Onlangs las ik een artikel in HPdeTIjd waarin een moeder werd geïnterviewd en aangaf dat haar kinderen chronisch afhankelijk van haar zijn. Ondanks dat haar kinderen inmiddels zelf volwassen zijn en zelfs een gezin hebben, is moeder minimaal twee dagen in de week “met hen in de weer”.

Wat asociaal!

Was mijn eerste gedachte. Maar toen ik er wat langer over nadacht, besefte ik dat ook wij eigenlijk best leunen op onze (schoon-)ouders. Chronisch afhankelijk klinkt wat mij betreft een beetje te negatief, maar eerlijk is eerlijk: sinds wij een gezin zijn, zien wij onze (schoon-)ouders meer dan ooit. En hoewel dat altijd heel fijn is, is dat écht niet enkel voor de gezelligheid. Dat wij hen zo vaak zien is vooral omdat zij ons ontzettend helpen (lees: dat wij zo ontzettend afhankelijk van hen zijn).

Oppassen

In het weekend, als we zo nodig met vrienden de hort op moeten. Maar ook doordeweeks, op de dagen dat we allebei aan het werk zijn, nemen zij de zorg voor onze dochter uit handen. Week in week uit maken zij een feestje van hun oppasdag. Voor zichzelf, voor Vayèn, maar zeker ook voor ons. Want wanneer we thuiskomen uit werk hoeven we geen boodschappen te doen, is de tafel gedekt en het eten klaar, en kunnen we zonder enige stress zo aanschuiven. Hotel (o)pa & (o)ma is always open. Wat een luxe!

En ik kan me er ontzettend schuldig over voelen hoor, maar ik heb besloten om er vooral heel dankbaar voor te zijn en ervan te genieten. In plaats van tussen de pampers, weer even heerlijk gepamperd worden. En in plaats van altijd te zorgen, ook heerlijk even voor je laten zorgen.

Bedankt!

Wel ben ik van mening dat het heel bijzonder is dat beide ouders er zo voor ons zijn, en dat ze daarom best af en toe even in het zonnetje mogen worden gezet. En hoewel we dat regelmatig offline doen, is het ook online wel een bedankje waard.

Dus lieve papa’s en mama’s: Ja, we zijn misschien iets afhankelijker dan we diep in ons hart zouden willen, maar we zijn wel ontzettend dankbaar voor alles wat jullie voor ons doen. GRANDPA & GRANDMA, YOU ROCK!!!

P.S. In hoeverre zijn jullie afhankelijk van je (schoon-)ouders?

 

Lees ook onze gastblog: Opa moest mee naar de fotoshoot

Nadia

Boekjes lezen is één van de favoriete bezigheden van mijn kleine man! Volgens mij erg leerzaam dus ik stimuleer het maar al te graag! Toen hij net geboren was kregen we van het consultatiebureau een flyer van BoekStart. Ergens in mijn achterhoofd heb ik dit wel onthouden maar tot voor kort heb ik hier nooit iets mee gedaan.

Op naar de bieb

De bibliotheek in Apeldoorn is super leuk ingericht voor kinderen. Er is een grote glijbaan om op de juiste verdieping te komen (de kinderafdeling) en daar heb je allerlei dieren, auto’s en huisjes om in en op te klimmen en natuurlijk veel kinderboeken.

We besloten een abonnement af te sluiten. Tot de leeftijd van twee jaar ontvangen de kindjes ook nog een leuk koffertje met daarin een paar boekjes! Daar kon hij meteen mee pronken. Naast het koffertje hebben we meteen wat boekjes meegenomen. Wel met dikke bladzijdes zodat hij rustig zelf de boekjes kan bekijken zonder dat er bladzijdes missen als we ze weer terug brengen! De flyer/tegoedbon had ik niet meer dus ook zonder kan je prima een abonnement afsluiten. Dit was geen probleem.

Wat houdt BoekStart in?

Op de site van BoekStart las ik dat het abonnement dat je afsluit van 0 tot 4 jaar gratis is voor kinderen. Alle bibliotheken in Nederland doen hier aan mee dus je kan overal terecht. Een abonnement bij de bieb saai? Helemaal niet! Ik moet eerlijk zeggen; het verbaasde me hoe leuk en trendy de bieb eruit ziet, en we zijn hierna al een paar keer terug gegaan om te spelen en wat nieuwe boeken te lenen!

