Na de geboorte van je kindje ontvang je ontzettend veel kaartjes met daarop lieve, persoonlijke en bijzondere wensen. Mooie herinneringen aan de allereerste weken van jouw kleintje. Herinneringen om te koesteren! De eerste periode hangen de kaarten natuurlijk op een zichtbare plek in huis. Maar wat doe je er daarna mee?

Met onze geboortebundel bewaar je alle geboortekaartjes overzichtelijk in één bundel en blijven de kaarten netjes. Door de handige bindringen kun je op elk gewenst moment kaarten toevoegen of verwijderen.

Bestel de geboortebundel in onze webshop!

Na de geboorte van je kindje ontvang je ontzettend veel kaartjes met daarop lieve, persoonlijke en bijzondere wensen. Mooie herinneringen aan de allereerste weken van jouw kleintje. Herinneringen om te koesteren! De eerste periode hangen de kaarten natuurlijk op een zichtbare plek in huis. Maar wat doe je er daarna mee?

Met onze geboortebundel bewaar je alle geboortekaartjes overzichtelijk in één bundel en blijven de kaarten netjes. Door de handige bindringen kun je op elk gewenst moment kaarten toevoegen of verwijderen.

Bestel de geboortebundel in onze webshop!



O, wat vliegt de tijd. Het lijkt nog maar zo kort geleden dat jouw kindje als klein baby’tje in je armen lag, maar inmiddels wordt je regelmatig verrast met de mooiste tekeningen en kleurrijkste schilderwerkjes. Zo schattig!

Met deze herinneringenbundel bewaar je netjes alle tekeningen, knutselwerkjes, rapporten (of andere documenten uit het leven van jouw kindje) in één overzichtelijke bundel. Door de handige bindringen kun je op elk gewenst moment vellen toevoegen of verwijderen.

Bestel de herinneringenbundel in onze webshop!

Je trouwdag is waarschijnlijk één van de mooiste dagen van je leven. Je ontvangt ontzettend veel kaarten met daarop lieve, persoonlijke en bijzondere wensen. Prachtige herinneringen aan een geweldige dag. Herinneringen om te koesteren! In de periode na je bruiloft zul je de kaarten ongetwijfeld nog eens bekijken, maar wat doe je er daarna mee?

Met onze trouwbundel bewaar je al jullie trouwkaarten overzichtelijk in één bundel en blijven de kaarten netjes. Door de handige bindringen kun je op elk gewenst moment kaarten toevoegen of verwijderen.

Bestel de trouwbundel in onze webshop!

Toen ik een aantal weken geleden mijn blog (Ja, ook wij hebben onze baby laten vallen) deelde in een Facebookgroep met heel veel mama’s waren de reacties overweldigend. Bijna iedereen heeft wel eens een ongelukje gehad met haar baby of kindje. Hieronder heb ik de zieligste, pijnlijkste en grappigste reacties op mijn blog gedeeld! (PS Geen van deze kinderen heeft er blijvende schade of een trauma aan opgelopen hoor!)

Heb jij je kindje ook wel eens per ongeluk laten vallen?

#1 Simone:

Mijn man was grappig aan het doen met onze zoon in zijn armen. Hij draaide zich maar had niet door dat het kozijn van de deur erg dichtbij was en klapte er zo met onze zoon tegenaan. Eindstand: zoon had een ei op zijn voorhoofd en papa heeft zich een paar dagen heel schuldig gevoeld. Gelukkig heeft onze zoon er niks aan overgehouden 💗.

#2 Chantal:

Mijn zoontje lag een keer in mijn bed te slapen terwijl ik in de woonkamer bezig was. Ik had een bedrekje aan mijn bed zodat hij er niet uit kon vallen. Op de één of andere manier (hij kon nog niet kruipen) is hij in zijn slaap helemaal naar het voeteneind gerold en daar achter het hekje langs van het bed gevallen. En als je dan als moeder denkt dat je je lesje geleerd hebt… Nee, een week later gebeurde precies hetzelfde nog een keer 🙈🙈.

