Berichten

Ik heb er nog net geen abonnement, maar ik ben er regelmatig te vinden. Monkeytown, een indoor speelparadijs. En of de kinderen het een paradijs vinden. Zodra ik zeg dat we er heen gaan is het feest AAN!

Benieuwd hoe een ochtendje Monkeytown er echt uit ziet?

  • Bij binnenkomst moet je binnen no-time zorgen dat de jasjes en schoentjes uit zijn want het liefst rennen ze direct de ballenbak in.
  • Terwijl je de jasjes en schoentjes weer bij elkaar probeert te zoeken, moet je ook op zoek naar een tafeltje op een beetje strategische plek. Wel zo handig dat je de kids in de gaten kan houden en vanaf de speelplek ook een oogje kunt houden op je spullen.
  • Veel handiger is het natuurlijk als je een play-date hebt met vriendinnen en hun kids en je gewoon bij hun aan kunt schuiven.
  • Zo’n play-date klinkt leuk maar met kindjes onder de 4 jaar is dat niet veel meer dan allemaal los spelende kindjes, verspreid over de hele ruimte, met mama’s die hun best doen om een gesprek te voeren, onmogelijk want je luistert met een half oor omdat je toch je kind in de gaten wilt houden of je moet opspringen omdat je kind onderaan de glijbaan bungelt, vervolgens probeer je het gesprek weer op te pakken met ‘waar was ik ook alweer..’.
  • Oh ja, ergens tussendoor proberen we ook nog leuke kiekjes te schieten. Maar ook dat is eigenlijk onbegonnen werk.
  • Dus d gesprekken voeren we wel een keer met een borreltje en die foto´s komen wel een andere keer. Vandaag is het tijd voor de kindjes.
  • De cappuccino’s vliegen als warme broodjes over de toonbank.
  • De warme broodjes zelf trouwens ook, net als de patatjes, poffertjes en kannen ranja. Want hoe fijn is het om de kids uitgeput en met volle buikjes weer mee naar huis te kunnen nemen.
  • Kunnen ze thuis direct naar bed. Want stiekem is dat waarom al die ouders daar zitten met hun kinderen. Moe maken die handel 😉!
  • Zo eind van de ochtend, hoor je de één na de ander huilen. Niet omdat er iets ernstigs hoor, nee waarschijnlijk hebben ze hun teen gestoten aan een bal in de ballenbak of zijn ze head first van de glijbaan gestort.. wat niet helemaal de bedoeling was. Kortom, ze zijn MOE. Missie geslaagd.
  • Komt natuurlijk het moeilijkste van alles. Want hoe krijg je ze weer mee naar huis na een ochtend in dit speelparadijs. Daar zijn verschillende tactieken voor. Het ene kind loopt zonder problemen mee, de ander wordt gechanteerd met iets lekkers (super slecht maar vaak mijn tactiek) en soms moet het intens verdrietige mensje op de arm meegenomen worden. Gelukkig duurt het verdriet op die leeftijd niet heel lang. 
  • Eenmaal thuis liggen de kindjes uitgeteld op bed en mama gestrekt op de bank met Netflix aan.

Iedereen moe maar voldaan!

Lees ook Jody haar blog over de buitenspeeldag! of lees Sanne haar blog over peutersporten.


Muriël

Toen we tijdens mijn vorige zwangerschap hoorden dat we in verwachting waren van een meisje, wisten we bij wijze van dezelfde avond nog dat ze Vayèn zou gaan heten. Hoe anders was dat deze keer. Toen we hoorden dat het een jongetje was, moesten we hier in eerste instantie even aan wennen. Gek genoeg waren we er allebei van overtuigd dat óók onze tweede een meisje zou zijn. Maar ook toen we eenmaal gewend waren aan het feit dat we een zoon zouden krijgen, was het voor ons niet meteen duidelijk wat dan zijn naam moest worden.

We waren er uit!

Een jongensnaam was in mijn ogen véél moeilijker, en bovendien hadden we het onszelf niet al te makkelijk gemaakt door de naam van onze dochter. De namen moesten natuurlijk wel bij elkaar passen. Een Pim of Daan naast een Vayèn dat vond ik geen mooie combinatie. Uren zocht ik online naar inspiratie, en het duurde echt even voordat we besloten dat onze zoon Julian zou gaan heten.

Vanmorgen is onze zoon Julian geboren

Een vriendinnetje van mij was in januari uitgerekend en verwachtte ook een jongetje. In de week van haar uitgerekende datum droomde ik dat hun kindje Julian zou gaan heten. Stom toeval dacht ik, maar toch appte ik haar (toevallig op de dag voor haar bevalling) dat ik bang was dat we wel eens dezelfde naam konden hebben. “Vast niet, dat zou wel heel toevallig zijn”, was haar reactie. En vervolgens “Ik zal je vast gerust stellen, onze naam heeft meer dan vijf letters”. Oei… Ik heb natuurlijk niets laten merken, maar haar antwoord stelde me allesbehalve gerust. Maar anderzijds, ze had natuurlijk gelijk. Het zou wel héél toevallig zijn…

De volgende dag kreeg ik een berichtje met een foto van een prachtig kindje. “Vanmorgen om 6.30 is onze zoon Julian geboren……” Ooohh neeeee! Wat nu?!

