Berichten

Dit is het laatste weekje in ons heerlijke huis. Alles staat zo ongeveer in dozen. Klaar om te gaan zou je denken. Maar nu de verhuisdatum dichterbij komt krijg ik toch de kriebels. Waarom wilde ik ook alweer een ander huis?

Ouderlijk huis

Vlak voor onze bruiloft kochten mijn man en ik mijn ouderlijk huis. Een perfect eerste huis. Qua uiterlijk geen karakteristieke woning. Een ‘simpele’ rijtjeswoning maar voor mij een huis met karakter. Het was namelijk mijn ouderlijk huis waar ik niets dan mooie herinneringen aan heb. Direct na het trouwen verbouwden we de hele toko. Uitbouw eraan. Kookeiland erin. Veranda erbij. Ons droomhuis! En dat we daar later met onze twee kleine schatjes mochten wonen maakte het helemaal af. Genieten en niets aan veranderen zou je denken…

Thrillseeker

Okee, thrillseeker is een iets te groot woord. Maar het komt in de buurt. Waar een ander zou denken ‘we hebben alles op orde en laten we er lekker van genieten’ begint het bij mij dan te kriebelen. Er moet iets nieuws komen, een nieuw plan, nieuwe uitdaging… bedenk het maar. Het liefst moet het stress opleveren. Heerlijk! Tot het moment dat het te veel wordt natuurlijk ;). Tja, ik ben niet de makkelijkste om mee te leven. Dus na een aantal jaar in dit huis te hebben gewoond begon het (gelukkig bij ons beiden) te kriebelen. We wilden iets nieuws. Iets wat we helemaal naar onze smaak kunnen inrichten en groter. Ons droomhuis moet plaats maken voor iets nieuws.

Twee verhuizingen

En dat huis hebben we gevonden! Helaas pas ergens in 2020 klaar dus ons geduld wordt nog even op de proef gesteld. In het perfecte scenario zouden we ons huis verkopen vlak na de oplevering van ons nieuwe huis. Maar het liep anders en we kunnen het huis NU al verkopen. Dit heerlijke plekje mogen we verkopen aan een heel lief gezinnetje. Dat betekent alleen wel twee verhuizingen in korte tijd. Help!

Voorbereiding

Want hoe bereid je jonge kids voor op twee verhuizingen in anderhalf jaar? We hebben dit niet van tevoren uitgedacht en doen het eigenlijk vooral op gevoel (zoals we alles doen). We hebben de kindjes verteld dat we twee keer gaan verhuizen, eerst naar een kleiner huis en straks (“als je (mijn dochter) op school zit”) naar het nieuwe huis maar dat moet eerst nog gebouwd worden. Regelmatig gaan we even kijken bij de bouwplaats, waar voorlopig nog niet zoveel te zien is. Voor de rest vertellen we daar nog niet zoveel over. Dat ligt nog zover vooruit (voor onszelf al, laat staan voor die kleintjes).

Eerst maar eens focussen op de tijdelijke woning.
Ze helpen enthousiast mee met de dozen inpakken en bedenken zelf welke spullen allemaal mee mogen. Mijn dochter heeft de kamerindeling boven bepaald. Tja, dat doen 3 jarigen nou eenmaal en daar hebben wij haar natuurlijk de vrije hand in gegeven. Het is toch maar voor even. In dit huis mag even alles. Ook die zwarte lambrisering die ik zo graag wil, maar manlief niet 😉. In het weekend dat we echt overgaan, gaan ze lekker bij opa & oma logeren. Dan kunnen wij alles een plekje geven en de kinderkamers inrichten dan hoeven ze niet in de chaos (en bij een gestreste moeder) thuis te komen. Toch wel zo fijn.

En nu maar hopen dat het loopt zoals ik in mijn hoofd heb (vast niet….).
Ik weet alleen nog niet hoe we op een leuke manier afscheid kunnen nemen van dit huis. Iemand een tip?

Muriël

Het eindresultaat zie je hier op de foto! Maar hoe maak je nou eigenlijk zelf zo’n speelhuisje/bureautje voor je kind? Als je deze omschrijving volgt moet dit een makkie zijn!

