Omdat mijn dochter bij de geboorte een vrij grote baby was en achteraf vermoed wordt dat ik zwangerschapsdiabetes heb gehad, worden mijn suikerwaardes tijdens deze zwangerschap extra goed in de gaten gehouden. Alle keren dat ik werd geprikt waren mijn waarden aan de hoge kant, dus toen ik zo’n 24 weken zwanger was, mocht ik me melden bij de verloskundige voor “de beruchte suikertest”.

Lees ook mijn blog: Oh my! Een baby van bijna 5 kilo!

De suikertest: pure horror?

Vooraf zag ik hier behoorlijk tegen op, want niet alleen vriendinnen die de test al eens gedaan hadden vertelden me dat het niet bepaald een pretje was, maar ook tijdens een eerdere controle sprak ik een aantal dames die op dat moment aan het wachten waren op de uitslag van de suikertest. Het ene verhaal was nog erger dan het ander. Zo zou je een megasmerig drankje moeten drinken, zou je hier kotsmisselijk van worden, en dat terwijl je nog geen slokje water zou mogen nemen om de misselijkheid te verhelpen. O, joy. Je begrijpt dat ik niet kon wachten…

Water met 75% suiker

Enkele weken geleden was het dus zo ver. Om 8 uur moest ik me nuchter melden bij de verloskundige. En waar ik normaal gesproken altijd pas laat (lees: op werk) ontbijt, had ik nu vanaf het moment dat ik wakker werd natúúrlijk al ontzettende honger (iets met tussen de oren ofzo 😉). Maar goed, zonder ook maar een slokje water op meldde ik me bij de balie. Na een paar minuutjes wachten werd ik geroepen en stapte ik een kamertje binnen, waar “het zou gaan gebeuren”. Eerst werd mijn “nuchtere” bloedsuikerspiegel gemeten. Een score van 5.1, dat was prima vertelde de verloskundige me. Vervolgens werd er een plastic bekertje voor mijn neus gezet (tot aan de rand toe  gevuld!) met daarin een substantie bestaande uit water en 75% suiker.

Een megasmerig suikerdrankje!

De laborante vertelde me dat de meeste vrouwen het ontzettend vies vinden, en dat het behoorlijk zoet is. Nou ben ik op zich best gek op zoet (een blikje cola gaat er ’s ochtends – niet tijdens de zwangerschap natuurlijk – best prima in), dus kom maar op!
En? Was het echt zo erg? Ik kan er veel over schrijven, maar houd het vooral kort. Het drankje is inderdaad echt megasmerig. Maar eerlijk is eerlijk, een paar grote slokken en leeg is ’t bekertje. Dus eigenlijk viel dat me nog wel mee. Of was het omdat ik me had voorbereid op het ergste?

Twee uur later…

Ik werd terug de wachtkamer ingestuurd en moest daar inderdaad twee uur stil zitten. Buiten even een frisse neus halen of een rondje lopen wordt sterk afgeraden, want daarmee zou je de suikerverbranding beïnvloeden. Ok, stilzitten dus… Gelukkig had ik de laptop meegenomen en kon ik even aan het werk. Tussendoor werd er wat gekletst met “lotgenoten”, en de tijd vloog voorbij. Ruim twee uur later werd ik opnieuw het kamertje van de laborante ingeroepen, en werden mijn waarden opnieuw getest.

De laborante vertelde dat een waarde van 7.7 of hoger zou betekenen dat ik zwangerschapssuiker zou hebben. In dat geval zou ik worden doorgestuurd naar een diëtiste uit het ziekenhuis. Ik hoefde me volgens haar nog niet al te veel zorgen te maken, want dit is slechts het geval bij zo’n 20% van de vrouwen die getest worden op suiker.

Ze drukte de naald opnieuw in mijn vinger, en na een paar seconden was de waarde af te lezen in het scherm: 7.6. Lekker dan. Niet dat ik graag naar een diëtist zou willen hoor, en dat ik zin zou hebben in die hele medische molen, maar dit voelde toch een beetje als een 5.4 halen op de middelbare school.

Wat nu?

De verloskundige vertelde me dat mijn lichaam de suiker tijdens mijn zwangerschap misschien iets langzamer afbreekt dan normaal gesproken, maar dat er geen reden tot paniek was. Ik hoefde niet doorgestuurd te worden naar de diabetesverloskundige en/of diëtiste. Wel moest ik (net als elke zwangere) proberen zo gezond mogelijk te eten, en zo weinig mogelijk suikers in te nemen en koolhydraten moesten goed over de dag worden verspreid.

Met een dubbel gevoel ging ik naar huis. Enerzijds vol twijfels en onzekerheid, want het voelt toch alsof mijn lichaam het nét niet goed genoeg doet. Anderzijds opgelucht, want een heel streng dieet blijft me (voorlopig) bespaard (de gynaecoloog zei dat ik wellicht op korte termijn de suikertest opnieuw moet doen). En bovendien krijg ik elke drie weken een groeiecho, dus kan ik ons mannetje extra vaak bewonderen. Iets met positive thinking ofzo 😉!

Nadia