Stof tot nadenken

Nog voordat ik mijn vriendin feliciteerde (sorry Nat!) belde ik mijn man. “Neeeee! Ze hebben onze naam!” Mijn vriend reageerde heerlijk nuchter en zei: “Het is een mooie naam, dus dat is niet gek.” Om te vervolgen met een betoog waarom dat onze keuze wat hem betreft niet zou beïnvloeden.

Voor mij was dat nog niet zo vanzelfsprekend. Hoewel mijn vriendinnetje niet in dezelfde plaats woont, en ik haar ook niet wekelijks spreek, voelt het ergens toch niet zo leuk dezelfde naam te kiezen. Stof tot nadenken dus…

Het geboortekaartje

Toen we een aantal dagen later het geboortekaartje ontvingen, viel ik zowat van mijn stoel. Ik had zélf een concept geboortekaartje gemaakt in Photoshop, maar het geboortekaartje dat wij van haar ontvingen was weliswaar in een andere kleur, maar leek er verder behoorlijk op. Zie foto’s!

Links, mijn eerste ontwerpje en rechts het geboortekaartje van mijn vriendin.

Wederom stom toeval, maar ik vond het niet leuk om én dezelfde naam én een lookalike kaartje te hebben! Diezelfde avond besloot ik in ieder geval een nieuw geboortekaartje te maken. En de naam? Die hebben we uiteindelijk gewoon gekozen, zonder te overleggen met mijn vriendin. Toen ik haar na de geboorte van Julian vroeg of ze het vervelend vond, en haar dit blog liet lezen, moest ze ontzettend lachen. En dat de naam en het (eerste) geboortekaartje zo op elkaar leken, getuigt volgens haar van goede smaak 😉!

Nadia

Al enige weken weten we dat er in mijn buik weer een “groot” kind groeit. Om de twee weken krijg ik een groei echo, en elke keer blijkt dat de baby aanzienlijk groter is dan andere baby’s met dezelfde termijn. Aangezien mijn bevalling de vorige keer een hel was en dat dit mogelijk te maken had met de grootte van onze dochter, heeft de gynaecoloog al halverwege deze zwangerschap aangegeven dat ik wat haar betreft via een keizersnede zou mogen bevallen.

Een opluchting!

En dat was in eerste instantie best een opluchting! Want ondanks dat een keizersnede écht geen pretje is én het herstel in de regel aanzienlijk langer duurt dan bij een natuurlijke bevalling, zie ik toch ook wat voordelen. Om te beginnen zullen ze me niet veel langer dan 40 weken laten doorlopen. En dat is een fijne gedachte, want (bijna) iedereen die (meer dan 40 weken) zwanger is geweest zal erkennen dat die laatste dagen toch wel wat zwaarder zijn. En ik kan me voorstellen dat dat deze zwangerschap nog wat meer het geval zal zijn, aangezien er ook een peuter rondloopt hier.
Een bijkomstig voordeel voor een control freak zoals ik, is dat je al geruime tijd voor de uiteindelijke datum weet wanneer je de kleine mag verwelkomen. En dat is toch best handig in verband met het regelen van oppas etc.

Nouja, dat dacht ik dus…

Een geplande keizersnede vanaf 39 weken

Want totdat ik bijna 37 weken zwanger was, was de geplande datum van de keizersnede ook voor mij een grote verrassing.

(Even off topic: Dit overigens tot groot ongeloof én ongenoegen van mijn vriendinnen, die me zelfs al uitdaagden een blog te schrijven: “De voordelen van het voorliegen van je vriendinnen over de datum van de geplande keizersnede”. Echt meiden, ik wist het echt nog niet!).

In principe wordt een keizersnede ingepland vanaf de 39e week van de zwangerschap, zo werd me verteld door de gynaecoloog. En laat mijn eigen gynaecoloog nou nét in mijn week 39 niet aan het werk zijn… Blijven er een aantal opties over: 1) De baby wordt al voor de 39 weken gehaald, 2) de baby wordt pas in week 40 gehaald, of 3) een andere gynaecoloog gaat de operatie doen.

De datum is eindelijk bekend!

Elk bezoekje aan de gynaecoloog vroeg ik om duidelijkheid, maar tot aan mijn laatste bezoek kreeg ik dit keer op keer niet. Tot aan… Betekent dat dat ik het nu wel weet? Ja, klopt!
En dat vind ik fijn, want nu kan het aftellen echt beginnen! Tegelijkertijd vind ik het lastig, want het wordt continu aan me gevraagd, en mijn vriend en ik hebben besloten de datum voor onszelf te houden. Natuurlijk mogen onze ouders, broertjes en schoonzusjes het (tegen die tijd) weten – al is het alleen al omdat we oppas nodig hebben 😉. Maar verder houden we het nog even geheim. Er mag nog wel iets een verrassing blijven toch 😊?!

Enne lieve vriendinnen en lieve lezers, op het moment dat de baby er is horen jullie het heus!

