In mijn vorige blog vertelde ik jullie over de zorgen die we hadden over zijn ontwikkeling. We weten dat je kinderen niet moet vergelijken, maar uiteindelijk komt er een punt dat je dat toch gaat doen. Zijn zus Lynn kletste namelijk op haar tweede al flink, dus vroegen we ons af waarom hij een jaar lang op alleen papa, mama en kaka bleef steken.

We hadden dus besloten om Nova naar de peuterspeelzaal te brengen. Hopelijk is hij daar anders dan thuis, anders kon de juf haar handen nog wel eens vol aan hem hebben. Want hij kan nogal snel van zich afslaan. Zijn zus Lynn moet het dan ook regelmatig ontgelden. Willen ze beide met het zelfde speelgoed spelen, dan kan zij rekenen op wat klappen op haar hoofd en een flinke ruk aan haar haar. Als hij boos op mij is omdat hij iets niet mag haalt hij ook snel uit. En altijd maar weer dat drinken op de grond gooien L. Om moe van te worden.

Peuterspeelzaal

Het was zover. Nova’s eerst ochtend op de peuterspeelzaal. Ik vond het allemaal best spannend. Hoe zou hij het vinden? En krijg ik het wel voor elkaar om hem daar achter te laten? Schreeuwt hij geen moord en brand als ik weg wil gaan? Zal hij lief zijn en goed luisteren?

Ik had mijn wekker expres wat eerder gezet dan normaal. Want waar ik normaal gesproken alleen hoefde te zorgen dat Lynn helemaal klaar was voor school had ik er nu nog één die aangekleed en al moest zijn om kwart over acht. De jongens, Nova en zijn broertje Joah, gingen op die dag altijd naar mijn moeder toe. Die kon ik dus in hun pyjama zo in de auto zetten. Dus nu op tijd eruit, aankleden, zijn haar doen en een broodje eten. Toen zijn jas aan en zijn rugtas om. Dat vond hij helemaal mooi, zijn zus Lynn deed dat ook iedere dag en nu mocht hij ook. Daar liepen ze samen, met hun rugtasjes om en er werden zelfs handjes vast gehouden. Wat zijn het toch een schatjes, smelt!

Afscheid nemen

Lynn liep mee naar de peuterspeelzaal, gaf hem een dikke knuffel en ging toen gauw naar haar eigen klas toe die twee deuren verderop zat. We kwamen binnen en er was nog niks aan de hand. Totdat de juf tegen hem begon te praten en haar armen voor hem opende. ‘Kom maar hier’ zei ze. Nou daar dacht Nova toch echt anders over. Hij kroop in mijn armen en zette het keihard op het huilen. Wat zielig zeg. Het is natuurlijk ook eng om ergens naartoe te gaan waar je niemand kent. Gelukkig kende ik zijn juf al van de tijd dat Lynn naar de kinderopvang ging en weet ik dat ze super leuk is met kinderen en vooral heel lief voor ze. Ik pakte snel zijn lievelingsknuffel erbij, hopelijk werd het verdriet hierdoor wat minder. Maar nee hoor, zelfs die kon het verdriet nu niet verzachten.

Ondanks dat hij het niet wilde gaf ik Nova aan de juf, want ik heb wel geleerd dat het echt het beste is om het afscheid zo kort mogelijk te houden en zo snel mogelijk weg te gaan. Anders maak je het alleen maar erger. Ik zei gedag en liep snel weg. Om het hoekje waar hij me niet kon zien bleef ik staan om te luisteren en te wachten totdat hij rustig werd. Verschrikkelijk om je kleine mannetje met zoveel verdriet te zien. Er bleef een andere moeder bij mij staan en die liep heel lief voor mij een paar keer terug om te kijken hoe het met Nova ging. Na ongeveer tien minuten was hij eindelijk gekalmeerd en kon ik met een gerust hart naar huis toe.

Een foto

In de loop van de ochtend kreeg ik een paar foto’s van de juf doorgestuurd. Het ging allemaal goed met hem en hij deed heel lief mee. Wat fijn zeg, en wat super dat ze tussendoor dus nog wat foto’s sturen. Een foto zegt meer dan duizend woorden.

