Berichten

Eén ding wist ik zeker, ik wilde in ieder geval geen babyshower. Ik had mijn vriendinnen dan ook verboden om iets te organiseren. Natuurlijk werd er nog wel even gecheckt voor die tijd of ik er écht niet één wilde of dat ik dat alleen maar zei en stiekem een groot feest verwachtte (want tja, zo wispelturig kunnen zwangere vrouwen nou eenmaal wel zijn). Maar nee, ik wilde het echt niet.

De babyshower van een ander

Maar de babyshower van een ander is natuurlijk een ander verhaal. Hoewel daar ook de nodige issues voorbij komen…

  • De gastenlijst… wie nodig je wel en niet uit. Handig om dit van tevoren een keer subtiel te vragen. Je wilt niet mensen uitnodigen die de zwangere er eigenlijk niet bij wilt hebben (wat een ongemakkelijke situatie zou dat geven… ik lach nu al hard op) en je wilt voorkomen dat je belangrijke mensen mist. Gewoon vragen dus.
  • En dan volgt de groepsapp. Een verzameling van vriendinnen, (schoon)moeders, (schoon)zusjes, tantes of collega’s. Mensen die elkaar waarschijnlijk zelden in reallife ontmoeten zitten opeens in één app en moeten het eens worden over de locatie, eten, activiteiten en het cadeau. Gelukkig zijn er altijd één of twee die het voortouw nemen. Heel fijn in dat soort soms wat ongemakkelijke app gesprekken. 
  • Over het eten zou ik niet te lang nadenken. Op alle babyshowers waar ik tot nu toe ben geweest werd het na lang wikken en wegen een high tea. Weliswaar een aangepaste high tea want de zwangere mag niet zoveel natuurlijk, maar veel variatie zat er niet in. Bespaar je de moeite dus 😉.
  • Het meeste verschrikkelijke onderdeel van de babyshower vind ik de activiteiten. Blijkbaar is het normaal dat er iets van een spelletje wordt gedaan. Van babypotjes proeven enz. krijg ik echt een allergie. Dus als ik dan in de organisatie zit moeten er wel een beetje leuke en originele activiteiten worden bedacht. Daarmee haal ik me natuurlijk meteen weer veel werk op de hals. Samen met de meiden hebben we voor de eerste babyshower van Nadia trouwens hele leuke dingen bedacht. Althans vonden wij.
  • Het leukste is natuurlijk als de babyshower een verrassing is voor de zwangere. Een onmogelijke taak! Ze weet dondersgoed dat er één georganiseerd wordt (tenzij de instructie anders was 😉) en vanaf de start van haar verlof heeft ze zeeën van tijd en dus zat tijd om alle smoesjes van haar vriendinnen binnen mum van tijd door te hebben. 
  • Check de eerste zit erop. Maar gaan we bij de tweede, derde en wie weet hoeveel er nog volgen wéér een babyshower organiseren?
  • Volgens mij is het een ongeschreven regel dat de eerste babyshower “groots” wordt gevierd en daarna niet meer.  Een regel die ik met liefde aanhoudt want babyshowers organiseren (net zoals vrijgezellenfeestjes trouwens) zijn nou eenmaal niet mijn favoriete bezigheden.
  • Ergens natuurlijk ook een rare regel want waarom zou je alleen de eerste keer vieren dat er een baby op komst is en waarom wil je alleen dan de zwangere in het zonnetje zetten? Alsof het daarna niet meer nodig is. Juist daarna! Bij nader inzien moet misschien juist de eerste overgeslagen worden en moet het bij elk kind daarna steeds groter gevierd worden.

Waarschijnlijk word ik na dit blog nooit meer gevraagd op een babyshower! Oeps!

Lees ook mijn blog: De bevalling van een ander

Muriël

Tijdens mijn vorige zwangerschap leefde ik iets meer “volgens de boekjes” dan nu. Met 35 of 36 weken stond mijn bed op klossen, lag er een zeiltje onder m’n beddengoed, lag er een blocnote klaar met daarop alle belangrijke telefoonnummers, hadden we de box in de woonkamer staan en niet geheel onbelangrijk…. stond mijn vluchtkoffer netjes klaar.

Hoe anders is dat deze zwangerschap. Of het nou komt omdat ik meer afleiding heb, omdat ik er een beetje van uit ga dat ook deze baby (net als zijn zus) niet veel te vroeg zal komen, of omdat de “nieuwigheid er een beetje vanaf is”, op dit moment ben ik bijna 39 weken zwanger, en van bovenstaand lijstje kan ik welgeteld NUL punten afstrepen. OEPS!

Lees ook mijn blog: Eerste vs. tweede zwangerschap

Vluchtkoffer


Oké, met die vluchtkoffer ben ik wel begonnen, en het plan is toch echt om ‘m deze week af te maken. Maar op één of andere manier had ik veel twijfels over wat ik er in moet stoppen. Natuurlijk heb ik alle standaard dingen (die iedereen wel meeneemt) klaarliggen hoor. Maar aangezien ik dit keer al weet dat ik een keizersnede zal krijgen, en dus enkele dagen in het ziekenhuis zal moeten blijven, moet ik misschien wat meer spullen meenemen dan vorige keer. Gelukkig vroeg ik jullie (via Instagram Storys) om advies. Ik kreeg veel originele en volgens mij goede tips. En die zijn best de moeite waard om te delen!