Nadia

Onlangs zat ik bij de verloskundige en raakte ik aan de klets met een andere zwangere. We waren beiden aan het wachten op de uitslag van de suikertest (en dat duurt wel even!) dus al snel hadden we het over van alles en nog wat: zwangerschapsklachten, geboortekaartjes, babykamers en ook over de kraamvisite. Ze vroeg me hoe wij de kraamvisite bij onze tweede zouden regelen. Misschien naïef, maar ik had hier nog niet echt over nagedacht. “Gewoon thuis, kraamvisite net zoals bij de eerste denk ik” was mijn antwoord. Ze bleef even stil en ik zag haar twijfelen of ze haar ervaringen met me zou delen en me van haar mening zou voorzien.

Na een aanmoediging van mijn kant vertelde ze dat ze uit ervaring sprak als ze zou zeggen dat kraamvisite bij een tweede kindje toch nét even iets anders is dan bij de eerste. En dat ze om die reden een babyborrel zou aanraden. Eerlijk is eerlijk, haar betoog bracht me behoorlijk aan het twijfelen.

Lees mee, en huiver 😉!

Dit zijn dus de ervaringen van de dame bij de verloskundige, maar ik kan me er eerlijk gezegd wel wat bij voorstellen. Bij een eerste staat je hele leven in het teken van dat eerste kindje. Je wilt dat kindje aan iedereen showen, en het maakt niet zo heel erg veel uit hoe laat de visite precies komt, en hoe lang ze blijven zitten. (Ok, uitzonderingen daargelaten. Er zijn altijd mensen die de kraametiquette niet kennen en véél te lang blijven plakken 😉). En bovendien, een ritme heb je toch nog niet. Maar na de geboorte van je tweede kindje, heb je er nou eenmaal nog één om rekening mee te houden. Wanneer de visite ’s avonds komt kun je er op rekenen dat ze het leuk vinden om ook de oudste nog even te zien (“Ahh, je houdt d’r nog wel even wakker toch?). Vervolgens besluit je misschien dat de oudste wel ietsje langer mag opblijven (het is tenslotte feest). Maar zo lang de visite er is, krijg je die vervolgens niet meer naar bed. Veel te gezellig beneden. Het zorgvuldig opgebouwde ritme van de afgelopen maanden ben je binnen no time kwijt.

Daarnaast wil je ook het gezinsleven door laten gaan en genoeg tijd besteden aan de oudste en leuke dingen doen als gezin. Maar met alle visite die graag langs wil komen, heb je alle avonden en weekenden zowat volgepland, en blijft er weinig quality time met het gezin over. OEPS. Klinkt best aannemelijk moet ik bekennen. Zo had ik er nog niet naar gekeken.

Kraamfeest?

Thuisgekomen besloot ik dit verhaal te delen met mijn man. Ook hij begon te twijfelen door dit verhaal. Natuurlijk lijkt het ons geweldig om ons kleine mannetje straks aan iedereen te showen, maar is het niet inderdaad verstandiger dat in één keer te doen? Zodat we niet wekenlang volgepland zitten met kraamvisite? We besloten de mogelijkheden, én de (in onze ogen) voor- en nadelen van een kraamborrel op een rijtje te zetten. Gewoon voor onszelf, omdat we simpelweg nog niet echt weten wat we zullen doen. Maar wellicht zit je in hetzelfde schuitje, en helpen onze overwegingen bij het maken van jouw keuze 😊!

Voordelen kraamfeest

  • Het belangrijkste voordeel in mijn ogen: Een kraamfeest plan je veelal pas na een aantal weken, dus je hebt tijd om de eerste weken lekker te genieten van je gezinnetje.
  • Je ontvangt al je visite in principe in één keer, dus niks geen agendastress. Dat is namelijk wel een dingetje geweest bij ons de vorige keer. Ik vond het maar wat leuk dat al die mensen de moeite wilden nemen ons meisje te bewonderen, en kon dus moeilijk nee zeggen. In de weekenden hadden we soms wel drie “shifts” visite. Dat sowieso nooit meer!
  • Organiseer je een borrel op locatie, heb je niet al die visite (en rommel) thuis. Nou valt de rommel waarschijnlijk wel mee als je de visite in niet al te grote groepen tegelijk laat komen, maar ik heb aardig wat (vriendinnen met) kleine kindjes in mijn omgeving. En tsjah, kleine kids maken nou eenmaal rommel.

Nadelen kraamfeest

  • Het allergrootste nadeel in mijn ogen: een kraamborrel kost véél geld! Natuurlijk kun je het zo duur maken als je zelf wilt en kun je kiezen voor een locatie waar je eventueel zelf de catering mag verzorgen om de kosten te drukken. Maar op dit moment heb ik nog wel zoiets van: als ik het doe, doe ik het goed! We hebben inmiddels contact gehad met verschillende locaties, en áls we voor een kraamborrel gaan, dan willen we een locatie met zowel binnen- als buitenmogelijkheid (want: midden in de zomer), met vermaak voor de (vele!) kinderen en het liefst met catering. Hoewel de prijzen behoorlijk uiteen lopen, moet je toch al gauw rekenen op een tientje per persoon. Verwacht je veel gasten, dan tikt dat dus aardig aan.
  • Ik ben een gezelligheidsdier en houd van mensen om me heen. Hoewel het me aan de ene kant heel erg lekker lijkt om de eerste weken vooral van mijn gezinnetje te kunnen genieten, lijkt het me ergens ook heel erg saai. Stiekem is het best wel leuk dat al die mensen de moeite en tijd nemen om je uk te komen bewonderen, toch?
  • Tijdens een babyborrel komen er veel mensen in een korte tijd, waardoor je waarschijnlijk niet met iedereen een persoonlijk gesprek kunt voeren.
  • Er zullen ook altijd nog mensen zijn die alsnog voor de borrel bij je langs willen komen (gezellig 😉), maar als je hierin zelf niet een duidelijke grens durft aan te geven (me!), doe je het eigenlijk dubbelop.