De juf vertelde me dat hij lekker gespeeld had. Tijdens het buitenspelen zag hij Lynn nog op het andere schoolplein. Dat is natuurlijke hartstikke leuk en gelukkig vond hij het niet erg dat Lynn weer terug naar haar klas ging. Ze vertelde mij ook dat hij netjes fruit gepakt had om daarna weer op zijn stoeltje te gaan zitten. Dat doet hij thuis echt niet hoor! Hij had het heel goed gedaan voor een eerste dag. En het belangrijkste, hij vond het zelf erg leuk en wilde wel nog een keer naar “school” toe.

Dus uiteindelijk viel het allemaal wel mee. Gelukkig maar. We hebben Nova een beetje onderschat. Buiten het “dramatische” afscheid was hij een schatje. Of het afscheid iedere keer zo “dramatisch” is en of het te merken is in zijn ontwikkeling dat hij naar de peuterspeelzaal gaat lees je in mijn volgende blog.

Jody

 

Onze dochtertje van drie is eigenlijk altijd al een vroege vogel geweest. En vroeg is dan ook echt vroeg. Haar biologische klokje staat standaard om 6 uur. Soms zelfs eerder en heel soms iets later (uiterlijk half 7). Een avondje later in bed of haar middagslaapje overslaan brengen dat klokje helaas niet van z’n stuk.

Elk nadeel heeft zijn voordeel

Na drie jaar zijn we er aan gewend. En hebben we van de nood een deugd gemaakt. We beginnen (bijna) elke ochtend (ja om kwart voor zeven dus!!) met een uitgebreid ontbijt aan tafel. Ontzettend kneuterig maar als je de dag toch vroeg moet beginnen kan het maar beter zo.

No mercy

Maar sinds de jongste erbij is worden die vroege ochtenden toch wel pittig. Want mijn dochters’ biologische klokje houdt geen rekening met de gebroken nachten van haar kleine broertje en d’r papa en mama. Nachtvoedingen, krampjes, zoekgeraakte speentjes of doorkomende tandjes. Hoe vaak we er ook uit moeten… om 6 uur ’s ochtends staat er elke keer weer een vrolijk peutertje aan ons voeteneind die niet kan wachten tot de dag begint. Terwijl die dag voor de rest van het gezin nog wel heel even mag wachten.

Tijd voor verandering

Na onze vakantie en nu met die warme zomerdagen liep het een beetje uit de hand. Ze sliep pas om half 10 en werd elke ochtend om 5 uur wakker. Pfff… dat werd ons toch een beetje te gek. Daarnaast kan het voor zo’n klein mensje ook niet goed zijn, toch?

Het voordeel is wel dat ze ‘s middag altijd goed en lang slaapt! Haar middagslaapjes duren gemiddeld 3 uur. Daar heb je ons nooit over horen klagen, want dat is stiekem toch wel heel relaxed. Even het huishouden doen, werken, met de jongste alleen tijd door brengen, een serietje kijken. Dat kan perfect in die tijd.

Maar nu ze ‘s avonds en ‘s nachts nog maar zo kort slaapt, moeten we daar toch iets mee. Sinds een paar dagen ‘mag’ ze nog maar 1,5 uur slapen tussen de middag. We maken d’r heel rustig wakker, want heel blij is ze dan niet. Snap ik uiteraard, want dat zou ik ook absoluut niet zijn. Maar… de eerste resultaten zijn goed. Ze slaapt rond half 8 ‘s avonds en wordt ‘s ochtends om 7 uur wakker. WATTTT?! Oké, niet te vroeg juichen. Maar als dit doorzet, zijn wij heel gelukkig!

En nu denk ik alleen maar, hadden we dit niet veel eerder moet doen?

Muriël

 

Toegegeven: ik hou van klagen! De lijstjes met klaagzang lezen vaak lekkerder weg dan een lijstje met zoetsappig gelul over hoe fantastisch het moederschap wel niet is, en bovendien ze zijn ook makkelijker om te schrijven. Toch ís moeder zijn wel echt fantastisch.

Schreef ik eerder al een blog waarin ik de veranderingen van onze gezinsvakanties ten opzichte van een vakantie als stelletje op de hak nam… Ik kan het toch ook niet laten een lijstje met positieve en fántastische vakantiemomentjes te delen.

