Berichten

Vol trots roepen ‘dat hebben ze vast van mij!’ als ik iets van mezelf herken in mijn kids. Maar of ze nou alles van mij over moeten nemen? Liever niet!

Er is niets zo confronterend als kinderen. Die kleine oogjes volgen je altijd. Ze zien je niet alleen op je best maar ook op je minst charmante, vermoeide, geïrriteerde, angstige en slechtste momenten. Het liefst bespaar je ze die momenten, maar zo makkelijk is dat niet.

Zo moet ik soms op mijn lip bijten om niet meteen ‘doe maar niet’ te roepen, simpelweg omdat IK iets eng vind of er nare ervaringen mee heb. Nee, de kleintjes zouden het zelf moeten kunnen ervaren en bepalen of ze het wel of niet leuk vinden. Maar makkelijk is dat zeker niet. Misschien vind dit wel het moeilijkste onderdeel van opvoeden…

Wanneer ik die momenten heb?

 

In de winter

Zodra er ijs ligt en iedereen staat te popelen tot het startsein wordt gegeven voor het schaatsen. Van jongs af aan heb ik dat verschrikkelijk gevonden. Ik word spontaan misselijk (zonder overdrijven) bij de gedachte dat je in een wak en onder het ijs terecht kunt komen. Dus schaatsen met de kinderen? Ik krijg het nu al benauwd. Dat mag papa met ze doen 😉.

Als ik een trampoline of een springkussen zie

Laat dat nou net favoriet zijn bij mijn dochter. Terwijl dochterlief zich er eindeloos op kan vermaken denkt mama alleen maar terug aan die keer dat ze, als kind, op een springkussen net iets té hard té dicht bij de rand sprong, eruit werd gelanceerd en met een harde klap op de grond terechtkwam. Bloedneus en tand door de lip. Ik krijg er nu nog rillingen van. Dus ik houd de kleine meid met argusogen in de gaten (nog net niet met mijn EHBO kit in de hand).

Zodra ik met beide kids op de fiets stap

Sinds we laatst met z’n 3en met de fiets zijn gevallen, is fietsen niet meer mijn favoriete bezigheid. Zo ontspannen als een fietsritje eerder was, zo gespannen zit ik nu op de fiets. Maar niet meer fietsen is geen optie, even doorbijten dus. Het zal vast weer ontspannen worden.

Eén van een iets andere orde:

Toen mijn dochter laatst trots haar nieuw gekregen haarband liet zien. Niet zo’n hippe (soepele!) haarband met strik. Nee. Een plastic versie; kanon hard, niet te buigen, met stekels waar je u tegen zegt en die gigantisch drukken op je hele schedel. Jeugdtrauma! Wat heb ik die vaak moeten dragen. Ik kreeg daar altijd zo’n hoofdpijn van. Het liefst schaf ik ze dus niet aan, maar mijn dochter vindt ze geweldig. Dus met enige tegenzin heb ik laatst een setje voor d’r gekocht.

Herkenbaar?

Muriël

De afgelopen weken hebben mijn vriendinnen en medebloggers al vrijwel allemaal een blog met klaagzang gedeeld. Van die dingen die gewoon even níét zo leuk zijn aan het moederschap, of dingen waarbij je oprecht afvraagt hoe iemand dat ooit heeft kunnen bedenken. Veel van de door mijn vriendinnen geschreven dagelijkse struggles herken ik. Maar geloof me, ik heb er nog veel meer. Genoeg om ook een blog over te schrijven in ieder geval ?.

Daar gaan we dan! Een lijstje van 15 ergernissen uit mijn leven als moeder. En ik heb zo’n vermoeden dat dit lijstje nog niet allesomvattend is, en ik in de toekomst wel een update zal geven.

Dit vind ik STOM!

  • Dat zwemluiers geen urine tegenhouden. Jak!
  • Ouders die continu zeggen: Doet ie anders nooooit! (Nee, behalve al die keren dat wij er zijn. Toevallig).
  • Dat mijn dochter het al drie keer heeft gepresteerd om te poepen als we haar net in het badje hebben gezet.
  • En dat poep in water echt heel ranzig is om op te ruimen.
  • Dat babysokjes verdwijnen in (de rand van) de wasmachine.
  • Dat je de dag na een feestje niet gewoon kunt uitslapen, want om 7 uur is dochterlief wakker. Klaarwakker.
  • Dat ze áltijd ziek (of op z’n minst verkouden) is na een dagje kinderdagverblijf en dat ze ons dan ook weer aansteekt.
  • Moeders die roken achter de kinderwagen.
  • Of erger nog, in de auto waar een kind bij in zit.
  • Dat m’n dochter later naar bed brengen niet automatisch betekent dat ze ook langer doorslaapt de volgende ochtend.
  • Dat ik tijdens de jaarwisseling meer oog heb voor de babyfoon dan voor het vuurwerk. (Slaapt ze hier serieus door heen?!)
  • Dat “even snel” een boodschapje doen er eigenlijk niet meer in zit.
  • Dat het slaapschema van de kids van mijn vriendinnen net anders is dan dat van mijn dochter, waardoor overdag samen wat leuks doen haast onmogelijk is.
  • Dat de billendoekjes altijd vast zitten in de dispenser als mijn dochter met open poepluier op de commode ligt te trappelen.
  • Dat het geheugen van mijn Iphone altijd vol is, sinds ik een kind heb.

