Iedere moeder weet het: bevallen is geen pretje. Ik geloof oprecht dat een bevalling op vrijwel elke vrouw veel impact heeft, en ik durf ook best toe te geven dat mijn bevalling één van de meest ingrijpende (of moet ik zeggen traumatische) ervaringen is die ik in mijn hele leven heb meegemaakt. Dat zegt gelukkig ook wat over de rest van mijn leven ?.

Mijn bevalling was vreselijk. Maar gelukkig werd er direct na de keizersnede erg goed voor me gezorgd. In het ziekenhuis werd me van alle kanten ‘hulp’ aangeboden. Zo werd me aangeraden om niet te snel naar huis te willen: in het ziekenhuis hadden we immers 24/7 hulp en aangezien ik nog niet veel kon was dat geen overbodige luxe. Ook werd me verteld dat we dankzij de pittige bevalling recht hadden op extra dagen kraamzorg en dat we daar vooral gebruik van moesten maken. En meerdere keren werd erop aangedrongen een afspraak in te plannen met een psycholoog of met de gynaecoloog om de bevalling te bespreken.

Ja, voor mama werd goed gezorgd. Ik kreeg werkelijk alle hulp die ik maar wensen kon. Maar dat de bevalling niet alleen voor mij erg heftig was geweest, daar stonden we toen nog niet bij stil.

Huilen, huilen en nog eens huilen

Tot we na enkele dagen thuis besloten dat Vayèn wel erg veel huilde. Natuurlijk, een baby huilt. En sommige baby’s huilen net even wat meer dan een ander. Maar Vayèn huilde heel veel. En áls ze huilde, was ze met geen mogelijkheid stil te krijgen. In de eerste weken na de bevalling heb ik meerdere keren mijn moeder of schoonmoeder gebeld en gevraagd of ze me alsjeblieft wilden helpen. Ik voelde me een slechte moeder: want welke moeder kan haar eigen kind nou niet stil krijgen? Regelmatig huilde ik met Vayèn mee.

Gewoon wat krampjes

En natuurlijk dacht ik soms “dit is niet normaal!”, maar dan Googelde ik wat, en kwam ik weer tot de conclusie dat het vele huilen er nou eenmaal bij hoorde. Totdat mijn moeder en schoonmoeder los van elkaar aangaven dat ze ook vonden dat Vayèn wel erg veel huilde. Dus toch maar een afspraak gemaakt op het consultatiebureau. De arts hoorde me aan, maar concludeerde dat het huilen er nou eenmaal bij hoorde, en volgens haar waren het gewoon wat krampjes. “Heeft echt elke baby”, verzekerde ze me. “Even doorzetten”. Met tranen in mijn ogen verliet ik het consultatiebureau.

Verstoord evenwicht

Tijdens weer een avond op de bank met in de ene arm een gillende baby en in mijn andere hand een telefoon waarop ik eindeloos zocht naar oplossingen, las ik over de impact van een bevalling op de baby. Een heftige bevalling kon er voor zorgen dat het evenwicht in het lichaam van een baby verstoord kon zijn. Dit kon resulteren in eindeloos huilende en gillende kinderen. Je snapt dat mijn interesse was gewekt.

Osteopathie

Osteopathie zou dit natuurlijk evenwicht weer kunnen herstellen. Een osteopaat stimuleert tijdens één of meerdere behandelingen het “zelfgenezend vermogen” van het lichaam van de baby. En volgens diverse sites kon een osteopaat veel problemen bij baby’s verhelpen. Tsjah… Eerlijk is eerlijk, ik vond dit nogal zweverig klinken, en ook mijn vriend deed er een beetje lacherig over. Toch wilden we graag dat het huilen zou stoppen en hadden we inmiddels zoiets van baadt het niet dan schaadt het niet, dus maakte ik een afspraak.

Kwakzalverij?

Toen ik bij de osteopaat binnenkwam, en hij me binnen vijf minuten wist te vertellen dat het hoofdje van mijn dochter tijdens de bevalling verkeerd had gezeten, dat ze daar last van had, én dat hij dat binnen drie behandelingen wel zou kunnen verhelpen, was ik tamelijk sceptisch. Met zijn handen voelde hij op verschillende punten op het lichaam van Vayèn en af en toe paste hij een bepaalde (ik noem het maar) massagetechniek toe. Ondertussen floot hij deuntjes, die ervoor zorgden dat Vayèn rustig bleef. Na een kleine twintig minuten stond ik weer buiten, en ondanks dat we een tweede behandeling voor een week later hadden ingepland, had ik min of meer al een conclusie getrokken: lekker makkelijk geld verdienen zo, wat een kwakzalverij!