  1. Met stip op 1: Je hoeft je buik niet meer de hele dag in te houden. Want, hallooooo je hebt een kind gehad!
  2. Stiekem zijn we allemaal een beetje kind. Al die activiteiten voor kids zijn stiekem ook erg leuk voor papa en mama.
  3. Je hebt meer vakantie voor je geld. Ga je op vakantie met kids, dan weet je zeker dat je dagen lekker vroeg beginnen.
  4. Wat is er mooier dan samen nieuwe herinneringen maken?
  5. Het geschater en gegil wanneer papa samen met kind speelt in het water!
  6. Je kids zijn normaal gesproken natuurlijk al de knapste en de leukste, maar op vakantie met glanzend haar en ietwat bruine teint al helemaal! Reden om volop mooie foto’s te maken.
  7. Je hebt de perfecte reden om excursies te skippen en de héle dag op je bedje bij het zwembad “te hangen”.
Nadia

Ik word zo vrolijk van dit lekkere zomerse weer en mijn extra goede humeur is dan ook goed voor de rest van het gezin! Laatst heb ik deze milkshakes gemaakt. Mijn mannen vonden het heerlijk! Ik zal je vertellen hoe je dit gezonde, lekkere en snelle toetje kan maken:

Wat heb je nodig voor 1 milkshake

  • 5/6 aardbeien
  • 8/10 frambozen
  • 2 eetlepels kwark
  • Een rietje en parapluutje of iets anders om er een extra feestje van te maken
  • Staafmixer/blender

De bereiding

  • Maak de aardbeien schoon en was ze samen met de frambozen.
  • Mix het fruit samen met de kwark tot een gladde massa.
  • Giet het in een glas en zet het een kwartier in de vriezer.
  • Roer de milkshake na een kwartier even door en zet het terug in de vriezer.
  • Na een kwartier is het klaar! Je kan nu genieten van een heerlijke milkshake!

Variatietips

In de plaats van aardbeien en frambozen kan je natuurlijk ook ander fruit toevoegen. Bijvoorbeeld nectarines en sinaasappel of banaan en peer.

Eet smakelijk!

Sanne

Als je aan een nieuwe ouder vraagt hoe hij zich voelt dan krijg je standaard het antwoord; MOE! Uit onderzoek is dan ook gebleken dat ouders in het eerste jaar van hun baby ongeveer 44 dagen slaap te kort komen. VIER-EN-VEERTIG-DAGEN!!   Bron: Nu.nl

Bij mij zit dat net even anders. Ik slaap beter dan ooit! Waarom? Ik denk dat ik daar inmiddels wel achter ben gekomen.

Throwback naar 18 jaar geleden

Ik kan me namelijk herinneren dat ik vanaf die tijd (ik was toen 13) kampte met slaapproblemen. Hiervoor ben ik meerdere keren bij de dokter geweest. Maar die weet het aan het puber zijn. Stress van de middelbare school heb ik ook veel gehoord. Het is natuurlijk algemeen bekend dat je van stress slecht in slaap kan komen dus het klonk me wel als een solide verklaring voor mijn probleem. Ook het gebruik van een mobieltje kon een oorzaak zijn. Al hadden de telefoontjes toen alleen nog maar een sms-functie (en snake!), het schermpje scheen al wel met blauw licht. Niets hielp en mijn slapeloosheid bleef.

Echt alles geprobeerd!

In de loop der jaren heb ik vele middeltjes tegen slapeloosheid geprobeerd. Homeopathisch, chemisch, olietjes en pilletjes. Ik heb echt alles wel een keer geprobeerd om eindelijk lekker te kunnen slapen. Een nacht van vier uur slaap met maar één onderbreking was voor mij een topnacht. Gelukkig kan ik goed tegen weinig slaap, dus functioneren ging aardig. Ook vond ik een paar jaar geleden een middeltje uit het buitenland waardoor ik eindelijk lekker kon doorslapen. Dit mocht alleen niet verkocht worden in Nederland dus het zal wel niet gezond zijn geweest. (Maarja, je moet toch wat!?)

What happened?