#3 Kim:

Helaas wel.. Ooit m’n zoon in de Maxi-Cosi gehad en ik liep daar mee richting een winkel.
Toen ging ik door mijn enkel en viel op de grond waardoor mijn zoontje met Maxi-Cosi en al over de kop rolde! Gelukkig heeft de Maxi-Cosi de volledige klap opgevangen en m’n zoontje was aan het lachen, maar jeetje wat was ik geschrokken!

#4 Sara:

Mijn dochter is een keertje van mijn bed af gerold. Ze was pas ‘n maand oud en we waren in de veronderstelling dat ze niet kon rollen 😅😅. Conclusie: sommige kleintjes kunnen al behoorlijk snel rollen!! 👀.

#5 Tatiana:

Oh ik heb hem nog niet laten vallen maar het komt geregeld voor dat mijn zoontje zijn hoofd ergens tegenaan stoot. 🙈 Tijdens het in de auto zetten en met hem op de arm zijn hoofd tegen het deurkozijn getikt🙈.

#6 Roos:

Zo vaak… Maar één keer heb ik m’n zoontje in zijn Maxi-Cosi per ongeluk van de trap af gegooid vanwege een epilepsie aanval. Gelukkig zat hij vast en is er niks gebeurd… Maar ik voel me nog steeds schuldig als ik eraan denk… Ondanks dat ik er helemaal niets aan kon doen… 😔

#7 Noor:

Mijn vriend heeft onze zoon van de commode laten vallen.. Meneer kon ineens draaien. Maar zoonlief is een nu eenmaal een klunsje dus we laten de rest van de ongelukjes maar achterwege😅🤣.

#8 Sanne:

Mijn zoon is toen hij nog klein was uit een waterbed gelanceerd toen ik me omdraaide 😏.

#9 Juul:

Hier ook helaas.. 🙈 Mijn dochtertje was net 5 weken oud. 🤦🏼‍♀️ Ik was zóóó moe van de voedingen en de slapeloze nachten dat ik blij was dat we allebei even sliepen.. Helaas is ze tijdens het slapen van mij afgerold en op de grond gevallen. Ik was wel meteen alert en gelukkig was er niets aan de hand, maar wat voelde ik me waardeloos!! Ik kon alleen maar huilen😔. En maar denken dat ik de enige was, want kon me niet voorstellen dat er nog iemand zo’n fout kon maken. Maar ik ben blij te lezen dat ik niet alleen ben.

#10 Suzanne:

Mijn man heeft hem niet laten vallen maar wel met zijn hoofd tegen het plafond aan “gegooid”🤦🏼‍♀️. Het kind had de grootste lol😅.

#11 Danie:

Ik ben een keer van de trap gevallen met mijn dochtertje van toen 5 maanden oud. Gelukkig op zo’n manier gevallen dat ik alle klappen opving. Ze heeft geen één stoot gehad en eenmaal onderaan de trap kwam ze op mij terecht.. Ze is toen wel hééél erg geschrokken en ik natuurlijk ook 😱.

#12 Linda:

Mijn zoontje kon toen net staan en het was winter dus wilde hem een maillot onder zijn broek aan doen. Hij stond tussen mijn benen. Dus ik die maillot omhoog hijsen, valt hij voorover op zijn neus! 😳😮 Ik heb me heel slecht gevoeld.😅 Het zag er trouwens wel hilarisch uit 🤣.

#13 Natasja:

Yess, ik ben zo blij dat we dit bespreekbaar kunnen maken onder elkaar want geen enkele moeder geeft graag toe een ‘onoplettend momentje’ te hebben.

#14 Milou:

Het ergste wat me is overkomen.. Mijn zoontje was een maand of acht en ik had hem voorop de fiets in het stoeltje. Ik wil mijn drie jaar oude dochtertje achterop de fiets tillen en op de één of andere manier bleef haar been haken. De fiets viel om met mijn zoontje in het stoeltje. Hij maakte een harde klap met zijn hoofdje op de stoep. 😭 Gelijk naar het ziekenhuis waar foto’s werden gemaakt om te kijken of hij geen schedelbreuk had. Nou wat voelde ik me een potje ellendig zeg. De helft van z’n hoofdje was opgezwollen van de klap 💔.

