Toen ik zo’n twaalf weken zwanger was kreeg ik een appje van Irene. “Euhm, Na… even ter info, Hanna heeft de waterpokken (denken we). Weet je zeker of jij ze gehad hebt? Voor zwangere vrouwen die dit niet gehad hebben is dit namelijk érg gevaarlijk.” Direct gevolgd door een aantal printscreens met informatie van dr. Google.

Twijfel alom

Toen me enkele weken geleden bij de intake bij de verloskundige dezelfde vraag werd gesteld, terwijl de waterpokken nog een ver-van-mijn-bed-show waren, zei ik volmondig dat ik ze gehad heb. Nu het “gevaar” ineens dichtbij leek, ging ik twijfelen. Dus toen mijn moeder dezelfde avond langskwam, was dat het eerste wat ik vroeg. Haar antwoord? Ze dacht van wel.

Euh, hallo mam, dit is belangrijk hoor! Je dénkt het? Of je weet het?

Een hoop gestamel en getwijfel. Ze wist het ineens niet meer zeker. (Dat had vast te maken met het rijtje risico’s voor zwangere vrouwen die ik net daarvoor had voorgelezen ;-)). Dus hup, naar zolder en daar werden alle fotoboeken tevoorschijn getoverd. Want áls ik ze gehad had, zouden daar vast en zeker foto’s van zijn. Maar hoeveel boeken we ook opensloegen, nergens een foto van mij als klein meisje onder de rode vlekken. Oeps… vervolgens het groene boekje (van het consultatiebureau) erbij gezocht, maar ook daarin geen vermelding over de waterpokken. Wat nu?

Dr Google versus mijn eigen dokter

Dr. Google bood uitkomst: “Bij twijfel of onduidelijkheid, neem contact op met de huisarts of verloskundige”. Dus de volgende ochtend belde ik voor de zekerheid maar even de huisarts. Ik verwachtte dat zij me gerust zou stellen, en me zou vertellen dat ik ze gewoon (net als 95% van de Nederlanders) gehad had, maar dat bleek allesbehalve het geval. In het systeem stond niet dat ik de waterpokken had gehad. (Dat zegt overigens niets, want mijn moeder kan ook gewoon de huisarts niet gebeld hebben toen ik ze had). Dus de huisarts onderwierp me direct aan een vragenvuur. Van “Wanneer heb je Hanna gezien?” en “Dat is dan dus 24-48-72 uur geleden? …” tot “Wanneer kreeg Hanna de eerste plekjes?” De huisarts wilde even overleggen met de microbioloog en zou me daarna terugbellen.

Linea recta naar het ziekenhuis

Dit stelde me niet bepaald gerust… en terecht bleek niet veel later.
De huisarts belde me terug en zei dat ik min of meer al mijn werk uit m’n handen moest laten vallen, en linea recta naar het ziekenhuis moest rijden. Daar moest ik zo snel als mogelijk bloed laten prikken. Mijn monsters werden dan direct door de microbioloog  bekeken. Had ik geen antistoffen, dan zouden die dezelfde middag nog worden toegediend. Oef… dat was wel even schrikken.

Maar natuurlijk wilde ik geen risico lopen, dus dit was een mooie gelegenheid om mijn zwangerschap op het werk aan te kondigen, haha. Direct daarna ben ik in de auto gestapt en bloed wezen prikken in het ziekenhuis.

Het verlossende antwoord

Twee uurtjes later werd ik gebeld door mijn huisarts met het verlossende nieuws: ik had antistoffen! Ik had de waterpokken (zoals we al wel een beetje verwachtten) als kind al wel gehad. Ik hoefde me dus geen zorgen te maken en mocht weer vrijuit met Hanna knuffelen 😊!

Mijn eigen dochtertje is (ondanks dat ze de afgelopen weken véél met Hanna heeft gespeeld) vooralsnog niet aangestoken. Nu maar hopen dat ze het de aankomende periode op het kdv oppikt. Ik vind het wel prettig als ze het krijgt nog vóórdat de baby komt!

Lees ook: Niet mokken, het zijn maar waterpokken!

Nadia