Sinds een jaar of twee slaap ik eindelijk lekker. Ik kan redelijk goed in slaap komen en maak ook volle nachten van een uur of zeven. Ik had geen flauw idee waardoor het kwam dat ik ineens goed sliep. Totdat ik na mijn bevalling weer begon met anticonceptie. Na één week met een Nuvaring rond te lopen begon ik weer onrustig te slapen. Ik werd veel wakker en de klachten die ik voorheen had kwamen terug.

HET KWARTJE VIEL!

Jarenlang ben ik aan de pil geweest. Vanaf mijn dertiende heb ik de anticonceptiepil geslikt omdat ik veel kramp had tijdens mijn menstruatie. De pil heb ik gebruikt totdat ik ongeveer twee jaar geleden zwanger wilde worden. Of het bewezen is dat de pil of andere vormen van anticonceptie daadwerkelijk slaapgebrek kan veroorzaken dat weet ik niet, maar ik heb de Nuvaring verwijderd als test en ongeveer een week later kon ik weer lekker in slaap komen. Ik slaap echt beter dan ooit!

Mocht je dus zelf ook last hebben van slapeloosheid en aan hormonale anticonceptie zitten zoals de pil, Nuvaring, prikpil of soortgelijks dan zou ik echt willen aanraden om daar eens een maand mee te stoppen. Kijken of je misschien ook wel verschil merkt. Mijn dochter is nu één jaar oud en ik denk dat ik dit jaar wel 44 dagen extra slaap heb gehad ten opzichte van de afgelopen jaren!

Irene

 

Onze middelste zoon Nova is laatst twee jaar geworden. Wat wordt het toch alweer een grote jongen. En hoe cliché, maar wat gaat die tijd toch snel! Ondanks dat blijft het voor ons een klein mannetje. Hij zegt nog vrij weinig en lopen doet hij ook nog niet zo heel lang.

Ontwikkeling

Het is algemeen bekend dat jongens later zijn in hun ontwikkeling dan meisjes. Kijk maar eens naar jullie eigen mannen. Zullen die ooit volwassen worden?!

Ik daarentegen ken sinds de geboorte van onze oudste alleen maar jongens die snel tot extreem snel zijn in hun ontwikkeling. Ver voor de eerste verjaardag liepen ze al en in no-time kwamen er al hele zinnen uit hun mond. Totdat wij onze eerste zoon kregen. Het zitten en kruipen ging redelijk snel, maar op het lopen en praten hebben wij lang moeten wachten. Hij begon wel een beetje te lopen, maar na een stap of twee zakte hij alweer door zijn knieën om het kruipend verder te doen. Lag het aan de ontwikkeling of was het gewoon luiheid? Tjah, dat zullen we misschien nooit weten.

Als hij zich ergens aan vast hield zakte hij iedere keer door beide enkels heen. Dus we begonnen te twijfelen: Zou er iets zijn waardoor hij het misschien niet lang kan volhouden? Toch maar even met het consultatiebureau bespreken. Na dit gesprek met de arts op het consultatiebureau werden we doorverwezen naar een fysio. De fysio kwam gewoon aan huis, hoe fijn is dat! Die heeft Nova een tijdje geobserveerd en zijn voeten en benen nagekeken. Ze kwam tot de conclusie dat er niks met zijn voeten of benen aan de hand is, maar dat het allemaal nog niet zover ontwikkeld was. Als tip kregen wij om juist stevige schoenen te kopen in plaats van de schoenen met flexzooltjes. Wat een opluchting. Er was dus niets met onze zoon aan de hand! Dat was voor ons het belangrijkste, we moesten het gewoon afwachten. We hebben stevige schoenen voor hem gekocht en langzamerhand kwam er verbetering in. Met 19 maanden begon hij eindelijk te lopen.

Op zich helemaal niet zo laat als ik het achteraf bekijk, maar omdat hij al wel een hele tijd iedere keer maar een paar stapjes zette ga je het je toch afvragen.

Spraak

Nu alleen zijn spraak nog. Naast papa en mama en kaka (zo noemde hij alle dieren) kwam er eigenlijk niet zoveel uit zijn mond. Nou ja, hij schreeuwde en krijste wel veel. Heel erg veel. Zelfs de overbuurvrouw zei tegen mij dat we eigenlijk geen babyfoon nodig hadden. Die jongen hoorde je wel. En niet zo’n klein beetje ook. Ik denk dat de hele buurt het wel hoorde. Ik maakte me soms ook wel een beetje zorgen, ze zullen toch niet denken dat ik mijn kind mishandel ofzo?