Gevaarlijk?

Na mijn eerste ervaring bij de osteopaat, die niet vervelend maar toch op z’n minst bijzonder was, las ik voor de zoveelste keer de ervaringen van anderen. Ik stuitte voor het eerst op verhalen over de risico’s van osteopathie en andere alternatieve geneeswijzen. Volgens huisartsen zou het gevaar met name zitten in het “dubbelvouwen” of buigen van baby’s. Hierdoor zouden de luchtwegen bekneld kunnen raken en zou een kindje zelfs kunnen overlijden! Bah, wat een nare verhalen.  Ik begon te twijfelen of ik de tweede afspraak toch maar af moest zeggen, ondanks dat de osteopaat Vayèn absoluut niet had gebogen of dubbelgevouwen en enkel wat gemasseerd had.

Wondermiddel!

Maar na de eerste behandeling was Vayèn ont-zet-tend rustig. Ze sliep veel, en als ze wakker was, was ze over het algemeen vrolijk en rustig. Toeval? We wisten het niet zo goed. Maar toen ze ook de tweede en derde dag na de behandeling aanzienlijk minder huilde, kregen we vertrouwen in de behandeling. Eigenlijk ging het vanaf dat moment alleen maar beter, dus lieten we de tweede (en derde behandeling) gewoon staan. En eerlijk is eerlijk, na drie behandelingen bij de osteopaat hadden we voor ons gevoel een compleet ander kind. Wij zijn dan ook ontzettend blij dat we de stap genomen hebben, en in onze ogen heeft osteopathie toch echt wat weg van een wondermiddel!

Ook een osteopaat bezoeken?

Ik weet dat er veel tegenstrijdige verhalen te vinden zijn over osteopathie bij baby’s. Mijn verhaal heb ik zeker niet geschreven om andere ouders over te halen om naar een osteopaat te gaan, maar puur om mijn eigen ervaringen te delen. Mocht je twijfelen of je met jouw kindje wel of niet naar een osteopaat wilt gaan, lees je dan vooral goed in, bespreek het eventueel met de arts van het consultatiebureau of je huisarts en maak een bewuste keuze.

Natuurlijk ben ik wel benieuwd naar jullie ervaringen. Heeft osteopathie bij jouw kindje ook gewerkt?

Nadia

Denk je voordat je kinderen hebt heel duidelijk over sommige dingen? Laat het los! Wanneer die kleine er eenmaal is, is het allemaal verloren en ga je ver (héél ver) over je eigen grenzen heen.

Read en learn

  • Voor je het weet zit je al zingend op de fiets omdat je kleine spruit dat zo leuk vindt, maar vergeet je dat hij niet de enige is die je zangkunsten kan horen.
  • Of je trekt de hele trukendoos open om het avondeten na een lange dag op het dagverblijf maar naar binnen te krijgen. “Een hapje voor mamaaaaa en een hapje voor….” of “En daar komt het vliegtuig, brrrrrrrrrrrrrrrr”.
  • Vind je het raar dat mensen hun peuters altijd maar wat te eten geven? Nee, dat is niet raar. They love food! En met eten, zijn ze stil!
  • Wil je jaarlijks met z´n tweeën op vakantie zonder je kroost? Dat gaat helemaal niet, je wilt ze helemaal niet missen!
  • Maar dan ga je dus met de kids op vakantie… Een leuk pittoresk dorpje zit er niet meer in, het wordt die ene camping met het waterpretpark!
  • Lekker voor jezelf winkelen in plaats van alleen maar voor de kinderen? You wish! Kinderen groeien sowieso al snel maar het is ook gewoon heel erg leuk om voor die kleintjes te winkelen.
  • Ook jij zal je kind gaan vermaken met YouTube filmpjes, echt waar!
  • ‘Mama pakt wel even een koekje voor je’ zeggen. Praten over jezelf in de derde persoon ga je sowieso doen.
  • Eindeloos Googelen, daar word je heel goed in. Want alleen het beste van het beste is goed genoeg als het gaat om jouw kindje!

