Dat het gedrag van Boris vanaf zijn tweede verjaardag niet 1-2-3 anders zal zijn snap ik ook echt wel. Net als dat ons lieve zoontje nu soms al heel ‘humeurig’ kan zijn terwijl hij nog geen twee is. Maar toch, je leest genoeg over de ‘terrible two’… Zal hij langzaam veranderen in een peuterpuber? En is dit iets om ons zorgen over te maken? Ik ben graag goed voorbereid, dus ik zocht het uit…

Nee

Iedereen kent het wel, ‘ik ben twee en ik zeg nee!’. Dit start vaak tussen anderhalf en twee jaar. En dit eindigt zo rond de vier jaar lees ik net op de site van Ouders van nu. Dat is nog wel even een tijd zeg! Ook lees ik dat nee zeggen en het hebben van driftbuien een manier zijn om een individueel persoon te zijn met een eigen wil. De nee-fase is bij Boris zeker al aangebroken. Overal zegt hij nee op, ook al wil hij het wel. Maar dan zegt hij: ‘Nee, ja!’ 😉 Ook laat hij al erg merken dat hij overal graag bij wil zijn en hetzelfde wil. ‘Ik ook’ zegt hij dan. Met dat eigen willetje gaat het dus ook al goed.

Driftbuien

Voordat ik een kind had wist ik precies hoe het moest als ik bijvoorbeeld een kind op de grond in de supermarkt zag liggen die compleet over zijn/haar toeren was. Gewoon weglopen en met rust laten. Hij komt vanzelf weer… 😉 Daar ben ik al wel van teruggekomen! Onze zoon maakt het niet heel veel uit of papa en/of mama wel of niet in de buurt is! Gelukkig hebben we nog geen supermarkt drama’s meegemaakt maar hij loopt gerust een hele andere kant op als wij. Net als bij de nee-fase horen driftbuien hier ook bij. Dit met dezelfde redenen: je peuter gaat de grenzen opzoeken.

Zelf doen

Oow ja, hier zitten we middenin! Boris wil alles, maar dan ook álles zelf doen! Dat kan hij natuurlijk nog helemaal niet maar dat maakt hem niets uit! Een oh wee als je het dan toch voor hem gaat doen… dat kan ik maar beter vermijden. Gelukkig komt ie wel bij me als het hem uiteindelijk, na heel lang proberen niet lukt. ‘Mama helpen?’ zegt ie dan. Heel goed dat hij alles wil ontdekken maar af en toe ook wel een beetje lastig, bijvoorbeeld als je haast hebt!

Wat kunnen we doen?

De drie R’s

Dat rust, regelmaat en reinheid bij een baby van belang zijn, dat had ik snel door. Maar nu mijn kind bijna twee is, dacht ik dit wel een beetje los te kunnen laten. Maar nee hoor, de drie R’s blijven van groot belang in het leven van je kind… Zelf heb ik dat ook wel gemerkt, na een paar keer een misverstand te hebben gehad bij de fietsen, geef ik nu voor ons tripje aan dat Boris bij mama op de fiets gaat zodat hij weet dat hij dit tripje niet op zijn eigen fiets mag gaan doen. Voorkomen is beter dan genezen zeg maar 😉.

Ga niet overal op in

Als je kind op alles nee zegt hoef je niet overal tegenin te gaan. Hij doet dit ook vaak om te kijken naar jouw reactie. Gewoon een beetje negeren dus.

Consequent zijn

Wees altijd consequent, nee is en blijft nee. Mag het deze keer niet, dan mag hij morgen ook geen slokje van jouw frisdrankje bijvoorbeeld. Zo weet je peuter weer wat hij kan verwachten. Het is soms wel heel lastig om altijd één lijn te trekken, het is bijna niet te doen toch? Maar ik denk wel dat het het beste is..

Hoe reageren

Hoe moet je nou reageren op zo’n driftbui? Ik lees op Ouders van nu dat het goed is om empathie te tonen wanneer je kindje een driftbui heeft. Ook is het belangrijk om vooral rustig te blijven en zelf niet boos te worden. Ik heb dit afgelopen weekend al eens geprobeerd, Boris was heel verdrietig over iets onbenulligs maar toen ik zijn probleem erkende en hem troostte was het op zich snel afgelopen! TOP! Dit zal ook vast niet altijd werken of met elke situatie matchen maar voor de keren dat het wel werkt is het mooi meegenomen toch!

Gelukkig!

Het is een goed teken dat je peuter zo eigenwijs is. Naast het feit dat hij een stap maakt in zijn zelfstandigheid, laat dit gedrag ook zien dat hij zich veilig en vertrouwd voelt bij jou. Hij durft dwars te zijn en weet dat jij, ondanks zijn driftige gedrag, toch van hem houdt.

Lees ook Muriël haar blogs: Theatervoorstelling én peuter. Een goede combinatie? De top 5 van de favoriete uitjes van mijn peuter

Hoewel onze dochter haar portie de afgelopen weken eigenlijk al gehad had (met een dubbele oorontsteking, hoge koorts van de 14-maanden-prikjes en al weken verkouden) stond de volgende ziekte alweer om de hoek. Vlekje na vlekje verscheen op haar gave huidje en al na twee nachten zat ze compleet onder de bulten. WTF? WATERPOKKEN! Hé getver… dat kan er ook nog wel bij.

