Regelmatig zie ik in tijdschriften een lijstje met klaagzang. Lekker even van je af gooien die hap.
Zelf heb ik het afgelopen jaar (toen ik zwanger werd, zwanger was, bevallen was en nu met mijn baby) ook heel wat frustraties gehad. En ik denk dat ik niet de enige ben!

Even lekker klagen dus:

  • Luiers! Rotdingen. Houden het serieuze werk toch niet tegen
  • Babysokken. Blijven NOOOOOIT zitten
  • Dat witte rompertjes NIET wit blijven
  • Dat je huis nooit meer zo netjes is als voordat je kinderen had
  • Dat seksen alleen nog op afspraak kan
  • Kinderliedjes die in je hoofd blijven hangen
  • Boeren en spugen, en dan net op mijn nieuwe blouse
  • Keihard je teen stoten en dan schelden met “CHIPS!”
  • Dat de kraamzorg het “je onderkantje” noemt en je dit nog gaat overnemen ook
  • Constant struikelen over verdwaald speelgoed
  • Dat je ineens woorden gebruikt die je voorheen niet eens kende. “Poepieloepiedoepie”
  • Waarom een speen niet standaard met elastiek geleverd wordt
  • De onbekende in de supermarkt die met haar grote hoofd boven de kinderwagen gaat hangen.
  • Horecagelegenheden zonder verschoonruimte
  • Dat je eerst 80 foto’s moet maken voor dat ene “lucky shot”
  • Dat de muziekmobiel iedere 3 minuten weer opgewonden moet worden
  • Dat ze heel veel leuke kleertjes na één keer dragen al te klein zijn
  • Dat ze altijd gaat kakken na het verschonen
  • Dat zelfs 24/7 te weinig is om met je babytje te knuffelen

Het is heerlijk om even lekker te klagen, dus gooi het eruit!
Laat je me hieronder weten wat jij stom vindt?

Irene

Noem het typisch peuters, typisch meisjes of een karaktertrek…mijn dochter kan soms een kleine dramaqueen en een beetje theatraal zijn (in de positieve zin van het woord!). Een bezoekje aan het theater leek me dus het perfecte mama-dochter uitje. Afgelopen woensdag zijn we daarom naar het theater in Apeldoorn geweest: Orpheus

PeuterPret

Elke derde woensdag van de maand, van 10.00-10.45 uur, organiseren zij een PeuterPret ochtend voor kinderen vanaf drie jaar. Een mooie voorstelling en leuke activiteiten, afgesloten met een beker ranja. Super leuk toch? Hoewel Leah-Loïs nog geen drie jaar is, wilde ik toch een poging wagen.

De voorstelling

De voorstelling ging over stoere broer Tommie die samen met zijn kleine zusje Tess een dansje heeft ingestudeerd. Maar de grote broer van Tess was toch niet zo stoer als gedacht. Elke keer als zij wilde beginnen met hun optreden en de muziek startte bedacht Tommie iets waardoor hij niet hoefde te dansen. De ene keer verstopte hij zich achter een grote stapel blokken, dan deed hij alsof in een lift stapte of ging achter op het toneel een boekje lezen. Het werd een soort kat-en-muis spel waarbij Tess elke keer haar broer terug op het toneel trok om hun dansje op te voeren.

Theatervoorstelling

Wat vond Leah-Loïs ervan?

Leah-Loïs vond het erg leuk. Eerst al in zo’n mooie zaal, met gekleurde lampen en van die grappige stoelen die omhoog klappen als je eraf springt (erg leuk spelletje!). De voorstelling zelf was ook razend interessant. Ze was het verhaal aandachtig aan het volgen. Er gebeurde steeds wat nieuws waardoor de aandacht van de kleintjes constant getrokken werd. De kinderen mochten ook mee doen door bijvoorbeeld Tommie te roepen of iets aan te wijzen. Het was een relatief korte maar interactieve voorstelling. In totaal duurde het 30 minuten. Precies lang genoeg voor mijn kleine meid, want na 20 minuten begon ze al aardig te draaien op haar stoel.

Conclusie: een leuke eerste kennismaking voor een peuter met theater. En het voordeel van zo’n speciale peutervoorstelling? Het is niet erg als je kleintje er door heen praat, net iets te hard zegt dat ze zin in ranja heeft of onrustig op haar stoeltje begin te bewegen. Alles mag en kan…het is immers een voorstelling voor peuters. Wat mij betreft aan aanrader!

Bijna vergeten: bij deze voorstellingen geldt Pay What You Want! Het ticket is gratis maar je hebt er wel één nodig om toegang te krijgen tot de zaal. Je kunt na afloop een vrije gift doen voor wat je het ticket waard vond.