Maar joh, wees niet bang. Het is het waard en het is ook helemaal niet erg om een beetje (of heel erg?) te veranderen.

Sanne

Heb jij ook van die foto’s van vroeger? Van die ontzettend ouderwetse waarop je vader met een enorme kuif en een kek trainingsjasje de blits maakt terwijl jij in een afgrijselijk DIY jurkje achterop de fiets zit uit te waaien? Of waarop je samen pepernoten staat te bakken in die keuken rechtstreeks uit de eighties?

Standaard als ik weer zo’n throwback-foto voorbij zie komen hoor ik het stemmetje van mijn moeder in mijn hoofd. “Dat was vroeger heel hip hoor!” en “Wij gingen echt mee met de tijd”. Yeah right. Hoe kan dat nou hip en bij de tijd zijn.

Dat is echt nog nooooooit mooi geweest!

En toch vraag ik me af of wij over 30 jaar dezelfde opmerkingen zullen maken naar onze kinderen.  “Je zag er altijd super modern uit”, “dat was toen mode hoor”, “iedereen had zo’n moderne witte keuken!”

Ik ben in de oude fotoboeken gedoken en heb foto’s gezocht waarvan ik nu denk, “Mam, hoe kón je dit doen?!” Ook ben ik door mijn telefoon gescrold op zoek naar soortgelijke beelden, maar dan ‘van deze tijd’. Zouden we dit echt ouderwets vinden over een tig aantal jaar?

Wat denk jij?

Oké, echt alles aan deze foto is ouderwets! De plavuizen vloer, de groene stofzuiger waar ik op zit, het mooi gekleurde trainingspakje…Maar hé, toen was dat echt modern! Ben benieuwd hoe mijn dochter over 30 jaar naar de foto met haar op het roze stoeltje kijkt. Want nu is het toch echt te snoezig? en MODERN!

Prachtig tafereeltje van pa die samen met mij het gras maait. Hippe trashed jeans, sneakertjes, grijze trui, hipster moustache…. Ouderwets? Volgens mij heb ik dit laatst nog gezien… :)

Als het koud is buiten doe je natuurlijk zo’n uber modern lichtblauw skipak aan! Toegegeven, een blauwe mantel of een cognac mantel, even hip! (of ouderwets)Lekker schommelen! Zouden panterbroekjes, berenmutsen en wollen winterjasjes over een aantal jaar nog steeds in de mode zijn?

Grey is the new brown. Vroeger vond je in ieder interieur een bruin (leren) bankstel. MET een salontafel ertussen.  Nu vind je in iedere woonkamer een grijze hoekbank met een aantal ronde salontafeltjes…Ik kan me enigszins voorstellen dat ik dit over een aantal jaar ook niet meer leuk vind.

Chillen met je homies. Dat deed je op DIE bruin leren bank natuurlijk. In je knalgekleurde mega stoere huispak. Nu chillen we in een hip eetcafétje in de Ikea kinderstoel, waarvan het ontwerp overigens ook alweer 20 jaar oud is. (Oeps!)

Aan mijn hoofd te zien vond ik dit 25 jaar geleden ook al vreselijk. Een knalgekleurde jurk, met grote kraag, matchende maillots en contrasterende schoenen. En dan ook echt ALLEMAAL! Gelukkig is er nu veel meer variatie aan hippe outfits. En op een rijtje op een kleed zitten is schijnbaar van alle tijden!

Hoe fout zijn jouw kinderfoto’s? Deel je er één met me als je durft?

(P.S. We hebben sommige foto’s bewerkt zodat iedereen nog “anoniem” over straat kan.)

Irene

Dit is mijn ode aan de juffen (van mijn dochter) en meesters van de basisschool. Waar ik soms moeite heb om het te managen met drie kleine kinderen, doen zij het zonder probleem met minimaal twintig kinderen die constant om hun aandacht vragen. Wij ouders kunnen denk ik veel van ze leren!

Dus bij deze voor alle juffen en meesters.

Hoe doen jullie dat toch?