Voorlezen is belangrijk

Lezen is heel erg goed voor de verbeeldingskracht en zorgt ervoor dat je kindje heerlijk weg kan dromen. Daarom is lezen voor het slapengaan ook zo leuk! Ook is het erg goed voor de ontwikkeling van de woordenschat, hoe meer woorden je kindje hoort, hoe meer hij/zij kan leren natuurlijk. Maar wanneer start je nou met voorlezen? Wij zijn begonnen toen Boris ongeveer 9 maanden oud was. Geen lange voorlees verhalen maar leuke korte verhaaltjes uit een kijkboekje.

Kinderboekenweek

3 t/m 14 oktober 2018 is het Kinderboekenweek. Dan zijn er bij veel bibliotheken activiteiten of voorleesmiddagen. Bij de boekenwinkels zijn leuke aanbiedingen en de NS heeft een ruilboeken event georganiseerd. Meer informatie kun je vinden op de site.

(Voor)lezen is dus helemaal niet saai maar gewoon super leuk! Hop hop, naar die bieb met die kleintjes en wel op tijd de boekjes weer inleveren hè!

Sanne

Even klagen hoor…. Iedereen snapt dat het hebben van een traphekje een absolute must is als je kleintjes gaan kruipen/lopen. Het voorkomt namelijk dat die kleine spruitjes met hun schattige snoetjes onderaan de trap belanden. Maar AHHHGGGGG wat zijn die dingen lelijk zeg!

Vorige maand was het zover

We hadden van opa geld gekregen voor een traphek. Hoogstnodig met onze dochter die zo’n beetje eerder kon rennen dan dat ze kon kruipen. Dus we moesten eraan geloven. Bij het kdv had ik traphekjes gezien die makkelijk met één hand te openen zijn en met minimale schade te bevestigen zijn (in verband met mijn man z’n boor-angst). De moeilijkheidsgraad zat hem dan ook in de trap-bevestiging. Want waar normale huizen gewoon een nette houten trap hebben bestaat die van ons uit metalen ronde pilaren. Ontworpen door een architect maar echt heeeeeeeel lelijk. (Check de foto) Een extra metalen pilaar die aan de trap te bevestigen is zorgt ervoor dat er een traphek geplaatst kan worden op de eerste verdieping. Natuurlijk is dit ding gedateerd en niet op het juiste formaat dus ook die moesten we eerst nog passend maken.

Toen de pilaar eenmaal op zijn plek stond konden we de hekjes plaatsen.

Nouja…

Eerst bleek dat we in plaats van de witte traphekjes, de metalen variant meegekregen hadden. Na deze omgewisseld te hebben bij de winkel bleek dat we twee witte met verschillende maten meegekregen hadden. Weer terug dus.

Eindelijk konden we ze echt gaan plaatsen. Nou, de bevestiging is een hels karwei. Hangt niet waterpas, steekt uit, verkeerd om gehangen, boren in de muur.. Getver.

Nou, dit is het resultaat. Lelijk he? Hoe hebben jullie dit opgelost? Hebben jullie nog tips voor mij om het wat mooier te maken?

Irene

Tijdens mijn zwangerschap wilde ik koste wat kost een draagdoek. Het leek me zo knus om je kleintje zo dicht tegen je aan te dragen, non-stop kusjes te kunnen geven op het voorhoofdje en de warme ademhaling tegen je lijf te voelen. En niet alleen een leuk gezicht maar ook nog eens mega praktisch omdat je je handen vrij hebt.

Een soort van rolmodel

Daarbij moet ik toegeven dat ik besmet werd door de foto’s op social van hippe bekende mama’s met hun te schattige kindjes in een draagdoek met een gaaf printje die ook nog matcht bij de outfit. Zo zag ik mezelf al door de straten paraderen als Romy Boomsma…

Bron

Ik moest er één hebben dus.

Oefening baart kunst

Mijn lieve vriendinnetjes wisten dat ik er graag één wilde dus op mijn verjaardag verrasten ze me met een denim draagdoek. Blijer konden ze me niet maken! Met een Winnie de Pooh knuffel oefende ik tot aan de bevalling de verschillende manieren waarop ik hem kon dragen en knopen (lang leve YouTube instructie filmpjes!).

Nu alleen nog ‘even’ bevallen…

Disaster

Het leek allemaal zo leuk op de foto’s van anderen, makkelijk op de filmpjes en het was easy-peasy met die knuffel. Nou, ik kan je vertellen… in reallife it sucks! Tuurlijk het zag er wel leuk uit, al zeg ik het zelf.