Voor in de agenda…

Ben je enthousiast? Noteer dan de volgende data in je agenda en vergeet niet een kaartje te reserveren.

  • Woensdag 17 januari 2018 ‘Mannetjes met Plannetjes’
  • Woensdag 14 februari 2018 ‘Rosanne Zingt Lieve Luisterliedjes’
  • Woensdag 11 april 2018 ‘Papa Gaai en Mama Gaai gingen fietsen’
  • Woensdag 2 mei 2018 ‘Bere Boos’

Is Apeldoorn niet om de hoek? Kijk dan in de agenda van het plaatselijk theater. Grote kans dat er in de buurt een vergelijkbare voorstelling te vinden is. Have fun!

Muriël

Hoewel de pepernoten al vanaf augustus in de winkel liggen, hebben wij ze nu Sinterklaas ook echt in Nederland is, pas voor het eerst in huis. Terwijl mijn vriend er lekker van zat te snoepen, bedacht ik welke leuke spelletjes of activiteiten je samen met je kindje(s) kunt doen met pepernoten.

♥Tip: Doe niet alle activiteiten op één dag, want dan krijgt je kleintje wel erg veel suikers binnen ?.

#1 Pepernoten bakken

Stipt op nummer één: pepernoten bakken. Gezonder dan de pepernoten die je in de winkels koopt, maar vooral erg gezellig om dit samen met je kleine spruit te doen. Op zoek naar gezonde pepernoten recepten? Check dan Chickslovefood!

#2 Educatief met pepernoten

Voor dit spelletje leg je voor elke deelnemer 21 pepernoten neer, verdeeld in groepjes. Een groepje van zes pepernoten, een groepje van vijf, een groepje van vier etc. Gooi om de beurten met een dobbelsteen. Gooi je een vijf? Dan mogen de pepernoten van ‘groepje vijf’ in een bakje. Wie als eerste alle pepernoten in een bakje heeft, wint.

#3 Pepernootje, pepernootje

Ken je het spelletje ‘balletje, balletje’, met de drie cupjes en 1 balletje? Ditzelfde kun je doen met een pepernoot. Weet je kind onder welk cupje de pepernoot ligt? Opeten maar!

#4 Strooigoed

Verzamel alle emmers en pannen die je in huis hebt en zet ze op de grond, op de tafel en op de bank. Laat je kleine pepernoten gooien. Alles wat in een emmer of pan belandt, mag ie opeten.

#5 Pepernoten zoeken

Verstop de pepernoten in je huis en laat je kindje ze zoeken. Wil je het extra spannend maken? Doe dan een briefje van de Sint in de schoen van je kind, met daarin hints met waar hij of zij de pepernoten kan vinden.

Weet jij nog andere leuke pepernoten activiteiten? Ik hoor het graag!

Nadia

Mijn bevalling is begonnen! Na een bijzondere dag waarop ik met beginnende weeën een nieuwe stofzuiger kocht, mijn schoonmoeder onverwachts op bezoek kwam terwijl ik boven op bed de weeën lag weg te puffen, en waarop we onderweg naar het geboortecentrum samen de slappe lach kregen over de vermoedelijke geboortedatum van onze dochter (lees mijn vorige blog), komen we rond een uur of vijf ’s middags aan bij het geboortecentrum.

In het geboortecentrum

Aangekomen bij het geboortecentrum haalt mijn vriend een rolstoel. Hoewel ik vooraf gezworen heb dat ik écht niet in een rolstoel ga zitten om “dat kleine stukje van de parkeerplaats naar het geboortecentrum” te lopen, is dat nu totaal geen discussiepunt. Dankbaar ga ik zo snel mogelijk zitten.

We krijgen een kamer toegewezen en terwijl mijn vriend alle spullen uit de auto haalt, installeer ik mijzelf op bed. De dienst van de verloskundige die bij ons thuis kwam zat er op. Haar vervanger zou later op de avond naar het geboortecentrum komen. Tot die tijd moeten we ‘het doen’ met een kraamverpleegkundige van het ziekenhuis. Een lieve vrouw, die zowel mijn vriend als mij geruststelt, en me helpt de weeën weg te puffen.
Om een uur of zeven doet het toch wel érg veel pijn, en ik vraag de kraamhulp om mijn verloskundige te bellen.

De kraamhulp probeert me af te leiden, en stelt voor om in bad te gaan. Ik laat me over halen en enkele minuten later zit ik tot mijn eigen verbazing in bad. Nog zoiets waarvan ik voor mijn bevalling bij hoog en laag volhield dat ik sowieso niet zou doen. Maar goed, nood breekt schijnbaar wet. Het warme water verlicht de pijn. Voor even dan. Een half uur later geef ik opnieuw aan dat ik het erg fijn zou vinden als mijn verloskundige eerder komt. Ik wil NU een ruggenprik!