  • Ik krijg het al niet voor elkaar om twee kinderen naar mij te laten luisteren, en jij krijgt twintig kinderen muisstil met de volle aandacht voor jou!
  • Aankleden is thuis vaak een ware strijd. Mijn dochter zeurt altijd dat ze haar shirt niet uit krijgt (lukt haar trouwens prima, als haar hoofd er naar staat). Sokken moet ik ook voor haar aan doen. Maar als ze op school gaat gymmen doet ze alles alleen, zonder hulp! Oké, soms eindigt een shirt of een paar schoenen verkeerd om, maar ze doet het allemaal zelf.
  • Ze vinden het helemaal geweldig als ze het hulpje in de klas mogen zijn. Een hele dag de juf helpen met alles, dus ook met opruimen. Ik heb het thuis ook geprobeerd, maar nee hoor ze moet er niet aan denken om thuis het hulpje te zijn. Kan ik het toch weer allemaal alleen doen.
  • Melk is nou niet echt favoriet bij mijn dochter en als ze het überhaupt al helemaal op drinkt duurt het vaak een uur. Maar op school onder het toeziend oog van de juf gaat de beker melk inclusief een broodje altijd op en dat binnen een half uur. Chapeau!!
  • Het geduld wat jullie hebben met al die kinderen die non-stop je aandacht willen en alles aan je vragen. Je hebt geen moment rust en blijft geduldig. Ikzelf daarentegen ben soms iets sneller aan het eind van mijn Latijn dan mij lief is.
  • Is mijn dochter bij jullie in de buurt dan is ze een engeltje. Het zogezegde “liefste meisje uit de klas” en erg behulpzaam. Thuis verandert ze op één of andere manier vaak in een dramaqueen met maar één doel: overal tegen ingaan en vooral niet doen wat je gezegd wordt.
  • Waar ze thuis vaak liever lui dan moe was, willen ze in de klas wel zoveel mogelijk zelf doen. Dat neemt ze ook mee naar huis, waardoor ze thuis ook steeds meer zelf wil doen.
  • Waar ik soms vergeet met wie van mijn kinderen ik iets heb meegemaakt, weten jullie alles te vertellen over mijn dochter en de twintig andere kinderen in de klas.
  • Thuis doe ik mijn best om met mijn dochter te oefenen met letters en cijfers. Maar mijn dochter is zo snel afgeleid dat ze alweer bezig is met wat anders voordat we goed en wel begonnen zijn. Bij jullie in de klas doet ze juist goed mee en wil ze het ook graag leren.
  • Alle kinderen voelen zich op hun gemak en veilig bij jullie in de klas. Als een kind verdrietig is omdat papa en/of mama weggaat zijn jullie de aangewezen personen om ze te troosten. In no time zijn ze hun verdriet vergeten.

Dus bij deze lieve juffen van mijn dochter. Dankjewel dat jullie mijn dochter en haar klasgenootjes zo goed opvangen. Erop letten dat ze (meestal) goed alles opeten. Ervoor zorgen dat ze zich veilig en op hun gemak voelen. Dat jullie ze zo motiveren om nieuwe dingen te leren en alle creativiteit uit ze krijgen.

Ondanks dat ik het soms jammer vind dat mijn dochter minder thuis is. Ben ik erg blij dat ze bij jullie in de klas zit in die tijd.

Dankjewel voor alles!

Jody

Even een bakkie doen, een taartje eten, een lekkere lunch, borrelen en uit eten. Mijn favoriete bezigheden op mijn vrije woensdag of in het weekend. Uiteraard met kinderen. Maar om eerlijk te zijn is een geschikt kindvriendelijk tentje niet zomaar gevonden.

Nou ben ik absoluut niet de meest makkelijke klant met een kruipende baby, ondernemende peuter en dubbele (lees: grote, hele grote) kinderwagen. I know. En naast iets lekkers voor mama moet het voor de kids natuurlijk ook een feestje zijn. Dus misschien ben ik ook wel wat veeleisend.

Maar ergens moet dit toch kunnen?!

Ik betrap mezelf erop dat ik restaurants onderwerp aan een ware screening.