Niet mokken, het zijn maar pokken.

Van veel medemoeders hoorde ik horrorverhalen over de waterpokken en hoe ziek hun kindjes daarvan werden. Echt super sneu! Ook wilde veel van hen stiekem maar wat graag langskomen met hun kroost “omdat je het dan maar hebt gehad”. Wat ik overigens heel goed begrijp want nu ze nog klein zijn hebben ze het minder door dan als ze bijvoorbeeld de vier gepasseerd zijn. Ook op social media werden, na mijn vraag over waterpokken, de kriebelende uitstulpsels uitgebreid omschreven en werden foto’s van al die pokjes gedeeld om er zeker van te zijn dat het niet iets anders was.

De bulten werden groter en roder en ik Googlede er op los. Wat zijn waterpokken nou eigenlijk en belangrijker nog, wat kun je er tegen doen?

Feitjes op thuisarts.nl:

  • Helaas, bijna elk kind krijgt een keer waterpokken (varicella-zostervirus)
  • Je kind krijgt vlekjes, blaasjes en korstjes over het hele lichaam, ook in de mond en tussen het haar (en dat is echt zielig!)
  • Er is geen medicijn dat waterpokken sneller kan laten genezen
  • Zinkzalf helpt tegen de jeuk
  • Je kind mag naar school of het kinderdagverblijf tenzij het koorts heeft
  • Het gaat vanzelf over, echt waar
  • Binnen 10 dagen is je kindje weer beter

Thuisarts.nl

Verder las ik verschillende verhalen van experts en ervaringsdeskundigen. Waterpokken zijn dus echt mega besmettelijk. Al vanaf twee dagen voordat er bultjes verschijnen en totdat de meeste blaasjes korstjes hebben kun je dus iemand besmetten. Je kindje is besmet ongeveer tien dagen tot drie weken voordat hij ook echt ziek wordt. 95% van de mensen hebben waterpokken gehad. We hebben meteen een rondje gebeld naar de mensen die in haar buurt waren geweest. Opa’s, oma’s en een zwangere vriendin. Stel je voor dat je het nog nooit gehad hebt! Loop je daar ook met je hele lijf vol bulten. Zeker voor zwangere is het van belang te weten of je al eens besmet bent geweest. Ben je dat niet dan kan het namelijk best gevaarlijk zijn. Gelukkig heeft iedereen, uit onze omgeving, vroeger de waterpokken gehad. Geen paniek dus!

Tip van mij: (of eigenlijk van oma weet raad:) )

Wij hebben avond na avond een heerlijk, niet te warm, havermoutbadje voor ons pokkenmeisje gemaakt. We lazen op internet namelijk dat door het havermout de pokjes en wondjes sneller indrogen en hierdoor de jeuk verzacht wordt. We hebben een oude panty gevuld met havermout en deze in bad gelegd toen we hem lieten vollopen. Hiermee hebben we haar van top tot teen ingezeept en niet afgespoeld. Alleen droogdeppen is voldoende.

Oma weet raad

Ook hebben we KidsClin gekocht. KidsClin heeft een natuurlijke bacterieblokker en helpt voorkomen dat de open(gekrabde) blaasjes gaan ontsteken. Dit voorkomt littekens. We hebben wel degelijk het idee dat ze hierdoor snel is opgeknapt.

En weer door…

Wij zijn er gelukkig alweer doorheen en ik ben blij dat het ergste haar bespaard is gebleven. Voor iedereen die nog moet, hang in there, het duurt maar tien dagen! Enne… niet mokken, het zijn maar waterpokken :)

Meer informatie?

Irene

Toen wij (ruim 1,5 jaar geleden) op zoek gingen naar een geschikt kinderdagverblijf voor onze toen nog ongeboren kleine meid, bezochten we twee locaties bij ons in de buurt. En hoewel we natuurlijk hebben gelet op bijvoorbeeld de hygiëne, de leidsters, en het pedagogisch beleid, hebben we onze keuze vooral gemaakt op basis van gevoel.

Lutjepotje

Dat gevoel was bij de eerste locatie die we bezochten gewoon niet-zo-goed (en dat is zacht uitgedrukt). De leidsters waren al wat ouder, sommige kinderen sliepen buiten in een lutjepotje (inmiddels heb ik daar niet meer persé iets op tegen, maar als mama-to-be wilde ik écht niet dat mijn kindje buiten zou liggen), en toen we binnenliepen kwam een walm van vieze luchtjes op ons af. Tijdens de rondleiding zag ik een kindje met een enorme snottebel lekker sabbelen aan een boekje, en even later zag ik een ander het kind hetzelfde boekje (inmiddels doorweekt van snot) in haar mond stoppen. IEL!! Ik was dan wel blue in de wereld van de kinderdagverblijven, maar één ding wist ik zeker: hier ging mijn kindje niet naar toe!