Wat een dilemma’s hé?! Mijn man en ik hebben er al een aantal keer samen over gehad, en hebben zelfs twee locaties in optie staan, maar tot op heden weten we niet zeker wat we gaan doen. Wat zijn jullie ervaringen? Heb je nog tips voor me?

Lees ook: Wat een nieuwe moeder niet zegt maar wel denkt over kraamvisite!

Lees ook: Geen beschuit, wel muisjes.

Nadia

Toen ik een aantal weken geleden mijn blog (Ja, ook wij hebben onze baby laten vallen) deelde in een Facebookgroep met heel veel mama’s waren de reacties overweldigend. Bijna iedereen heeft wel eens een ongelukje gehad met haar baby of kindje. Hieronder heb ik de zieligste, pijnlijkste en grappigste reacties op mijn blog gedeeld! (PS Geen van deze kinderen heeft er blijvende schade of een trauma aan opgelopen hoor!)

Heb jij je kindje ook wel eens per ongeluk laten vallen?

#1 Simone:

Mijn man was grappig aan het doen met onze zoon in zijn armen. Hij draaide zich maar had niet door dat het kozijn van de deur erg dichtbij was en klapte er zo met onze zoon tegenaan. Eindstand: zoon had een ei op zijn voorhoofd en papa heeft zich een paar dagen heel schuldig gevoeld. Gelukkig heeft onze zoon er niks aan overgehouden 💗.

#2 Chantal:

Mijn zoontje lag een keer in mijn bed te slapen terwijl ik in de woonkamer bezig was. Ik had een bedrekje aan mijn bed zodat hij er niet uit kon vallen. Op de één of andere manier (hij kon nog niet kruipen) is hij in zijn slaap helemaal naar het voeteneind gerold en daar achter het hekje langs van het bed gevallen. En als je dan als moeder denkt dat je je lesje geleerd hebt… Nee, een week later gebeurde precies hetzelfde nog een keer 🙈🙈.

#3 Kim:

Helaas wel.. Ooit m’n zoon in de Maxi-Cosi gehad en ik liep daar mee richting een winkel.
Toen ging ik door mijn enkel en viel op de grond waardoor mijn zoontje met Maxi-Cosi en al over de kop rolde! Gelukkig heeft de Maxi-Cosi de volledige klap opgevangen en m’n zoontje was aan het lachen, maar jeetje wat was ik geschrokken!

#4 Sara:

Mijn dochter is een keertje van mijn bed af gerold. Ze was pas ‘n maand oud en we waren in de veronderstelling dat ze niet kon rollen 😅😅. Conclusie: sommige kleintjes kunnen al behoorlijk snel rollen!! 👀.

#5 Tatiana:

Oh ik heb hem nog niet laten vallen maar het komt geregeld voor dat mijn zoontje zijn hoofd ergens tegenaan stoot. 🙈 Tijdens het in de auto zetten en met hem op de arm zijn hoofd tegen het deurkozijn getikt🙈.

#6 Roos:

Zo vaak… Maar één keer heb ik m’n zoontje in zijn Maxi-Cosi per ongeluk van de trap af gegooid vanwege een epilepsie aanval. Gelukkig zat hij vast en is er niks gebeurd… Maar ik voel me nog steeds schuldig als ik eraan denk… Ondanks dat ik er helemaal niets aan kon doen… 😔

#7 Noor:

Mijn vriend heeft onze zoon van de commode laten vallen.. Meneer kon ineens draaien. Maar zoonlief is een nu eenmaal een klunsje dus we laten de rest van de ongelukjes maar achterwege😅🤣.

#8 Sanne:

Mijn zoon is toen hij nog klein was uit een waterbed gelanceerd toen ik me omdraaide 😏.

#9 Juul:

Hier ook helaas.. 🙈 Mijn dochtertje was net 5 weken oud. 🤦🏼‍♀️ Ik was zóóó moe van de voedingen en de slapeloze nachten dat ik blij was dat we allebei even sliepen.. Helaas is ze tijdens het slapen van mij afgerold en op de grond gevallen. Ik was wel meteen alert en gelukkig was er niets aan de hand, maar wat voelde ik me waardeloos!! Ik kon alleen maar huilen😔. En maar denken dat ik de enige was, want kon me niet voorstellen dat er nog iemand zo’n fout kon maken. Maar ik ben blij te lezen dat ik niet alleen ben.