Goed nieuws en slecht nieuws

Als om kwart over acht dan eindelijk mijn verloskundige komt, klauter ik (met de hulp van mijn vriend, kraamhulp en verloskundige) uit bad en stort ik me weer op bed. De verloskundige breekt mijn vliezen en voelt hoeveel centimeter ontsluiting ik heb.
Ze komt naast me zitten. “Ik heb goed nieuws en ik heb slechts nieuws”, vertelt ze. “Je hebt bijna volledige ontsluiting, dus dat betekent dat je je kindje écht bijna in je armen mag sluiten”. Dat was het goede nieuws. “Maar…” zo gaat ze verder, “de baby heeft in het vruchtwater gepoept. Niet verdrietig worden, maar je moet daarom worden overgedragen aan het ziekenhuis”.

Bijna moet ik lachen. Is dit slecht nieuws? I really don’t care! Over een uur zal ik mijn meisje in mijn armen hebben. Of ze nou geboren wordt in het ziekenhuis of in het geboortecentrum. Het maakt me werkelijk niets uit.

Persen, persen, persen!

Het geboortecentrum is een soort van bijgebouw, dat vast zit aan het ziekenhuis, dus met bed en al word ik doorgereden naar een ziekenhuiskamer. Baby en ik worden aangesloten op diverse monitoren en de verloskundige draagt het over aan een arts uit het ziekenhuis. Er wordt opnieuw gemeten, en ik heb volledige ontsluiting. Yes! Ik mag gaan persen. Omdat het aannemelijk is dat de baby nu echt elk moment gaat komen, besluit de verloskundige bij de bevalling te blijven.

Ik word van alle kanten aangemoedigd en toegejuicht. Ik pers zo veel en zo hard als ik kan, maar er gebeurt letterlijk niks. Wanneer de arts vertelt dat het nu wel écht gaat branden beneden, omdat het hoofdje er aan moet komen, geef ik aan dat het helemaal niet brandt. Ik weet zeker dat er ondanks al mijn inspanningen, nog niks gebeurt daar beneden en zeg dit meermaals tegen de artsen. Het lijkt wel of mijn opmerkingen niet gehoord worden of niet serieus worden genomen, want de aanmoedigingen gaan maar door. “Kom op, je kunt het! Echt!”.

Het duurt en het duurt. De arts verlaat meerdere keren de kamer om te overleggen met de gynaecoloog. Toch komt ze elke keer weer terug, met maar één advies: Persen!
Hoewel ik voel dat ik het niet lang meer volhoud, laat ik me overtuigen om de baarkruk te proberen. En daarna probeer ik staand de baby er uit te persen. En dan weer gaan mijn benen in de beugels. Helaas allemaal zonder resultaat. Na ruim twee uur geperst te hebben zonder ook maar enig resultaat, ben ik compleet uitgeput. Ik krijg weeënremmers om op adem te komen.

Ik lijk wel een koe!

De gynaecoloog wordt er bij gehaald. Het is tijd voor zwaarder geschud. Ze geeft aan dat we ‘de cupjes’ gaan proberen. Ik heb wel een vermoeden wat dat betekent en heb geen puf om door te vragen. Het bed wordt voor de helft afgekoppeld, een arm gaat ver mijn vagina in en de vacuümpomp wordt geplaatst op het hoofd van mijn dochter. “Bij een volgende perswee, ga ik je een handje helpen”, aldus de gynaecoloog. Ik geef aan dat er een perswee komt en pers met mijn allerlaatste krachten zo hard als ik kan. De gynaecoloog zet zich met één voet af tegen het bed, en trekt met haar volledige gewicht aan het hoofdje van de baby. Ik lijk verdorie wel een koe, besef ik me tijdens het persen. Maar koe of niet, helaas hebben ook ‘de cupjes’ geen enkel resultaat. We proberen het nog twee keer, en voordat ik het weet, in een fractie van een seconde, staat de kamer ineens vol met mensen.

Een (spoed-)keizersnede

“De hartslag van de baby valt weg!”, “We gaan NU over tot een spoedkeizersnede”. Veel tijd om dit te laten bezinken krijg ik niet. Met bed en al word ik de kamer uit gesjeesd. Vriend krijgt een OK-pak, ik krijg een ruggenprik, en slechts enkele minuten later hoor ik het gehuil van een baby. Mijn mooie dochter! Eindelijk is ze er.

Het is inmiddels wel 2 april, dus we zullen toch na moeten denken over originele verjaardagcadeaus !