Welcome-to-the-kdv-life

Eenmaal thuisgekomen deelde ik mijn ervaringen via de groepsapp met mijn vriendinnen. Die kwamen niet meer bij van het lachen. “Dat hoort er écht allemaal bij”, zei de één. En “welcome to the kdv-life” was de reactie van de ander.

Lees ook: Blog Muriel – Kinderopvang kiezen? Vergeet hier niet aan te denken!

Met frisse tegenzin gingen we een week later kijken bij het tweede kinderdagverblijf. Dit keer ging ik er heen met minder hoge verwachtingen. Toen we de deur openden bereidde ik me voor op een walm van poep- en piesgeuren, maar eerlijk is eerlijk: ik rook niks. We kregen een rondleiding en ik zag leuke, enthousiaste leidsters van ongeveer mijn eigen leeftijd. Er was geen lutjepotje aanwezig en er werd de kinderen (hoe klein ook) veel geleerd door middel van thema’s en een pop. Ik was blij verrast en onze keuze was gemaakt: hier durfde ik onze kleine meid wel achter te laten.

Horizontale groepen

Zoals ik al zei, we kozen dus voornamelijk op basis van gevoel. We dachten niet echt na over het feit dat dit kinderdagverblijf werkte met horizontale groepen. Bij een kdv die werkt met horizontale groepen worden de kindjes onderverdeeld op basis van leeftijd en ontwikkelingsfase. Bij welke leeftijd die verdeling precies wordt gemaakt verschilt per kinderdagverblijf. Bij ons kdv betekent dit dat er een groep van kindjes van 0 tot ca. 1,5 jaar is, en dat er groepen zijn met kindjes van 1,5 tot 4 jaar. Het eerste jaar dat Vayèn naar het kdv ging, stonden we daar eigenlijk amper bij stil.

Totdat de leidsters aangaven dat Vayèn naar de grote groep zou gaan. Ze was toen zo’n 13 maanden. In mijn ogen nog héél klein, en bovendien kon ze nog niet lopen. Ik zag als moeder ontzettend op tegen deze overstap. Mijn lieve kleine meisje, tussen al die grote(re) kindjes, zonder dat ze echt mee kon spelen…. Als dat maar goed zou gaan.

De overstap naar de grote groep

In aanloop naar haar overplaatsing ging Vayèn al een paar keer wat uurtjes meespelen bij de grote kindjes. Als ik vroeg hoe het gegaan was kreeg ik steevast het antwoord “Vayèn moest nog wel even wennen”, wat in mijn hoofd gelijk stond aan “ze vond het helemaal niet leuk en zette het op een krijsen zodra we haar beneden brachten”. Maar na een paar weken wennen was het toch echt zo ver: Vayèn moest naar de grote groep. En hoewel ons meisje het altijd ontzettend leuk vond op het kdv, en we haar nog nóóit huilend hadden achtergelaten, was dat nu ineens wel anders. Elke keer als ik haar wegbracht, klampte ze zich aan me vast en begon ze te huilen als ik aanstalten maakte om weg te gaan. En ook als we haar ‘s middags ophaalden, zat ze bij één van de juffen op schoot, met een speentje in haar mond (die ze normaal alleen maar in bed krijgt). Ze vond die grote groep maar niks (en papa en mama dus ook niet).

Terugdraaien was niet echt een optie, en dus zetten we door. En na een paar keer zagen we gelukkig verbetering. Toen Vayèn eenmaal zelf kon lopen (en dus wat meer mee kon doen met de grote kindjes) was het probleem eigenlijk opgelost, en inmiddels gaat ze (gelukkig!) weer met veel plezier naar het kinderdagverblijf.

Horizontaal vs. verticaal?

Zou ik achteraf dan hebben gekozen voor een kinderdagverblijf met verticale in plaats van horizontale groepen? Ik weet het niet. Maar mijn tip voor jou is wel om bij het kiezen van het kdv stil te staan bij de indeling van de groepen en dit mee te laten wegen in jullie keuze.

Zit jouw kindje in een horizontale of verticale groep? Was dat een bewuste keuze? En wat zijn jouw ervaringen?

Lees ook: Ode aan de KDV-leidster

Lees ook: Origineel juffencadeau

Vaak sta je er niet bij stil. De brandveiligheid van je woning. Maar juist nu je een gezin te beschermen hebt is dit een heel belangrijk onderwerp. Want waar rook is, is (vaak) vuur en waar vuur is, is rook.

Hé, doe de deur dicht!

Elk jaar in oktober zijn het de brandpreventieweken. Georganiseerd door onder andere de brandweer en de Nederlandse brandwondenstichting. Dit jaar is het thema; Hé, doe de deur dicht. Ze willen vooral jonge gezinnen erop wijzen dat rook zich tweemaal sneller verspreidt als de tussendeuren open staan. Dit betekent cru gezegd dat je in plaats van bijvoorbeeld drie minuten hebt (als alle deuren  gesloten zijn) om uit de woning te komen met zijn allen, je met openstaande tussendeuren na anderhalve minuut al door rook bevangen kunt worden. En binnen 1,5 minuut met kids en man buiten staan, is haast onhaalbaar. Dus is het heel belangrijk om voor jezelf na te gaan wat jij kunt doen aan de brandveiligheid van je woning.