#15 Marloes:

Ik zet mijn zoontje wel eens bij mij op de nek, dat vindt hij prachtig! Maar toen wilde ik dit keer bij mijn buurvrouw in huis doen. Je raad het al, haar plafond was net iets lager dan bij mij waardoor hij zijn hoofd stootte 😶.

#16 Claudia:

Ik wilde mijn oudste dochter (destijds 7 maanden oud) op haar buik op de grond leggen zodat ze kon tijgeren/kruipen/spelen. Net 15 cm boven de grond gaat ze naar voren hangen. Boem, voorhoofd op de grond.. Meteen een grote bult.

 

Gelukkig leren we over het algemeen van onze fouten en zal het niet snel een tweede keer gebeuren (of een derde of vierde keer in sommige gevallen).

PS Goed om te weten, met al deze kindjes is het gelukkig goed afgelopen. :).

Irene

 

Zo vlak voor de uitgerekende datum van Nadia, werd het tijd om na te gaan denken over welk geboortebord we in hun tuin zouden zetten. De geboorte van ons nieuwste vriendje moest natuurlijk wel leuk aangekondigd worden. Er gingen, zoals dat altijd gaat in een groepsapp, de nodige appjes overheen voordat we het eens werden want de keuze is groot en de kosten variëren nogal. Tja, wat moet je dan kiezen.

Om jullie mee te nemen in de zoektocht naar een leuke geboortebord; hier een aantal varianten op een rij…

Waar eerder de ooievaar het klassieke geboortebord was, is dat tegenwoordig deze paal geworden. Deze heb je ongetwijfeld ergens een keer zien staan. Kosten: variëren tussen de 25 en 35 euro.

Bron

Maar hoe schattig is het om een grote tijgertje, Nijntje of Mickey-mouse in je tuin te hebben die de naam van je newborn onthult. Kosten: variëren tussen de 20 en 30 euro.

Bron

Wil je het anders dan anders aanpakken dan kun je misschien voor een soort banner gaan. Een ijzeren frame met een groot doek erin. Erg leuk! Kosten: 50 euro (doek) + 7,50 huur per week (frame)

Bron

Het geboortebord voor op het raam. Ideaal voor als er geen tuin is om een ooievaar of een paal in de grond te steken. Kosten: variëren van 31.50 tot 39.95 euro.

Bron

Als er dan toch geen tuin is, kun je ook voor een leuke raamsticker kiezen. Kosten: 14,50 euro.

Bron

Wil je het groots aanpakken dan kun je natuurlijk ook een gigantische opblaasbaby in de tuin laten zetten. Kosten: de huurprijs staat niet op de site vermeld… uhh dat zegt meestal al genoeg 😉

Bron

Mag het een bord met een tikkeltje humor zijn? Dan is dit misschien iets. Ik vind dit erg grappig… bij een ander dat wel haha. Kosten: huurprijs van 19,00 (voor de eerste week).

Bron

Nieuwsgierig naar welke wij uiteindelijk kozen? Het geboortebordje met de verschillende kleine bordjes erop, zoals op de eerste afbeelding op het blog. Die blijft leuk!

Muriël

Toen we tijdens mijn vorige zwangerschap hoorden dat we in verwachting waren van een meisje, wisten we bij wijze van dezelfde avond nog dat ze Vayèn zou gaan heten. Hoe anders was dat deze keer. Toen we hoorden dat het een jongetje was, moesten we hier in eerste instantie even aan wennen. Gek genoeg waren we er allebei van overtuigd dat óók onze tweede een meisje zou zijn. Maar ook toen we eenmaal gewend waren aan het feit dat we een zoon zouden krijgen, was het voor ons niet meteen duidelijk wat dan zijn naam moest worden.

We waren er uit!

Een jongensnaam was in mijn ogen véél moeilijker, en bovendien hadden we het onszelf niet al te makkelijk gemaakt door de naam van onze dochter. De namen moesten natuurlijk wel bij elkaar passen. Een Pim of Daan naast een Vayèn dat vond ik geen mooie combinatie. Uren zocht ik online naar inspiratie, en het duurde echt even voordat we besloten dat onze zoon Julian zou gaan heten.