Dus voor alle andere (aanstaande) mama’s, die weten dat ze een aantal nachtjes in het ziekenhuis moeten blijven….. Stop deze (niet standaard) items in je vluchtkoffer of vluchttas!

Een lange oplader

Hierover werd ik meerdere keren getipt en ook op mijn eigen lijstje stond ie al. Mijn ziekenhuisbed stond niet al te dicht bij een stopcontact en op de momenten dat manlief weg was en baby lag te slapen, wilde ik maar wat graag een beetje Instagrammen, Facebooken of Netflixen… Beetje jammer als dan net je batterij leeg is (en je bed te ver van het stopcontact staat om te laden en je telefoon te gebruiken tegelijkertijd)! Een wijze les van vorige keer laten we maar zeggen.

Kraambezoekboek

Hoewel ik vorige keer in het ziekenhuis zowat geen visite mocht ontvangen na mijn spoedkeizersnede, hoop ik dit keer toch wel mijn naaste familie en vriendinnen te kunnen ontvangen in het ziekenhuis. Wel zo leuk als zij het kraambezoekboek dan direct kunnen invullen.

Wat lekkers voor het bezoek


Iedereen die mij een beetje kent weet dat ik ervan houd om het mijn gasten naar het zin te maken. Ik zet ze graag wat lekkers voor. Dus vorige keer was ik daarom al weken voor de uitgerekende datum in de weer met het bakken van cupcakes, die vervolgens de vriezer in gingen. Kregen we bezoek, hoefde ik ze ’s ochtends alleen maar uit de vriezer te halen en te voorzien van wat roze muisjes. Een stuk lekkerder dan zo’n beschuitje vind ik zelf. Maar een beetje veel gedoe voor in het ziekenhuis. Dus dank voor de tip om geboortechocolaatjes mee te nemen. Ze liggen klaar!

Cadeautje en lekkers voor mijn dochter

Niet specifiek voor een ziekenhuisbevalling, maar wel iets waar ik zelf niet direct aan had gedacht: een cadeautje voor mijn dochter. Meerdere van jullie gaven aan dat het belangrijk is je oudste voldoende aandacht te geven wanneer hij of zij de kleine en mama komt bezoeken. Dat kan natuurlijk door lekker te knuffelen (gaan we ook zeker doen!), maar het is ook leuk een cadeautje namens de baby te hebben voor je oudste. (Check!)
En evt. wat speelgoed en wat lekkers voor als ze op bezoek is. (Om te voorkomen dat ze na de kraamweek ineens verslaafd is aan geboortechocolaatjes. De Nijntjekoekjes liggen klaar 😉! )

Tijdschriften


Vorige keer niet nodig gehad. Want 1) manlief was veel bij me 2) baby natuurlijk ook en 3) ik moest echt bijkomen van én de uitputtingsslag van de natuurlijke bevalling (die dus voor niks was geweest) én daaroverheen de spoedsectio. Dit keer hoop ik iets meer “ongeschonden” uit de strijd te komen, en heb ik wellicht wel puf voor een tijdschriftje wanneer manlief thuis bij dochter is. Deze gaan in de koffer dus!

Oordoppen

Zowel oordoppen om muziek te luisteren/Netflix te kijken als geluiddempende oordoppen. Deze tip kreeg ik van een ervaringsdeskundige uit de Randstad. Zij gaf aan de eerste dagen na de geboorte op een gedeelde kamer te liggen en veel last te hebben gehad van het gehuil en gesnurk van andere baby’s en mama’s. Nu heb ik vorige keer heel luxe op een eigen kamer gelegen, en ga ik er stiekem eigenlijk vanuit dat dat dit keer weer het geval zal zijn, maar voor de zekerheid gaan beide soorten oordoppen in mijn koffertje!

Wat gezonds maar ook wat te snacken voor mijzelf

Ik ben een niet al te makkelijke eter. En ziekenhuisvoedsel…. Tsjah, need I say more?

Zooo, deze items liggen klaar en gaan (naast alle wat meer standaard dingen) dus zeker mee in mijn vluchtkoffer. Heb jij nog aanvullende tips? Ik hoor het graag!

Nadia

Omdat mijn dochter bij de geboorte een vrij grote baby was en achteraf vermoed wordt dat ik zwangerschapsdiabetes heb gehad, worden mijn suikerwaardes tijdens deze zwangerschap extra goed in de gaten gehouden. Alle keren dat ik werd geprikt waren mijn waarden aan de hoge kant, dus toen ik zo’n 24 weken zwanger was, mocht ik me melden bij de verloskundige voor “de beruchte suikertest”.

Lees ook mijn blog: Oh my! Een baby van bijna 5 kilo!

De suikertest: pure horror?