Nadia

Hier een DIY voor het maken van deze leuke vingerverfkaartjes met je baby’tje. Ik ga je vertellen hoe je deze leuke vingerverf kaarten kan maken met je baby’tje.

Wat heb je nodig?

  • Kaarten/A4 papier
  • Vingerverf (koop bijvoorbeeld deze vingerverf, deze is het minst schadelijk)
  • Ballon en oogjes (voor de olifant kaart)
  • Stiften
  • Billendoekjes (om alles een beetje schoon te houden)

Bedenk vooraf goed wat je wil gaan maken, je mini-me zal écht niet wachten tot je klaar bent met het verzinnen van je meesterwerk!

Vingerverven

Eigenlijk is het heel simpel, doop de vinger in de verf en maak een stip op het papier. Herhaal dit tot je voldoende ballonnen hebt. Teken daarna de olifant er om heen of trek de lijnen om er een trosje ballonnen van te maken. Bij de olifantenkaart plak je na het verven de ballon erop en daarna de oogjes.

Rupsje Nooitgenoeg

Als variatie en vooral voor de allerkleinsten is het ook super leuk om deze rups te maken! Doop in plaats van de vingers de voetjes in de verf! Teken of schilder vervolgens de voetjes en de kop van de rups erbij.

Vingerverven

Hebben jullie nog een variatietip? Laat het hier onder weten!

Sanne

Het is weer zover. Sinterklaas is in het land! Zet je schrap voor een maand van Sinterklaasliedjes, schoenen zetten, pepernoten en (extra) hyperactieve kinderen. Voor kinderen een geweldige tijd, maar voor veel ouders soms iets minder. Begrijp me niet verkeerd. Ik vind het Sinterklaasfeest en alles eromheen erg leuk, maar na 5 december sta ik vooraan om de beste man weer uit te zwaaien. De kinderen komen weer tot rust. Er wordt minder gesnoept. Er worden nog weinig Sinterklaasliedjes gezongen en uiteindelijk zal dit helemaal stoppen (de ervaring leert dat dit wel een aantal weken kan duren).

Schoen zetten

Nu eerst maar deze maand door komen. Omdat de Sint al in het land is en Sinterklaasavond nog even duurt is het “traditie” dat kinderen hun schoen mogen zetten. Dus ook bij ons thuis. Maar hoe vaak mogen ze de schoen zetten en wat stop je in de schoenen? Je wilt ze natuurlijk verwennen, maar zeker niet te veel.
Onze kinderen mogen twee keer in de week de schoen zetten. Op de woensdag en de zaterdag. De schoen wordt gevuld met tekeningen, knutselwerkjes, wortels en suikerklontjes voor het paard, en als mijn dochter eraan denkt, ook wat lekkers voor de pieten. Daarbij wordt natuurlijk een Sinterklaasliedje gezongen (zeg maar gerust geschreeuwd), met als favoriet ‘Sinterklaas kapoentje’.

WhatsApp Image    at

Onze zoons zijn nog te jong om het te begrijpen, maar onze dochter was vorig jaar na het zetten van de schoen elke keer zo opgewonden dat het ons veel moeite kostte om haar daarna in slaap te krijgen. En raar maar waar, de volgende ochtend was ze steevast vergeten dat ze haar schoen had gezet. Dus gelukkig verliepen de ochtenden rustig… totdat we haar eraan herinnerden. Hopelijk geldt dat ook voor dit jaar en maakt ze ons niet extra vroeg wakker omdat ze in de gang wil kijken.

Schoencadeautjes

Om de kinderen niet te overladen met cadeaus (op Sinterklaasavond en drie weken later met kerst krijgen ze immers meer dan genoeg ) krijgen ze op de woensdag alleen wat strooigoed in de schoen en op zaterdag een schoencadeautje met wat pepernoten. Action, Zeeman of AliExpress zijn perfect voor cadeautjes onder de drie euro. Het nadeel van AliExpress is dat de levertijd wat lang kan zijn. Ga je voor een cadeau van AliExpress, zorg dan dat je vroeg bestelt.

♥Tip! Wil je Sinterklaas en de pieten niet bij je thuis laten komen (jonge kinderen vinden dit vaak eng), maar wel iets persoonlijks voor je kinderen? Koop een video bij Video van Sint. De kinderen weten niet wat ze mee maken!

De kinderen zijn helemaal in de ban van Sinterklaas. En nu hij in het land is begint voor mij de meest stressvolle maand van het jaar. Ik moet op zoek naar leuke budget schoen- en Sinterklaascadeautjes voor mijn vierjarige dochter, tweejarige zoon en vijf maanden oude baby. Hebben jullie cadeautips voor mij en andere inspiratiezoekende ouders? Laat het weten in een reactie hieronder.