Vanmorgen is onze zoon Julian geboren

Een vriendinnetje van mij was in januari uitgerekend en verwachtte ook een jongetje. In de week van haar uitgerekende datum droomde ik dat hun kindje Julian zou gaan heten. Stom toeval dacht ik, maar toch appte ik haar (toevallig op de dag voor haar bevalling) dat ik bang was dat we wel eens dezelfde naam konden hebben. “Vast niet, dat zou wel heel toevallig zijn”, was haar reactie. En vervolgens “Ik zal je vast gerust stellen, onze naam heeft meer dan vijf letters”. Oei… Ik heb natuurlijk niets laten merken, maar haar antwoord stelde me allesbehalve gerust. Maar anderzijds, ze had natuurlijk gelijk. Het zou wel héél toevallig zijn…

De volgende dag kreeg ik een berichtje met een foto van een prachtig kindje. “Vanmorgen om 6.30 is onze zoon Julian geboren……” Ooohh neeeee! Wat nu?!

Stof tot nadenken

Nog voordat ik mijn vriendin feliciteerde (sorry Nat!) belde ik mijn man. “Neeeee! Ze hebben onze naam!” Mijn vriend reageerde heerlijk nuchter en zei: “Het is een mooie naam, dus dat is niet gek.” Om te vervolgen met een betoog waarom dat onze keuze wat hem betreft niet zou beïnvloeden.

Voor mij was dat nog niet zo vanzelfsprekend. Hoewel mijn vriendinnetje niet in dezelfde plaats woont, en ik haar ook niet wekelijks spreek, voelt het ergens toch niet zo leuk dezelfde naam te kiezen. Stof tot nadenken dus…

Het geboortekaartje

Toen we een aantal dagen later het geboortekaartje ontvingen, viel ik zowat van mijn stoel. Ik had zélf een concept geboortekaartje gemaakt in Photoshop, maar het geboortekaartje dat wij van haar ontvingen was weliswaar in een andere kleur, maar leek er verder behoorlijk op. Zie foto’s!

Links, mijn eerste ontwerpje en rechts het geboortekaartje van mijn vriendin.

Wederom stom toeval, maar ik vond het niet leuk om én dezelfde naam én een lookalike kaartje te hebben! Diezelfde avond besloot ik in ieder geval een nieuw geboortekaartje te maken. En de naam? Die hebben we uiteindelijk gewoon gekozen, zonder te overleggen met mijn vriendin. Toen ik haar na de geboorte van Julian vroeg of ze het vervelend vond, en haar dit blog liet lezen, moest ze ontzettend lachen. En dat de naam en het (eerste) geboortekaartje zo op elkaar leken, getuigt volgens haar van goede smaak 😉!

Nadia

Dat de bevalling van mijn dochter geen pretje was, daar heb ik nooit een geheim van gemaakt. Maar één van de redenen waarom die bevalling een hel was heb ik niet eerder met jullie gedeeld. In de biechtstoel dus…

Vayèn paste er simpelweg niet door. Vayèn was nogal een flinke baby. Hoe groot dan? Nou houd je vast. Ze woog 4685 gram en was 53 cm lang. En dat is voor een meisje aanzienlijk groter dan gemiddeld.

Lees ook: Bevallingsverhaal Nadia deel 1
Lees ook: Bevallingsverhaal Nadia deel 2

Zo, dat is er uit!

Direct na de keizersnede zeiden de artsen dat ze niet verwacht hadden dat er zo’n grote baby in mijn buik zat. Ook de verloskundigen hebben tijdens de controles nooit gezien dat Vayèn groter was dan gemiddeld. Sterker nog: tot ongeveer driekwart van mijn zwangerschap is mij verteld dat mijn baby aan de kleine kant zou zijn.

Hollands welvaren

In het ziekenhuis kwam de één na de andere arts en specialist kijken naar Vayèn, want jeetje, zo’n grote baby zagen ze toch niet dagelijks. En hoe meer er grappen werden gemaakt over “Hollands Welvaren” en “heerlijke babyvetten”, hoe minder leuk ik het vond.

Niks maatje 50

Ik had schattige babykleertjes mee in maatje 50, die al direct bij de geboorte te klein waren. Natuurlijk had ik ook maat 56 bij me, dus de baby had echt wel passende kleertjes, maar leuk vond ik het allerminst. Ik had me verheugd op een schattig klein baby’tje, en nu zat ik met een halve peuter in mijn handen. Oké, ik overdrijf nu heus, maar het was echt even schakelen.