Boodschappenlijst voor jouw eigen bureauhuisje:

Deel 1

  • 2 Underlayment platen van 244 x 122 cm
  • Schroefjes ongeveer 50 stuks, 1 setje langer dan de dikte van het hout en 1 setje korter dan de dikte van het hout
  • Houtlijm
  • Boormachine
  • 4 Haken voor de achterwand

Deel 2

  • 3 pianoscharnieren (50 cm)
  • schuurpapier of schuurmuis
  • waterpas
  • 4 x 90 graden hoeken waar je bureauplank op steunt
  • Optioneel: een poot zo hoog als het bureautje
  • verf of lak
  • roller en kwast

Deel 1

Voorbereiding:

  • Meet de ruimte waar je straks het huisje wilt plaatsen. Je wilt natuurlijk niet dat die te groot uitvalt 😉 (of juist te klein). Dit bureauhuisje is 140 cm breed en 180 cm hoog omdat dit bij mij mooi op de wand past en ik het Ikea ladekastje al in huis had. Deze valt er mooi onder. Zelf heb ik aan de achterkant onderaan een uitsparing gemaakt zodat het huisje precies over de plint heen kan en dus strak tegen de wand bevestigd kan worden. Wel zo veilig!
  • Bereken het formaat per onderdeel. Je ziet op de foto 7 onderdelen (2 zijkanten, 1 rechte achterplaat, 1 schuine achter plaat, 1 bureauplaat en 2 dakplaten) met de juiste formaten erbij.
  • Als je de buitenmaten van het huisje aanpast zal automatisch de hoek van het dak en de achterwand van maat veranderen, dus even de stelling van Pythagoras erop los laten in dit geval (pfff ken je hem nog?…hahaha) ;)

Stap 1:

Koop bij de bouwmarkt alles van het lijstje. Ik heb 2 platen van dit hout gebruikt maar je kunt natuurlijk ook ander hout kiezen waarmee je het huisje wilt bouwen. Met de maten uit het voorbeeld kun je met exact 2 platen van 244 cm bij 122 cm uit de voeten.

*TIP: Scheelt een hoop werk! Laat het hout in de zagerij van de bouwmarkt op maat zagen. Ik heb van te voren de formaten uitgetekend op de platen en hierdoor waren er maar 2 nodig. Je kunt het voorbeeld uitprinten en meenemen.

*TIP: Kun je verstekzagen of ken je iemand die dat kan dan is het wel mooi als je dakje perfect past (foto). Zo niet, geen probleem. Dan krijgt je huisje een afdakje.

 

 

 

 

 

Stap 2:

Je begint door de achterwand en de zijwanden aan elkaar te bevestigen met de langere schroeven en houtlijm. Ik heb de gaatjes voorgeboord zodat het hout niet splijt.

Stap 3:

Bevestig eerst de haken aan de achterwand zodat het schuine gedeelte er netjes opgezet kan worden (zie foto). Zet dan het schuine deel erop en schroef het vast met de korte schroeven (zodat ze niet door het hout heen komen aan de voorkant).

 

 

 

 

 

Deel 2

Stap 4:

Boor de gaatjes voor op ongeveer elke 10 centimeter zodat het eerste deel van het dakje erop kan. Werk met houtlijm en lange schroeven. Bevestig tussen het dakdeel en het staande deel een pianoscharnier met kleine schroefjes. Bevestig nog zo’n scharnier in de nok van het huisje.

 

 

 

 

 

Stap 5:

Herhaal stap 4 met de andere kant van het dakje.

Stap 6:

Bevestig het bureautje op de hoogte die geschikt is om aan te zitten. Dit is afhankelijk van de stoel die er aan komt te staan, de lengte van je kind en of je er een lade onder plaatst zoals ik. In mijn geval is het bureautje nu 50 cm hoog en heb ik geen poot nodig omdat het bureautje steunt op de lade. Gebruik de waterpas en de hoeken om de plank netjes te bevestigen met de korte schroeven.

Stap 7:

Schuur alle scherpe randen van het huisje af zodat niemand splinters kan krijgen. Dat wil je niet op je geweten hebben natuurlijk!