Jody

Zindelijk worden. Wanneer begin je hiermee? Start je op een bepaalde leeftijd of wacht je totdat je merkt dat je kindje er echt klaar voor is? Wij zijn begonnen in een periode die voor ons het beste uitkwam, maar hebben wel gewacht tot onze dochter er zelf klaar voor was.

Op het potje

Onze dochter was bijna drie jaar toen ik thuis zat met zwangerschapsverlof. Voor die tijd deed ze af en toe een plasje op het potje maar daar bleef het bij. Ik wilde onze oppassers hier ook niet mee opzadelen. De hele dag heen en weer met haar naar het potje en weet ik veel hoe vaak kleren verschonen als ze weer een ongelukje had. Hoeveel kleren moet je dan wel niet meegeven? Mijn verlof was dan ook de uitgelezen kans om te beginnen met haar zindelijk maken. Doordat ik hele dagen thuis zat had ik alle tijd om af en aan met haar naar het potje te gaan
We zijn begonnen met haar iedere ochtend als ze wakker werd en elke avond voordat ze naar bed ging op het potje te zetten. Ze ging er altijd graag op zitten, maar een plasje deed ze bijna nooit. Iedere keer vroegen we of ze op het potje wilde. Wilde ze dat niet? Prima, dan probeerden we het de volgende dag weer. Na twee weken plaste ze iedere ochtend en avond op het potje. Super, op naar de volgende stap!

Zonder luier

Elke ochtend vroeg ik haar of ze een dag zonder luier wilde. Ik liet de keus aan haar. De ene dag liep ze dus zonder luier en de andere dag weer met. Had ze een “luiervrije dag” en wilde ze tussendoor toch een luier, dan kreeg ze die om. De keuze was volledig aan haar, niks werd gedwongen.
Vier weken nadat we begonnen waren gaf ze aan dat ze helemaal geen luier meer om wilde. Helemaal top! En het ging een aantal dagen goed zonder ongelukjes. Ook de grote boodschap deed ze zonder moeite op het potje. Totdat er vriendjes kwamen spelen. Ze was zo druk met spelen dat ze vergat naar het potje te gaan en het eerste ongelukje was een feit. Vreselijk vond ze dat, ze moest zo huilen. Heel zielig, maar dit was een goed teken. Ze was er dus klaar voor! Ze heeft in de tijd daarna nog één keer een ongelukje gehad, maar dat was het.

Op naar de nachten

Nu ze overdag zonder luier kon, werden de nachten de volgende stap. We hadden het er wel eens met haar over, maar dachten dat ze daar nog lang niet klaar voor was. Vier maanden nadat ze overdag zindelijk was (ze was toen net drie jaar) zei ze dat ze ook ’s nachts geen luier meer om wilde. Oké, zonder luier naar bed. Ik was voorbereid op een nachtelijke bed verschoning. De volgende ochtend toen ik wakker werd vond ik haar tot mijn verbazing in een droog bed. Dit ging nacht na nacht zo door, totdat we op vakantie gingen. In één week tijd gebeurden er twee ongelukjes ’s nachts. Kan gebeuren, alleen vervelend als je op een camping zit zonder wasmachine bij de hand. Ze was in die week ook net van haar speen af. Op internet las ik dat (grote) veranderingen in het leven van een kindje, kunnen zorgen voor een terugval. Niet gek dus dat het soms gebeurde.

 

Terugval

Hoewel onze dochter sinds die tijd zindelijk is, gebeuren er echt nog wel eens ongelukjes. Vaak gaat het een lange tijd goed en vervolgens gaat het weer een week helemaal mis en ben ik iedere nacht het bed aan het verschonen. Ze slaapt er vaak gewoon doorheen. Krijgt ze een terugval door veranderingen in haar leven? Wie zal het zeggen. Ze is nu viereneenhalf en de nachten gaan alweer een hele tijd goed. Daarentegen heeft ze overdag weer een paar ongelukjes gehad. Iedere keer een gevalletje ‘net te laat’. Hopelijk was het gewoon pech en gebeurt het verder niet meer. I keep my fingers crossed!

Hoe zijn jullie kinderen zindelijk geworden en hadden ze ook last van een terugval? Hoelang heeft de terugval geduurd? Laat het weten in een reactie hieronder.

