Door de komst van een derde kindje (lees erover in mijn blog ‘No. 3 on the way!‘) kreeg onze dochter een nieuwe slaapkamer op zolder. De eerste twee weken sliep ze er prima, maar van de één op de andere nacht durfde ze niet meer in haar eigen bed te slapen. Er zat een spook zei ze, maar verder vertelde ze er niks over. Vast weer een smoes om bij ons in bed te mogen slapen, dachten we. Dit ging een paar weken zo door en iedere keer vroegen we haar wat ze precies gezien had. Daar kregen we geen antwoord op. Totdat ze op een avond precies vertelde wat ze gezien had. En daar kreeg ik kippenvel van. Misschien had ze toch gelijk.

Een bruine hand!

Ook overdag durfde ze niet meer alleen naar haar kamer. Dat was raar. Misschien dat het toch geen smoes was. Ze heeft vast de schaduw van een tak gezien. Kinderen hebben immers veel fantasie. We lieten haar daarom bij ons op de kamer slapen, want we wilden haar niet dwingen om op haar eigen kamer te slapen als ze echt bang was. Na een aantal weken besloten we het opnieuw te proberen. Samen met mijn man bracht ik haar naar haar bed op zolder. Toen we naar beneden wilden gaan pakte ze me angstig vast en liet niet meer los. Als we weg zouden gaan zou het spook haar weer gaan pesten zei ze. Zijn bruine hand zou achter het gordijn vandaan komen, en zou weer op haar hoofd gaan tikken met een zwaard! Wow, dat was wel heel gedetailleerd. Ik kon zien dat ze écht bang was. Nuchter als ik ben heb ik over spoken altijd gezegd; eerst zien dan geloven. Maar door haar angst en verhaal ging ik er toch over nadenken.

Op spokenjacht!

Een spook verjagen, hoe doe je dat? We wilden weten hoe het spook bij ons in huis kwam. ‘Door het zolderraam’ was het antwoord van mijn dochter. Met het dicht doen van het zolderraam waren we er nog niet. Alle ramen en deuren moesten er aan geloven. Maar dan nog, het spook kwam toch haar kamer binnen. We haalden werkelijk alles uit de kast. Om de beurt bleven we bij haar slapen. Mijn man probeerde het spook weg te jagen waar mijn dochter bij was. Na het zoeken op ‘zweverige’ websites stond ik zelfs ’s avonds alleen in haar kamer te roepen: ‘ga weg spook, je bent dood, ga naar het licht.’ Niks hielp. Ik heb me na verhalen van andere mensen zelfs nog verdiept in geestenverdrijvers en salie roken. We stonden op het punt een medium uit te nodigen bij ons thuis, toen het spook van de één op de andere dag ineens was vertrokken.

Onze dochter slaapt weer op haar eigen kamer, en het spook is (gelukkig!) nooit meer teruggekomen!

Conclusie:

Wij hebben gewonnen, het spook is weg! Hoe? Geen idee! Onze dochter is van haar spook af en mijn man en ik zo nuchter als wij zijn, ook wij geloven nu in spoken.

Hebben jullie hier ook last van gehad? Hoe gingen jullie er mee om? En hebben jullie het spook weggejaagd? Laat het weten in een reactie!

Jody

Wij moesten er laatst aan geloven: het eerste bezoekje aan de tandarts met Leah-Loïs. Het was alleen nog maar een kennismaking, een keer in de stoel zitten en tanden tellen. Hoe spannend kan dat zijn, dacht ik. En, een goede vriendin is onze tandartsassistente, makkelijker kan bijna niet. Verkeerd gedacht. Net als het bezoek van Jody met haar dochter aan de tandarts (lees daarover in de blog: van de speen af), verliep ons bezoekje allesbehalve soepel.

Het tandartsbezoek

We hadden een afspraak voor het hele gezin. Papa mocht als eerst in de stoel. Razend interessant vond ze dat. Ze liep om de stoel heen, ging bij de tandarts kijken en wilde heel graag kijken wat ze nu allemaal deden met die tanden van papa. Ook de rare geluiden van de apparaten leken haar niet af te schrikken. Ze stond er met haar neusje bovenop. Dat verliep prima, dus ik vermoedde dat ze haar eigen tanden laten tellen ook niet erg zou vinden.

Na papa mocht zij in de stoel, wel samen met mama uiteraard. Een grote lamp in haar gezichtje, een stoel die automatisch naar achter gaat en een tandarts met een gek brilletje op. Dat was toch wel even spannend. De tandarts en de assistente deden echt hun best om er wat leuks van te maken, maar ze trapte er niet in. Ze hield haar lippen stijf op elkaar. Het werd een onderhandeling (want zo gaat dat bij 2-jarigen), waarbij mama eerst zou gaan en zij het later weer zou proberen. Ze was weer opgevrolijkt en liep nieuwsgierig rond in tandartskamer. Toen mama eenmaal klaar was, was het haar beurt. Opnieuw mocht ze in de stoel zitten maar ze was nog steeds niet van plan om haar tanden te laten zien. Het werd nu wat dramatischer. Hoofdschuddend en met dikke tranen gaf ze duidelijk aan dat ze écht niet wilde. Dit ging hem niet worden, besloten we. Helaas. Next time better!