  • Hindernis 1: de deur. Pas ik met mijn gigantische kinderwagen wel door die deur? Want als ik de voordeur al niet eens door kom…
  • Eenmaal binnen moet ik natuurlijk ook nog een beetje fatsoenlijk tussen de tafels door kunnen manoeuvreren. Ik voel me toch bezwaard als ik mensen moet vragen even op te staan zodat ik ze niet van de stoel maai als ik er langs probeer te komen.
  • Zo, een tafel gevonden en nu… een kinderstoel. En als ik die van de IKEA zie staan, spring ik een gat in de lucht. Waar je al niet blij mee kunt zijn.
  • Is er een kinderspeelhoekje of iets te doen voor kinderen? Uiteraard in het belang van de kids, mij én het personeel. Je snapt het…
  • En dan is het tijd om me op de menukaart te storten. Staat er ook wat lekkers op voor de kinderen? Die babyccino’s zijn zo schattig!
  • Kak! Er moet verschoond worden. Ik hoop dat ze hier een verschoontafel hebben. Met een kleintje neem ik ook genoegen. Je wordt er immers steeds handiger in.
  • Kom maar op met die bestelling. Een snelle service is toch wel een vereiste. Want de kinderen hebben geen grote spanningsboog (en mama daardoor ook niet). Dus wat klinkt als een ontspannen middag vullend programma voor mama en kinderen, is een uitje van maximaal 1,5 uur. Ik maak het niet mooier dan het is.
  • Last but not least: kinderen moeten er ook écht welkom zijn. Ik neem ze echt niet mee naar een chique Michelin sterrenrestaurant. Don´t worry. Maar als ik ergens kom waar ze de kinderen liever wegkijken ben ik natuurlijk snel vertrokken.

Beste restauranthouder, misschien heeft u wat aan mijn lijstje. Ik ben niet de allermakkelijkste klant en aan alle punten voldoen is misschien veel gevraagd. Maar met wat kleine aanpassingen maakt u al vrienden (in ieder geval mij!).

Muriël

Bonusmoeder, cadeaumoeder, stiefmoeder, liefmoeder, weekendmoeder…

Tijdens een lunch met een vriendin komt het onderwerp kinderen aan bod. Zij is cadeaumama van een jongetje en een meisje en ik ben mama van een eigenwijze meid. We herkennen ons in elkaars verhalen en de anekdotes gaan over en weer. We liggen dubbel van het lachen en klagen lekker van ons af. De kinderen zijn toch bij de oppas. Na een cappuccino, jus d’orange en twee lekkere tosti’s komen we tot de conclusie dat het niet veel uitmaakt of je nou een biologische moeder of een bonusmoeder bent. The struggle is real.

Cadeaumama

Het enige échte verschil is hoe de kinderen je noemen. Want zal mijn dochter mij (zodra ze kan praten) vanzelfsprekend “mama” noemen, is het bij “bonusmoeders” nog maar de vraag hoe ze genoemd worden door de kids.

Hoe doen anderen dat? Een rondje Google geeft geen eenduidig antwoord. De één vindt dat je het woord moeder of mama niet eens mag noemen, want daar hebben ze er al één van. De ander vindt stiefmoeder prima. Veel vinden het woord stiefmoeder een negatieve lading hebben en gebruiken liever cadeaumoeder of bonusmoeder. Dan bestaat er ook nog een discussie over hoe je dan het kind noemt. Bonuskind, stiefkind…. ga zo maar door. Iedereen die met dit onderwerp te maken krijgt (en ook veel mensen die er eigenlijk niks mee te maken hebben) heeft er een mening over.

Als ik zo naar mijn vriendin luister vind ik cadeaumama een prachtig woord. Zij is niet echt de moeder van deze kindjes maar ze vinden haar super lief, ze is (deeltijd) verantwoordelijk voor ze en het één sluit het ander niet uit. Dus waarom niet?

Tegen het einde van de lunch zijn we het er over eens dat je moet doen waar je jezelf goed bij voelt en vooral, waar je man en de kinderen zich het prettigst bij voelen. De band die je opbouwt krijgt vanzelf een naam als de tijd rijp is.

En voor nu, ODE aan de bonusmoeder, want deze taak is net zo moeilijk, verantwoordelijk en leuk als van alle moeders!


Irene
Zwanger zijn is natuurlijk fantastisch. Dat er een levend wezentje in jouw buik groeit: heel bijzonder! Alleen gaat een zwangerschap vaak ook gepaard met kwaaltjes.. Bij de één gaat een zwangerschap heel voorspoedig en bij de ander toch wat minder.

 

Wat kan je verwachten en wat kun je er tegen doen?

 

#1 Misselijkheid

Misselijkheid staat natuurlijk op de eerste plaats. Als je aan een zwangerschap denkt, denk je aan misselijk zijn. Zelf ben ik nooit misselijk geweest gelukkig, dus het hoeft niet. Maar, hoe komt dit nou? Men denk dat de misselijkheid ontstaat door de hoeveelheid hCG hormonen in je lichaam, echter is dit nooit bewezen.  Tips tegen misselijkheid: cola, vanille vla!