Vooraf zag ik hier behoorlijk tegen op, want niet alleen vriendinnen die de test al eens gedaan hadden vertelden me dat het niet bepaald een pretje was, maar ook tijdens een eerdere controle sprak ik een aantal dames die op dat moment aan het wachten waren op de uitslag van de suikertest. Het ene verhaal was nog erger dan het ander. Zo zou je een megasmerig drankje moeten drinken, zou je hier kotsmisselijk van worden, en dat terwijl je nog geen slokje water zou mogen nemen om de misselijkheid te verhelpen. O, joy. Je begrijpt dat ik niet kon wachten…

Water met 75% suiker

Enkele weken geleden was het dus zo ver. Om 8 uur moest ik me nuchter melden bij de verloskundige. En waar ik normaal gesproken altijd pas laat (lees: op werk) ontbijt, had ik nu vanaf het moment dat ik wakker werd natúúrlijk al ontzettende honger (iets met tussen de oren ofzo 😉). Maar goed, zonder ook maar een slokje water op meldde ik me bij de balie. Na een paar minuutjes wachten werd ik geroepen en stapte ik een kamertje binnen, waar “het zou gaan gebeuren”. Eerst werd mijn “nuchtere” bloedsuikerspiegel gemeten. Een score van 5.1, dat was prima vertelde de verloskundige me. Vervolgens werd er een plastic bekertje voor mijn neus gezet (tot aan de rand toe  gevuld!) met daarin een substantie bestaande uit water en 75% suiker.

Een megasmerig suikerdrankje!

De laborante vertelde me dat de meeste vrouwen het ontzettend vies vinden, en dat het behoorlijk zoet is. Nou ben ik op zich best gek op zoet (een blikje cola gaat er ’s ochtends – niet tijdens de zwangerschap natuurlijk – best prima in), dus kom maar op!
En? Was het echt zo erg? Ik kan er veel over schrijven, maar houd het vooral kort. Het drankje is inderdaad echt megasmerig. Maar eerlijk is eerlijk, een paar grote slokken en leeg is ’t bekertje. Dus eigenlijk viel dat me nog wel mee. Of was het omdat ik me had voorbereid op het ergste?

Twee uur later…

Ik werd terug de wachtkamer ingestuurd en moest daar inderdaad twee uur stil zitten. Buiten even een frisse neus halen of een rondje lopen wordt sterk afgeraden, want daarmee zou je de suikerverbranding beïnvloeden. Ok, stilzitten dus… Gelukkig had ik de laptop meegenomen en kon ik even aan het werk. Tussendoor werd er wat gekletst met “lotgenoten”, en de tijd vloog voorbij. Ruim twee uur later werd ik opnieuw het kamertje van de laborante ingeroepen, en werden mijn waarden opnieuw getest.

De laborante vertelde dat een waarde van 7.7 of hoger zou betekenen dat ik zwangerschapssuiker zou hebben. In dat geval zou ik worden doorgestuurd naar een diëtiste uit het ziekenhuis. Ik hoefde me volgens haar nog niet al te veel zorgen te maken, want dit is slechts het geval bij zo’n 20% van de vrouwen die getest worden op suiker.

Ze drukte de naald opnieuw in mijn vinger, en na een paar seconden was de waarde af te lezen in het scherm: 7.6. Lekker dan. Niet dat ik graag naar een diëtist zou willen hoor, en dat ik zin zou hebben in die hele medische molen, maar dit voelde toch een beetje als een 5.4 halen op de middelbare school.

Wat nu?

De verloskundige vertelde me dat mijn lichaam de suiker tijdens mijn zwangerschap misschien iets langzamer afbreekt dan normaal gesproken, maar dat er geen reden tot paniek was. Ik hoefde niet doorgestuurd te worden naar de diabetesverloskundige en/of diëtiste. Wel moest ik (net als elke zwangere) proberen zo gezond mogelijk te eten, en zo weinig mogelijk suikers in te nemen en koolhydraten moesten goed over de dag worden verspreid.

Met een dubbel gevoel ging ik naar huis. Enerzijds vol twijfels en onzekerheid, want het voelt toch alsof mijn lichaam het nét niet goed genoeg doet. Anderzijds opgelucht, want een heel streng dieet blijft me (voorlopig) bespaard (de gynaecoloog zei dat ik wellicht op korte termijn de suikertest opnieuw moet doen). En bovendien krijg ik elke drie weken een groeiecho, dus kan ik ons mannetje extra vaak bewonderen. Iets met positive thinking ofzo 😉!

Nadia

Toegegeven: de zwangerschap van Vayèn was een eitje! Ik voelde me tot op de allerlaatste dag (en ik was een week over tijd) kiplekker… Deed tijdens mijn verlof dagelijks leuke dingen… Had volop vrienden en familie om me heen die óók vrij (lees: zwanger) waren… Sportte (paaldansen!) tot vlak voor de bevalling… En als ik een keertje wat moe was, dan plofte ik lekker op de bank en nam ik wat tijd voor mezelf.

Ik kijk terug op een héérlijke tijd. Dus je raadt ‘t al… Dat wilde ik nog wel een keer 😉!

Toen ik opnieuw in verwachting was, was ik dan ook dolblij. Ik keek uit naar weer zo’n heerlijke zwangerschap. En hoewel ik ook dit keer echt niet mag klagen, zijn er toch een aantal dingen die tijdens een tweede zwangerschap gewoon net even euhmm, tsjah “anders” zijn!