Misschien helpt dit…

Om het volgende tandartsbezoek wel succesvol te laten verlopen ben ik maar op zoek gegaan naar wat tips (en dan komt een vriendin die tandartsassistente is heel goed uit!). Uiteraard ook handig voor de vaders en moeders die het eerste tandartsbezoek nog voor de boeg hebben:

  • Wennen: neem je kindje, zodra de eerste tandjes doorkomen, mee naar de tandarts. Al is het alleen maar om langzaamaan te wennen aan de (soms wat steriele) ruimte, die gekke meneer of mevrouw in een witte jas en de geluidjes van alle apparaten.
  • Meekijken: ga eerst zelf in de tandartsstoel zitten, zodat de kleine mee kan kijken en kan zien dat het he-le-maal niet eng is (het helpt natuurlijk wel als je zelf geen tandartsfobie hebt, kinderen zijn een kei in het overnemen van jouw stemming of angst).
  • Op schoot zitten: zodra je kindje aan de beurt is kun je hem bij jou op schoot laten zitten.
  • Spiegel: sommige tandartsen hebben een handige spiegel voor kindjes, zodat ze zelf mee kunnen kijken.
  • Uitleggen: laat de tandarts uitleggen wat je kindje allemaal ziet (witte jas, gekke bril, grote lamp). Sommige tandartsen kunnen daar een mooi verhaaltje van maken. Zo vertelde die van ons dat de grote lamp een zonnetje is en dat uit het watersproeiertje de regen komt.
  • Vertel wat de tandarts gaat doen: laat de tandarts vertellen wat hij allemaal gaat doen, zoals bijvoorbeeld “ik ga nu je boven tanden tellen..1..2..3..”.
  • Tanden tellen: als je bij het eerste bezoekje alleen de tanden laat tellen, ligt er (voor de kleine en misschien ook wel voor papa en mama) niet zoveel druk op. Lukt het niet, dan is dat ook niet erg.
  • Cadeautje: vaak mogen kinderen nadat ze in de tandartsstoel hebben gezeten een klein cadeautje uitzoeken bij de tandarts. Een kleine beloning na zo’n bezoek mag best toch?!
  • Goodie bag: onze tandarts gaf een kleine ‘goodie bag’ mee aan onze dochter. Deze was gevuld met spulletjes die de tandarts gebruikt, zoals: handschoenen, watjes, mondkapje e.d. Zo kan ze thuis op spelenderwijs kennis maken met de spullen die de tandarts gebruikt. Leuk idee!

Met deze tips op zak moet het volgende bezoekje goed gaan! Hoe ging jullie eerste tandartsbezoek? Hebben jullie nog tips die niet mogen ontbreken? Laat het weten in een reactie.

Muriël

Toen ik ontdekte dat ik zwanger was, wilde ik dat het liefst van de daken schreeuwen. Met veel moeite hebben mijn vriend en ik ons “geheim” stil kunnen houden tot ik twaalf weken in verwachting was en we een echo hadden gehad bij de verloskundige. Eindelijk mocht ik het vertellen! In onze vriendengroep is het […]

Moeilijkheid: ♥♥♥
Leeftijd: Vanaf 6 maanden (zonder aardappels)
Vanaf 8 maanden (inclusief aardappels)
Porties: +/- 6x 200 gram

Ingrediënten:

200 gram koolraap
200 gram knolselderij
400 gram wortel
500 gram aardappels (vanaf 8 maanden)

Afgelopen maanden verkocht Albert Hein groentefriet. Ik ben bang dat dit een zomerartikel was want ze hebben het niet meer! Een zakje groentefriet bestond uit gele en oranje wortel, koolraap en knolselderij. Hiermee heb ik de baby hutspot verzonnen. In de winter is dit natuurlijk ook lekker (en gezond!) dus ik koop de ingrediënten los.

Bereiding:

Was en schil alle groente
Stoom de groente in 20 minuten gaar (past het niet in je stoommandje, verdeel het dan in twee porties).
Pureer de koolraap, knolselderij en wortel
Stamp de aardappels en mix alles tot een lekkere hutspot.

Is je kindje nog geen acht maanden? Laat dan de aardappel achterwege. Dan heb je een lekkere groentemix.