Die opmerkingen, aargh!!

En ook na mijn tijd in het ziekenhuis, terwijl ik mezelf er steeds aan herinnerde dat ik “lekker veel baby had om van te houden”, bleven de opmerkingen komen:

Kraamhulp: “Ik weet niet of de weegschaal dat aan kan hoor. En mijn armen. Ha ha ha.”
Kassamedewerker: tijdens mijn eerste bezoekje aan supermarkt: “Jeeeeetje, wat een reus zeg.”
Osteopaat: “Lekkere kleine buddha.”
Kraamvisite A: “Poeh, ze is echt wel zwaar hoor.”
Kraamvisite B: “Ach, jullie zijn allebei ook niet klein he, wat had je dan verwacht?”
Kraamvisite C: “Dat is gewoon dubbel zo zwaar als de baby van vriendin X. Heavy!”

Lees ook: 8 x  wat je niet moet zeggen tegen een new-mom

Zwangerschapssuiker

Waar ik ook kwam, of wie er ook kwam, continu werd er ingepeperd dat Vayèn wel erg groot was. Bij het consultatiebureau zat Vayèn ruim boven de “normale” curves in de grafiek, en de verpleegkundige vroeg me of ik geen zwangerschapssuiker had gehad. Zwangerschapswattes? Ik had er werkelijk nog nooit van gehoord, laat staan dat ik er op getest was.

Zwangerschapssuiker is een ander woord voor zwangerschapsdiabetes, en gezien de grootte van Vayèn is het waarschijnlijk dat ik dat inderdaad gehad heb. Reden te meer om hier bij een volgende zwangerschap erg alert op te zijn.

(te) Hoge suikerwaarden

Vanaf vroeg in mijn tweede zwangerschap worden mijn suikerwaarden dan ook scherp in de gaten gehouden. En vanaf het begin van de zwangerschap, zijn deze aan de hoge kant. Dit bevestigt voor mij des te meer dat ik tijdens de zwangerschap van Vayèn inderdaad zwangerschapsdiabetes heb gehad. Ik  ben boos geweest, dat ik er niet op getest ben. Want dan had er misschien iets aan gedaan kunnen worden, of hadden ze me niet tot 41 weken laten doorlopen en was de bevalling daardoor heel anders verlopen.

Inmiddels heb ik me er bij neergelegd (ik kan het toch niet meer veranderen), en ben ik blij dat mijn suikerwaarden nu wel goed in de gaten worden gehouden. De gynaecoloog heeft al aangegeven dat het zeer waarschijnlijk is dat ook deze baby aan de grote kant zal zijn, dus kleertjes in maatje 50 die koop ik nu maar niet.

Zijn er meer moeders hier met grote baby’s? Moesten jullie er ook aan wennen? En wat zijn jullie ervaringen?

Nadia

Heerlijk hè! Het zonnetje schijnt, het windje waait en je kindje is oud genoeg om in het fietsstoeltje te zitten. Samen fietsen is echt heel leuk. Er zijn wel een aantal handige trucjes die ik zelf ook graag had willen weten voordat ik de eerste keer onvoorbereid op de fiets stapte met mijn spruit.