Baby aankondiging

En dat begon al bij het vertellen van het blijde nieuws. Waar opa en oma bij de eerste een gat in de lucht sprongen en sommige vriendinnen mega verbaasd waren, moesten we het nu doen met “Ja, duhh, alsof wij dat niet door hadden” of met een “Gefeliciteerd, maar het werd ook wel tijd hoor!”.

Lees ook: Ik maakte een mini-escape room om te vertellen dat ik zwanger ben!

Hallo, buik!

En waar ik bij de eerste tot zeker halverwege de zwangerschap prima in staat was mijn buikje te verbloemen, maakte ik me nu ruim voor de 12-weken grens al zorgen over die immense babybuik. Want: zouden ze het op het werk niet al lang doorhebben? Strakke shirtjes verdwenen achterin de kast, en wijde blouses werden favoriet. Wijde en vooral ook lange blouses overigens, want die knoop van de spijkerbroek werd vanaf tien weken zwangerschap al bij elkaar gehouden door een elastiekje.

Lees ook: 8 bekende zwangerschapskwaaltjes

Samen zwanger

Bij de eerste was ik “samen zwanger”. Letterlijk. Niet alleen bedoel ik daarmee dat manlief ontzettend meeleefde (doet ie nu overigens weer), maar ook zo ongeveer samen met ál mijn vriendinnen. Bij elk krampje ging er een berichtje in de groepsapp (“Ik voel dit… Is dat normaal?”) en bij elke mijlpaal werd uitgebreid stilgestaan. We waren állemaal zwanger, dus ons hele leven stond in het teken van de aankomende baby’s. En hoewel zowel mijn vriend als mijn vriendinnen ook nu natuurlijk ontzettend meeleven, heb ik tóch net ff iets meer het idee dat ik het alleen moet doen dit keer. (Dus oproep aan mijn vriendinnen: word snel weer zwanger ajb! 😉)

 

Milestones

Natuurlijk had ik tijdens de eerste zwangerschap de bekende milestonekaarten om bij te houden hoe ver ik was (niet dat ik daarvoor die kaarten nodig had, want ik wist het op de dag af hoor!). En wekelijks schoot ik een kiekje om de groei van mijn buik te kunnen monitoren. Hoeveel buiken-foto’s ik nu al heb gemaakt? Die zijn op één hand te tellen vrees ik. En de milestonekaarten die liggen nog ergens achter het schot.

Lees ook: 5 originele zwangerschapsaankondigingen!

Voorbereidingen?

De babyuitzetlijst kende ik uit m’n hoofd (en had ik binnen no-time in huis), de naam wisten we bij wijze van vanaf week 1, de geboortekaartjes lagen al halverwege de zwangerschap “klaar” bij de drukker, en het kamertje heeft maanden kant-en-klaar staan wachten op haar nieuwe bewoonstertje. Dat was tijdens de zwangerschap van Vayèn. Nu ben ik over de helft van de zwangerschap en heb ik nog geen babyuitzetlijst bekeken, zijn we nog niet zeker van de naam (om over het geboortekaartjes nog maar te zwijgen), en moet er aan het kamertje nog het nodige gebeuren. Ben ik dan minder geïnteresseerd in de baby? Nee hoor, ik heb gewoon wat meer afleiding!

Lees ook: Zwangerschapsdementie, ik ben het even kwijt!

Want over afleiding gesproken…

Ik heb nu natuurlijk een mini-me door het huis lopen, die het liefst heel de dag met mama speelt, en die het niet altijd even leuk vindt als mama gewoon even op de bank wil zitten. Of een zwangerschapsmagazine wil lezen. Laat staan een kamertje wil inrichten. Ik heb gewoon echt even wat minder vrije tijd / me-time dan tijdens de zwangerschap van Vayèn.

 

Wat een verschillen he!? Maar het geeft niets! Ik probeer minstens zo te genieten als de eerste keer. Maar zoals ik al zei: de zwangerschap van een tweede is gewoon net even wat…. Anders!

Herkenbaar? Waren jouw zwangerschappen ook zo verschillend van elkaar? Ik ben benieuwd!

Nadia

 

Toen ik zo’n twaalf weken zwanger was kreeg ik een appje van Irene. “Euhm, Na… even ter info, Hanna heeft de waterpokken (denken we). Weet je zeker of jij ze gehad hebt? Voor zwangere vrouwen die dit niet gehad hebben is dit namelijk érg gevaarlijk.” Direct gevolgd door een aantal printscreens met informatie van dr. Google.

Twijfel alom

Toen me enkele weken geleden bij de intake bij de verloskundige dezelfde vraag werd gesteld, terwijl de waterpokken nog een ver-van-mijn-bed-show waren, zei ik volmondig dat ik ze gehad heb. Nu het “gevaar” ineens dichtbij leek, ging ik twijfelen. Dus toen mijn moeder dezelfde avond langskwam, was dat het eerste wat ik vroeg. Haar antwoord? Ze dacht van wel.