Waar ik in het pré-kids tijdperk letterlijk nooit ziek was, lijk ik sinds de bevalling elk virusje mee te pakken. En waar dochterlief haast chronisch verkouden is sinds ze naar het kinderdagverblijf gaat, ben ik dat dus ook. Vorige maand werden mijn ‘parenting-skills’ naar ‘the-next-level’ getild, toen zowel mijn dochter, mijn vriend als ikzelf buikgriep kregen. Tegelijkertijd.

Hoe ik dat overleefde en welke tips ik andere zieke mama’s wil geven, lees je in dit artikel.

Spelen, knuffelen, spugen

Het hele weekend was mijn dochtertje al wat hangerig. We zochten hier eigenlijk niet zo veel achter. Misschien zouden haar tandjes wel doorkomen, of was het weer sprongetjes-tijd. Ze had geen verhoging, dus we besloten het even aan te kijken. Op zondagmiddag had mijn dochter haar fruithapje gehad en iets later kreeg ze de fles. Toen ze daarna lekker met papa aan het spelen en aan het knuffelen was, kwam alles er weer uit. Nog steeds zochten we hier niets achter. Dochterlief vond het zelf kennelijk erg grappig en ik verweet mijn vriend dat hij niet zo wild met haar moest spelen. Papa en Vayèn sprongen samen onder de douche en we brachten haar op tijd naar bed.

Het leven van een ouder

Ook mijn vriend en ik besloten lekker op tijd te gaan slapen. Toen we in bed lagen, kreeg mijn vriend ontzettende buikpijn. Zuchtend, steunend en kreunend sleepte hij zichzelf meerdere keren naar het toilet. Uit eerdere ervaringen weet ik dat een mannengriep minstens zo erg kan zijn als een bevalling, dus ik was natuurlijk erg meelevend.

In bed besefte ik me dat dit absoluut een minder leuke kant van het ouderschap was. Waar ik normaal gesproken naar zolder verhuisde wanneer mijn vriend ziek was, had ik nu geen andere keuze dan (met mijn handen op mijn oren) lijdzaam toe te zien en aan te horen, hoe mijn vriend elke tien minuten een “mini-bevalling” onderging. Elke keer wanneer hij richting badkamer snelde, werd mijn dochter, die in de kamer naast de badkamer slaapt, wakker van de herrie en zette ze het op een huilen. Die nacht ben ik er denk ik wel tien keer uit geweest. Het leven van een ouder, gaat niet altijd over rozen.

Buikgriep it is!

De volgende morgen kleedde ik me aan, haalde ik mijn dochter uit bed en gaf haar zittend op ons bed de fles, toen ik me ineens niet goed voelde worden. Ik maakte snel mijn vriend wakker, duwde onze dochter in zijn handen en haalde net op tijd het toilet. Buikgriep it is. Daar waren we mooi klaar mee.

Enkele tips om het ziek zijn iets draaglijker te maken:

  • Overgeven (in mijn geval letterlijk). Soms ben je zo ziek, dat zorgen gewoon echt niet gaat. Geef je er aan over, en probeer niet koste wat kost door te zetten.
  • Gun elkaar rust. Als je ziek bent is je slaap heel belangrijk. Maar als je allebei ziek bent, houd je elkaar continu wakker. Mijn tip? Slaap apart van elkaar. Zo kun je in ieder geval nog wat rust pakken!
  • Goede achtervang. In mijn geval is dat makkelijk zeggen, met ouders en schoonouders op loopafstand. Maar goede achtervang draagt bij aan snel herstel. Heb je geen familie of vrienden in de buurt? Check dan of je je kids een dagje extra naar het kinderdagverblijf mag brengen.
  • Gooi je principes overboord. Heb je je kinderen (een deel van de dag) toch om je heen? Gooi je beeldschermprincipes dan maar even overboord. Laat ze televisie kijken en spelletjes doen op de iPad en gun jezelf de nodige rust. Van die ene keer worden ze heus niet slechter.

Wist je dat…

Je gewoon borstvoeding kunt geven als je ziek bent? Het zou kunnen dat je tijdelijk minder melk produceert, maak je daar niet al te druk over, dat komt vanzelf weer goed!

Heb jij tips voor zieke moeders die niet mogen ontbreken in dit lijstje? Ik hoor het graag!

Nadia

Toen onze dochter tweeënhalf was ging ik voor het eerst met haar naar de tandarts. Eerst was mama aan de beurt. Op deze manier kon ze goed zien wat de tandarts ging doen en dat het geen pijn deed. We hadden de hoop dat ze het hierdoor bij haar ook toe zou laten. Nou die hoop was snel gevaren, want echt niet dat ze haar mond open wilde doen. Ze vond het een beetje eng. De tandartsassistenten deden hun best en na veel moeite deed ze haar mond lang genoeg open om haar tanden te tellen. Ze had ze allemaal!

