stofzuigen bevalling

Zaterdag 1 april. Ik word wakker met buikpijn, maar dat is de laatste week wel vaker het geval. Ik ben 40 weken en 5 dagen zwanger en eigenlijk voel ik me nog hartstikke goed. Ik ga er nog elke dag op uit. Lunchen met vriendinnen, een stuk wandelen, een ritje naar de stad, het gaat me allemaal nog prima af. Ik probeer optimaal te genieten van mijn laatste dagen als niet-mama, want als ik mijn vriendinnen moet geloven is het straks gedaan met de me-time.

Naar Mediamarkt

Ook vandaag wil ik er – ondanks de lichte buikpijn – op uit. Ik douche, kleed me aan, mijn vriend maakt een ontbijtje voor me en we besluiten naar de Mediamarkt te gaan, want ik wil graag een nieuwe stofzuiger. Vrolijk lopen we de winkel binnen. Net zoals altijd als we een bezoek aan deze winkel brengen, wil meneer alle gangpaden af, om de nieuwste gadgets te bekijken. Op mijn gemak slenter ik achter hem aan.

Na een half uur rond te hebben gelopen, 12 gangpaden te hebben gezien en 63 verschillende producten te hebben vastgehad, ben ik er eigenlijk wel klaar mee. Op naar de stofzuigers dus. Terwijl we advies krijgen van één van de medewerkers krijg ik het ontzettend warm. Maar ja, wat wil je als je met winterjas in deze bloedhete winkel loopt? Ik sein naar mijn vriend dat we moeten opschieten en gelukkig snapt hij me. We kiezen een stofzuiger en lopen naar de kassa. Mijn buikpijn neemt inmiddels toe en mijn vermoeden dat dit wel eens meer kan zijn dan gewoon buikpijn groeit met de minuut.

Zijn dit dan weeën?

Rond een uur of twee komen we thuis. Mijn vriend test de nieuwe stofzuiger uit en  ik plof op de bank. Het zeurderige gevoel in mijn buik komt steeds regelmatiger. Zouden dit dan weeën zijn?

Ik voel me inmiddels niet zo lekker meer en ik besluit boven op bed te gaan liggen. Misschien lukt het wel om wat te slapen. Maar boven aangekomen besef ik me dat dit toch echt weeën moeten zijn. Ik ga op zoek naar een goede app om de weeën te kunnen timen (tip: download die app al voordat je bevalling begonnen is ?). Binnen no time komen de weeën om de twee minuten, en duurt elke wee langer dan één minuut. Ik twijfel of we de verloskundige al mogen bellen. In alle papieren staat immers dat je mag bellen als je een uur lang regelmatige weeën hebt en ik ben nog lang geen uur aan het timen. Netjes maak ik het uur af en bel vervolgens de verloskundige. Ze belooft zo spoedig mogelijk te komen.

Onverwacht bezoek

Iets over half vier gaat de deurbel. Eindelijk, de verloskundige. Mijn vriend doet de deur open en o nee, wat hoor ik daar? Mijn schoonmoeder. Hoewel mijn ouders en schoonouders altijd meer dan welkom zijn bij ons thuis, gaat me dat nu iets te ver. Gelukkig  voelt mijn vriend dat goed aan. Ik hoor hem zeggen dat het even niet uitkomt en vervolgens sluit de voordeur. Pfiew!

Een paar minuten later gaat de deurbel opnieuw. Daar is de verloskundige. Mijn weeën blijven regelmatig komen (en beginnen steeds meer zeer te doen!). Als ik nog helemaal geen ontsluiting heb dan word ik gek, denk ik. Ik laat de verloskundige haar werk doen. Gelukkig, ik heb al drie centimeter!

De slappe lach

De verloskundige vraagt hoe lang ik al bezig ben. “Heb je écht pas twee uur lang pijn?” Ze vermoedt dat het wel eens heel snel kan gaan, dus ze wil dat we nu alvast naar het geboortecentrum gaan. “Als we langer wachten kan het wel eens zo zijn dat je het geboortecentrum niet eens haalt”, geeft ze aan. Mooi! Laat maar komen! Nog heel even en dan mag ik mijn meisje in de armen sluiten.

In de auto naar het geboortecentrum hebben mijn vriend en ik schik om de datum. Vanaf het begin van mijn zwangerschap heb ik geroepen dat onze baby vast op 1 april zou komen en het ziet er nu naar uit dat dit gevoel juist was. Mijn vriend grapt nog “We kunnen haar op 1 april straks elk jaar lege dozen geven voor haar verjaardag”. Waarschijnlijk vanwege de zenuwen, krijgen we hiervan ontzettend de slappe lach.

Wil je weten hoe mijn bevalling verder verliep? Lees dan volgende week het tweede deel van mijn bevallingsverhaal.

Nadia
1 antwoord

Reacties zijn gesloten.