 

 

 

 

Stap 8:

Schilder of lak het huisje in een kleur naar wens. Zelf heb ik voor de nude afwerking gekozen met een matte blanke lak. Laat je creativiteit de vrije loop met de decoratie van het huisje. Hang er bijvoorbeeld knusse lampjes in, een krijtbord of een boekenplank. Stoeltje eraan en klaar is Kees, of eigenlijk, klaar is handige Harry!

Hulp nodig bij het ontwerp of de aankleding? Let me know, ik help je graag!

Irene

Tijdens mijn zwangerschap wilde ik koste wat kost een draagdoek. Het leek me zo knus om je kleintje zo dicht tegen je aan te dragen, non-stop kusjes te kunnen geven op het voorhoofdje en de warme ademhaling tegen je lijf te voelen. En niet alleen een leuk gezicht maar ook nog eens mega praktisch omdat je je handen vrij hebt.

Een soort van rolmodel

Daarbij moet ik toegeven dat ik besmet werd door de foto’s op social van hippe bekende mama’s met hun te schattige kindjes in een draagdoek met een gaaf printje die ook nog matcht bij de outfit. Zo zag ik mezelf al door de straten paraderen als Romy Boomsma…

Bron

Ik moest er één hebben dus.

Oefening baart kunst

Mijn lieve vriendinnetjes wisten dat ik er graag één wilde dus op mijn verjaardag verrasten ze me met een denim draagdoek. Blijer konden ze me niet maken! Met een Winnie de Pooh knuffel oefende ik tot aan de bevalling de verschillende manieren waarop ik hem kon dragen en knopen (lang leve YouTube instructie filmpjes!).

Nu alleen nog ‘even’ bevallen…

Disaster

Het leek allemaal zo leuk op de foto’s van anderen, makkelijk op de filmpjes en het was easy-peasy met die knuffel. Nou, ik kan je vertellen… in reallife it sucks! Tuurlijk het zag er wel leuk uit, al zeg ik het zelf.

Maar wat een DISASTER gaat eraan vooraf. Pfff.

Het knopen van een doek met kind erin (i.p.v. een knuffel) is serious business. Dit durf(de) ik echt niet zomaar ergens te doen. Wat als ik de kleine niet goed vast heb of mijn doek niet strak genoeg geknoopt heb? Stel je eens voor?! Nee, ik durf(de) mijn kostbaarste bezit alleen boven het bed, de bank of met een paar extra handen in de doek te doen.

Ik dacht dat door het vele oefenen (voor de zwangerschap maar ook daarna mét kind, want ik geef natuurlijk niet zomaar op 😉) het steeds gemakkelijker zou gaan en dus sneller. Niks oefenen baart kunst. Blijkbaar ben ik hierin niet leerbaar. Het is me tot op heden niet gelukt om de kleine erin te hebben zitten zonder dat hij er genoeg van heeft (en het op het krijsen zet).

Je kan je voorstellen dat dit alles, elke keer weer, gepaard gaat met nodige zweetuitbarstingen.

Ik vergeet bijna nog te vertellen dat de combinatie van warmbloedige kids én een draagdoek sowieso garant staat voor zweet op je voorhoofd. Bij mama en kind! Ik heb twee warmbloedige kindjes. Beiden kregen ze als baby al zweetdruppels als ze een warme fles melk dronken of ze kregen klamme voetjes alleen al bij het dragen van sokken. Moet je je voorstellen hoe zij zich voelen als ze in een draagdoek zitten. Niet te doen dus. En om ze nou alleen in een romper erin te doen vond ik zo wat.

Ik heb zelfs nog verschillende versies uitgeprobeerd. Misschien was ik gewoon niet handig genoeg voor een draagdoek. Dus een draagzak die alleen maar vastgeklikt hoefde te worden met gespen werd uitgeprobeerd en tot slot een semi-draagzak-draagdoek (zie foto).