Wat we ook probeerden het bleef bij die twee woorden en het krijsen. Iedere avond boekjes voorlezen, alles benoemen wat we zagen. Maar hij vertikte het om ook maar iets te proberen uit te spreken. Ik weet dondersgoed dat je niet moet vergelijken met andere kinderen, maar je doet het vaak toch wel een beetje. Zou er een reden voor zijn dat hij niet wil praten en wel veel krijst? Ik had het al eerder aangekaart bij het consultatiebureau maar het leek de arts en mij het beste om eerst het ene aan te pakken (het lopen) en daarna verder te gaan met het volgende. Het krijsen kon te wijten zijn aan frustraties doordat hij zich niet duidelijk kon maken. Hopelijk werd dat minder als hij eenmaal zou gaan praten.

Eindelijk vooruitgang

Vanaf zijn tweede verjaardag begon hier eindelijk verandering in te komen. Het leek wel alsof hij wekelijks een nieuw woord leerde. Bij veel woorden duurde het wel een tijd voordat wij hem begrepen. Zo ben ik er laatst achter gekomen dat hij met ‘pipi’ televisie bedoeld. En ‘die’ gebruikt hij altijd als hij zijn knuffel wil hebben. Heel lastig voor ons om daar achter te komen als hij niet wijst naar wat hij bedoelt. Net zoals hij ‘kaka’ als naam voor ieder dier gebruikte kwam hij ook met het woord ‘anja’. Niet heel lastig om achter te komen, maar ook als hij water of melk wilde vroeg hij om ‘anja’. Dat brengt soms wat frustraties bij je. Wat wil je nou jongen?

Ik heb het er met mijn man over gehad en het leek ons goed voor Nova om naar de peuterspeelzaal te gaan. Allemaal kinderen van zijn leeftijd, dat zal hem hopelijk wel verder helpen in zijn ontwikkeling. Dus we hebben hem ingeschreven bij de opvang van de basisschool waar zijn zus zat. Hele leuke opvang en zo hoefden wij niet drie kinderen naar drie verschillende plekken toe te brengen. En het fijne was, hij kon eigenlijk gelijk al terecht. We zagen er wel een beetje tegenop, aangezien hij thuis zo’n boef kan zijn.

Als er iets gebeurt wat hem niet zint slaat hij al gauw van zich af. Zijn zus aan de haren trekken doet hij dagelijks. En het is, volgens mij, een sport voor hem om zoveel mogelijk drinken op een dag op de grond (of waar dan ook) te gooien.

Mijn man grapte al: ‘neem maar een dag vrij, voor het geval je Nova al eerder op moet halen’. En hoewel ik er om moest lachen, hield ik mijn hart vast. Als dat maar niet echt zou gebeuren!!

Hoe de eerste keer is gegaan op de peuterspeelzaal, hoe het inmiddels daar gaat én of de peuterspeelzaal voor ons gevoel daadwerkelijk bijdraagt aan zijn ontwikkeling dat lees je in mijn volgende blog.

Jody

 

Laatst zei iemand tegen me ‘oh… dit is zeker je tweede’. Daarmee werd vooral bedoeld dat ik nogal relaxed (of misschien wel nonchalant) reageerde op het feit dat de kleine vent lekker in z’n romper aan het kruipen was over de harde tegels buiten.

Tjaaa ben ik echt zo anders bij de tweede? Zeker!

Borstvoeding

Bij de tweede heb ik mezelf niet eindeloos laten meeslepen in de borstvoedingstirannie. Voor de duidelijkheid: ik ben pro-borstvoeding, maar niet ten koste van alles. Voorop staat dat je goed voor jezelf moet zorgen, aan jezelf moet denken, dat je kleintje genoeg voeding binnen moet krijgen en dat hij of zij goed groeit. En als dat alles niet met borstvoeding lukt, dan niet. So what. Bij de tweede durfde ik die knoop sneller door te hakken. Heerlijk.

Consultatiebureau

Door het consultatiebureau gebeld worden dat je die ochtend eigenlijk een afspraak had staan voor de inentingen van de jongste. Oeps. Biecht: dit is niet één keer maar meerdere keren gebeurd.