#10 Suzanne:

Mijn man heeft hem niet laten vallen maar wel met zijn hoofd tegen het plafond aan “gegooid”🤦🏼‍♀️. Het kind had de grootste lol😅.

#11 Danie:

Ik ben een keer van de trap gevallen met mijn dochtertje van toen 5 maanden oud. Gelukkig op zo’n manier gevallen dat ik alle klappen opving. Ze heeft geen één stoot gehad en eenmaal onderaan de trap kwam ze op mij terecht.. Ze is toen wel hééél erg geschrokken en ik natuurlijk ook 😱.

#12 Linda:

Mijn zoontje kon toen net staan en het was winter dus wilde hem een maillot onder zijn broek aan doen. Hij stond tussen mijn benen. Dus ik die maillot omhoog hijsen, valt hij voorover op zijn neus! 😳😮 Ik heb me heel slecht gevoeld.😅 Het zag er trouwens wel hilarisch uit 🤣.

#13 Natasja:

Yess, ik ben zo blij dat we dit bespreekbaar kunnen maken onder elkaar want geen enkele moeder geeft graag toe een ‘onoplettend momentje’ te hebben.

#14 Milou:

Het ergste wat me is overkomen.. Mijn zoontje was een maand of acht en ik had hem voorop de fiets in het stoeltje. Ik wil mijn drie jaar oude dochtertje achterop de fiets tillen en op de één of andere manier bleef haar been haken. De fiets viel om met mijn zoontje in het stoeltje. Hij maakte een harde klap met zijn hoofdje op de stoep. 😭 Gelijk naar het ziekenhuis waar foto’s werden gemaakt om te kijken of hij geen schedelbreuk had. Nou wat voelde ik me een potje ellendig zeg. De helft van z’n hoofdje was opgezwollen van de klap 💔.

#15 Marloes:

Ik zet mijn zoontje wel eens bij mij op de nek, dat vindt hij prachtig! Maar toen wilde ik dit keer bij mijn buurvrouw in huis doen. Je raad het al, haar plafond was net iets lager dan bij mij waardoor hij zijn hoofd stootte 😶.

#16 Claudia:

Ik wilde mijn oudste dochter (destijds 7 maanden oud) op haar buik op de grond leggen zodat ze kon tijgeren/kruipen/spelen. Net 15 cm boven de grond gaat ze naar voren hangen. Boem, voorhoofd op de grond.. Meteen een grote bult.

 

Gelukkig leren we over het algemeen van onze fouten en zal het niet snel een tweede keer gebeuren (of een derde of vierde keer in sommige gevallen).

PS Goed om te weten, met al deze kindjes is het gelukkig goed afgelopen. :).

Irene

 

Dat de bevalling van mijn dochter geen pretje was, daar heb ik nooit een geheim van gemaakt. Maar één van de redenen waarom die bevalling een hel was heb ik niet eerder met jullie gedeeld. In de biechtstoel dus…

Vayèn paste er simpelweg niet door. Vayèn was nogal een flinke baby. Hoe groot dan? Nou houd je vast. Ze woog 4685 gram en was 53 cm lang. En dat is voor een meisje aanzienlijk groter dan gemiddeld.

Lees ook: Bevallingsverhaal Nadia deel 1
Lees ook: Bevallingsverhaal Nadia deel 2

Zo, dat is er uit!

Direct na de keizersnede zeiden de artsen dat ze niet verwacht hadden dat er zo’n grote baby in mijn buik zat. Ook de verloskundigen hebben tijdens de controles nooit gezien dat Vayèn groter was dan gemiddeld. Sterker nog: tot ongeveer driekwart van mijn zwangerschap is mij verteld dat mijn baby aan de kleine kant zou zijn.

Hollands welvaren

In het ziekenhuis kwam de één na de andere arts en specialist kijken naar Vayèn, want jeetje, zo’n grote baby zagen ze toch niet dagelijks. En hoe meer er grappen werden gemaakt over “Hollands Welvaren” en “heerlijke babyvetten”, hoe minder leuk ik het vond.

Niks maatje 50

Ik had schattige babykleertjes mee in maatje 50, die al direct bij de geboorte te klein waren. Natuurlijk had ik ook maat 56 bij me, dus de baby had echt wel passende kleertjes, maar leuk vond ik het allerminst. Ik had me verheugd op een schattig klein baby’tje, en nu zat ik met een halve peuter in mijn handen. Oké, ik overdrijf nu heus, maar het was echt even schakelen.

Die opmerkingen, aargh!!

En ook na mijn tijd in het ziekenhuis, terwijl ik mezelf er steeds aan herinnerde dat ik “lekker veel baby had om van te houden”, bleven de opmerkingen komen:

Kraamhulp: “Ik weet niet of de weegschaal dat aan kan hoor. En mijn armen. Ha ha ha.”
Kassamedewerker: tijdens mijn eerste bezoekje aan supermarkt: “Jeeeeetje, wat een reus zeg.”
Osteopaat: “Lekkere kleine buddha.”
Kraamvisite A: “Poeh, ze is echt wel zwaar hoor.”
Kraamvisite B: “Ach, jullie zijn allebei ook niet klein he, wat had je dan verwacht?”
Kraamvisite C: “Dat is gewoon dubbel zo zwaar als de baby van vriendin X. Heavy!”