 

#2 Rugpijn

Aan het eind van je zwangerschap is je buik al flink gegroeid, dit kan erg belastend zijn voor je rug en bekken. Dit kan daarom zorgen voor heel wat rugpijn. Als je hier echt veel last van hebt kan je naar een fysiotherapeut gaan. Deze kan je helpen met oefeningen tegen de pijn.

 

#3 Vermoeidheid

Je lichaam heeft veel energie nodig om jouw kindje te laten groeien. Vooral in het begin van de zwangerschap kan je last hebben van vermoeidheid. Overdag wakker blijven is soms al een hele opgave. Een tip: geef eraan toe en probeer slaap te pakken wanneer het kan.

 

#4 Gevoelige borsten

Dit is misschien wel één van de eerste kwalen die zich kenbaar maakt wanneer je zwanger bent; pijnlijke borsten. Best vervelend maar ook dit blijft meestal niet de hele zwangerschap zo. Even uitzitten dus. Sommige vrouwen hebben al pijnlijke borsten voordat een test een positieve uitslag kan geven. Dat gevoel in de borsten hoeft niet alleen heel vervelend te zijn, maar kan dus ook heel handig zijn!

 

#5 Stemmingswisselingen

Ja, daar zijn ze weer, de hormonen! Zo gemeen zijn ze. Je kan tijdens je zwangerschap ook last krijgen van stemmingswisselingen. Of kan ik beter zeggen dat je naasten daar last van kunnen hebben ?!

 

#6 Brandend maagzuur

Zeker aan het eind van de zwangerschap kan je veel last hebben van brandend maagzuur. Dit omdat je kindje dan tegen je maag drukt. Gelukkig mag je tijdens je zwangerschap wel middelen gebruiken tegen maagzuur. Maar lees wel altijd eerst de bijsluiter goed of check het voor de zekerheid even bij je verloskundige.

 

#7 Opgeblazen gevoel

Op zich vrij logisch, je buik zit al best vol met een baby dus een opgeblazen gevoel hoort er ook bij. Aan het eind van mijn zwangerschap, echt de laatste weken, had ik hier wel veel last van. Eten paste er gewoon niet meer bij. Ik probeerde wat vaker kleinere beetjes en lichte dingen te eten. Gelukkig waren het de laatste loodjes.

 

#8 Striae

Niet iedereen heeft last van striae (gelukkig!) maar dit is wel een zwangerschapskwaaltje. Striae is helaas niet te voorkomen en wordt veroorzaakt door onderhuidse scheurtjes van het bindweefsel. Soms trekt het nog wat weg na de zwangerschap maar vaak blijf je het wel zien.

 

Gelukkig duurt een zwangerschap maar 9 maanden. Wat zijn nou 9 maanden op een mensenleven, toch?! Succes dames..
Sanne

 

Op het moment dat dit blog live komt zit ik niet achter mijn computer de bezoekersaantallen van onze site te checken. Ik ben ook niet aan het werk. En ik ben ook niet thuis met mijn dochtertje. Nee, hopelijk zit ik in de jacuzzi op het dakterras van ons luxe loft, zit ik met cocktail op een terrasje aan de Taag, of struin ik de zoveelste winkel af op zoek naar leuke koopjes.

Ik ben namelijk… in Lissabon!

 

Vriendinnenweekend

Niet met m’n vriend en met m’n dochtertje zoals je misschien zult verwachten. Nee, deze moeder is voor het eerst sinds de geboorte van haar dochter een aantal nachten alleen op stap. Nou ja, alleen…. Samen met mijn beste vriendinnen (en mijn Druif & Spruit collega’s!).

Stoer? Verdiend? Of ben ik nu een ontaarde moeder?

Veel zullen er misschien een mening over hebben, maar ik vind een beetje quality time met mijn vriendinnen erg belangrijk. En hoewel ik het best een beetje spannend vind om vier hele dagen zonder mijn dochtertje door te brengen, denk ik vooral dat het UL-TIEM genieten wordt!