Maar wat een DISASTER gaat eraan vooraf. Pfff.

Het knopen van een doek met kind erin (i.p.v. een knuffel) is serious business. Dit durf(de) ik echt niet zomaar ergens te doen. Wat als ik de kleine niet goed vast heb of mijn doek niet strak genoeg geknoopt heb? Stel je eens voor?! Nee, ik durf(de) mijn kostbaarste bezit alleen boven het bed, de bank of met een paar extra handen in de doek te doen.

Ik dacht dat door het vele oefenen (voor de zwangerschap maar ook daarna mét kind, want ik geef natuurlijk niet zomaar op 😉) het steeds gemakkelijker zou gaan en dus sneller. Niks oefenen baart kunst. Blijkbaar ben ik hierin niet leerbaar. Het is me tot op heden niet gelukt om de kleine erin te hebben zitten zonder dat hij er genoeg van heeft (en het op het krijsen zet).

Je kan je voorstellen dat dit alles, elke keer weer, gepaard gaat met nodige zweetuitbarstingen.

Ik vergeet bijna nog te vertellen dat de combinatie van warmbloedige kids én een draagdoek sowieso garant staat voor zweet op je voorhoofd. Bij mama en kind! Ik heb twee warmbloedige kindjes. Beiden kregen ze als baby al zweetdruppels als ze een warme fles melk dronken of ze kregen klamme voetjes alleen al bij het dragen van sokken. Moet je je voorstellen hoe zij zich voelen als ze in een draagdoek zitten. Niet te doen dus. En om ze nou alleen in een romper erin te doen vond ik zo wat.

Ik heb zelfs nog verschillende versies uitgeprobeerd. Misschien was ik gewoon niet handig genoeg voor een draagdoek. Dus een draagzak die alleen maar vastgeklikt hoefde te worden met gespen werd uitgeprobeerd en tot slot een semi-draagzak-draagdoek (zie foto).

Conclusie

Al met al moet ik concluderen dat ik (en mijn kids?!) er gewoon niet voor gemaakt ben. Ik vind het er nog steeds leuk uit zien en kijk met lichte jaloezie naar mama’s met hun kindjes in een draagdoek. Maar ik ga er niet meer aan. Dus mijn DRIE verschillende versies gaan in de verkoop. Iemand interesse?! 😉…

Muriël

 

Werd je tijdens je zwangerschap al overrompelt van het ene kwaaltje na de ander dan ben je blij als de bevalling achter de rug is en de kwaaltjes eind-de-lijk weer verdwijnen.

Maar helaas ontwikkelen zich na de zwangerschap toch weer nieuwe kwaaltjes en andere dingen die niet meer en soms ook nooit meer hetzelfde zullen zijn als voor de bevalling.

Dit zijn voor mij de punten die mij dagelijks herinneren aan het feit dat ik drie kinderen op de wereld heb gezet.

#1 Mijn haar

Waar ik tijdens de zwangerschap een nog dikkere bos haar had dan normaal en weinig haaruitval heb ik nu twaalf maanden na de derde bevalling nog steeds last van extreme haaruitval. Daarnaast groeien er weer allemaal nieuwe haartjes waardoor ik ‘stekeltjes’ heb aan de voorkant. Een staart ziet er niet uit en als ik het wil stijlen steekt het pontificaal naar boven. Gelukkig is dit maar tijdelijk.

#2 Mijn high heels

Waar je me in de tijd dat ik nog geen kinderen had nooit zou betrappen op het dragen van platte schoenen ben ik tijdens mijn zwangerschap deze toch maar gaan dragen. Tegenwoordig zitten de echte high heels niet meer fijn en zijn ze zeker niet praktisch meer, aangezien ik regelmatig een sprintje achter mijn zoon aan moet trekken. De high heels worden dus toch ingeruild voor een paar centimeter minder.

#3 Mijn kledingmaat

Voordat ik zwanger was had ik standaard een maatje XS met soms een uitschieter naar een S. Verder moest kleding ook mooi aansluitend zitten. Nu vijf jaar verder neig ik vaak naar maat M en strakke kleding dat is echt een No Go.

#4 Mijn BBB

Ik ben nooit tevreden over mijn lichaam geweest, maar nu zou ik toch wel (bij wijze van spreken) een moord doen voor mijn lichaam van vóór mijn eerste zwangerschap. Mijn billen en benen zijn niet meer zo strak. En mijn buik heeft iets teveel huid. Grotendeels kan je dit natuurlijk weer goed krijgen door te sporten, maar het zal nooit meer de oude worden. Daar moet ik me op een gegeven moment maar bij neerleggen.