Hier help ik je natuurlijk graag bij! Tijdens m’n werk heb ik hier veel mee te maken gehad, en steeds meer kwam het besef dat ik thuis de boel ook niet goed op orde had. Dus man aan de slag gezet, en ons huis is nu zo goed als mogelijk brandproof! Hieronder zal ik de belangrijkste veiligheidstips geven zodat je zelf ook aan de slag kunt.

Wat kun je doen?

  • Allereerst is het belangrijk dat je goede rookmelders ophangt. Een goede rookmelder heeft een keurmerk en slaat een alarm van minimaal 85dB. Het beste kun je een rookmelder ophangen op iedere verdieping en in ieder slaapvertrek aan het plafond, en in ieder geval 30 cm uit de hoeken. Zo weet je zeker dat je ook tijdens je diepe slaap wakker wordt als het alarm klinkt. Of je een rookmelder op netstroom, alkalinebatterij of lithium batterij neemt maakt niks uit. Test de rookmelder eens per jaar en vervang de batterij tijdig.
  • Zoals de brandpreventieweek duidelijk maakt is het van belang tussendeuren te sluiten. Hiermee vertraag je de rookverspreiding en heb je meer tijd om te vluchten.
  • Maak met het hele gezin, ja ook de kleintjes, een vluchtplan en probeer deze een paar keer uit. Je kunt kinderen prima leren dat rook en vuur gevaarlijk zijn en wat ze moeten doen als het alarm af gaat. Leg duidelijk uit dat het om een test gaat en dat er niks ergs aan de hand is. Bespreek met je partner (als je die hebt) wie welk kind en welke spullen veilig stelt (kinderen altijd, spullen alleen als hier tijd voor is).
  • Wat ook handig is, is het hebben van een vluchttas. Nee niet zo één voor de bevalling, maar een koffer of tas waarin je belangrijke zaken hebt voor als je een tijdje je huis niet in kan. Helemaal onderaan vind je een voorbeeldlijst van een vluchttas. Bewaar de tas bij de deur waar je uit wilt vluchten of bijvoorbeeld in je auto. (Bewaar je hem in de auto dan heb je er ook iets aan als je onverhoopt stil komt te staan deze winter, lees; blog jody)
  • Een kleine brand (kleiner dan een voetbal) zoals prullenbak/asbak/oven brandjes en barbecue ongelukjes kun je prima met een brandblusser of een branddeken bestrijden. Het is dus wel aan te raden om een brandblusser en een branddeken in huis te hebben op een handige plek. Een vlam in de pan doof je door de deksel erop te gooien zodat er geen zuurstof meer bij kan komen. Een persoon die in brand staat kun je met een branddeken doven door de persoon liggend in de deken te wikkelen.
  • Vluchtladder. In sommige gevallen kun je alleen nog via een raam vluchten. Dan is het hebben van een vluchtladder essentieel. Een vluchtladder is alleen niet voor ieder raam geschikt dus vraag tijdens de aanschaf wel even of het passend is in jouw situatie.
  • Geen rook- of brandpreventie, maar zeker niet onbelangrijk nu de verwarming weer aan mag. Een koolstofmonoxidemelder. Heb je een ketel/boiler/haard in huis dan doe je er goed aan hier een koolmonoxidemelder te plaatsen. Deze slaat alarm bij een hoge concentratie CO en dat is heel belangrijk want van CO kun je duizelig, misselijk en moe worden. Als je er veel van inademt val je in slaap en stik je.

Met dit blog hoop ik je iets alerter te hebben gemaakt als het om brandpreventie gaat. Better safe than sorry…

 Voorbeeld lijstje voor een efficiënte vluchttas:

(Als je eens per jaar de rookmelders test kun je ook gelijk de tas weer aanvullen)

  • Flessen water en voedzame houdbare koeken
  • Zaklamp
  • Telefoontje met beltegoed
  • Reservesleutel van de auto (mits je de vluchttas bij de deur hebt staan. In de auto heeft deze weinig nut :))
  • Warme fleecedekens
  • 2 setjes kleding en ondergoed per volwassene
  • Kinderkleertjes/luiers/doekjes/voeding
  • Een voorraadje extra lievelingsknuffels
  • Pantoffels of dikke sokken

We mogen één brandpreventiepakket (met daarin o.a. een brandmelder, vluchtsleutelhangers en een brandweer slabber) weggeven. Wil jij je huis na het lezen van dit blog ook brandproof maken? Laat het ons weten door een reactie onder ons Facebookbericht en maak kans!

Lees ook: 13 musthaves voor in de auto

Lees ook: Bevolkingsonderzoek baarmoederhalskanker

Irene

Samen met mijn dochter mocht ik naar de musical De kleine zeemeermin van Van Hoorne Entertainment in Schouwburg Gooiland in Hilversum. Bij de kindervoorstellingen van Van Hoorne is er altijd een verkleedwedstrijd. Degene die het mooist verkleed is mag op het podium komen en wint leuke prijzen. Wat is er nou leuker voor kinderen dan zich eens lekker te verkleden en nog kans te maken op een mooie prijs? Bij de vorige musical durfde mijn dochter het nog niet, maar dit keer kon ze zich niet snel genoeg omkleden. Het werd een K3-jurk. Toen we bij de Schouwburg aankwamen stond het dan ook vol met ouders (voornamelijk moeders en zo hier en daar een vader) met verkleedde kinderen. Overal zag je kleine zeemeerminnen en prinsessen rondlopen.