Waarom? Redenen genoeg

  1. We kunnen weer even “gewoon” vriendinnen zijn in plaats van mama;
  2. En kunnen dus non-stop kletsen, zonder dat we steeds onderbroken worden;
  3. We hoeven geen rekening te houden met slaapjes en voedingstijden;
  4. En kunnen dus eten wanneer we zelf zin hebben;
  5. En wat we écht lekker vinden (in plaats van het goede voorbeeld moeten geven);
  6. We kunnen op het strand of bij het zwembad liggen, zonder dat we continu moeten opletten;
  7. En zelfs ‘veilig’ in slaap doezelen;
  8. We kunnen ongegeneerd cocktails drinken;
  9. Zelfs één (of meer) te veel, want we kunnen uitslapen;
  10. En dóórslapen;
  11. Zei ik al slááááapen?;
  12. We kunnen eindelijk weer eens een hippe tas mee, in plaats van een luiertas;

Klinkt goed toch?

Redenen te over om zo af en toe de boel thuis de boel te laten en zonder kids en man op stap te gaan. Neemt niet weg dat ik me nu al kan verheugen op dinsdagochtend, wanneer ik wakker zal worden in mijn eigen bed, van de blije brabbels en een knuffel van mijn dochter, én met een hoop mooie herinneringen ?!

Nadia

Regelmatig werden we genegeerd door onze dochter. We konden haar zo vaak roepen als we wilden, maar pas als we boos werden en dus nog harder haar naam riepen keek ze verschrikt op. Wat vermoeiend zeg, waarom moesten we iedere keer boos worden om ervoor te zorgen dat ze luistert?

Hoort ze ons misschien niet?

Na een tijdje begonnen we te twijfelen of ze ons misschien niet goed hoorde, want het kon toch niet zo zijn dat ze altijd maar lak aan ons had? We hielden het in de gaten en gingen het soms testen. Nou als de voorraadkast open ging hoorde ze dat perfect en op het woord snoepje reageerde ze vaak wel. Maar verder reageerde ze pas als je behoorlijk hard praatte en al helemaal als we niet in haar gezichtsveld stonden. Het werd voor ons gevoel ook steeds erger. Dus uiteindelijk hebben we toch maar een afspraak gemaakt bij de huisarts.

De KNO-arts

De huisarts stuurde ons gelijk door naar de KNO-arts en twee weken later zaten we daar. De arts legde uit wat ze ging doen en probeerde mijn dochter op haar gemak te stellen. Zoals het gezegde luidt: ‘vreemde ogen dwingen’. Dus liet mijn dochter toe dat de arts in haar oor keek. De arts zag het meteen. Er zat vocht achter het trommelvlies van mijn dochter. Ze hoorde 40% minder dan wat normaal was. Dat is behoorlijk veel en ik voelde me gelijk schuldig over al die keren dat ik geïrriteerd of boos was omdat ze niet reageerde. Onze dochter is vier jaar dus negeren zal ze ook echt wel gedaan hebben (zo realistisch ben ik dan ook wel weer ?) maar meestal hoorde ze ons dus echt niet.

Ze hoort dus niet goed, en nu?

Oké, onze dochter kon dus niet goed horen en dat moest verholpen worden. De arts legde aan ons uit wat daarvoor moest gebeuren: buisjes! Als je kind buisjes krijgt moet je om kwart over zeven ‘s ochtends in het ziekenhuis zijn met je kind in de pyjama. Huh? Waarom in haar pyjama?

Omdat het zo vroeg is en ze onder volledige narcose moeten. Ze gaan dus even in het ziekenhuis slapen. Dit hebben we haar ook zo verteld en dat leek haar erg leuk, slapen bij de dokter. Eén ouder mag de hele tijd bij het kind blijven totdat hij of zij volledig onder narcose is (dit doen ze om het voor het kind zo makkelijk en vertrouwd mogelijk te maken waardoor ze hopelijk snel onder narcose zijn).

Nadat je kind onder narcose is moet je terug naar de wachtkamer, wachten tot de operatie voorbij is en je terug naar je kind mag in de uitslaapkamer. De hele operatie duurt maar vijf minuten. Even twee sneetjes zetten, vocht wegzuigen en twee buisjes plaatsen. Tegen half elf mogen ze weer naar huis. Omdat heel veel kinderen buisjes moeten liggen ze met een groepje op één kamer en gaan ze één voor één naar de operatiekamer. Om deze reden mag er ook maar één ouder bij zijn. Anders wordt het te druk op de kamer, ook voor de andere kinderen.