Jody

De perfecte kinderopvang is niet zomaar gevonden. Los van het feit dat je gigantisch kritisch bent (want niemand kan zo goed voor jouw kindje zorgen als jij zelf), zijn er tig keuzes die je moet maken. Daarom hier een kinderopvang-vergeet-hier-niet-aan-te-denken-lijstje:

#1 Kosten

Als je het kan redden met de opvang bij opa en oma, een suikertante of lieve vriendinnen dan scheelt dat natuurlijk aardig in de portemonnee. Heb je een andere vorm van kinderopvang nodig dan is het verstandig om de prijzen eens te vergelijken. De kosten kunnen namelijk aardig uiteen lopen. Het uurtarief van een gastouder ligt bijvoorbeeld lager dan het uurtarief bij een groot kinderdagverblijf.

BOinK (de Belangenvereniging van Ouders in de Kinderopvang & Peuterspeelzalen) biedt een mooi overzicht van de kosten per opvangsoort.

♥ Tip: vergeet niet te controleren of je recht hebt op kinderopvangtoeslag, dit kan een hoop schelen.
♥ Tip: verras opa, oma of iemand anders die regelmatig oppast eens per jaar met een leuk bedankje.

#2 Kleinschalig of groot

De mogelijkheden zijn eindeloos. Bij een gastouder is de groep vaak klein. Simpelweg, omdat het maximum aantal kindjes dat je in je eentje mag opvangen beperkt is. De groepen bij een kinderdagverblijf zijn daarom vaak groter. Meestal maken ze het onderscheid tussen horizontale groepen (kinderen van ongeveer dezelfde leeftijd) en verticale groepen (kinderen van verschillende leeftijden). Kortom, genoeg keuze. Wat past bij jullie?

♥ Tip: als het de eerste keer is dat je gaat oriënteren op de mogelijkheden binnen de kinderopvang, probeer dan verschillende vormen te bekijken en vergelijk ze met elkaar. Soms kan het je, verrassend genoeg, op andere ideeën brengen.

#3 Pedagogisch beleid

Elke kinderopvangorganisatie is verplicht om een pedagogisch beleidsplan op te stellen. Dat klinkt misschien wat zwaar, maar hierin wordt de visie op de opvoeding en ontwikkeling van de kinderen beschreven. Het is niet verkeerd om het beleid eens door te lezen. Sluit het aan bij jullie ideeën over de opvoeding? Staat bij de opvang vrijheid-en-blijheid centraal en hechten jullie waarde aan structuur en regelmatig, dan is het misschien niet de juiste match. Vergeet ook niet te vragen wat je in de dagelijkse praktijk merkt van de visie (of staat het alleen mooi op papier?). Wat gaat je kindje ervan merken?

#4 Afstand

Het kan verstandig zijn om te kiezen voor een opvang die op de route ligt naar het werk. Niets is namelijk zo irritant dan (na een chaotische ochtend waarbij iedereen binnen no time schoon, aangekleed en gegeten en al op tijd in de auto moet zitten) eerst naar de andere kant van de stad te moeten rijden om de kids weg te brengen voordat je ein-de-lijk richting je werk kan gaan.

♥ Tip: heb je één autostoel en meerdere auto’s? Vergeet de autostoel dan niet achter te laten bij de opvang, dan kan het je in ieder geval niet gebeuren dat je de kleine wilt ophalen maar hem niet mee kunt nemen naar huis (ik spreek uit ervaring).

#5 Plek voor de volgende?

Dit is typisch zo’n punt waarvan je denkt ‘waarom heeft niemand dit tegen me gezegd?!’ Toen we voor onze oudste op zoek waren naar goede kinderopvang kozen we met volle overtuiging voor een gastouder. Kleinschalig, huiselijk, persoonlijk contact. Perfect dachten we. En dat dachten er meer, want de gastouder zat eigenlijk altijd aan het maximum aantal kindjes wat ze mocht opvangen in haar eentje. Toen onze tweede op komst was bleek ze dus geen plek te hebben om hem na mijn verlof op te vangen. Twee kinderen op twee verschillende opvanglocaties leek ons verre van ideaal, en dus moesten we noodgedwongen afscheid nemen van onze vertrouwde gastouder.

#6 Flexibel

Een vergadering of cursus op je vrije dag? Soms moet je je werkdagen omruilen. Het is dan wel zo handig als de kinderopvang flexibel is en de kids een keer op een andere dag kunnen komen.

♥ Tip: kijk goed in het contract na hoe het precies zit met ziekte, een keer niet komen of een dag omruilen.

#7 Tijden

Bedenk van te voren hoe laat je je kindje wil brengen en ophalen. Past dit binnen de openingstijden van de kinderopvang die je op het oog hebt?

