Toen we tijdens mijn vorige zwangerschap hoorden dat we in verwachting waren van een meisje, wisten we bij wijze van dezelfde avond nog dat ze Vayèn zou gaan heten. Hoe anders was dat deze keer. Toen we hoorden dat het een jongetje was, moesten we hier in eerste instantie even aan wennen. Gek genoeg waren we er allebei van overtuigd dat óók onze tweede een meisje zou zijn. Maar ook toen we eenmaal gewend waren aan het feit dat we een zoon zouden krijgen, was het voor ons niet meteen duidelijk wat dan zijn naam moest worden.

We waren er uit!

Een jongensnaam was in mijn ogen véél moeilijker, en bovendien hadden we het onszelf niet al te makkelijk gemaakt door de naam van onze dochter. De namen moesten natuurlijk wel bij elkaar passen. Een Pim of Daan naast een Vayèn dat vond ik geen mooie combinatie. Uren zocht ik online naar inspiratie, en het duurde echt even voordat we besloten dat onze zoon Julian zou gaan heten.

Vanmorgen is onze zoon Julian geboren

Een vriendinnetje van mij was in januari uitgerekend en verwachtte ook een jongetje. In de week van haar uitgerekende datum droomde ik dat hun kindje Julian zou gaan heten. Stom toeval dacht ik, maar toch appte ik haar (toevallig op de dag voor haar bevalling) dat ik bang was dat we wel eens dezelfde naam konden hebben. “Vast niet, dat zou wel heel toevallig zijn”, was haar reactie. En vervolgens “Ik zal je vast gerust stellen, onze naam heeft meer dan vijf letters”. Oei… Ik heb natuurlijk niets laten merken, maar haar antwoord stelde me allesbehalve gerust. Maar anderzijds, ze had natuurlijk gelijk. Het zou wel héél toevallig zijn…

De volgende dag kreeg ik een berichtje met een foto van een prachtig kindje. “Vanmorgen om 6.30 is onze zoon Julian geboren……” Ooohh neeeee! Wat nu?!

Stof tot nadenken

Nog voordat ik mijn vriendin feliciteerde (sorry Nat!) belde ik mijn man. “Neeeee! Ze hebben onze naam!” Mijn vriend reageerde heerlijk nuchter en zei: “Het is een mooie naam, dus dat is niet gek.” Om te vervolgen met een betoog waarom dat onze keuze wat hem betreft niet zou beïnvloeden.

Voor mij was dat nog niet zo vanzelfsprekend. Hoewel mijn vriendinnetje niet in dezelfde plaats woont, en ik haar ook niet wekelijks spreek, voelt het ergens toch niet zo leuk dezelfde naam te kiezen. Stof tot nadenken dus…

Het geboortekaartje

Toen we een aantal dagen later het geboortekaartje ontvingen, viel ik zowat van mijn stoel. Ik had zélf een concept geboortekaartje gemaakt in Photoshop, maar het geboortekaartje dat wij van haar ontvingen was weliswaar in een andere kleur, maar leek er verder behoorlijk op. Zie foto’s!

Links, mijn eerste ontwerpje en rechts het geboortekaartje van mijn vriendin.

Wederom stom toeval, maar ik vond het niet leuk om én dezelfde naam én een lookalike kaartje te hebben! Diezelfde avond besloot ik in ieder geval een nieuw geboortekaartje te maken. En de naam? Die hebben we uiteindelijk gewoon gekozen, zonder te overleggen met mijn vriendin. Toen ik haar na de geboorte van Julian vroeg of ze het vervelend vond, en haar dit blog liet lezen, moest ze ontzettend lachen. En dat de naam en het (eerste) geboortekaartje zo op elkaar leken, getuigt volgens haar van goede smaak 😉!

Nadia