Het enige voordeel: ik ben erachter dat je altijd wel weer een keer tevreden bent over je figuur. Ook al is het het figuur dat je vroeger had.

#5 Lang staan

Toen ik tijdens mijn eerste zwangerschap met 36 weken moeite kreeg met lange tijden staan dacht ik dat dat door de baby kwam. Nog steeds ondervind ik daar veel ongemak van. Lopen is geen probleem maar sta ik een lange tijd zo goed als stil komt er toch weer die verschrikkelijke pijn in mijn lies. Ik ben bang dat ik hier nooit vanaf kom.

#6 Chronisch slaaptekort

Waar ik eerder heerlijk tot een uur of twee in de middag op bed kon blijven liggen word ik nu (als ik geluk heb) om half acht al gewekt door één van de kinderen. Daarnaast ben ik er regelmatig ‘s nachts nog uit voor ze. En als ze er een keer niet zijn word ik nog steeds ‘s nachts wakker en uitslapen zit er helaas ook niet meer in. Tsjah, biologische klok he?! Ik ben bang dat dit heel lang gaat duren voordat ik weer een keer lekker lang blijf liggen.

#7 Een geheugen als een zeef

Tijdens mijn zwangerschappen was het al een drama. Je kon me van alles vertellen, maar zelfs als ik het opschreef vergat ik het nog. Want als je het opschrijft moet je er natuurlijk wel weer aan denken om op het briefje te kijken. Zelfs van de meest simpele dingen kon ik me de naam niet meer herinneren.

Zo wilde ik mijn man een keer iets zeggen over de prullenbak. Maar hoe heet dat ding ook alweer? Ik kon er echt niet op komen. Mijn uiteindelijke uitleg was dan ook: ‘dat ding waar je je rotzooi in gooit’.

Nu is mijn jongste zoon alweer één en nog steeds vergeet ik veel of kan ik er niet opkomen hoe dingen heten. En het zijn niet alleen de onbelangrijke dingen, zelfs als mij dingen worden verteld waar ik echt geïnteresseerd in ben vergeet ik het gewoon of kan ik het me niet meer herinneren. Hierdoor krijg ik nog wel eens de vraag of ik niet zwanger ben? Nou ik kan je vertellen dat is in ieder geval niet zo.

En nu las ik laatst dat het tot twee jaar na de bevalling kan aanhouden. Dus nog een jaar en dan gaat het hopelijk weer de goede kant op😁

#8 En ja hoor, deze ben ik alweer vergeten!

 

#9 Oh ja, ik weet het weer!

Je hormonen. Voordat ik kinderen had keek ik nog wel eens een horrorfilm. Heel eng, maar toch wilde ik het graag zien. Sinds de oudste er is zap ik al snel verder als ik ook maar het gevoel krijg dat de film een beetje eng wordt. Brrr, ik durf het gewoon niet meer te kijken.

En van films werd ik ook niet zo snel emotioneel. Tegenwoordig krijg ik al de tranen in mijn ogen van de meest domme dingen. Bij een gelukkig einde van een leuke film, of zelfs tijdens de film als er echt werkelijk niks bijzonders gebeurd. Tijdens de Lion King als Mufasa doodgaat en Simba bij hem gaat liggen. Als ik er alleen al aan denk krijg ik de tranen alweer in mijn ogen (maarja dat heb ik altijd al gehad bij de Lion King en ik denk velen met mij. Of je nou kinderen hebt of niet).

#10 Ik kan niet meer zonder frisdrank

Waar ik voor mijn laatste zwangerschap alleen maar water, thee en wijn dronk (de wijn niet overdag hoor ;-)) Kreeg ik tijdens mijn zwangerschap steeds meer behoefte aan frisdrank. Water en thee werd zo saai. Ik dacht dat het na de bevalling wel over zou gaan, maar we zijn nu een jaar verder en ik kom de dag niet door zonder wat frisdrank. Gelukkig geen liters maar toch jammer van de calorieën en suikers.

Achja, allemaal (in mijn ogen) vervelende kwaaltjes, maar gelukkig is hier goed mee te leven. Al wordt mijn man soms wel gek van mijn vergeetachtigheid. Het scheelt dat ik dat ook zo weer ben vergeten!