Euh, hallo mam, dit is belangrijk hoor! Je dénkt het? Of je weet het?

Een hoop gestamel en getwijfel. Ze wist het ineens niet meer zeker. (Dat had vast te maken met het rijtje risico’s voor zwangere vrouwen die ik net daarvoor had voorgelezen ;-)). Dus hup, naar zolder en daar werden alle fotoboeken tevoorschijn getoverd. Want áls ik ze gehad had, zouden daar vast en zeker foto’s van zijn. Maar hoeveel boeken we ook opensloegen, nergens een foto van mij als klein meisje onder de rode vlekken. Oeps… vervolgens het groene boekje (van het consultatiebureau) erbij gezocht, maar ook daarin geen vermelding over de waterpokken. Wat nu?

Dr Google versus mijn eigen dokter

Dr. Google bood uitkomst: “Bij twijfel of onduidelijkheid, neem contact op met de huisarts of verloskundige”. Dus de volgende ochtend belde ik voor de zekerheid maar even de huisarts. Ik verwachtte dat zij me gerust zou stellen, en me zou vertellen dat ik ze gewoon (net als 95% van de Nederlanders) gehad had, maar dat bleek allesbehalve het geval. In het systeem stond niet dat ik de waterpokken had gehad. (Dat zegt overigens niets, want mijn moeder kan ook gewoon de huisarts niet gebeld hebben toen ik ze had). Dus de huisarts onderwierp me direct aan een vragenvuur. Van “Wanneer heb je Hanna gezien?” en “Dat is dan dus 24-48-72 uur geleden? …” tot “Wanneer kreeg Hanna de eerste plekjes?” De huisarts wilde even overleggen met de microbioloog en zou me daarna terugbellen.

Linea recta naar het ziekenhuis

Dit stelde me niet bepaald gerust… en terecht bleek niet veel later.
De huisarts belde me terug en zei dat ik min of meer al mijn werk uit m’n handen moest laten vallen, en linea recta naar het ziekenhuis moest rijden. Daar moest ik zo snel als mogelijk bloed laten prikken. Mijn monsters werden dan direct door de microbioloog  bekeken. Had ik geen antistoffen, dan zouden die dezelfde middag nog worden toegediend. Oef… dat was wel even schrikken.

Maar natuurlijk wilde ik geen risico lopen, dus dit was een mooie gelegenheid om mijn zwangerschap op het werk aan te kondigen, haha. Direct daarna ben ik in de auto gestapt en bloed wezen prikken in het ziekenhuis.

Het verlossende antwoord

Twee uurtjes later werd ik gebeld door mijn huisarts met het verlossende nieuws: ik had antistoffen! Ik had de waterpokken (zoals we al wel een beetje verwachtten) als kind al wel gehad. Ik hoefde me dus geen zorgen te maken en mocht weer vrijuit met Hanna knuffelen 😊!

Mijn eigen dochtertje is (ondanks dat ze de afgelopen weken véél met Hanna heeft gespeeld) vooralsnog niet aangestoken. Nu maar hopen dat ze het de aankomende periode op het kdv oppikt. Ik vind het wel prettig als ze het krijgt nog vóórdat de baby komt!

Lees ook: Niet mokken, het zijn maar waterpokken!

Nadia

Echt waar! Ik heb geen zwangerschapstesten nodig om te ontdekken of ik zwanger ben of niet. Of ik het dan voel? Nee, was dat maar waar. Het zijn mijn handen die mij vertellen of ik zwanger ben of niet. Of eigenlijk… is het mijn gouden ring!

Een zwarte waas om mijn ringvinger

Een paar dagen voordat ik erachter kwam dat ik voor de eerste keer zwanger was, gingen mijn vriend en ik op vakantie. In de auto zag ik ineens dat er een groene/zwarte waas op mijn ringvinger zat. Onder mijn gouden ring. Wat raar! Ik kon de waas wegwassen met water, maar na enige tijd kwam de waas weer terug. Het leek of mijn gouden ring (die ik overigens al jaren draag) ineens afgaf op mijn huid. Niet wetende dat ik zwanger was, snapte ik er niets van en besloot ik de ring voorlopig maar even af te doen.

HCG is de boosdoener

Een aantal weken later, toen ik dus wist dat ik zwanger was, had ik mijn ring weer eens om. En weer zag ik na even dragen een donkere waas om mijn vinger. Ik Googelde me suf, en vond uiteindelijk dat het voor kan komen dat de zuurgraad van de huid verandert naarmate er meer hCG (het zwangerschapshormoon) in het lichaam zit. Bij sommige mensen heeft dit tot gevolg dat gouden sieraden afgeven op de huid. Aha! Dat was het dus.

Gelukkig maar, want ik zou het erg vervelend vinden als mijn ring voortaan altijd af zou geven. En ja hoor, na de zwangerschap kon ik de ring gelukkig weer dragen zonder dat deze afgaf op mijn vinger.


Een beetje moeilijk te zien misschien, maar zie de waas net onder mijn ring!

Een toekomst voorspellende ring dus!