De tandarts gaf aan dat ze gezien had dat mijn dochter een speen gebruikte. Mijn dochter had een overbeet. De tandarts vertelde me dat we zo snel mogelijk moesten stoppen met de speen, wilden we dat de overbeet nog zou “rechttrekken”. We wisten dus wat ons te doen stond, maar hoe konden we dat het beste aanpakken? Het zou niet makkelijk worden, want ze was zo verknocht aan die speen.

Zoveel veranderingen

Ik was op het moment van het tandartsbezoekje zo’n zes maanden zwanger en we waren net in onze nieuwe woning getrokken. De verhuizing was erg druk voor haar en door de komst van haar broertje zou ze ineens onze aandacht moeten delen. Er waren op dat moment dus veel (ingrijpende) veranderingen in haar leventje. Ik wilde het haar niet aandoen om ook nog haar speen af te moeten staan. Stel dat de baby een speen zou krijgen en zij moest die van haar weg doen. Zou ze dan een hekel krijgen aan haar broertje? Dat risico wilde ik niet lopen. We besloten om het afscheid van de speen toch nog maar even uit te stellen.

Vakantie

Toen onze dochter drie jaar en drie maanden was gingen wij op vakantie. Mijn man zei dat ze een cadeautje mocht uitzoeken als ze de speen thuis liet. En stoer als ze was, deed ze dat. Uit voorzorg hadden we de speen wel stiekem meegenomen. Dit was maar goed ook. Omdat de camping erg tegenviel waren we binnen twee uur alweer op weg naar een andere camping. Hier was ze dus helemaal niet blij mee. Gelukkig hadden we voor haar de speen. Toen we twee dagen op vakantie waren probeerden we het opnieuw. We zeiden dat ze een grote meid was en geen speen meer nodig had. Haar broertje had tenslotte ook geen speen. Ze was het met ons eens en vastberaden gooide ze de speen in de prullenbak. Toen ze niet keek heb ik gauw de speen eruit gevist en verstopt.

Slapen zonder speen

Nou daar gingen we de eerste avond in. Hoe zou dat gaan? Toen het echt tijd was om te slapen vroeg ze weer om haar speen. “Die speen heb je niet nodig lieverd, mama komt gezellig naast je slapen”. Dat werkte helaas niet, ze wilde per sé haar speen. Ze ging naar de prullenbak om hem eruit te halen. We vertelden haar dat de vuilnisman haar speen al had meegenomen. Hij was dus echt weg.

”Mama, wil jij thuis mijn speen ophalen?” We vertelden haar dat het heel ver rijden was en dat ik dan pas morgenochtend terug zou zijn. Ze moest dus toch eerst maar gaan slapen. Dat ging niet zomaar gebeuren. Na veel moeite is ze uiteindelijk in slaap gevallen toen mijn man onderhand 136 schaapjes geteld had. Het was al half elf, maar ze sliep.

We waren bang voor de volgende dag. Ze zou natuurlijk alleen maar om haar speen vragen. Maar nee hoor, ze heeft nooit meer om de speen gevraagd. Ze heeft tegen iedereen die ze tegenkwam trots verteld dat haar speen nu bij de vuilnisman is en het heeft nog een paar weken geduurd voordat ze weer op tijd sliep, maar van die speen was ze af. En dat zonder huilen!

Hoe zijn jullie kinderen van de speen afgekomen en hoe gingen ze daarmee om? Laat het hieronder weten in een reactie.

Jody

Momenten waarop ik trots denk ‘wat word je groot’, soms wat gefrustreerd ben en eigenlijk consequent zou moeten zijn maar veel vaker nog momenten waarop ik mijn hoofd moet wegdraaien omdat ik keihard in de lach schiet.

Dit is een ode aan de peuter!

#1 ‘Zelluf’ doen in het kwadraat (en dan nog een keer).

#2 ‘Vier’ zeggen als mama tot drie telt als waarschuwing.

#3 ‘Kom maar ventje’ zeggen tegen je kleine broertje.

#4 Het niet kunnen laten om nog één stap te zetten als mama STOP! heeft gezegd.

#5 Zelf kleren uitzoeken en uiteindelijk met een tutu, regenlaarsjes en een bomberjack over straat

gaan. Nieuwe trendsetter of gevalletje ‘dit kan je je kind écht niet aan doen’?

#6 Stiekem de halve shampoo bus in je haren smeren als er visite is (want mama is nu toch even met iets anders bezig).

#7 ‘Toppie met appelsappentaart’ maken voor papa en mama. Natuurlijk niet voor je broertje want die mag alleen, en ik quote: ‘melk mama’.

#8 ‘Fippie kijken’ op de tablet (en je weet beter hoe je moet swipen dan opa en oma).

#9 Met een kopje (van je speelgoedservies) onder je shirt, mama nadoen die aan het kolven is.

