Als je moeder orthopedagoog is...

Soms heb ik met mijn dochter en zoon te doen. Want ze hebben het niet altijd makkelijk. Waarom? Mama is orthopedagoog. Om me in te leven in de struggles waar ze dus elke dag mee te maken krijgen dankzij mijn (mooie!) beroep, heb ik onderstaand blog voor de verandering geschreven vanuit het perspectief van mijn kinderen.

Als je moeder orthopedagoog is dan…

  • observeert ze elke stap die je zet;
  • zoekt ze overal wat achter;
  • dien je als levend experiment want alles wat ze geleerd heeft moet in praktijk gebracht worden;
  • word je zeer waarschijnlijk als voorbeeld gebruikt in werksituaties, je bent immers het levend bewijs van de theorie;
  • zijn termen als objectpermanentie, veilige haven, veilige basis en hechtingsrelatie heel gebruikelijk thuis (wij begrijpen ze niet hoor én mijn vader eerst ook niet maar inmiddels is hij pedagoog in opleiding);
  • worden idealen als ‘regie op eigen leven’ met liefde nagestreefd (uiteraard geen probleem want daardoor vindt ze het niet erg als we hoog in een klimrek hangen, ‘per ongeluk’ planten eten of zelf een outfit uitkiezen, schijnt allemaal goed voor de ontwikkeling te zijn…PRIMA!);
  • wil dat niet zeggen dat ze alles weet en goed doet, de studie garandeert helaas geen eindeloos geduld en onuitputtende kennis (jammer voor haar);
  • slaat ze soms heel bewust pedagogische adviezen in de wind. Huh? Zal vast een idee achter zitten. Verdacht!;
  • is papa er gelukkig nog om wat nuchterheid in het geheel te brengen! Thnx god for dad!

Conclusie: orthopedagogen zijn ook maar mensen én gelukkig bestaat er nog zoiets als gezond verstand en papa! We zullen vast goed terecht komen.

Muriël
1 antwoord

Reacties zijn gesloten.