De voorstelling begon al bijna dus het was tijd om de zaal in te gaan. Wij zaten op de eerste rij en hadden goed zicht op het hele podium. Maar goed dat het niet echt in het water afspeelde anders waren wij wel nat geworden zo dichtbij. De musical begon en het werd stil in de zaal. Moeilijk voor te stellen met al die kinderen, maar het was toch echt zo.

Het verhaal

De musical gaat over Elise de kleine zeemeermin (Ik moest wel even aan de naam wennen. Ik had natuurlijk Ariël verwacht) met haar vriendje Guppie de goudvis. Elise is nogal ondernemend en zo geïnteresseerd in het leven op het vasteland dat ze regelmatig de regels van haar vader breekt om dicht bij de mensen te komen of mooie spullen van de mensen te vinden. Tijdens een storm valt Prins Christian overboord en dreigt te verdrinken. Elise ziet hem en red hem van verdrinking. Ze brengt hem naar het vasteland, zingt voor hem en verdwijnt weer in het water. Prins Christian is zo onder de indruk van de stem die hij heeft gehoord terwijl hij buiten bewustzijn was dat hij een gala organiseert om zijn reddende engel met de wonderschone stem te vinden. Alle vrouwen worden uitgenodigd en moeten zingen voor de Prins.

Elise heeft er alles voor over om bij de prins te zijn op wie ze opslag verliefd is geworden. Het enige wat ze nodig heeft zijn benen om bij haar prins te kunnen zijn. Op dat moment komen het hilarische tovenaarsduo Titus en Fien, die alles gezien hebben, in het spel. Fien heeft een vals plannetje om de machtigste vrouw van de wereld te worden en het enige wat ze daarvoor nodig heeft is de mooie stem van Elise en ze weet precies hoe ze die te pakken kan krijgen. Fien geeft Elise haar mensenbenen in ruil voor haar stem.

Om het gevoel te hebben dat het zich allemaal echt afspeelt in de oceaan heeft de hele cast wieltjes in de hakken van hun schoenen waarmee ze over het podium glijden. Zo lijkt het net of ze door het water zwemmen/zweven.

Meet & Greet

Na de voorstelling vertrekken alle toneelspelers naar de foyer zodat ieder kind de kans heeft om met ze op de foto te gaan. Zo kan je op de foto met Elise en Prins Christian, met Titus en Fien en met Koning Triton en Guppie. Dat is natuurlijk iets wat bijna ieder kind wel wil. Dus wees voorbereid, want er staan lange rijen met kinderen bij de toneelspelers. Gelukkig gaat het allemaal wel redelijk snel. En je kind zal dolgelukkig naar huis gaan.

  

Onze mening

Het was weer een geslaagde musical. Dankzij de vele (woord)grappen van Titus en Fien is het ook voor de ouders een erg leuke musical om te zien. De kinderen moesten er ook erg om lachen, maar ik betwijfel me of er ook maar één kind tussen zat die deze grappen ook echt begreep. Maar het hele doen en laten van Titus en Fien zelf is al grappig genoeg om dubbel te liggen van het lachen. De voorstelling duurt 75 minuten en dat is voor kinderen vanaf vier jaar goed vol te houden vooral omdat ze tussendoor nog een dansje mee mogen doen. Mijn dochter vond het weer een groot succes en was helemaal blij met haar zeemeerminverkleedkleren die ze mocht kopen na de voorstelling. Zelf vond ik het een leuke en grappige musical. Het is zeker niet erg om als ouders mee naar deze voorstelling te moeten met je kinderen.

De musical blijft nog een tijd op de planken en komt gelukkig ook naar Apeldoorn toe. Dit laat nog wel even op zich wachten. Op 30 december 2018 is de musical twee keer te zien in het Orpheus om 13:30 en om 16:00 uur. Tickets kan je bestellen bij Theater Orpheus. Kom je niet uit Apeldoorn dan kan je via Van Hoorne Entertainment zien waar en wanneer de musical speelt en gelijk je kaarten bestellen.

Lees ook het blog van Muriël, Smurfen de Musical (3+)… Dit vonden wij er van!

Jody

De afgelopen week ben je waarschijnlijk al doodgegooid met leuke kinderboeken en verhalen. Het is namelijk Kinderboekenweek. Ik snap heel erg goed dat je op een gegeven moment niet meer weet welke boeken nou leuk zijn, zeker bij de kleintjes. Naar een echt verhaal luisteren zit er bij ons thuis nog niet in (Boris is nu bijna 2 jaar oud). Daarentegen is Boris gek op kijkboekjes, boekjes om dingen te raden en telboeken. Omdat mijn boekenworm inmiddels een hele verzameling heeft wil de leukste met jullie delen:

Van wie zijn deze billen?

