichaam van de baby. En volgens diverse sites kon een osteopaat veel problemen bij baby’s verhelpen. Tsjah… Eerlijk is eerlijk, ik vond dit nogal zweverig klinken, en ook mijn vriend deed er een beetje lacherig over. Toch wilden we graag dat het huilen zou stoppen en hadden we inmiddels zoiets van baadt het niet dan schaadt het niet, dus maakte ik een afspraak.

Kwakzalverij?

Toen ik bij de osteopaat binnenkwam, en hij me binnen vijf minuten wist te vertellen dat het hoofdje van mijn dochter tijdens de bevalling verkeerd had gezeten, dat ze daar last van had, én dat hij dat binnen drie behandelingen wel zou kunnen verhelpen, was ik tamelijk sceptisch. Met zijn handen voelde hij op verschillende punten op het lichaam van Vayèn en af en toe paste hij een bepaalde (ik noem het maar) massagetechniek toe. Ondertussen floot hij deuntjes, die ervoor zorgden dat Vayèn rustig bleef. Na een kleine twintig minuten stond ik weer buiten, en ondanks dat we een tweede behandeling voor een week later hadden ingepland, had ik min of meer al een conclusie getrokken: lekker makkelijk geld verdienen zo, wat een kwakzalverij!

Gevaarlijk?

Na mijn eerste ervaring bij de osteopaat, die niet vervelend maar toch op z’n minst bijzonder was, las ik voor de zoveelste keer de ervaringen van anderen. Ik stuitte voor het eerst op verhalen over de risico’s van osteopathie en andere alternatieve geneeswijzen. Volgens huisartsen zou het gevaar met name zitten in het “dubbelvouwen” of buigen van baby’s. Hierdoor zouden de luchtwegen bekneld kunnen raken en zou een kindje zelfs kunnen overlijden! Bah, wat een nare verhalen.  Ik begon te twijfelen of ik de tweede afspraak toch maar af moest zeggen, ondanks dat de osteopaat Vayèn absoluut niet had gebogen of dubbelgevouwen en enkel wat gemasseerd had.

Wondermiddel!

Maar na de eerste behandeling was Vayèn ont-zet-tend rustig. Ze sliep veel, en als ze wakker was, was ze over het algemeen vrolijk en rustig. Toeval? We wisten het niet zo goed. Maar toen ze ook de tweede en derde dag na de behandeling aanzienlijk minder huilde, kregen we vertrouwen in de behandeling. Eigenlijk ging het vanaf dat moment alleen maar beter, dus lieten we de tweede (en derde behandeling) gewoon staan. En eerlijk is eerlijk, na drie behandelingen bij de osteopaat hadden we voor ons gevoel een compleet ander kind. Wij zijn dan ook ontzettend blij dat we de stap genomen hebben, en in onze ogen heeft osteopathie toch echt wat weg van een wondermiddel!

Ook een osteopaat bezoeken?

Ik weet dat er veel tegenstrijdige verhalen te vinden zijn over osteopathie bij baby’s. Mijn verhaal heb ik zeker niet geschreven om andere ouders over te halen om naar een osteopaat te gaan, maar puur om mijn eigen ervaringen te delen. Mocht je twijfelen of je met jouw kindje wel of niet naar een osteopaat wilt gaan, lees je dan vooral goed in, bespreek het eventueel met de arts van het consultatiebureau of je huisarts en maak een bewuste keuze.

Natuurlijk ben ik wel benieuwd naar jullie ervaringen. Heeft osteopathie bij jouw kindje ook gewerkt?

Nadia