#8 Wachtlijst

In sommige regio’s in het land of op bepaalde ‘gewilde’ kinderopvanglocaties zijn wachtlijsten. Oriënteer je daarom zo vroeg mogelijk (tijdens je zwangerschap al!). Je wilt niet eindeloos op een wachtlijst belanden en de tijd moeten overbruggen met kinderopvang waar je eigenlijk niet helemaal achter staat.

#9 Wennen

Onze dochter was bijna twee jaar toen we de overstap maakten van gastouder naar kinderdagverblijf. We hadden ons er wel op ingesteld dat ze ‘even’ moest wennen aan de nieuwe plek, maar dit duurde langer dan verwacht. Tweejarigen zijn zich immers bewust van het afscheid van papa en mama en beseffen zich maar al te goed dat ze pas eind van de dag worden opgehaald. Het heeft drie maanden geduurd voordat we onze dochter voor de eerste keer niet-huilend in de armen van de juf achter lieten. En, een intens verdrietig kind achterlaten bij de opvang is NIET leuk (regelmatig reed ik met tranen in mijn ogen weg naar mijn werk).

#10 Intuïtie

En dan kun je nog zo’n wel overwogen keuze hebben gemaakt op basis van de bovenste 9 punten…hoogstwaarschijnlijk kies je toch iets op basis van je intuïtie. Je moet er een goed gevoel bij hebben. Want je wil de zorg van jouw pareltje(s) écht niet uit handen geven aan iemand waarbij je geen goed gevoel hebt.

Ben ik nog iets vergeten? Laat het me weten.

Muriël

Zaterdag 1 april. Ik word wakker met buikpijn, maar dat is de laatste week wel vaker het geval. Ik ben 40 weken en 5 dagen zwanger en eigenlijk voel ik me nog hartstikke goed. Ik ga er nog elke dag op uit. Lunchen met vriendinnen, een stuk wandelen, een ritje naar de stad, het gaat me allemaal nog prima af. Ik probeer optimaal te genieten van mijn laatste dagen als niet-mama, want als ik mijn vriendinnen moet geloven is het straks gedaan met de me-time.

Naar Mediamarkt

Ook vandaag wil ik er – ondanks de lichte buikpijn – op uit. Ik douche, kleed me aan, mijn vriend maakt een ontbijtje voor me en we besluiten naar de Mediamarkt te gaan, want ik wil graag een nieuwe stofzuiger. Vrolijk lopen we de winkel binnen. Net zoals altijd als we een bezoek aan deze winkel brengen, wil meneer alle gangpaden af, om de nieuwste gadgets te bekijken. Op mijn gemak slenter ik achter hem aan.

Na een half uur rond te hebben gelopen, 12 gangpaden te hebben gezien en 63 verschillende producten te hebben vastgehad, ben ik er eigenlijk wel klaar mee. Op naar de stofzuigers dus. Terwijl we advies krijgen van één van de medewerkers krijg ik het ontzettend warm. Maar ja, wat wil je als je met winterjas in deze bloedhete winkel loopt? Ik sein naar mijn vriend dat we moeten opschieten en gelukkig snapt hij me. We kiezen een stofzuiger en lopen naar de kassa. Mijn buikpijn neemt inmiddels toe en mijn vermoeden dat dit wel eens meer kan zijn dan gewoon buikpijn groeit met de minuut.

Zijn dit dan weeën?

Rond een uur of twee komen we thuis. Mijn vriend test de nieuwe stofzuiger uit en  ik plof op de bank. Het zeurderige gevoel in mijn buik komt steeds regelmatiger. Zouden dit dan weeën zijn?

Ik voel me inmiddels niet zo lekker meer en ik besluit boven op bed te gaan liggen. Misschien lukt het wel om wat te slapen. Maar boven aangekomen besef ik me dat dit toch echt weeën moeten zijn. Ik ga op zoek naar een goede app om de weeën te kunnen timen (tip: download die app al voordat je bevalling begonnen is ?). Binnen no time komen de weeën om de twee minuten, en duurt elke wee langer dan één minuut. Ik twijfel of we de verloskundige al mogen bellen. In alle papieren staat immers dat je mag bellen als je een uur lang regelmatige weeën hebt en ik ben nog lang geen uur aan het timen. Netjes maak ik het uur af en bel vervolgens de verloskundige. Ze belooft zo spoedig mogelijk te komen.

Onverwacht bezoek

Iets over half vier gaat de deurbel. Eindelijk, de verloskundige. Mijn vriend doet de deur open en o nee, wat hoor ik daar? Mijn schoonmoeder. Hoewel mijn ouders en schoonouders altijd meer dan welkom zijn bij ons thuis, gaat me dat nu iets te ver. Gelukkig  voelt mijn vriend dat goed aan. Ik hoor hem zeggen dat het even niet uitkomt en vervolgens sluit de voordeur. Pfiew!