#10 Als papa en mama knuffelen heel hard ‘NIET DOEHOEN!’ roepen en dan naar mama rennen om zelf met haar te knuffelen.

 

Herkenbaar? Deel je leukste, grappigste en mooiste peutermomenten met ons.

Muriël

Voor een pas bevallen vrouw is het ontvangen van kraamvisite niet altijd een feest. De eerste paar dagen gaat het meestal nog wel. Moeders heeft nog een roes van de adrenaline, zit op een roze wolk, staat strak van de pijnstillers en bovendien is de kraamhulp er nog. Daarna wordt het allemaal wat heftiger.

Haar lichaam is herstellende van een trauma en de nachten zijn zo kort dat ze zich amper nog in haar pyjama hoeft te hijsen. Wallen tot aan de grond en dan heb ik het nog niet eens over de kraamtranen. Voor diegenen die de term niet kennen: ergens tussen de vierde en tiende dag na de bevalling krijgt moeder een hormoonpiek en dan gaan alle sluizen open. Letterlijk. Ook kost het tijd om haar baby’tje te leren kennen en daarom is tijd als gezin zo belangrijk. Maar door de vele bezoekjes van familie en vrienden is die tijd voor het gezin niet altijd even vanzelfsprekend.

“Nee liever niet”

Waar ik zelf tegenaan liep tijdens de kraamweken was ″nee″ durven zeggen. Op de eettafel had ik een planner neergelegd met daarop twee momenten per dag waarop mijn vriend visite kon inplannen. De rest was doorgekruist: family-time! Helaas kwam het vaak voor dat de visite op weinig momenten kon. Dan zwichtte ik weer en plande ik de visite door de voor onszelf gereserveerde family-time heen. Vooral de weekenden zaten propvol. Ontzettend leuk natuurlijk, dat iedereen mijn dochter wilde komen bewonderen, maar achteraf had ik het graag wat rustiger aan willen doen en had ik vaker nee willen zeggen.

Tip voor de kraamvisite:

Vraag het kersverse gezin wanneer het uitkomt om op visite te komen, en probeer je een beetje aan te passen.

Beschuit met muisjes

De meeste mensen die op kraamvisite komen vinden beschuit met muisjes heerlijk. Dit wordt door de jonge ouders in de eerste weken dan ook rijkelijk in huis gehaald.

Eén ding die de kraamvisite moet snappen:

Kom je na 2 maanden nog op kraamvisite dan zijn papa en mama de beschuit met muisjes meer dan zat, en krijg je gewoon koek bij de koffie hoor!

Even vasthouden

In de eerste paar weken na mijn bevalling hebben alleen mijn ouders en schoonouders mijn kindje vastgehad. En ook alleen wanneer het echt tijd was voor de fles. Wat ik merkte aan mijn spruit was dat zij onrustiger was, meer huilde en slechter sliep als ze van arm naar arm was gegaan.

Soms is dit helaas lastig te begrijpen voor de kraamvisite. Want wie wil er nou niet met zo’n schatje knuffelen?

Tip voor de kraamvisite:

Begrijp dat ouders soms uren met een huilende baby moeten wiegen omdat de baby overprikkeld is. Respecteer dan ook hun keuze als zij de baby liever lekker laten liggen dan dat zij de baby showen. De volgende keer mogen jullie heus knuffelen!

Glas leeg?

Je zou denken dat iedereen wel snapt dat je als kraamvisite niet te lang moet blijven hangen. Moeder en kind willen weer even voeden en slapen, of de volgende visite staat al bijna voor de deur. Toch zijn er altijd van die tantes die niet snappen wanneer het tijd is om op te stappen.

Tip voor de kraamvisite:

Is je glas leeg? Hint hint, het is echt tijd om te gaan :).

Tip voor ouders:

Zeg tijdens het inplannen van de visite niet: ″Vanaf 10 uur kunnen jullie komen″ maar ″Jullie zijn welkom van 10 tot 11″.

Helpen

Wat iedere nieuwe ouder kan waarderen is als de kraamvisite hulp aanbiedt in de keuken. Even de beschuitjes smeren of de koffie uitserveren. Vraag dus even of je ergens mee kunt helpen, klein gebaar. Wil je écht punten scoren? Bied het kersverse gezin aan om een keer voor ze te koken.

Voeden

Je zult altijd zien, ben je net op kraamvisite krijgt de kleine honger. Als de ouders flesvoeding geven is dat niet zo’n groot probleem, misschien mag je zelfs wel de fles geven. Maar als de moeder borstvoeding geeft is het een ander verhaal. Iedere moeder pakt dit anders aan. De één voedt in het bijzijn van anderen en de ander doet dit liever intiem. Hierover kan ik geen goede tip geven behalve, vraag wat de moeder prettig vindt.