Lees ook: 8 x  wat je niet moet zeggen tegen een new-mom

Zwangerschapssuiker

Waar ik ook kwam, of wie er ook kwam, continu werd er ingepeperd dat Vayèn wel erg groot was. Bij het consultatiebureau zat Vayèn ruim boven de “normale” curves in de grafiek, en de verpleegkundige vroeg me of ik geen zwangerschapssuiker had gehad. Zwangerschapswattes? Ik had er werkelijk nog nooit van gehoord, laat staan dat ik er op getest was.

Zwangerschapssuiker is een ander woord voor zwangerschapsdiabetes, en gezien de grootte van Vayèn is het waarschijnlijk dat ik dat inderdaad gehad heb. Reden te meer om hier bij een volgende zwangerschap erg alert op te zijn.

(te) Hoge suikerwaarden

Vanaf vroeg in mijn tweede zwangerschap worden mijn suikerwaarden dan ook scherp in de gaten gehouden. En vanaf het begin van de zwangerschap, zijn deze aan de hoge kant. Dit bevestigt voor mij des te meer dat ik tijdens de zwangerschap van Vayèn inderdaad zwangerschapsdiabetes heb gehad. Ik  ben boos geweest, dat ik er niet op getest ben. Want dan had er misschien iets aan gedaan kunnen worden, of hadden ze me niet tot 41 weken laten doorlopen en was de bevalling daardoor heel anders verlopen.

Inmiddels heb ik me er bij neergelegd (ik kan het toch niet meer veranderen), en ben ik blij dat mijn suikerwaarden nu wel goed in de gaten worden gehouden. De gynaecoloog heeft al aangegeven dat het zeer waarschijnlijk is dat ook deze baby aan de grote kant zal zijn, dus kleertjes in maatje 50 die koop ik nu maar niet.

Zijn er meer moeders hier met grote baby’s? Moesten jullie er ook aan wennen? En wat zijn jullie ervaringen?

Nadia

Wist je dat in 2018…

  • Dit de top 5 meest gelezen blogs is:
    • Matching zwembroeken voor vader en zoon
    • Droomvacature! Moeder-huisvrouw-en-carrieretijger-in-1
    • De bevalling van een ander
    • Review: wat is de beste tuitbeker
    • Ja, ook wij hebben onze baby laten vallen
  • Nadia de Droomvacature! schreef. En dit blog was in één woord: RAAK. Ze wist op een hilarische manier te beschrijven hoe lastig het soms is om alle ballen als mama omhoog te houden.
  • We met het team van Druif & Spruit een citytrip hebben gemaakt naar Lissabon. Geen ‘zakenreis’ hoor. Nee, gewoon ladies-only zonder kids. Shoppen, eten, wijntjes en slapennnnn. Wanneer gaan we weer?

  • De best gelezen blog van Muriël ‘de bevalling van een ander’ is. En dat ze dit blog binnen 2 minuten schreef toen ze zelf in spanning zat te wachten tijdens de bevalling van één van haar vriendinnen.
  • We door Olvarit zijn uitgenodigd om te zien hoe potjes babyvoeding gemaakt worden. Noem ons loedermoeders of niet maar wij geven onze kids zo nu en dan gewoon potjes (soms vaker dan dat). En guess what… ze zijn mega gezond (dit hebben we met onze eigen ogen gezien)!

  • Het blog van Jody met de leukste activiteiten voor Nationale buitenspeeldag een schot in de roos was. Niemand anders dan zij had dit kunnen schrijven, met haar drie kids is ze een kei in het verzinnen van spelletjes en activiteiten.
  • Er vier van onze kids één jaar zijn geworden. Prima voer voor wat blogs natuurlijk want wát een crime zijn die verjaardagen. Groot, klein, thuis, uit en met welke cadeaus… we schreven het allemaal voor jullie op.
  • De cijfers van Google Analytics omhoog schoten nadat Sanne een blog schreef over matching zwembroeken voor vader en zoon. Het meest grappige is nog dat haar eigen vriend en zoon zelf NIET eens matchende zwembroeken hebben. Sanne, dit kan echt niet!
  • Irene, dapper als ze is, in haar blog durfde toe te geven dat haar kleine meid was gevallen. En WOW wat een reacties volgden er! Ze was duidelijk niet de enige die dit overkomen was.
  • We ons 1 jarig jubileum hebben gevierd! Hoera! En natuurlijk ook met jullie… een week lang mochten we de leukste cadeaus weggeven. Bedankt voor de leuke samenwerkingen Musthave party, Orpheus, Wooncadeau, Thermen Bussloo, Apenheul, Bij_na en de Julianatoren.
  • En we hebben het uiteraard met ‘het team’ gevierd in een super slechte escape room (niet blog waardig, sorry!) maar wel met een heerlijk etentje en veel wijntjes!
  • Er ‘eindelijk’ weer een baby aan komt in het Druif & Spruit team. Het werd tijd! Dus dank… Nadia. We kunnen niet wachten op jullie volgende spruit!