Vallen en stoten

Nu ben ik sowieso niet zo stresserig op dat gebied. Ik troost de kleintjes echt hoor als ze gevallen zijn, geef ze een dikke vette kus en als het nodig is een pleister van K3 of Bumba. Maar de dokter zal ik niet (meer) zo snel inschakelen. Iets met voortschrijdend inzicht van het moederinstinct. Als ze direct huilen, het betreffende gewonde ledemaat nog goed bewegen ;), normaal eten en drinken en bovenal nog lekker zichzelf zijn… dan is het allemaal niet zo ernstig.

Pro in Heimlich voor baby’s

Waar ik bij de eerste enige stille paniek ervoer als ze zich verslikte ben ik nu een ware pro in ten alle tijden rustig blijven en de Heimlich toepassen bij baby’s. De jongste wil zich nog wel eens verslikken. Als een klopje op z’n rug onvoldoende helpt (zelfs z’n grote zus weet dit inmiddels) moet er grover geschut ingezet worden. Zonder blikken of blozen hebben we hem dan binnen een seconde op de kop, met zijn buik op onze onderarm en geef we hem klopjes op de rug. Werkt perfect en daarna gaat iedereen weer over op de orde van de dag.

Voedingsschema

Ik was met de komst van de tweede het voedingsschema van de eerste spontaan vergeten. Ik had echt geen idee meer hoe ik het toen deed met de voedingen, om de hoeveel uren, hoeveel cc e.d. Die schriftjes die ik in die tijd bij hield kwamen opeens weer heel goed van pas. Dan nog kom je tot de conclusie dat elk kind zijn eigen schema heeft. Dus 1 op 1 overnemen is eigenlijk geen optie. Daarnaast ben ik bij de tweede sowieso wat makkelijker geworden. Er zat ergens een schema in mijn hoofd maar ik deed het vooral op gevoel. Erg lastig als oma of tante bij het oppassen opeens naar zijn voedingsschema vraagt… uhhhh.

Overal kruipen

Nu zijn mijn man en ik misschien ook een beetje smetvrezerig, maar de oudste lieten we echt niet zomaar te pas en te onpas ergens kruipen. Bah, al die smerige vloeren. Gigantisch vrijheidsbeperkend voor die kleintjes natuurlijk. Want, hebben ze net geleerd om zich zelfstandig voort te bewegen mag het niet omdat paps en mams het vies vinden. Dus nu gaat het anders. In de woonkamer, in het gras, in het zand, op de harde tegels of dat leuke pad in onze tuin met die kleine steentjes (super onhandig met kinderen!)… meneer mag overal kruipen en maakt daar gretig gebruik van.

Wat vinden jullie? Makkelijk of gewoon moederinstinct 2.0?

Muriël
  1. Vanaf het moment dat ze geboren is, houd je je hart vast voor het moment dat ze “groot” is en gaat ontdekken en experimenteren. (Laat ‘r als-je-blieft iets braver zijn dan haar mama!)
  2. Of je je nou voor de geboorte had voorgenomen om voor zo min mogelijk roze te gaan, of dat je blij was dat je eindelijk los kon: Roze-it-is. Sowieso!
  3. Vanaf het moment dat de eerste plukjes haar “lang genoeg” zijn, is een staartje mét een leuk knipje een dagelijkse must.
  4. En ongeacht hoe veel knipjes en elastiekjes je ook koopt, ze zijn al-tijd kwijt!
  5. Rond de eerste verjaardag kunnen de poppen bij opa en oma achter de schotten vandaan worden getrokken. Jeugdsentiment!
  6. Hoe klein ze ook is, je make-up is nergens veilig! (mijn dochter heeft voor haar eerste verjaardag een houten lippenstift gekregen en weet het verschil tussen de houten versie en de échte niet. En bedankt Marloes 😉!)
  7. Je sieraden trouwens ook niet. Alles wat glimt of blinkt is voor haar mega interessant.
  8. Als ze blij is, of enthousiast. Als ze boos is, of verdrietig. Gillen is dé manier om haar emoties te tonen.
  9. Hoe leuk je het ook hebt samen als moeder en dochter, en hoe blij ze ook is als je er bent. Je wint het nooit van papa. Papa is de beste! En de leukste. En de liefste….. zucht…..