Herkenbaar? Of moest je er op z’n minst om lachen? Lees dan ook de klaagzang van mijn vriendinnen!

Nadia

In mijn vorige blog (Alleen maar liefde) heb ik mij geuit over de mooie momenten van het moederschap.

Maar het moederschap is niet alleen maar rozengeur en maneschijn. Er zijn meer dan genoeg dingen waar ik me aan erger en momenten van frustratie. Soms slaak ik een diepe zucht, omdat ik de puf niet meer heb om er op dat moment tegen in te gaan. Terwijl ik dit schrijf doet zich zo’n moment voor. Het is kwart over tien ’s avonds en mijn zoon vertikt het om te slapen, zucht!

Dus bij deze mijn klaagmuur:

  • Dat de kinderen binnen no-time uit hun kleren en schoenen gegroeid zijn.
  • Mijn dochter die toch nog even doorgaat nadat ik gezegd heb dat ze moet ophouden.
  • Nooit meer rustig naar het toilet gaan of onder de douche staan (als ze niet bij je in de badkamer zijn, staan ze wel aan de deur te rammelen).
  • Kinderliedjes die in je hoofd blijven hangen.
  • Mijn oudste zoon die werkelijk met alles gooit (ook met zijn eten).
  • Mijn jongste zoon die niet in slaap komt en erg huilerig is omdat de andere kinderen zoveel lawaai maken.
  • Nooit meer snel weg kunnen, want voordat je alle spullen hebt gepakt en de kinderen in de auto hebt, ben je al gauw een half uur verder.
  • Dat speelgoed met veel lawaai altijd favoriet is bij de kinderen.
  • Als je toe bent aan een rustig avondje, de kinderen juist niet willen slapen.
  • Er geadviseerd wordt het eerste jaar geen aardbeien te geven, maar in de fruithapjes voor onder één jaar al wel aardbei zit.
  • De kinderen altijd met hetzelfde speelgoed willen spelen, wat natuurlijk in een ruzie uitmondt.
  • Het weinig rust geeft als je kinderen naar school gaan. Dan zijn ze weer vrij, dan is er wat georganiseerd en dan moet je weer wat meenemen. Bovendien moet je altijd op de tijd letten, om te voorkomen dat je te laat bent om ze op te halen.
  • Als ik aan het koken ben, mijn ene zoon het op het huilen zet en de ander aan mijn broek staat te trekken omdat hij getild wil worden.
  • Vlak nadat je ze verschoond hebt, ze hun behoefte doen in de schone luier. Kan ik weer opnieuw beginnen.
  • Ik regelmatig bijna onderuit ga als ik weer over rondslingerend speelgoed struikel.

Zo dat ben ik weer even kwijt. Gelukkig overheersen de mooie momenten altijd de minder leuke momenten.

Jody

Het moederschap brengt voor mij zoveel mooie momenten, ik voel me dan echt zoals ze zeggen ‘gezegend’. Het gezegde ‘je krijgt er zoveel voor terug’ is heel cliché, maar wat mij betreft meer dan waar! Een aantal van deze momenten:

  • Hoe blij ze zijn als je thuis komt. Het lijkt soms alsof je weken van huis bent geweest.
  • De simpele (maar heel logische) gedachte van een kind, ze nemen alles wat je zegt heel letterlijk. (Ik zei een keer tegen mijn dochter: `als je niks zegt krijg je een ijsje`, dus mijn dochter zegt `niks. Tjah, dan moet je toch dat ijsje geven)
  • Mijn dochter die een tweede mama voor haar broertjes is.
  • Toen ik hoogzwanger was en op de bank ging liggen omdat ik moe was, deed mijn dochter altijd de gordijnen dicht. Dan kon ik lekker slapen (dat deed ik uiteraard niet als mijn kinderen wakker waren). Zo lief!
  • Ze zoveel lol met elkaar kunnen hebben.
  • Je zoon van zes maanden die je verliefd aankijkt en zijn ogen niet van je af kan houden.
  • Je dochter uit het niets zegt: `mama, ik vind jou lief’.
  • Dat mijn dochter van vier jaar nog graag bij mij op schoot zit als we televisie kijken.
  • Als je dochter vol trots een mooie tekening geeft die ze speciaal voor jou gemaakt heeft.
  • Zomaar een dikke knuffel van ze krijgen.
  • Als de jongste huilt, geeft mijn zoon van bijna twee jaar hem zijn speentje.
  • Dat al het lekkere eten altijd met elkaar gedeeld wordt.
  • Als mijn zoon wakker wordt hij altijd ‘mama’ roept.
  • Hoe blij mijn dochter altijd is als ze nieuwe kleren of schoenen krijgt (just like mommy).
  • Als mijn zoon, die werkelijk nooit stil kan zitten, bij me op schoot klimt en tegen me aan gaat liggen.

Ik ben gek op mijn kinderen en zij zijn het mooiste in mijn leven, maar het moederschap gaat niet altijd over rozen, dus in mijn volgende blog zal ik me eens flink laten gaan. Mijn eigen klaagmuur.

Jody