Dit boekje heeft per dier een raadseltje, heb je het idee dat je het antwoord weet, sla dan het flapje om en zie of je het juiste dier hebt geraden!

Bron

Nog even achter mijn oortjes kriebelen

Dit is het perfecte boekje om je kindje naar bed te brengen. Samen kunnen jullie konijn in bed doen, even kriebelen en een welterusten kusje geven.

Bron

Woezel en Pip zoveel kleuren

Dit boek vind ik zelf echt perfect voor het leren van de kleuren. Op elke bladzijde wordt er gevraagd waar een bepaalde kleur is op de tekening. Je kindje kan deze dan aanwijzen.

Bron

Mijn grote voertuigen boek

Ik kan me voorstellen dat dit echt een jongensboek is. Bij ons thuis is het in ieder geval een groot succes. Hij kan zo mooi de namen van alle voertuigen leren. Op de tekeningen is veel te zien dus je bent niet snel uitgekeken.

Bron

Cijfers in de natuur

Leer met behulp van dit boek makkelijk tot 5 tellen! In het boek staan ook grote cijfers met figuurtjes, zo leert je kindje de cijfers  herkennen en ontwikkelt hij/zij ook nog zijn motoriek! Zo wat een topboek: dieren leren, cijfers en de motoriek!

Bron

Boer Boris gaat naar zee

Boer Boris boeken zijn hier ook een grote favoriet, hoe zou dat nou komen?! Ook voor kinderen die geen Boris heten een aanrader hoor. Het is toch wel een voorleesverhaal maar met grote illustraties zodat het toch blijft boeien voor de kleintjes.

Bron

Het grote Fiep kijkboek

Dit boek is wel te vergelijken met het voertuigen boek, er is veel te zien. Elke pagina heeft een thema: naar bed gaan, in de dierentuin, in het park enz. Ideaal om alle woorden te leren dus! En als je zelf niet zo veel zin hebt om voor te lezen is dit ook een leuk alternatief 😉.

Bron

Ik hou bereveel van jou

Hoe leg je kindje nou uit hoeveel je van hem/haar houdt? Nou, BEREVEEL! In dit boek staan veel dieren en die leggen dit leuk uit, op elke pagina kan je ook een stukje van het dier aaien.

Bron

De Kinderboekenweek is alweer bijna voorbij, dus koop nog snel een paar van bovenstaande boekjes bij de boekwinkel. Bij besteding boven de 10 euro krijg je bovendien het boek De eiland ruzie van Jozua Douglas (kinderboekenweekgeschenk) er gratis bij!

Lees ook mijn blog: Boekstart, een gratis bieb abonnement voor alle kids!

Sanne

Oké, jeugdsentiment. Voor mij horen de Smurfen thuis in het rijtje Barbapapa, Dommel en Semafoor, de Snorkels en Dinobabies. Ik heb hier alleen maar leuke herinneringen aan en de titelsong van deze programma´s kan ik nog steeds opdreunen. Maar zijn de Smurfen ook nog leuk voor kinderen van nu? Mijn dochter en ik mochten dit gaan ontdekken, want we waren door Theater Orpheus uitgenodigd voor Smurfen de Musical (3+) in Junushoff in Wageningen.

Even voorbereiden

Mijn enthousiasme op de uitnodiging werkte nogal aanstekelijk want mijn dochter had er direct zin in zonder te weten wie of wat de Smurfen zijn. ’s Ochtends maar even voorbereiden dus. Op Youtube vond ik de oldskool variant. Dat viel niet helemaal in de smaak. Binnen no time werd gevraagd om Brandweerman Sam en Zandkasteel. Ik kan me er iets bij voorstellen, want die oude variant (waar ik vroeger naar keek) ziet er ook niet echt aantrekkelijk uit. Tja, ook peuters hebben tegenwoordig de lat hoog liggen wat betreft animatie en hoe dit eruit moet zien. Dit was in ieder geval geen succes.

Op naar Wageningen…

Bij aankomst zagen we Junushoff volstromen met kinderen van verschillende leeftijden. De zaal was goed gevuld. Allemaal enthousiaste kinderen (en ouders, opa’s en oma’s) en veel, heel veel geroezemoes. Want rustig en stil naar een kindermusical kijken zat er natuurlijk in. We zaten op rij 8 dus hadden (inclusief stoelverhoger voor de kleine meid) perfect zicht op het podium. De show kon beginnen!

De musical – het verhaal

De Smurfen luiden de start van de lente in met een groot feest! En op dat feest wordt de Smurfen hotemetoot uitgeroepen. Uiteraard wil Gargamel een stokje steken voor al dat vrolijke gedoe. Hij ziet de lente liever verdwijnen. Geen bloeiende bloemen, zonnetje of warm lentebriesje. Dus hij smeedt een plan om de boel te saboteren. Hij weet het lenterecept van Moeder Natuur te achterhalen en krijgt het voor elkaar om de lente te laten verdwijnen. Oh nee! Het wordt koud, het gaat regenen en alle bloemen gaan dood… de hele natuur is in de war. En ook de Smurfen want die waren zich aan het voorbereiden op het grote lentefeest. Onder leiding van Grote Smurf gaan ze de strijd aan met Gargamel en na wat tegenslagen lukt het ze uiteindelijk om hem te verslaan. De lente is weer terug… Hoera! Klaar voor het grote feest. Maar wie is nu eigenlijk de Smurfen hotemetoot geworden?