  • We dit jaar ook maar eens bedacht hebben om 1x in de maand op woensdag te meeten met al onze kinderen. Uh jaaaa… ik weet nog niet of we daar nou allemaal zo enthousiast van worden. Best een chaos zoveel kids en mama’s bij elkaar.

  • We nog steeds elke eerste vrijdag van de maand afspreken zonder kids en zonder mannen.
  • Oké één keer mochten de mannen mee, ergens aan het einde van het jaar. Tja ze zijn immers onze stille kracht. Achter elke bloggende vrouw staat een… man of zoiets.

Bedankt lieve volgers voor dit mooie blog jaar!

Muriël

Omdat wij Nederlanders houden van lijstjes en feitjes, zet ik de 10 leukste, verbazingwekkendste, bijzonderste, verdrietigste en grappigste kerstfeitjes voor je op een rij. Enjoy!

  1. Er worden in Nederland met kerst meer cadeautjes gegeven dan op 5 december (emerce.nl).
  2. Maar bij gezinnen met jonge kinderen legt de Kerstman het nog altijd af tegen Sinterklaas (Adformatie).
  3. Van alle Europeanen zijn Nederlanders het gierigst wat betreft kerst. Wij geven gemiddeld zo’n € 25,- per kerstcadeau uit (Famme).
  4. Houd je van veel en/of grote kerstcadeaus? Verhuis dan naar Engeland! Daar wordt gemiddeld zo’n 530 euro per huishouden besteed aan kerstcadeaus. Dat is het hoogste bedrag van Europa (Famme).
  5. Een gemiddelde Nederlander geeft € 108,- uit aan het kerstdiner (AD.nl).
  6. Schijnbaar wordt tijdens de kerstdagen zelf nog massaal last-minute inkopen gedaan. Meer dan de helft van de Nederlandse supermarkten is geopend op tweede kerstdag (AD.nl).
  7. Negen maanden na kerst worden de meeste baby’s geboren. Niet persé omdat we tijdens de feestdagen meer seksen, maar vooral omdat we vaker anticonceptie vergeten. Door de alcohol waarschijnlijk. (Quest)
  8. Volgens de data van Facebook zijn de twee weken voor de kerst de meest populaire weken om een relatie te verbreken (Facebook meldt daarentegen ook dat er tijdens de kerstdagen de minste break ups zijn) (Nu.nl)
  9. Gemiddeld komen we ongeveer een halve kilo aan tijdens de feestdagen. Valt best mee toch?! (Femmegym.nl)
  10. Een kwart van de Nederlanders voelt zich eenzaam tijdens de feestdagen (AD.nl).

Elke eerste vrijdag van de maand hebben we meidenavond, en al twee keer moest ik mijn hele trucendoos open trekken om de meiden ervan te overtuigen dat ‘het geen alcohol willen drinken’ niets te maken had met een eventuele zwangerschap. “Ik was toch aan de beurt om te bobben?” en “Nee dank je, ik ben weer aan het lijnen” (om vervolgens de hele avond te balen van alle lekkere hapjes die besteld werden, die ik dus ook niet kon nemen om mijn leugentje in stand te houden).

Niet langer liegen

Toen vorige maand de meidenavond weer in aantocht was, én we datzelfde weekend het 1-jarig jubileum van Druif & Spruit zouden vieren (escape room en een hapje eten in Utrecht) besloot ik het blijde nieuws maar te delen. Want nóg twee avonden mezelf pijnigen, door al het lekkers op tafel aan me voorbij te laten gaan, onder het mom van “ik ben aan de lijn”, daar had ik niet zo’n zin in.

Lees ook: Originele zwangerschapsaankondigingen

Mini escaperoom

Maar zoals ik in een eerder blog al schreef, is het binnen onze groep haast traditie om de zwangerschap op een originele manier kenbaar te maken. Daar moest ik dus even wat op verzinnen. Aangezien we het aankomende weekend een escape room zouden gaan doen, besloot ik de meiden alvast een opwarmertje te geven.

Ik maakte mijn eigen mini escaperoom met daarin verschillende puzzels. De oplossing van elke puzzel was een cijfer, en met de oplossingen van alle puzzels samen (cijfercombinatie) kon een envelop met slotje worden geopend. In de envelop had ik de foto’s van de eerste echo gedaan. Het complete pakketje liet ik in de week voorafgaand aan de meidenavond bezorgen bij Muriël thuis. En meteen was de chaos compleet. Muriël gooide een foto van het pakketje met begeleidende brief in de groepsapp…. en de groepsapp ging los! De verdenkingen schoten alle kanten op (en daar hielp ik natuurlijk graag een handje aan mee).

Een (geloof me KLEIN) deel van het WhatsApp gesprek over dit pakketje

Pokerface

Toen het dan eindelijk vrijdag was, en we het pakketje mochten openen, heb ik het spel natuurlijk zo goed mogelijk meegespeeld. Natuurlijk moedigde ik Muriël aan de doos te pakken, de brief voor te lezen en zo snel mogelijk te beginnen. Enthousiast zocht ik mee naar oplossingen en af en toe mopperde ik mee over een “te moeilijk” onderdeel. Het enige wat ik niet hoefde te faken was mijn lichte nervositeit. Waar de meiden vol adrenaline zaten om de oplossingen te achterhalen, klopte mijn hart waarschijnlijk het hardst van allemaal, omdat ik bijna mijn leuke nieuwtje mocht delen!