Welke “kwaaltjes” hebben jullie overgehouden aan de zwangerschap? En hoelang is dat al geleden? Wordt het ooit weer zoals het oude?

Jody

Babyhapjes proeven, luiers omdoen, buikomvang raden… Er zullen vast genoeg aankomende moeders zijn die dit leuke activiteiten vinden voor een babyshower, maar gelukkig kennen mijn vriendinnetjes mij goed. Want spelletjesfanaat als ik ben… Deze “spelletjes” vind ik op z’n zachtst gezegd niet.zo.leuk!

Nee, voor mijn babyshower kwamen mijn vriendinnen met wat originelers op de proppen. Natuurlijk werd ik op een moment dat ik het niet verwachtte door mijn vier beste vriendinnetjes gekidnapt. Vervolgens werd ik meegenomen in de auto, en werd er even gehint dat we wellicht een escape room gingen doen. VET!

Die escape room werd ‘m “helaas” niet. Want: veel zwangere vriendinnetjes en te veel te dikke buiken. Niet handig als je dan moet rennen en kruipen in een donkere ruimte.

High Tea’en & een ABC-tje

Nee, we gingen naar een lunchroom in de stad. Daar zaten vrienden en familie me al op te wachten voor een high tea. Na wat gegeten en gedronken te hebben en nadat ik een paar gave cadeaus had uitgepakt, kreeg iedereen een paar blaadjes en wat stiften in handen. Klinkt saai?

Was het NIET! Iedereen kreeg twee vierkante kaartjes met daarop een letter. Met die letter moest je iets tekenen, wat in een eerste-woorden-boekje voor mijn kindje zou passen.

Na afloop nam Irene de kaartjes mee naar huis en maakte er een echt eerste-woorden-boekje van voor Vayèn. Een geweldige blijvende herinnering aan mijn babyshower. Thumps up voor mijn vriendinnetjes!

Check hier het resultaat:

P.S. Er zitten ware tekentalentjes tussen mijn vriendinnen 😉!

Nadia

De berg met knuffels werd steeds hoger op Boris zijn kamer, erg leuk maar ook een beetje rommelig! Ik had al een (fruit)kistje op zijn kamer gezet maar ook daar waren ze al uitgegroeid. Toen zag ik op Pinterest het dierentuin idee: een kist of een bak met daarvoor elastiek als tralies. Een perfecte oplossing dacht ik!

Ik ging dus snel naar de winkel waar ik nog een kratje kocht om een mooie, grote en hoge zoo te maken!

Wat heb je nodig:

  • 2 fruitkistjes
  • 4 meter dik elastiek (te koop bij grotere bouwmarkt)
  • 4 schroeven
  • Boormachine
  • Houtlak (eventueel)

Aan de slag:

  • Zet de kratjes in elkaar en lak ze in de kleur van je keuze. Ik heb ze gelakt, maar pas op voor druppels.. Het is vrij lastig omdat je eigenlijk alle kanten tegelijk moet lakken dus je moet snel zijn!
  • Wanneer de kratten in elkaar in de juiste kleur zijn kun je de gaten voor de tralies boren. Let hierbij op dat de gaten in de verschillende kratten op dezelfde hoogte zitten. Wanneer je gaten boort kan het zijn dat het hout gaat spijten aan de onderkant, dat is zonde en makkelijk te voorkomen om daar een klosje hout tegen aan te houden.
  • Je kunt de kratjes nu op elkaar gaan schroeven! Zoek een sterk punt uit in je krat om dit te doen.
  • Rijg de tralies door de gaten en knoop ze aan beide kanten vast.
  • Doe nu de knuffels er samen met je kleintje in, die van mij vond het super!

Veel plezier!

 

Sanne

Afgelopen maand ben ik met vent en zonder kindje naar Scheveningen geweest. Lekker uitwaaien op het strand en tot laat in de kroeg hangen. Een paar dagen op “anti-kindvakantie” om het maar een naam te geven. Natuurlijk heb ik Nadia’s blog: op vakantie met kids vs stelletjes vakantie nog even goed terug gelezen. Voor een weekendje weg is dit weer net even anders.

Ik vond het weekendje weg echt een absolute aanrader en we hebben met elkaar afgesproken dat we vanaf nu ieder jaar één weekend zonder onze dochter weggaan. Wat meer tijd voor elkaar, de relatie en elkaar weer waarderen als de leuke persoon waarop je gevallen bent in plaats van de firma ‘pap en mam’ waar wij sinds 14 maanden voor werken :p. Ik heb een rijtje met de voordelen gemaakt voor de mensen die nog twijfelen om weg te gaan zonder kinderen.