Herkenbaar?

Zijn er nog meer échte meisjesdingen die ik zou moeten toevoegen aan deze lijst?

Nadia

Na het blog van Muriël moet Olvarit vast gedacht hebben ‘die moeten we uitnodigen, dat zijn immers grote afnemers van ons product’. Want we kregen een uitnodiging voor het Olvarit oogstfeest op drie juli. Vorige week dinsdag steven we (Sanne en Muriël) dus af naar Walshoutem in België. Geen idee wat we konden verwachten en na die lange autorit werden we toch wel nieuwsgierig.

Here we are!

We kwamen in een pittoresk dorpje terecht, wat het decor was voor het feest. Een prachtige locatie en stralend weer. Eigenlijk kon het toen al niet meer mis gaan.

We bleken samen met 12 andere bloggers/influencers uitgenodigd te zijn. De tafel was schitterend gedekt en we kregen een heerlijke lunch gemaakt door chefkok Caspar Bürgi. Wat bleek? Als basis voor de lunch had hij twee smaken Olvarit potjes gebruikt. Say what?!

Met onze nikes het platteland op

Na de lunch namen we een kijkje bij de boer op het veld waar de doperwten groeien. Heel leuk om te zien hoe dit gaat en vooral om te proeven want het smaakt heerlijk, die verse erwtjes!

Een eigen potje maken

Met de erwtjes op zak konden we gaan koken. Caspar maakte samen met ons een eigen potje van verse ingrediënten zoals doperwten, avocado, munt, aardappel en kip. Wat een inspirerende man is Caspar! En toen hij zei ‘ik heb een ster gekookt maar mijn kinderen kon ik niet blij maken, ze vonden alles vies!’, waren wij stiekem erg blij. Gelukkig, bij sterrenkoks gebeurt dit dus ook 😉.

Behalve dat de dag erg leuk was, was het ook leerzaam.

Wist je bijvoorbeeld dat….

  • de afstand tussen het oogstveld van de groenten en de snelweg minimaal één kilometer moet zijn.
  • de tijd tussen het oogsten en het invriezen maximaal twee uur is.
  • de grond in de streek waar de erwtjes groeien extra voedzaam is door het vele leem in de grond.
  • in de Benelux vooral wortels, erwten, bonen en spinazie geteeld worden.
  • het eten in de potjes gestoomd of gepocheerd wordt en niet gekookt, zodat er meer vitamines in blijven zitten.
  • de potjes geen conserveringsmiddelen bevatten? Door de ouderwetse-weck-methode blijft het eten lang houdbaar!
  • elk potje 600 keer is gecontroleerd voordat jou kindje het krijgt. Toch een fijn idee!
  • je het Olvarit assortiment kan zien als pallet waarbij je de potjes ook kunt combineren met elkaar of met verse producten.
  • zo kun je bijvoorbeeld aan een zakje knijpfuit havermout toevoegen (tip van Caspar!), ideaal als voedzaam tussendoortje voor een dagje weg.
  • en vanaf 6 maanden zou je eventueel (zachte) kruiden kunnen toevoegen (ook een tip van Caspar).

Conclusie

We hoeven ons zeker niet schuldig te voelen als we onze kindjes een potje geven en misschien durven we zelfs te stellen dat (door de zorgvuldige manier van bereiden) het gezonder is dan onze zelf gemaakte prakjes.

Thnx Olvarit voor deze leuke en leerzame dag gehad!

First of all, lees Muriël’s blog: Waarom ik vliegen met kinderen verschrikkelijk vind. Mur, I feel you! Vorige maand ben ik samen met manlief en mijn kleine druktemaker op vakantie geweest. Heerlijk was het maar om bij de Costa del Sol te komen moesten we vliegen!

Ik had alles gelezen over vliegen met een klein kind, alles tot in de puntjes voorbereid! Denk hierbij aan zijn favoriete speelgoed in de handbagage, nieuw speelgoed oftewel cadeautjes mee (3 stuks), koekjes, zijn speen en een laptop vol met zijn lievelingsfilmpjes. We konden dit aan, Boris is een lief kind en huilt niet snel dus wat kon ons gebeuren? Wat ons wel zorgen baatte was dat hij 1,5 is en dus op schoot moet in het vliegtuig. Geen eigen stoel voor meneer dus!