Review van een mama

Zitten op het puntje van haar stoel met een dikke glimlach op haar gezicht. No words needed. Dat is wat mijn dochter van de musical vond! En ik ook.
Het was werkelijk een feestje door de vrolijke muziek en simpele liedjes die je direct mee begint te zingen of neuriën, leuke dansjes waardoor mijn dochter klappend meedeed en de interactie met alle kinderen in het publiek maakte dat de sfeer heel goed was!
Of het verhaal helemaal goed te volgen was voor een peuter vraag ik me af. Ook het onderwerp (de lente) is niet helemaal passend met de herfst voor de deur. Maar dat zijn dingen waar mijn dochter zich vast niks van aan heeft getrokken. Er was immers genoeg om naar te kijken en te beleven.
Klein minpunt is de leeftijdsgrens. De theaters in Nederland waar deze musical draait geven verschillende leeftijden aan, de ene 3+ en de ander 7+. Nogal een verschil, waarbij ik het laatste misschien wat overdreven vind. Maar voor peuters van 3 jaar is de musical wat aan de lange kant. Gelukkig is er wel een korte break tussendoor waarin ze even kunnen rondrennen, wat drinken en wat leuks kunnen kopen (althans de papa’s en mama’s).

Conclusie

De Smurfen zijn zeker leuk voor kinderen van nu. Dus heb je zin in een vrolijke middag in het theater? Dan is deze musical écht een aanrader! Helemaal voor kinderen van 4 jaar en ouder en hun papa’s, mama’s, ooms, tantes, opa’s en oma’s.

Enthousiast geworden? De voorstelling staat ook in Theater Orpheus check op orpheus.nl voor meer info en tickets! Wees er wel snel bij, want hij draait maar kort in Nederland.

Lees ook het blog van Jody, De kleine zeemeermin de musical!

Muriël

Afgelopen zomer werd ons zoontje één jaar. Aangezien papa en mama wel van een feestje houden (en de kleine vent ook prima tegen drukte kan) werd het groots gevierd. De uitnodiging werd tijdig verstuurd. Zonder verlanglijstje, dat wel.

Akward

Ik voel me daar toch een beetje ongemakkelijk bij, het voelt een beetje hebberig én we hechten meer waarde aan het feit dat familie en vrienden erbij zijn dan dat ze iets meenemen. Nu snap ik wel dat dat voor kids misschien wat anders is en als visite is het natuurlijk ook niet leuk om met lege handen aan te komen. Dus na het verzenden van de uitnodiging kreeg ik veel appjes met de vraag wat de wens is voor de kleine vent. Uh…

Geen inspiratie

Pfff ik wist het echt niet. Het voor- of nadeel (?) is dat hij al veel speelgoed heeft van zijn grote zus. Dus echt wensen hadden we niet voor hem. Tja, wat vraag je dan. Veel verder dan puzzels, ballen, boeken en auto’s kwam ik niet. Bij de vrienden die zelf al kinderen hebben van die leeftijd kon ik mooi zeggen “doe maar dat wat bij jou kleine helemaal in de smaak viel”.

Dé cadeaus

Dat laatste en de creativiteit van de visite leidde tot super leuke cadeaus, die ik zelf niet had kunnen bedenken. Heel ingewikkeld en duur hoeft het echt niet te zijn.

Dus ik heb me voorgenomen om een lijstje te maken van dé cadeaus die bij de kleine vent helemaal in de smaak vielen. Handig voor de ouders die wel een verlanglijstje willen maken (misschien toch wel een aanrader 😉) of degene die uitgenodigd is voor een first birthday bash en niet weet wat hij/zij moet geven.

Om het gemakkelijk te maken heb ik een indeling gemaakt in budgetten (tot 15 euro, tussen 15 en 30 euro en tot slot boven de 30 euro). Voor ieder wat wils.

 

Cadeautips voor een budget tot 15 euro

Playgo mijn eerste ballenbaan (7,99 euro)

Bron

Houten puzzel (9,95 euro)

Bron

Vtech Zoef Zoef kippenhok (13,90 euro)

Bron

Muziek en geluidenboekje (13,95 euro)

Bron

Nijntje verstoppertje spelen (14,95 euro)

Bron

Djeco cubes (ongeveer 15,00 euro)

Bron

Cadeautips voor een budget tussen de 15 en 30 euro

LEGO DUPLO mijn eerste bouwstenen (18,50 euro)

Bron

Skippykoe (19,95 euro)

Bron

Dille en Kamille Pop (22,95 euro)

Bron

Vtech Toet Toet auto werkplaats (24,99 euro)

Bron

Houten paardenschommel (29,90 euro)

Bron

Cadeautips voor een budget boven de 30 euro

Loopauto in de vorm van een John Deer tractor (49,99 euro)

Bron

Wheelybug is een loopwagen in de vorm van verschillende dieren (69,95 euro)