Conclusie

Al met al moet ik concluderen dat ik (en mijn kids?!) er gewoon niet voor gemaakt ben. Ik vind het er nog steeds leuk uit zien en kijk met lichte jaloezie naar mama’s met hun kindjes in een draagdoek. Maar ik ga er niet meer aan. Dus mijn DRIE verschillende versies gaan in de verkoop. Iemand interesse?! 😉…

Muriël

 

Ik word zo vrolijk van dit lekkere zomerse weer en mijn extra goede humeur is dan ook goed voor de rest van het gezin! Laatst heb ik deze milkshakes gemaakt. Mijn mannen vonden het heerlijk! Ik zal je vertellen hoe je dit gezonde, lekkere en snelle toetje kan maken:

Wat heb je nodig voor 1 milkshake

  • 5/6 aardbeien
  • 8/10 frambozen
  • 2 eetlepels kwark
  • Een rietje en parapluutje of iets anders om er een extra feestje van te maken
  • Staafmixer/blender

De bereiding

  • Maak de aardbeien schoon en was ze samen met de frambozen.
  • Mix het fruit samen met de kwark tot een gladde massa.
  • Giet het in een glas en zet het een kwartier in de vriezer.
  • Roer de milkshake na een kwartier even door en zet het terug in de vriezer.
  • Na een kwartier is het klaar! Je kan nu genieten van een heerlijke milkshake!

Variatietips

In de plaats van aardbeien en frambozen kan je natuurlijk ook ander fruit toevoegen. Bijvoorbeeld nectarines en sinaasappel of banaan en peer.

Eet smakelijk!

Sanne

Laatst zei iemand tegen me ‘oh… dit is zeker je tweede’. Daarmee werd vooral bedoeld dat ik nogal relaxed (of misschien wel nonchalant) reageerde op het feit dat de kleine vent lekker in z’n romper aan het kruipen was over de harde tegels buiten.

Tjaaa ben ik echt zo anders bij de tweede? Zeker!

Borstvoeding

Bij de tweede heb ik mezelf niet eindeloos laten meeslepen in de borstvoedingstirannie. Voor de duidelijkheid: ik ben pro-borstvoeding, maar niet ten koste van alles. Voorop staat dat je goed voor jezelf moet zorgen, aan jezelf moet denken, dat je kleintje genoeg voeding binnen moet krijgen en dat hij of zij goed groeit. En als dat alles niet met borstvoeding lukt, dan niet. So what. Bij de tweede durfde ik die knoop sneller door te hakken. Heerlijk.

Consultatiebureau

Door het consultatiebureau gebeld worden dat je die ochtend eigenlijk een afspraak had staan voor de inentingen van de jongste. Oeps. Biecht: dit is niet één keer maar meerdere keren gebeurd.

Vallen en stoten

Nu ben ik sowieso niet zo stresserig op dat gebied. Ik troost de kleintjes echt hoor als ze gevallen zijn, geef ze een dikke vette kus en als het nodig is een pleister van K3 of Bumba. Maar de dokter zal ik niet (meer) zo snel inschakelen. Iets met voortschrijdend inzicht van het moederinstinct. Als ze direct huilen, het betreffende gewonde ledemaat nog goed bewegen ;), normaal eten en drinken en bovenal nog lekker zichzelf zijn… dan is het allemaal niet zo ernstig.

Pro in Heimlich voor baby’s

Waar ik bij de eerste enige stille paniek ervoer als ze zich verslikte ben ik nu een ware pro in ten alle tijden rustig blijven en de Heimlich toepassen bij baby’s. De jongste wil zich nog wel eens verslikken. Als een klopje op z’n rug onvoldoende helpt (zelfs z’n grote zus weet dit inmiddels) moet er grover geschut ingezet worden. Zonder blikken of blozen hebben we hem dan binnen een seconde op de kop, met zijn buik op onze onderarm en geef we hem klopjes op de rug. Werkt perfect en daarna gaat iedereen weer over op de orde van de dag.

Voedingsschema

Ik was met de komst van de tweede het voedingsschema van de eerste spontaan vergeten. Ik had echt geen idee meer hoe ik het toen deed met de voedingen, om de hoeveel uren, hoeveel cc e.d. Die schriftjes die ik in die tijd bij hield kwamen opeens weer heel goed van pas. Dan nog kom je tot de conclusie dat elk kind zijn eigen schema heeft. Dus 1 op 1 overnemen is eigenlijk geen optie. Daarnaast ben ik bij de tweede sowieso wat makkelijker geworden. Er zat ergens een schema in mijn hoofd maar ik deed het vooral op gevoel. Erg lastig als oma of tante bij het oppassen opeens naar zijn voedingsschema vraagt… uhhhh.