Cadeaus uitpakken

Waar ik zelf totaal niet mee zat maar wat ik van een nieuwe vader begreep is dat alle cadeaus aan de moeder gegeven worden. Voor haar hartstikke leuk maar voor de papa’s natuurlijk minder. Zij zijn natuurlijk ook net vader geworden en verdienen de cadeautjes net zo hard als mama’s.

Tip voor de kraamvisite:

Vergeet papa niet!

Tot slot, over cadeaus gesproken

Vaak is het als kraamvisite heel lastig een leuk cadeau te vinden. Je vraagt je af of de nieuwe papa en mama het misschien al hebben, het wel leuk vinden of het wel nodig hebben. Vaak wordt het dan toch maar die snoezige knuffel.

Tips voor de kraamvisite:

Vraag of de papa en mama in spé misschien een lijstje hebben met spulletjes die ze nodig hebben. Dan zit je altijd goed.

Is er geen lijstje, dan doen cadeaubonnen wonderen. Prenatal, Hema en Bol.com zijn toppers. Wat ook altijd leuk is om te geven en te krijgen is een mooi (nostalgisch) voorleesboek. In het boek kun je dan nog een kleine boodschap zetten voor het kindje. Een kledingsetje in een wat grotere maat is ook handig. Let daarbij wel even op het seizoen als de baby het over een paar maanden pas aan kan.

 

Dit was een verzameling van eigen ervaringen en ervaringen die ik van andere moeders en vaders heb gehoord.

Wat vond jij nou leuk om te krijgen van de kraamvisite? En hoe liet je blijken dat het tijd was om te gaan? Laat het me hieronder weten!

Irene

 

 

 

In maart 2016 ben ik bevallen van ons tweede kindje, onze mooie zoon Nova. Dat ik graag een groot gezin wil, is nooit een geheim geweest, maar voor mijn man was ons gezin op dat moment compleet. Ik was het zwanger zijn ook wel even beu en genoot van alle dingen die ik tijdens mijn zwangerschap niet mocht en natuurlijk van mijn gezin. Het jaar vloog voorbij en in januari begon ik aan mijn nieuwe baan.

De zorg voor twee kinderen, in plaats van één, vond ik intensiever dan verwacht. Daarnaast was ik erg druk op het werk (je wilt toch een goede eerste indruk maken!). En omdat het huishouden voor een groot deel op mijn schouders rust, aangezien mijn man veel uren maakt, was het niet gek dat ik vaak moe was. Het was zelfs zo erg dat ik regelmatig op de bank in slaap viel.
En na de zwangerschap van Nova was mijn lichaam totaal niet meer wat het geweest was, dus dat ik weer wat dikker werd door het snaaien en de stress, daar zocht ik verder niets achter.

Het zal toch niet?

Totdat ik me op een helder moment bedacht dat ik mijn maandelijkse periode begin van de maand had moeten hebben. Oh nee, dat was dus niet gebeurd. Een lichte paniek overviel me: het zal toch niet waar zijn? Net een nieuwe baan en mijn zoon was nog geen jaar oud. Dan hebben we straks drie kinderen waarvan er twee onder de twee jaar die dus veel aandacht en zorg nodig hebben. En mijn grootste zorg: hoe zou mijn man hierop reageren? Ik verwachtte dat hij op z’n zachtst gezegd “not amused” zou zijn.

Ik heb toen gelijk een test gehaald en gewacht tot hij thuis kwam. Natuurlijk ging hij juist deze avond na het werk langs vrienden en was hij dus laat thuis. Het werd later en later en ondertussen werd ik steeds zenuwachtiger. Toen hij eindelijk thuis kwam, vroeg hij of we nog gezellig samen een drankje zouden drinken “nee dank je, nu even niet schat”. Toen kwam het…. “schat ik moet even met je praten”. Wat zal hij wel niet gedacht hebben op dat moment?! Dit in ieder geval nooit.

Niks aan de hand: gewoon twee streepjes

“Ik denk dat ik zwanger ben”. Hij begon te lachen; “dat meen je niet? Nee, je maakt een grapje. Ben je serieus?”. Pffieuww een betere reactie dan ik verwacht had. Ik ging naar het toilet om de test te doen. “En nu?” vroeg hij. “Nu moeten we vijf minuten wachten op de uitslag”. Ondertussen ging hij naar de wc, waar ik de test had laten liggen. Toen hij terugkwam zei hij geruststellend: “Nou ik heb het al gezien hoor. Niks aan de hand, er staan gewoon twee streepjes”. Van de zenuwen begon ik te lachen. “Dit meen je niet? Na twee zwangerschappen weet je nog steeds niet hoe een zwangerschapstest werkt?” Ik heb de uitleg erbij gepakt en hem maar laten zien wat die streepjes inhouden. We waren weer zwanger!