Best handig dus, zo’n “toekomst voorspellende ring”. En het bespaart geld aan zwangerschapstesten. Toen mijn vriend en ik besloten voor een tweede te gaan, vertrouwde ik dan ook blind op mijn ring. Was ik overtijd, maar gaf mijn ring niet af, dan wist ik vrijwel zeker dat ik niet zwanger was en wachtte ik geduldig (oké, eigenlijk ongeduldig) af tot ik weer ongesteld ging worden.

Een paar maanden geleden ging ik op het werk naar het toilet, en op het toilet zag ik ineens een hele lichte waas onder mijn ring. Wiehoe!! Het was nog zeker vijf dagen voordat ik ongesteld moest worden, maar dat er in mijn lichaam iets moois aan het gebeuren was, dat wist ik zeker. In het toilethokje heb ik stiekem een klein dansje gedaan. De rest van de dag was ik extreem vrolijk en moest ik mijn best doen om een overdreven grijns verborgen te houden!

En zoals mijn ring al voorspelde, werd ik die maand niet ongesteld.

Zijn er meiden die dit herkennen en bij wie de sieraden ook afgeven tijdens de zwangerschap, of is dit echt uniek? Ik ben benieuwd!

Lees ook mijn blog: ik maakte een mini escaperoom om te vertellen dat ik zwanger bent!

Nadia

Elke eerste vrijdag van de maand hebben we meidenavond, en al twee keer moest ik mijn hele trucendoos open trekken om de meiden ervan te overtuigen dat ‘het geen alcohol willen drinken’ niets te maken had met een eventuele zwangerschap. “Ik was toch aan de beurt om te bobben?” en “Nee dank je, ik ben weer aan het lijnen” (om vervolgens de hele avond te balen van alle lekkere hapjes die besteld werden, die ik dus ook niet kon nemen om mijn leugentje in stand te houden).

Niet langer liegen

Toen vorige maand de meidenavond weer in aantocht was, én we datzelfde weekend het 1-jarig jubileum van Druif & Spruit zouden vieren (escape room en een hapje eten in Utrecht) besloot ik het blijde nieuws maar te delen. Want nóg twee avonden mezelf pijnigen, door al het lekkers op tafel aan me voorbij te laten gaan, onder het mom van “ik ben aan de lijn”, daar had ik niet zo’n zin in.

Lees ook: Originele zwangerschapsaankondigingen

Mini escaperoom

Maar zoals ik in een eerder blog al schreef, is het binnen onze groep haast traditie om de zwangerschap op een originele manier kenbaar te maken. Daar moest ik dus even wat op verzinnen. Aangezien we het aankomende weekend een escape room zouden gaan doen, besloot ik de meiden alvast een opwarmertje te geven.

Ik maakte mijn eigen mini escaperoom met daarin verschillende puzzels. De oplossing van elke puzzel was een cijfer, en met de oplossingen van alle puzzels samen (cijfercombinatie) kon een envelop met slotje worden geopend. In de envelop had ik de foto’s van de eerste echo gedaan. Het complete pakketje liet ik in de week voorafgaand aan de meidenavond bezorgen bij Muriël thuis. En meteen was de chaos compleet. Muriël gooide een foto van het pakketje met begeleidende brief in de groepsapp…. en de groepsapp ging los! De verdenkingen schoten alle kanten op (en daar hielp ik natuurlijk graag een handje aan mee).

Een (geloof me KLEIN) deel van het WhatsApp gesprek over dit pakketje

Pokerface

Toen het dan eindelijk vrijdag was, en we het pakketje mochten openen, heb ik het spel natuurlijk zo goed mogelijk meegespeeld. Natuurlijk moedigde ik Muriël aan de doos te pakken, de brief voor te lezen en zo snel mogelijk te beginnen. Enthousiast zocht ik mee naar oplossingen en af en toe mopperde ik mee over een “te moeilijk” onderdeel. Het enige wat ik niet hoefde te faken was mijn lichte nervositeit. Waar de meiden vol adrenaline zaten om de oplossingen te achterhalen, klopte mijn hart waarschijnlijk het hardst van allemaal, omdat ik bijna mijn leuke nieuwtje mocht delen!

   

Net binnen de tijd wisten de meiden de cijfercode te kraken en werd het pakketje geopend.
Tadaaaaa!! Er is een nieuwe Druif & Spruit baby onderweg 😊! Te leuk om hun reactie te zien na het openen van het pakketje.

P.S. Zelf ook je zwangerschap aankondigen via een “escape room”?

Lijkt veel werk, maar het valt reuze mee. Via een online tool maakte ik een woordzoeker met woorden die op onze groep van toepassing zijn (vijf minuutjes werk). In Word typte ik een boodschap in geheimschrift, via het voor iedereen beschikbare lettertype Wingdings (2 minuten werk). Een derde puzzel maakte ik met een foto van ons vijven (5 minuutjes werk) en om verwarring te zaaien voegde ik een aantal QR codes toe, zo van het internet geplukt (1 minuut). Tot slot typte ik een begeleidende brief, en stopte de echo’s in een envelop met cijfercode. In totaal max een half uurtje werk. En, succes gegarandeerd!