Overal kruipen

Nu zijn mijn man en ik misschien ook een beetje smetvrezerig, maar de oudste lieten we echt niet zomaar te pas en te onpas ergens kruipen. Bah, al die smerige vloeren. Gigantisch vrijheidsbeperkend voor die kleintjes natuurlijk. Want, hebben ze net geleerd om zich zelfstandig voort te bewegen mag het niet omdat paps en mams het vies vinden. Dus nu gaat het anders. In de woonkamer, in het gras, in het zand, op de harde tegels of dat leuke pad in onze tuin met die kleine steentjes (super onhandig met kinderen!)… meneer mag overal kruipen en maakt daar gretig gebruik van.

Wat vinden jullie? Makkelijk of gewoon moederinstinct 2.0?

Muriël

Vol trots roepen ‘dat hebben ze vast van mij!’ als ik iets van mezelf herken in mijn kids. Maar of ze nou alles van mij over moeten nemen? Liever niet!

Er is niets zo confronterend als kinderen. Die kleine oogjes volgen je altijd. Ze zien je niet alleen op je best maar ook op je minst charmante, vermoeide, geïrriteerde, angstige en slechtste momenten. Het liefst bespaar je ze die momenten, maar zo makkelijk is dat niet.

Zo moet ik soms op mijn lip bijten om niet meteen ‘doe maar niet’ te roepen, simpelweg omdat IK iets eng vind of er nare ervaringen mee heb. Nee, de kleintjes zouden het zelf moeten kunnen ervaren en bepalen of ze het wel of niet leuk vinden. Maar makkelijk is dat zeker niet. Misschien vind dit wel het moeilijkste onderdeel van opvoeden…

Wanneer ik die momenten heb?

 

In de winter

Zodra er ijs ligt en iedereen staat te popelen tot het startsein wordt gegeven voor het schaatsen. Van jongs af aan heb ik dat verschrikkelijk gevonden. Ik word spontaan misselijk (zonder overdrijven) bij de gedachte dat je in een wak en onder het ijs terecht kunt komen. Dus schaatsen met de kinderen? Ik krijg het nu al benauwd. Dat mag papa met ze doen 😉.

Als ik een trampoline of een springkussen zie

Laat dat nou net favoriet zijn bij mijn dochter. Terwijl dochterlief zich er eindeloos op kan vermaken denkt mama alleen maar terug aan die keer dat ze, als kind, op een springkussen net iets té hard té dicht bij de rand sprong, eruit werd gelanceerd en met een harde klap op de grond terechtkwam. Bloedneus en tand door de lip. Ik krijg er nu nog rillingen van. Dus ik houd de kleine meid met argusogen in de gaten (nog net niet met mijn EHBO kit in de hand).

Zodra ik met beide kids op de fiets stap

Sinds we laatst met z’n 3en met de fiets zijn gevallen, is fietsen niet meer mijn favoriete bezigheid. Zo ontspannen als een fietsritje eerder was, zo gespannen zit ik nu op de fiets. Maar niet meer fietsen is geen optie, even doorbijten dus. Het zal vast weer ontspannen worden.

Eén van een iets andere orde:

Toen mijn dochter laatst trots haar nieuw gekregen haarband liet zien. Niet zo’n hippe (soepele!) haarband met strik. Nee. Een plastic versie; kanon hard, niet te buigen, met stekels waar je u tegen zegt en die gigantisch drukken op je hele schedel. Jeugdtrauma! Wat heb ik die vaak moeten dragen. Ik kreeg daar altijd zo’n hoofdpijn van. Het liefst schaf ik ze dus niet aan, maar mijn dochter vindt ze geweldig. Dus met enige tegenzin heb ik laatst een setje voor d’r gekocht.

Herkenbaar?

Muriël

Vanaf het moment dat je kinderen hebt, gaan bepaalde dingen in het leven anders dan je daarvoor gewend was. Je kunt er natuurlijk voor kiezen om je in allerlei bochten te wringen om het toch nog voor elkaar te krijgen óf je geeft eraan toe en zoekt naar oplossingen die het leven gewoon net even wat makkelijker maken. Want waarom moeilijk doen als het makkelijk kan?!

Hier een lijst met 11 dingen die mijn leven als mama een stuk makkelijker maken.