De voordelen:

  • In plaats van 3 uur ben je maar een half uurtje kwijt aan het inpakken van je tas. Geen luiers, voedingen en rompers om over na te denken.
  • Je kunt wegrijden wanneer je wilt. Je zit dus niet tot 14:00 uur te wachten tot madame wakker wordt.
  • Je kunt naar hele andere bestemmingen dan dat je zou doen met kinderen (ruil een weekendje CenterParcs maar in voordat weekendje Antwerpen of Parijs ;)).
  • De dagen duren echt langer, je kunt van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat doen waar je zin in hebt zonder dat je rekening hoeft te houden met bedtijd en etenstijd.
  • Je kunt beiden iets (of wat meer) drinken. Je hebt het hele weekend geen verantwoordelijkheid over zo’n kleintje.
  • Automatisch betekent dit dat je (je roes) kunt uitslapen.
  • Je maakt je (schoon-)ouders heel erg blij met een lang weekend met hun favoriete kleinkind.
  • Je kunt je mooiste jurkje aan zonder dat je bang bent dat het, voordat je de deur uit bent, alweer ondergekotst/gepoept/gesmeerd is.
  • Heerlijk uit eten zonder dat je je na een half uur al opgelaten moet verontschuldigen bij de andere restaurantgasten.
  • Tijd voor elkaar betekent ook echt TIJD VOOR ELKAAR. Geen afleiding, geen poepluiers, en geen babyfoon!

Zijn jullie al eens een romantisch weekend weg geweest samen? Dacht je de hele tijd aan de kindjes thuis of vond je het stiekem wel even lekker zonder ze?

Irene

 

 

Oké, we zijn in de mijn-peuter-stelt-de-hele-dag-vragen-fase. ‘s Ochtends wanneer ik nog vol energie zit ga ik alle vragen vakkundig te lijf. Naarmate de dag vordert lukt dat steeds minder goed en aan het einde van de dag drijven ze me tot waanzin.

Nehee mam, dat bedoel ik niet

Ik geef blijkbaar nooit het goede antwoord, ben onduidelijk of heb de vraag niet goed begrepen want ze bedoelde het toch net even iets anders. “neehee mam, dat bedoel ik niet” is regelmatig het antwoord op mijn zorgvuldig geformuleerde antwoord. Oké, toegegeven later op de dag wordt het antwoord vaak: “gewoon omdat het zo is”! Een verschrikkelijk antwoord, I know, maar soms weet ik het gewoon niet meer.

Tig vragen

Inmiddels ben ik erachter dat het zich niet alleen beperkt tot nieuwsgierige-waarom-vragen. Nee, het zijn tig verschillende vragen met allemaal een ander doel. Een kleine opsomming… er zijn vragen:

…om tijd te rekken; als ik zeg dat we NU naar bed gaan, kan ze het toch niet laten om even te vragen “welk bed?” (alsof er meerdere opties zijn?!).

…om dubbel te checken; mam heb ik je goed begrepen, mag ik echt niet mijn armen uit de gordel doen tijdens het rijden?  

…die verbloemen dat ze eigenlijk geen idee heeft waar ik het over; gewoon mijn exacte woorden herhalen in vragende vorm (geniale manier van vermijden trouwens, ga ik eens op het werk proberen).  

…om het vragen; deze vragen komen het meest voor, blijkbaar is alles in het leven van een peuter aanleiding om een vraag over te stellen… pfff hoe vermoeiend moet dat voor een peuter brein zijn?

…ter bevestiging; peuter: “Jeftha is mijn broertje hea”, mama: “ja, klopt” en dan het liefst nog een paar keer herhalen zodat er echt geen twijfel meer mogelijk is.

…omdat ze geen genoegen neemt met het antwoord dat ik daarvoor heb gegeven; “Echt? Hoezo dan?” of “Waarom niet?”.

En tot slot de ik-heb-de-langste-adem-vraag; peuter: “mag ik een filmpje kijken?”, mama: “nee” en dan 100x herhalen totdat mama stapelgek wordt en overstag gaat. Een peuter geeft blijkbaar nooit op…

Aan de ouders die deze GE-WEL-DIGE fase nog voor de boeg hebben: you better be prepared!

Aan de ouders die zich midden in deze fase bevinden (a.k.a. lotgenoten): just hang in there!  

Muriël