   

Net binnen de tijd wisten de meiden de cijfercode te kraken en werd het pakketje geopend.
Tadaaaaa!! Er is een nieuwe Druif & Spruit baby onderweg 😊! Te leuk om hun reactie te zien na het openen van het pakketje.

P.S. Zelf ook je zwangerschap aankondigen via een “escape room”?

Lijkt veel werk, maar het valt reuze mee. Via een online tool maakte ik een woordzoeker met woorden die op onze groep van toepassing zijn (vijf minuutjes werk). In Word typte ik een boodschap in geheimschrift, via het voor iedereen beschikbare lettertype Wingdings (2 minuten werk). Een derde puzzel maakte ik met een foto van ons vijven (5 minuutjes werk) en om verwarring te zaaien voegde ik een aantal QR codes toe, zo van het internet geplukt (1 minuut). Tot slot typte ik een begeleidende brief, en stopte de echo’s in een envelop met cijfercode. In totaal max een half uurtje werk. En, succes gegarandeerd!

Nadia

Hoewel onze dochter haar portie de afgelopen weken eigenlijk al gehad had (met een dubbele oorontsteking, hoge koorts van de 14-maanden-prikjes en al weken verkouden) stond de volgende ziekte alweer om de hoek. Vlekje na vlekje verscheen op haar gave huidje en al na twee nachten zat ze compleet onder de bulten. WTF? WATERPOKKEN! Hé getver… dat kan er ook nog wel bij.

Niet mokken, het zijn maar pokken.

Van veel medemoeders hoorde ik horrorverhalen over de waterpokken en hoe ziek hun kindjes daarvan werden. Echt super sneu! Ook wilde veel van hen stiekem maar wat graag langskomen met hun kroost “omdat je het dan maar hebt gehad”. Wat ik overigens heel goed begrijp want nu ze nog klein zijn hebben ze het minder door dan als ze bijvoorbeeld de vier gepasseerd zijn. Ook op social media werden, na mijn vraag over waterpokken, de kriebelende uitstulpsels uitgebreid omschreven en werden foto’s van al die pokjes gedeeld om er zeker van te zijn dat het niet iets anders was.

De bulten werden groter en roder en ik Googlede er op los. Wat zijn waterpokken nou eigenlijk en belangrijker nog, wat kun je er tegen doen?

Feitjes op thuisarts.nl:

  • Helaas, bijna elk kind krijgt een keer waterpokken (varicella-zostervirus)
  • Je kind krijgt vlekjes, blaasjes en korstjes over het hele lichaam, ook in de mond en tussen het haar (en dat is echt zielig!)
  • Er is geen medicijn dat waterpokken sneller kan laten genezen
  • Zinkzalf helpt tegen de jeuk
  • Je kind mag naar school of het kinderdagverblijf tenzij het koorts heeft
  • Het gaat vanzelf over, echt waar
  • Binnen 10 dagen is je kindje weer beter

Thuisarts.nl

Verder las ik verschillende verhalen van experts en ervaringsdeskundigen. Waterpokken zijn dus echt mega besmettelijk. Al vanaf twee dagen voordat er bultjes verschijnen en totdat de meeste blaasjes korstjes hebben kun je dus iemand besmetten. Je kindje is besmet ongeveer tien dagen tot drie weken voordat hij ook echt ziek wordt. 95% van de mensen hebben waterpokken gehad. We hebben meteen een rondje gebeld naar de mensen die in haar buurt waren geweest. Opa’s, oma’s en een zwangere vriendin. Stel je voor dat je het nog nooit gehad hebt! Loop je daar ook met je hele lijf vol bulten. Zeker voor zwangere is het van belang te weten of je al eens besmet bent geweest. Ben je dat niet dan kan het namelijk best gevaarlijk zijn. Gelukkig heeft iedereen, uit onze omgeving, vroeger de waterpokken gehad. Geen paniek dus!

Tip van mij: (of eigenlijk van oma weet raad:) )

Wij hebben avond na avond een heerlijk, niet te warm, havermoutbadje voor ons pokkenmeisje gemaakt. We lazen op internet namelijk dat door het havermout de pokjes en wondjes sneller indrogen en hierdoor de jeuk verzacht wordt. We hebben een oude panty gevuld met havermout en deze in bad gelegd toen we hem lieten vollopen. Hiermee hebben we haar van top tot teen ingezeept en niet afgespoeld. Alleen droogdeppen is voldoende.

Oma weet raad

Ook hebben we KidsClin gekocht. KidsClin heeft een natuurlijke bacterieblokker en helpt voorkomen dat de open(gekrabde) blaasjes gaan ontsteken. Dit voorkomt littekens. We hebben wel degelijk het idee dat ze hierdoor snel is opgeknapt.

En weer door…

Wij zijn er gelukkig alweer doorheen en ik ben blij dat het ergste haar bespaard is gebleven. Voor iedereen die nog moet, hang in there, het duurt maar tien dagen! Enne… niet mokken, het zijn maar waterpokken :)

Meer informatie?

Irene