Nog een verrassing

Omdat ik vermoedde dat ik al 9 weken zwanger was, kon ik de volgende dag gelijk terecht bij de verloskundige. Ik legde het verhaal uit, ging liggen en deed mijn shirt omhoog. De verloskundige begon te lachen en vroeg of ik niet al wat gevoeld heb?! Ik keek haar aan met gefronste wenkbrauwen. Wat een rare vraag zeg. Ze zette het echo-apparaat op mijn buik, ik keek naar het scherm en toen kreeg ik de schrik van mijn leven…

Ik barstte in huilen uit en nadat ik gekalmeerd was belde ik mijn man. Ook hij zat al de hele dag in spanning. Ik zei dat hij maar even moest gaan zitten. “Oh nee, het zijn er toch geen twee?” “Nee hoor schat het is er maar één, maar… het is wel een kindje van al 21 weken.” Hij was er stil van. Dit waren wel heel veel verrassingen in twee dagen.

Dat voel je en dat zie je toch?

Die middag ging ik met mijn vriendinnen naar een musical en omdat ik wel een wijntje lust, zouden ze gelijk merken dat er iets aan de hand was. Mijn man en ik hadden daarom besloten dat ik het aan ze zou vertellen. Ik zocht naar een goed moment en een goede manier om het te vertellen. Eén van mijn vriendinnen had net een kleine en de anderen waren allemaal zwanger. Hierdoor kwam het onderwerp zwanger zijn natuurlijk ter sprake. Nadia vertelde over een televisieprogramma, waarin een vrouw pas bij 32 weken ontdekte dat ze zwanger was. “Dat kan toch niet, dat voel je en zie je toch?” Haha, ik heb me maar een beetje buiten dit gesprek gehouden, want wat zouden ze van mijn verhaal denken?! Toen het ging over het voelen van de baby, vertelde ik dat ik dat voor de derde keer had nu. Zo dat duurde even voordat het bij ze aankwam. En om de schok nog groter te maken vertelde ik maar meteen dat ik nog eerder was uitgerekend dan twee van mijn vriendinnen.

Jongen of meisje?

De verloskundige had tijdens de echo al gezien wat het geslacht was van de baby. Ze schreef het op een briefje en deed dit briefje in een dichte envelop. Toen ik ‘s nachts thuis kwam heb ik mijn man wakker gemaakt om samen de envelop te openen. Wauw het is een jongen!

Wat een verrassingen in deze twee dagen. Dit moesten we allebei nog even verwerken. Nog maar 4 maanden totdat onze zoon geboren zou worden. En we moesten nog zoveel regelen, kopen en verbouwen voordat hij zich aan zou dienen. Maar wat waren we blij met onze zoon op komst!

Jody

Vroeger, toen mijn vriendinnen de eerste kindjes kregen en ik nog een lang-leve-de-lol-leven leidde, zonder vaste baan, zonder koophuis en bovenal zonder kind… Ja, toen wist ik het wel. Heel leuk al die kinderen, maar mocht ik ze ooit krijgen? No-way dat ze mijn hele leven zouden beïnvloeden. En geen sprake van dat ik me zou laten verleiden tot al die volkomen belachelijke mama-gebruiken.

Dat was vroeger.

In dit blog deel ik 11 dingen, waarvan ik me had voorgenomen ze als moeder nooit te doen, maar waar ik me wel degelijk (dagelijks!) schuldig aan maak.

#1 Mijn dochter bij elke kik aandacht geven

Ik kende ze. Moeders die bij elk piepje, hoestje, hikje of kuchje direct met hun hoofd boven de box, Maxi-Cosi of het bedje hingen. Zó overdreven.

Status: En dan ben je mama en heb je zelf zo’n klein hummeltje. In de eerste weken stond ik inderdaad bij elk minuscuul geluidje binnen een paar seconden naast haar bedje. Haar geluidjes zijn inmiddels vertrouwd, dus voor elk kikje naar boven sprinten doe ik niet meer. (Maar als ze ‘te lang’ geen geluid maakt dan juist weer wel.)

#2 Een speen gebruiken

Tijdens de zwangerschap waren mijn vriend en ik het erover eens: geen speen. Alleen maar lastig wanneer ie dan ‘s nachts uitvalt, en zie maar eens om je kindje het weer af te leren.

Status: Mislukt! Al in de kraamweek wilde ik maar wat graag een oplossing voor haar gehuil. Wat bleek; een speentje werkte perfect.

#3 Mijn zieke kindje naar de opvang brengen

Een collega vertelde me ooit dat ze haar zieke kinderen gewoon naar de opvang bracht. Want ja, er moet ook gewoon gewerkt worden en om nou voor elk griepje van de kleine zelf een vrije dag te moeten opnemen? Kon-ik-niet-begrijpen. Á-sociaal!