Nadia

Babyhapjes proeven, luiers omdoen, buikomvang raden… Er zullen vast genoeg aankomende moeders zijn die dit leuke activiteiten vinden voor een babyshower, maar gelukkig kennen mijn vriendinnetjes mij goed. Want spelletjesfanaat als ik ben… Deze “spelletjes” vind ik op z’n zachtst gezegd niet.zo.leuk!

Nee, voor mijn babyshower kwamen mijn vriendinnen met wat originelers op de proppen. Natuurlijk werd ik op een moment dat ik het niet verwachtte door mijn vier beste vriendinnetjes gekidnapt. Vervolgens werd ik meegenomen in de auto, en werd er even gehint dat we wellicht een escape room gingen doen. VET!

Die escape room werd ‘m “helaas” niet. Want: veel zwangere vriendinnetjes en te veel te dikke buiken. Niet handig als je dan moet rennen en kruipen in een donkere ruimte.

High Tea’en & een ABC-tje

Nee, we gingen naar een lunchroom in de stad. Daar zaten vrienden en familie me al op te wachten voor een high tea. Na wat gegeten en gedronken te hebben en nadat ik een paar gave cadeaus had uitgepakt, kreeg iedereen een paar blaadjes en wat stiften in handen. Klinkt saai?

Was het NIET! Iedereen kreeg twee vierkante kaartjes met daarop een letter. Met die letter moest je iets tekenen, wat in een eerste-woorden-boekje voor mijn kindje zou passen.

Na afloop nam Irene de kaartjes mee naar huis en maakte er een echt eerste-woorden-boekje van voor Vayèn. Een geweldige blijvende herinnering aan mijn babyshower. Thumps up voor mijn vriendinnetjes!

Check hier het resultaat:

P.S. Er zitten ware tekentalentjes tussen mijn vriendinnen 😉!

Nadia

Misschien merk je dat je omgeving zich begint af te vragen wanneer jullie aan kids gaan beginnen, of misschien is jouw partner er al van overtuigd dat de tijd rijp is, maar ben je zelf nog niet helemaal zeker of NU het moment is. Je moet er natuurlijk nooit aan beginnen als je echt twijfelt, maar mijn advies is om zeker niet wachten tot je er 100% van overtuigd bent dat je klaar bent voor het moederschap. Ikzelf wist het namelijk pas zeker toen ik mijn dochter in mijn armen had.

Om je een klein beetje op weg te helpen 😉….

Je weet dat je klaar bent voor een baby als:

  • Je jezelf nog net kon bedwingen om bij het zien van bovenstaande foto hardop “aaaaahhh” te zeggen;
  • Je op kraamvisite bij je beste vriendin de baby het liefst zo lang mogelijk vast wilt houden;
  • Je tot op de dag nauwkeurig “weet” wanneer je ongesteld bent geweest, wanneer je het weer moet worden en wanneer je eisprong dus ongeveer zou moeten zijn;
  • Je zwijmelend naar de dikke buik van zwangere vrouwen kijkt;
  • En kriebels in je buik krijgt wanneer je met die schattige babykleertjes (die je als kraamcadeautje hebt gekocht) in de rij bij de kassa staat;
  • Je bij elke leuke naam die je hoort je afvraagt of je partner deze naam ook leuk zou vinden;
  • Al je vriendinnen ook zwanger zijn (want hoe leuk is het als die kids samen op gaan groeien!?);
  • Je in je hoofd het kleine kamertje in jullie huis al hebt gereserveerd (of zelfs ingericht) voor de baby;
  • Je merkt dat je er eigenlijk geen moeite mee zou hebben om negen maanden te moeten leven zonder wijn. En zalm. En filet American;

Ben jij “schuldig” aan meerdere van bovenstaande punten? You’re as ready as you probably could be!

Go for it girl!

Nadia

 

Na een klein onderzoekje op internet kom ik erachter dat bijna iedere moeder een bijzonder verhaal te vertellen heeft. De één kan moeilijk zwanger worden terwijl de andere net bevallen is van haar vijfde. Ook de manier van opvoeden verschilt enorm per ouder. Hier wilde ik iets mee doen. Deze verhalen zijn namelijk te leuk en te bijzonder om niet te delen. Daarom bij deze de eerste in de reeks;

‘Mama met een bijzonder verhaal’

In een Facebookgroep waar ik aan deelneem, ontmoette ik deze mama met een bijzonder verhaal. We noemen haar Kassandra. Het was me al eerder opgevallen dat haar verhaal net even anders is dan dat van mij of mijn vriendinnen. Kassandra is vorig jaar bevallen van een prachtige meid. Wat daar extra bijzonder aan is? Ze is met behulp van een donor zwanger geraakt. Zij en haar aanstaande vrouw wilden namelijk graag samen een kindje. Kasandra heeft al twee puberzoons uit een eerdere relatie. Na een uitgebreid onderzoek naar de weg die zij en haar vrouw samen wilden bewandelen, kwamen ze tot het besluit om zelf een donor uit te zoeken. Graag wilden ze een echte klik voelen met deze man.