  1. Laat je kind lekker spelen in de box of op de grond. Die heb je nog even niet nodig.
  2. Pak de luiertas in. Vergeet niet een speeltje en wat lekkers mee te nemen!
    Ook iets tegen de zon en regen is handig om mee te nemen als je met de fiets op pad gaat.
  3. Stop de luiertas in je fietstas, onder je snelbinders of in de grote bak voorop (die je tegenwoordig op veel mamafietsen ziet zitten).
  4. Pak je eigen tas in. Net als stap 3 is het handig om deze ook al in je fietstas te hebben. (Is namelijk niet handig met opstappen).
  5. Check of je fiets stevig staat. Controleer of het stuurslot erop staat als je een mamafiets hebt.
  6. Het is handig om de bandjes van het kinderzitje alvast te verstellen. Gok even of ze lang genoeg zijn om ze dicht te doen als je kindje er eenmaal in zit. Maar wel kort genoeg om te voorkomen dat je uk eruit kan vallen.
  7. Als je de buggy mee wilt nemen is het nu tijd deze op de fiets te bevestigen. Wiebel er even aan zodat je zeker weet dat je fiets het aan kan en niet omvalt.
  8. Terug naar binnen voor deel 2.
  9. Check de luier van je schatje. (Heeeeeeel belangrijk).
  10. Jassen aan! Bij wat koeler weer zijn ook een sjaal en muts wel fijn. Je kind zit immers stil in de stoel.
  11. Neem je kind mee naar buiten en draai de deur op slot. Klinkt vet logisch maar als ze eenmaal zit durf je niet meer die 3 meter terug te lopen voor de deur.
  12. Nu kan je je schatje in het stoeltje zetten en de gespjes vast doen. Pas ze nog een beetje aan zodat het echt stevig zit.
  13. Tip voor de eerste fietstocht: Ga naar een relatief rustig stukje weg, zodat je ongegeneerd (en zonder anderen in gevaar te brengen ?) op kunt stappen. Opstappen gaat namelijk een stuk moeilijker met, dan zonder kind(-erzitje).
  14. Fietsen maar! De eerste paar keer zijn korte stukjes meer dan genoeg. Oefening baart kunst!

Sinds 4 weken fiets ik zelf met mijn kleine. Ze vindt het heerlijk en ik beken… een beetje beweging voor mezelf kan echt geen kwaad ?!

Irene

Iedere moeder weet het: bevallen is geen pretje. Ik geloof oprecht dat een bevalling op vrijwel elke vrouw veel impact heeft, en ik durf ook best toe te geven dat mijn bevalling één van de meest ingrijpende (of moet ik zeggen traumatische) ervaringen is die ik in mijn hele leven heb meegemaakt. Dat zegt gelukkig ook wat over de rest van mijn leven ?.

Mijn bevalling was vreselijk. Maar gelukkig werd er direct na de keizersnede erg goed voor me gezorgd. In het ziekenhuis werd me van alle kanten ‘hulp’ aangeboden. Zo werd me aangeraden om niet te snel naar huis te willen: in het ziekenhuis hadden we immers 24/7 hulp en aangezien ik nog niet veel kon was dat geen overbodige luxe. Ook werd me verteld dat we dankzij de pittige bevalling recht hadden op extra dagen kraamzorg en dat we daar vooral gebruik van moesten maken. En meerdere keren werd erop aangedrongen een afspraak in te plannen met een psycholoog of met de gynaecoloog om de bevalling te bespreken.

Ja, voor mama werd goed gezorgd. Ik kreeg werkelijk alle hulp die ik maar wensen kon. Maar dat de bevalling niet alleen voor mij erg heftig was geweest, daar stonden we toen nog niet bij stil.

Huilen, huilen en nog eens huilen

Tot we na enkele dagen thuis besloten dat Vayèn wel erg veel huilde. Natuurlijk, een baby huilt. En sommige baby’s huilen net even wat meer dan een ander. Maar Vayèn huilde heel veel. En áls ze huilde, was ze met geen mogelijkheid stil te krijgen. In de eerste weken na de bevalling heb ik meerdere keren mijn moeder of schoonmoeder gebeld en gevraagd of ze me alsjeblieft wilden helpen. Ik voelde me een slechte moeder: want welke moeder kan haar eigen kind nou niet stil krijgen? Regelmatig huilde ik met Vayèn mee.

Gewoon wat krampjes

En natuurlijk dacht ik soms “dit is niet normaal!”, maar dan Googelde ik wat, en kwam ik weer tot de conclusie dat het vele huilen er nou eenmaal bij hoorde. Totdat mijn moeder en schoonmoeder los van elkaar aangaven dat ze ook vonden dat Vayèn wel erg veel huilde. Dus toch maar een afspraak gemaakt op het consultatiebureau. De arts hoorde me aan, maar concludeerde dat het huilen er nou eenmaal bij hoorde, en volgens haar waren het gewoon wat krampjes. “Heeft echt elke baby”, verzekerde ze me. “Even doorzetten”. Met tranen in mijn ogen verliet ik het consultatiebureau.