Tijd om te boarden

Eenmaal in het vliegtuig verbaasde ik me meteen weer over hoe krap het eigenlijk is en hoe weinig beenruimte je hebt op chartervluchten. Omdat we vlogen met een ‘baby’ ben je erg beperkt waar je mag zitten in het vliegtuig dus we propten ons op een stoel aan het raam, inclusief rugtas met alle overlevingsartikelen. Voordat het vliegtuig überhaupt vertrok hadden we al door dat dit een lange, lange vlucht ging worden.

Mijn vriend is nogal lang, zijn benen passen daarom eigenlijk al niet bij een normale stoel en helaas…onze buurman was ook niet heel klein. Daar zat ik dan, tussen twee grote mannen met een kleine man op schoot die dit niet wilde. Want stilzitten is niet echt zijn ding. Vastgehouden worden al helemaal niet!

Daar gaan we

Tijdens het opstijgen had ik hem toch in het extra gordeltje gekregen maar hij wurmde zich weer uit de voeten en stond voor me op de grond, ja nog in het riempje! Oké, als ie dat wil is dat prima.. Het opstijgen vond ie wel interessant maar na een paar minuten moesten we aan de bak. Wat gaan we doen?

Eerst wisselden we van plek, ik ging bij het raam zitten zodat Boris daar wat meer plek had om te spelen. Zonder dat hij de hele tijd aan onze buurman zat. Cadeau nummer 1 dan maar. We hadden een klein doosje Duplo gekocht met wat leuke dieren erin omdat ie daar zo gek op is. Achteraf natuurlijk helemaal niet handig want het ligt steeds op de grond. Tien minuten later was het tijd voor iets nieuws. Iets te eten dan maar?! Al snel zat meneer met een koptelefoon op naar de laptop te staren. We konden even op adem komen. Hebben we het onderschat? Dit is een nachtmerrie! We moeten hem rustig houden en vermaken….

Karma

Ik wil tussendoor graag even mijn grote ergernis met jullie delen. Mensen die in een vliegtuig de rugleuning van hun stoel naar achter doen. Waarom kan dat überhaupt?!?! Ja, ook dit keer had ik deze pech, alsof het nog niet krap genoeg was! Dus toen Boris via de zijkant in het oor van de slapende man voor ons begon de friemelen vond ik dat stiekem erg grappig. Karma is a bitch.

 

Eindelijk, na 3 uur vliegen kondigde de piloot aan dat de daling werd ingezet. Ik moest Boris nog één keer met riempje en al op schoot zien te krijgen, en met de belofte dat hij straks mocht lopen, lukte dat gelukkig aardig. Maar wat was ik blij toen we eindelijk op de grond stonden en Boris ook… Boris had het heel goed gedaan. Hij had niet gehuild en we hebben hem best weten te vermaken!

Eenmaal uit het vliegtuig rende hij alle kanten op! Hij giechelde het uit, alsof het een opluchting was dat ie weer kon bewegen. We waren in Spanje, de vakantie kon nu echt beginnen!

De terugreis

Maar, we moesten natuurlijk nog terug… daar zagen we met de kennis van nu beiden erg tegen op. We hadden ons expres niet online ingecheckt voor de terugweg in de hoop dat we iets konden regelen. Ik dacht, ik ga gewoon een extra stoel vragen, wie niet waagt wie niet wint! Gelukkig was het vliegtuig niet volgeboekt en konden we drie stoelen krijgen! Wat een opluchting! Dit betekende ”bewegingsvrijheid” voor Boris. Dat was precies wat we nodig hadden.

De terugweg verliep daarom een stuk soepeler dan de heenweg en we zijn erg trots op Boris hoe hij dit heeft gedaan en op onszelf! Volgende zomer is hij twee dus dan mag hij sowieso een eigen stoel maar of we weer gaan vliegen, dat weten we nog niet.

Dus voor iedereen die dit nog te wachten staat… Sorry maar ik sluit me aan bij Muriël: vliegen met kleine kinderen is verschrikkelijk! Succes! En hopelijk staan er nog wat tips voor je in deze blog.

Sanne