#1 Waterafstotende plastic slab

Onmisbaar zodra je kleintje gaat eten of liters vocht verliest wanneer de tandjes doorkomen. Deze slabbers kun je wassen met warm water en een beetje afwasmiddel. Binnen no-time schoon en weer te gebruiken! Omdat je waarschijnlijk al genoeg was hebt.

Deze winnen niet de schoonheidsprijs, maar ze zijn wel spotgoedkoop (€1,99 per set, IKEA) Functioneel en een leuke print (€3.50 per slab, HEMA)

#2 Minichair van Minimonkey

Ideaal om standaard in je luiertas te hebben. Hiermee tover je in een handomdraai een gewone stoel om in een kinderstoel. Op vakantie kwam dit heel goed van pas, daar hadden ze niet altijd een goede kinderstoel beschikbaar.

Bron

#3 Draagzak of draagdoek

Mijn jongste was laatst een week ziek en wilde alleen maar gedragen worden. Op zulke momenten ben ik zo blij met mijn draagzak en draagdoek. Ik kan de hele dag knuffelen met de kleine, hij valt heerlijk in slaap tegen mij aan én ik heb mijn handen vrij! Aanrader voor alle mama’s.

#4 Dubbel speelgoed? Geen probleem!

Liever gezegd, ik ben er blij mee. Ik verspreid al het dubbele speelgoed over de adresjes waar ik regelmatig over de vloer komt. Dat scheelt een hoop gesleep en mijn kleintjes kunnen zich daar altijd vermaken.

#5 EHBU (eerste hulp bij uit eten)

Ontspannen uit eten met de kleintjes? Zorg dat je een goed gevulde tas hebt met speelgoed. Wij proppen hem vol met puzzels, tekenpapier, stiften en kleine spelletjes. Als je er maar voldoende in stopt om te kunnen voldoen aan de korte spanningsboog van je kleintje, dan komt het helemaal goed.

#6 Tablet of telefoon

Ik ben zo’n mama die de tablet of telefoon soms als zoethoudertje inzet. Natuurlijk valt dit niet in het rijtje ‘goede’ opvoedskills maar soms moet je wat. Uiteraard probeer ik wel te kiezen voor enigszins leerzame of verantwoorde filmpjes en spiek ik af en toe over haar schouder mee naar wat ze precies kijkt.

#7 Snoerloze stofzuiger

AWESOME! Beste uitvinding ooit. En dan vooral degene met verschillende opzetstukjes. Met dit apparaat vind je het niet erg dat je huis standaard bezaaid is met kruimels. Stofzuiger uit de oplader, het goede opzetstukje erop en weg kruimels. Ik ben fan.

#8 Droger

Beetje gek dat dit op mijn lijstje staat want ik heb er zelf geen een. Waarom niet? Zal je denken. Dat vraag ik mezelf ook af. Hij staat dus hoog op mijn verlanglijstje. Volgens mij is een droger ideaal voor alle sokken, rompers, handdoeken, hydrofiele luiers en noem maar op. Het hangt bij mij allemaal netjes aan de lijn te drogen waardoor de zolder op een ware wasserette lijkt. Pff…

#9 Dé ouderwetse kalender

Ik was sowieso niet zo goed in het onthouden van verjaardagen. Maar na twee zwangerschappen al helemaal niet meer (blijvende hersenschade?). Een ouderwetse kalender, geknutseld door mijn dochter, op de wc is DE oplossing. Over het algemeen vergeet ik nu geen verjaardagen meer (toch?).

#10 Droogshampoo

Een uitgebreide haar-was-sessie. Heerlijk! Tenminste als je niet gestoord wordt door een huilende baby of een peuter die heel graag mee wilt douchen. Wil je je haar toch even snel een frisse look geven dan is droogshampoo perfect.

#11 Last but least…koffie

De woonkamer kan bezaaid liggen met speelgoed en kruimels en de kinderen kunnen elkaar in de haren vliegen maar als ik met mijn kopje koffie op de bank zit, krijg ik daar werkelijk niks van mee. Je begrijpt dat het dus niet bij één bakkie per dag blijft…

Oh…voel je vrij om aan te vullen! Zie het als je plicht naar andere moeders (zoiets als: samen staan we sterk ?).

Muriël