Verstoord evenwicht

Tijdens weer een avond op de bank met in de ene arm een gillende baby en in mijn andere hand een telefoon waarop ik eindeloos zocht naar oplossingen, las ik over de impact van een bevalling op de baby. Een heftige bevalling kon er voor zorgen dat het evenwicht in het lichaam van een baby verstoord kon zijn. Dit kon resulteren in eindeloos huilende en gillende kinderen. Je snapt dat mijn interesse was gewekt.

Osteopathie

Osteopathie zou dit natuurlijk evenwicht weer kunnen herstellen. Een osteopaat stimuleert tijdens één of meerdere behandelingen het “zelfgenezend vermogen” van het lichaam van de baby. En volgens diverse sites kon een osteopaat veel problemen bij baby’s verhelpen. Tsjah… Eerlijk is eerlijk, ik vond dit nogal zweverig klinken, en ook mijn vriend deed er een beetje lacherig over. Toch wilden we graag dat het huilen zou stoppen en hadden we inmiddels zoiets van baadt het niet dan schaadt het niet, dus maakte ik een afspraak.

Kwakzalverij?

Toen ik bij de osteopaat binnenkwam, en hij me binnen vijf minuten wist te vertellen dat het hoofdje van mijn dochter tijdens de bevalling verkeerd had gezeten, dat ze daar last van had, én dat hij dat binnen drie behandelingen wel zou kunnen verhelpen, was ik tamelijk sceptisch. Met zijn handen voelde hij op verschillende punten op het lichaam van Vayèn en af en toe paste hij een bepaalde (ik noem het maar) massagetechniek toe. Ondertussen floot hij deuntjes, die ervoor zorgden dat Vayèn rustig bleef. Na een kleine twintig minuten stond ik weer buiten, en ondanks dat we een tweede behandeling voor een week later hadden ingepland, had ik min of meer al een conclusie getrokken: lekker makkelijk geld verdienen zo, wat een kwakzalverij!

Gevaarlijk?

Na mijn eerste ervaring bij de osteopaat, die niet vervelend maar toch op z’n minst bijzonder was, las ik voor de zoveelste keer de ervaringen van anderen. Ik stuitte voor het eerst op verhalen over de risico’s van osteopathie en andere alternatieve geneeswijzen. Volgens huisartsen zou het gevaar met name zitten in het “dubbelvouwen” of buigen van baby’s. Hierdoor zouden de luchtwegen bekneld kunnen raken en zou een kindje zelfs kunnen overlijden! Bah, wat een nare verhalen.  Ik begon te twijfelen of ik de tweede afspraak toch maar af moest zeggen, ondanks dat de osteopaat Vayèn absoluut niet had gebogen of dubbelgevouwen en enkel wat gemasseerd had.

Wondermiddel!

Maar na de eerste behandeling was Vayèn ont-zet-tend rustig. Ze sliep veel, en als ze wakker was, was ze over het algemeen vrolijk en rustig. Toeval? We wisten het niet zo goed. Maar toen ze ook de tweede en derde dag na de behandeling aanzienlijk minder huilde, kregen we vertrouwen in de behandeling. Eigenlijk ging het vanaf dat moment alleen maar beter, dus lieten we de tweede (en derde behandeling) gewoon staan. En eerlijk is eerlijk, na drie behandelingen bij de osteopaat hadden we voor ons gevoel een compleet ander kind. Wij zijn dan ook ontzettend blij dat we de stap genomen hebben, en in onze ogen heeft osteopathie toch echt wat weg van een wondermiddel!

Ook een osteopaat bezoeken?

Ik weet dat er veel tegenstrijdige verhalen te vinden zijn over osteopathie bij baby’s. Mijn verhaal heb ik zeker niet geschreven om andere ouders over te halen om naar een osteopaat te gaan, maar puur om mijn eigen ervaringen te delen. Mocht je twijfelen of je met jouw kindje wel of niet naar een osteopaat wilt gaan, lees je dan vooral goed in, bespreek het eventueel met de arts van het consultatiebureau of je huisarts en maak een bewuste keuze.

Natuurlijk ben ik wel benieuwd naar jullie ervaringen. Heeft osteopathie bij jouw kindje ook gewerkt?

Nadia