Het had ook gekund via een spermabank in Nederland waarbij je een mapje krijgt met een paar eigenschappen van de desbetreffende spermadonor en dan wordt je geïnsemineerd in zo’n ziekenhuiskamertje. Heel klinisch en niet het beeld dat Kassandra en haar vrouw voor ogen hadden voor hun kinderwens. Ook een Deense spermabank is ter sprake gekomen. Hier kun je kiezen uit uitgebreide profielen, de babyfoto’s van de mannen bekijken en hun stem horen. Nadeel van deze spermabanken is de prijs: ze zijn aanzienlijk duurder dan de banken in Nederland.

De zoektocht naar een real life donor verliep spoedig. Deze begon online. Ze plaatsten een oproep en kregen veel reacties van mogelijke donoren. Hier zaten ook veel “vreemde vogels” tussen. Na gesprekken met meerdere engerds en/of leugenaars kwamen de dames uiteindelijk uit bij een leuke man. Hij was erg open, vriendelijk en eerlijk. Na een first date en een waslijst aan vragen waren ze er zeker van. Dit is ‘m! De man die ze gevonden hadden lijkt heel erg op de aanstaande vrouw van Kassandra. Het zou zo familie kunnen zijn vertelt ze me. Ook zijn levensstijl sluit goed aan bij die van de vrouwen. Kassandra hield al een poosje haar cyclus bij en wist precies wanneer haar eisprong was. Het duurde dus niet lang voordat ze in actie konden komen.

This is it

Het is wel een beetje vreemd om op pad te gaan en inkopen te doen voor zelfinseminatie vertelt Kassandra. Potje, check! Spuitjes van 10ml, check! Op de dag van haar positieve ovulatietest hebben ze de donor geappt. Hij kon ‘s avonds langskomen. Na een kopje thee en wat gekletst te hebben ging hij de badkamer in, deed wat hij moest doen en ging weer weg. De vrouw van Kassandra heeft haar vervolgens geïnsemineerd. Nu moesten ze alleen afwachten. Twee dagen voordat ze ongesteld moest worden hebben ze een vroege test gedaan. Helaas was deze negatief. Hoewel ze hier op voorbereid waren vonden ze dit erg jammer. Drie dagen gingen voorbij maar haar menstruatie bleef uit. De volgende ochtend om acht uur is ze naar de apotheek geracet om opnieuw een zwangerschapstest te halen. Haar vrouw zat ondertussen thuis met zenuwen, zou het dan toch? Yes! Het was gelukt!

In blijde verwachting

Hun omgeving reageerde gemengd op de zwangerschap. De één vond het idioot om zwanger te worden van een donor terwijl de anderen juist weer heel veel vragen hadden. Maar veruit de meesten vonden het prachtig dat zij door middel van een donor hun kinderwens in vervulling hebben laten gaan. Kassandra vindt het niet erg om hierover te vertellen. Twee vrouwen kunnen nou eenmaal niet zwanger worden zonder donor dus veel keus hadden ze niet.

Haar zoons zijn vanaf het begin af aan bij het traject betrokken geweest. Zo waren ze op de hoogte van Kassandra’s cyclus, de ovulatietesten en de donor. Ze hadden het dan ook al snel door toen er geen ovulatietesten meer gedaan werden. Haar jongste vroeg; “Mam, ga je binnenkort weer testen om te kijken wanneer je ei komt? Volgens mij is het al een poosje geleden hè?”

Toen de test positief was hebben Kassandra en haar vrouw toch gewacht met vertellen tot de eerste echo. Zelfs moeders voor moeders moest even wachten. Die blauwe kratten wekken bij een peuter natuurlijk geen argwaan, maar bij een puber wel! Met een heerlijke taart hebben ze het de jongens uiteindelijk verteld.

Een herkenbare kramp

Toen Kassandra 39 weken en twee dagen zwanger was voelde ze tijdens het uitlaten van haar hond een herkenbare kramp in haar buik. “Vandaag of morgen zal het wel zo ver zijn”, vertelde ze haar vrouw. Toch namen ze de krampen nog niet echt serieus. ’s Avonds rond een uur of elf werden de krampen heviger. Dit waren wel degelijk weeën. Om drie uur ‘s nachts kwam de verloskundige langs maar Kassandra had nog niet voldoende ontsluiting. Rond half zeven uur ‘s ochtends (nog steeds thuis) kon ze bijna niet meer wachten met persen, maar ze wilde niet dat haar zoons haar zo zagen dus ze bleef stilletjes in bed liggen. Rond acht uur kon Kassandra het niet meer volhouden en heeft ze haar vrouw wakker gemaakt om de verloskundige te bellen. Acht centimeter ontsluiting en geen tijd meer om naar het ziekenhuis te gaan. Het werd een thuisbevalling. Om tien uur was daar dan eindelijk hun mooie dochter.

“Het afgelopen jaar is echt voorbij gevlogen”, zegt Kassandra. Ze vindt het prachtig de ontwikkeling van zo’n klein mensje te zien. Het fijnste moment met haar dochter is tijdens het voeden. Ze geeft borstvoeding en is hier best trots op. Inmiddels heeft hun dochter haar eerste kaarsje uit kunnen blazen. Wat gaat de tijd toch snel.

Irene