Een paar minuten later gaat de deurbel opnieuw. Daar is de verloskundige. Mijn weeën blijven regelmatig komen (en beginnen steeds meer zeer te doen!). Als ik nog helemaal geen ontsluiting heb dan word ik gek, denk ik. Ik laat de verloskundige haar werk doen. Gelukkig, ik heb al drie centimeter!

De slappe lach

De verloskundige vraagt hoe lang ik al bezig ben. “Heb je écht pas twee uur lang pijn?” Ze vermoedt dat het wel eens heel snel kan gaan, dus ze wil dat we nu alvast naar het geboortecentrum gaan. “Als we langer wachten kan het wel eens zo zijn dat je het geboortecentrum niet eens haalt”, geeft ze aan. Mooi! Laat maar komen! Nog heel even en dan mag ik mijn meisje in de armen sluiten.

In de auto naar het geboortecentrum hebben mijn vriend en ik schik om de datum. Vanaf het begin van mijn zwangerschap heb ik geroepen dat onze baby vast op 1 april zou komen en het ziet er nu naar uit dat dit gevoel juist was. Mijn vriend grapt nog “We kunnen haar op 1 april straks elk jaar lege dozen geven voor haar verjaardag”. Waarschijnlijk vanwege de zenuwen, krijgen we hiervan ontzettend de slappe lach.

Wil je weten hoe mijn bevalling verder verliep? Lees dan volgende week het tweede deel van mijn bevallingsverhaal.

Nadia

Mama: Wat zegt een varken?
Peuter: Knor knor.
Mama: Wat zegt een kip?
Peuter: Tok tok.
Mama: En wat zegt een koe?
Peuter: Boeeeeee.

Mama: En hoe smaken ze?
Peuter: ………..

Vegetarisch, flexitarisch of toch vlees voor je kind

Jarenlang ben ik zelf vegetarisch geweest, en wel om drie redenen:

  1. Ik vind het zielig voor de dieren.
  2. Het is slecht voor het milieu.
  3. Ik vind vlees gewoon niet lekker.

Tijdens mijn zwangerschap stelde men mij dan ook regelmatig de vraag of ik mijn kind ook vegetarisch zou opvoeden. Hierop wist ik direct het antwoord: nee!
Hoewel het volgens onderzoeken (als je het goed doet) geen kwaad kan je kind vegetarisch op te voeden, vind ik het toch niet helemaal eerlijk. In mijn ogen mag een kind alles uit de schijf van vijf eten totdat hij oud en wijs genoeg is hier zelf een keuze in te maken.

(Geheimpje; stiekem was mijn guilty pleasure tijdens mijn zwangerschap een BigMac)

Flexi-wat?

Inmiddels ben ik een flexitariër en ben ik van plan mijn kindje (en mijn man) ook zo op te voeden. Een flexitariër is iemand die één of meerdere dagen per week geen vlees eet. Vlees wordt vervangen door ijzerrijke producten zoals een vegaburger, eieren of peulvruchten. Combineer altijd met groente want hier zit vitamine C in, wat je nodig hebt om ijzer op te nemen.

Het is sowieso niet nodig om je kind iedere dag vlees te geven, volgens verschillende kookboeken voor kindermaaltijden is twee dagen per week vlees meer dan genoeg. Je kunt op de andere dagen bijvoorbeeld vette vis zoals zalm of makreel geven of peulvruchten zoals bruine bonen of linzen klaarmaken.

Nog een tip van het voedingscentrum. Voor kinderen onder de 4 jaar geldt:

  • Geef liever geen vlees waar veel vitamine A in zit, zoals (smeer)leverworst. Te veel vitamine A kan schadelijk zijn voor jonge kinderen.
  • Geef geen rauw vlees, zoals filet américain of sommige soorten worst zoals ossenworst of carpaccio. Hier kunnen schadelijke bacteriën op zitten en jonge kinderen zijn gevoeliger voor een voedselinfectie.


Eten wat de pot schaft

Het is natuurlijk de bedoeling dat je kindje gewoon gaat eten wat de pot schaft. Het is dus heel belangrijk dat je zelf gezond kookt en eet. Op voedingswijzer staan, naast de schijf van 5, ook tips over vegetarisch eten en gezond koken.
In onderstaande afbeelding zie je welke hoeveelheid eten voor een kind tussen de 1 en 3 jaar wordt aangeraden.

 

Voeding

Voed jij je kind vegetarisch op of niet? Wat is het lievelingseten van je kindje? Welk gerecht vind je leuk om te maken? Laat je het me hieronder weten?

(bron; voedingswijzer)

Irene