Status: Fail! In de tweede week na mijn zwangerschapsverlof, was mijn dochtertje ontzettend verkouden en had ze wat rode blaasjes, waarvan we dachten dat het de waterpokken waren, zo sneu! Vriend had afspraken op zijn werk en ik vond het niet kunnen om direct na mijn verlof al vrij te moeten nemen, dus dochterlief ging naar de opvang. (Natuurlijk nadat het kinderdagverblijf had aangegeven dat ze met waterpokken gewoon mocht komen.)

#4 Een rommelhuis krijgen

In 2015 kochten mijn vriend en ik ons huis. Nieuwe keuken, nieuwe vloer, alle wanden gestuct, alles nieuw. Als familie of vrienden wel eens gekscherend zeiden dat ons huis vast niet zo strak en netjes zou blijven als er eenmaal een kleine spruit zou rondkruipen, wuifde ik dat weg. Ik zou no-way zo’n kinder/rommelhuis krijgen…

Status: Mislukt! Een foto zegt meer dan 1000 woorden ?

Rommel

#5 Feestjes moeten missen

Nee, natuurlijk zouden wij ons leven niet volledig laten leiden door een baby. Dochterlief moest er maar aan wennen dat papa en mama graag de hort op zijn. En bovendien, slapen kan toch overal?

Status: Gelukkig is mijn dochter een goede slaper, dus als we een avondje naar vrienden gaan, dan leggen we haar daar gewoon op bed. Maar gaat het om een feestje waar veel mensen komen, dan blijft dochterlief thuis en regelen we een oppas. Tot het einde blijven op een feestje zit er dus ook niet meer in: de oppas moet afgelost worden.

#6 Kleren in de droger gooien

Tijdens mijn zwangerschap kochten we een droger, want aan alle kanten werden we getipt dat we met een kleintje écht veel wasgoed zouden hebben. Die droger zou ik natuurlijk alleen gebruiken voor de handdoeken en hydrofiel doeken, want mijn kleding houd ik graag mooi.

Status: Tsjah, dat van het wasgoed is helemaal waar. Ik heb bergen was. Niet alleen kleding van mijn dochter; ook mijn eigen kleding zit dagelijks onder de kwijl- en melkvlekken. Op mijn vrije dag ben ik liever niet de hele dag bezig met de was ophangen. Dus ook dit “voornemen” is niet uitgekomen: mijn kleren gaan regelmatig mee in de droger.

#7 Borstvoeding geven waar anderen bij zijn

Hallooo?! Moet echt iedereen daarvan kunnen meegenieten?

Status: Waar ik in de sauna toch keer op keer een drempel over moet om m’n badjas uit te doen, had ik daar met borstvoeding geen last van. Ik vond het veel te gezellig als er visite was, dus als de kleine moest eten dan ging ik no-way boven zitten. Zonder gêne ging de borst er uit (natuurlijk deed ik er een sjaal voor). Ja, ook waar mijn schoonfamilie bij was.

#8 Praten over de poep van mijn uk

Walgelijk vond ik het. Verhalen over poep. Sproeipoep, mosterdgele poep, poep met stukjes erin, waterige poep en ga zo nog maar even door. Dat ging ik dus so-wie-so nóóóit doen.

Status: Wanneer al je vriendinnen kinderen in dezelfde leeftijdscategorie hebben, houd je je bezig met dezelfde onderwerpen. Dus ook met je baby’s poep. En ja, daar wordt echt over gesproken. Helaas.

#9 Aan de billen van mijn kind ruiken, in het openbaar

Nog zo’n smerige gewoonte van veel moeders. Waar zijn ineens die manieren gebleven? Jak!

Status: Guilty. Want even snel je neus tegen de billen, is toch echt sneller dan schoenen uit, broek uit, romper los, luier open.

#10 Schelden

Een vriendin vertelde me dat ze eens in de auto zat met haar uk en onverwachts heel hard moest remmen. De kleine achterin riep meteen “Domme domme mama!” (Ja, inderdaad een verwijzing naar een door haar veel gebruikt scheldwoord). Heel confronterend. Dat zou mij in ieder geval niet gaan gebeuren. Schelden was vanaf het moment dat ik zwanger was een no-go.

Status: Ik probeer het. Heus. Maar het is verdomd moeilijk!

#11 In de derde persoon tegen mijn kind praten

“Mama gaat nu een flesje voor je maken”. “Stil maar, mama komt er aan”… “Kun jij lachen naar mama?” Verschrikkelijk vond ik het als vriendinnen dat deden.

Status: Mama doet dit zelf ook. Elke dag. Meerdere keren. Domme mama.

Herkenbaar? Welke dingen zou jij écht nooit doen als moeder en waar maak je je nu tóch schuldig aan? Laat het weten via een reactie onder dit artikel!

Nadia