Bron

Smoby glijbaan (69,99 euro)

Bron

DUKTIG Ikea speelkeuken (79,95 euro)

Bron

Little Tikes piraten zand- en watertafel (79,99 euro)

Bron

Muriël

 

Iedere woensdag en vrijdag ben ik vrij en dan breng en haal ik mijn dochter van school. En iedere dag komt ze weer met dezelfde vraag. ‘Mag er iemand komen spelen?’ Zolang ik niks gepland heb of niet weg moet vind ik dat prima. Ik vind het ook wel leuk om te zien dat ze met veel verschillende kindjes speelt. Ze is een beetje allemansvriend. Vandaag was weer zo’n dag. Er kwam een vriendje bij ons spelen. We liepen met z’n allen naar huis toe. Ik maakte een broodje voor Lynn en haar vriendje en bracht mijn zoons naar bed. Na het eten speelden ze even op de trampoline, maar kwamen al snel naar binnen om een spelletje te spelen. Altijd leuk!

Groen is niet oké

Het werd het spel Max de Mepper. Lynn ging voor de gele poppetjes en haar vriendje voor de blauwe poppetjes om mee te spelen. Ik zette alle poppetjes op het spel en daarbij ook de groene poppetjes die nog over waren. Dat was achteraf een grote fout geweest. Ze begonnen met het spelletje en toevallig stonden de groene poppetjes voor haar vriendje zodat hij daar mee ging spelen. Nou daar was Lynn het dus niet mee eens. De laatste tijd kan ze nogal dramatisch zijn als het niet helemaal gaat zoals zij dat wil en dit was dus ook zo’n geval. Ineens wilde zij juist met de groene poppetjes spelen dus ze werd boos. Ik zei dat ze normaal moest doen en dat het toch niet uitmaakte met welke kleur je speelde. Als je maar plezier hebt samen. Helaas dacht zij daar toch anders over.

Ze werd alleen maar bozer en ging toch wat hysterisch doen. Uit ervaring weet ik helaas dat het niet veel zin heeft om rustig tegen haar te praten. Haar dingen uit te leggen. Het komt niet bij haar aan. Dan maar even op de gang om af te koelen. Dat maakte de boel nog erger. Op een gegeven moment kwam ze terug de kamer in en ging ze verder met schreeuwen en huilen en boos doen. Toen heb ik haar aangepakt. Ik heb haar bij de arm gepakt (nee, ik het niet geknepen of geslagen hoor) en ben goed boos op haar geworden en ja ook mijn stem even flink verheft. Dat is soms echt nodig om haar weer een beetje bij de les te krijgen. Haar vriendje ging naar buiten op de trampoline spelen en Lynn was binnen aan het afkoelen.

Daar waren de tranen

Ik dacht dat hij lekker op de trampoline aan het springen was, maar toen ik keek zat hij in een hoekje van de trampoline te huilen. Oh nee toch, heb ik dat gedaan? Hij was toch wel behoorlijk overstuur. Wat voelde ik me weer lullig. Ik maak gewoon een kind van iemand anders aan het huilen. Ik vroeg hem of hij moest huilen, omdat ik zo boos op Lynn werd. Ja dat was helaas de reden. Dus ik vroeg hem of zijn moeder nooit boos op hem werd. Nee zijn moeder werd nooit boos op hem. Ben je altijd heel lief dan? Vroeg ik. “ja, ik ben altijd lief” zei hij tegen mij. Toevallig wist ik dat dat niet helemaal waar was. Dus ik kon me niet voorstellen dat zijn moeder nooit boos op hem werd.

Ik heb hem geprobeerd gerust te stellen en uitgelegd dat ik wel eens boos ben op Lynn als ze heel vervelend is of totaal niet luistert, maar dat dat helemaal niet erg is. We zijn allemaal wel eens boos op elkaar. Soms is dat even nodig en daarna is alles weer goed en zijn we heel lief voor elkaar. Zijn verdriet werd niet minder en een ijsje hielp ook niet. Hij wilde naar huis toe, naar zijn mama. Dus ik met het schaamrood op mijn wangen zijn moeder opgebeld. We waren nog geen uur thuis.

Eind goed al goed

Toen zijn moeder aankwam vloog hij haar in de armen. Eindelijk werd hij rustig. Na een paar minuten was hij weer rustig en toen wilde hij wel een ijsje en ook nog even spelen met Lynn. Ik ben samen met zijn moeder in de tuin gaan zitten. Genieten van het weer. Wat bleek nou. De jongen had toch gelijk. Zijn moeder werd nooit boos op hem, dat kon ze niet! Geen wonder dat hij hier zo van schrok Hij kent zoiets helemaal niet. Gelukkig eindigde het allemaal goed en hebben ze nog de hele middag samen gespeeld zonder huilen of boos te zijn.

 

Wat heb ik me toch lullig gevoeld en dat doe ik nog steeds als ik er aan denk. Waarom moest juist mij dat weer overkomen?! Voortaan als er iemand komt spelen zal ik waarschijnlijk wat anders met zo’n situatie omgaan. Ik wil het niet nog een keer op mijn geweten hebben dat er een kind huilt door mijn toedoen.

Jody