Na deze uitleg en na ontvangst van Het BeterBoek over buisjes (dit is een boek met spelletjes, vragen, verhalen en leuke uitleg ter voorbereiding) werden we doorgestuurd naar de anesthesist (voor kinderen ook wel de “slaapdokter” genoemd). Hier moesten we een vragenlijst invullen en daarna werd uitgelegd wat een narcose inhoudt en hoe dat gebeurt bij kinderen. Het kwam erop neer dat ze een kapje op haar mond krijgt, een paar keer goed moet ademen en dan in slaap valt.

Jul de Muis

Om kinderen een goed beeld te geven, en hen op een leuke manier in te lichten over wat er gaat gebeuren is Jul de Muis ook in het ziekenhuis geweest om buisjes te laten zetten. Hier is een mooi filmpje van gemaakt die je samen met je kind kan bekijken.

Extra informatie

Veel kinderen hebben last van vocht achter de trommelvliezen. Buisjes zetten gebeurt daarom regelmatig bij kinderen tot zeven jaar. Bij de één is het eenmalig zetten van buisjes voldoende, bij de ander kan het vaker nodig zijn. Dat heeft verder geen nadelige gevolgen voor het kind, ook niet op latere leeftijd. Het trommelvlies duwt de buisjes er na enige tijd uit richting het gehoorgang en sluit, op een enkele uitzondering na, vanzelf weer.

Mijn dochter zit sinds kort op zwemles en ik had op Google verhalen gelezen dat ze met buisjes helemaal niet mogen zwemmen. Gelukkig is dat niet zo, en mag er alleen de eerste twee weken niet gezwommen worden. Dat is weer een teleurstelling die haar bespaard blijft!

Ik ben benieuwd hoe het straks gaat in het ziekenhuis. Ze vindt het tot nu toe in ieder geval een leuk idee om bij de dokter te mogen slapen. Maar onze dochter kennende zal dat op de dag zelf totaal niet het geval meer zijn!

Jody

 

 

De bevallingen van m’n zus en beste vriendinnetjes. Verschrikkelijk. Zenuwslopend. Niet dat ik er bij aanwezig was hoor. Nee, dat is juist het hele probleem. Een bevalling van een afstand mee maken is zoooo ontzettend spannend. Misschien wel spannender dan zelf bevallen! Hoe die spanning eruit ziet?

Nou zo…

  • Je checkt constant wanneer ze voor het laatst online is geweest (ik lijk wel een stalker).
  • Lange tijd niet online geweest, is per definitie verdacht (ook al doe je regelmatig dutjes om zoveel mogelijk energie te sparen, heel normaal namelijk).
  • Midden in de nacht online zijn ook (hoewel ik dondersgoed weet dat een nacht doorslapen in die laatste weken alleen maar een wens kan zijn).
  • Bij elke gemiste oproep ben je direct in opperste staat van paraatheid (het zou toch niet…).
  • WAAAAT ze stuurt een afbeelding?! (Is de kleine al geboren?).
  • Het moment dat ze vertelt dat het is begonnen denk je maar aan één ding… je eigen bevalling(en) (best egoïstisch eigenlijk).
  • Je bent constant met je moeder of andere vriendinnen (of met z’n allen in een groep) de laatste informatie aan het uitwisselen.
  • Nu moet de kleine toch wel geboren zijn? Het duurt al zo lang!
  • Vrijwel direct daarna vraag je je af of het wel goed gaat, want je hebt al een tijd niets gehoord (terugdenkend aan mijn eigen bevallingen: het thuisfront op de hoogte houden was nou niet echt m’n eerste prioriteit).
  • Shit wat moet ik ook alweer meenemen naar het ziekenhuis zodra ze bevallen is? Was het filet american of sushi? Gauw de whats’app doorspitten.
  • HOERA! De kleine is geboren (nog geen seconde later ben ik aan het huilen).
  • Normaal loop je de deur bij elkaar plat of kom je onverwachts langs voor kop koffie. Maar als de kleine net geboren is, is het laatste wat je wilt: jezelf opdringen. Maar…je wilt maar wat graag die kleine zien. Geduldig afwachten totdat je wordt uitgenodigd dus!
  • HELP! Ik heb de versiering nog niet in huis.

Best stressvol zo’n bevalling van een afstand mee maken. Uiteraard niet te vergelijken met het werk dat de mama-in-spé aan het leveren is maar de gemoedstoestand van het thuisfront mag zeker niet onderschat worden ?.

Muriël