Na een rondje gissen bij vriendinnen weet ik dat ik niet de enige ben. (lees ook nadia’s verhaal) Ja, ook mijn baby’tje is ergens vanaf gevallen. Veel van de ondervraagde dames is het overkomen, tijdens een onbewaakt moment kukelde hun kleintje van de commode, het bed of de bank. De mijne viel uit een elektrisch wipstoeltje. Inmiddels zijn we bijna een jaar verder en kan ik concluderen dat ze hier gelukkig geen blijvende schade aan heeft overgehouden (al doet ze af en toe wel erg maf :)) en durf ik er dus best over te schrijven.

Het was een heerlijk warme dag geweest, die vrijdag begin augustus. Dit weet ik nog omdat ik voor het eerst na mijn bevalling weer uit ging met de meiden. Onze dochter Hanna was vijf weken oud. Veel meer dan haar ogen openen en op d’r rug liggen kon ze nog niet dus het gave wipstoeltje dat we voor haar hadden gekocht (lees m’n all time favorites blog) werd gebruikt als een soort mandje, zonder de extra riempjes vast te doen. HEEEEEEEEL naïef weten we nu. Maar op dat moment dachten we er nooit aan dat ze eruit kon vallen.

Die avond, na de nodige cocktails (eigenlijk was het er maar één hoor, want na negen maanden zwangerschap was dat al genoeg) werd ik rond elf uur gebeld door mijn man. “Ehhhmm niet schrikken hoor, maar Hanna is uit het stoeltje gevallen. Ik stond in de keuken een fles te maken en ineens lag ze te huilen op de grond…..”

WAT??? Oké, rustig blijven. “Is ze wakker en actief? Niet knock-out gegaan? Huilde ze direct? Heb je de huisartsenpost al gebeld? Mijn man was erg geschrokken maar het leek met Hanna (in tegenstelling tot papa) wel goed te gaan gelukkig. Toch hebben we de dokterspost gebeld en die wilde dat we even langs kwamen. Onderweg naar het ziekenhuis heeft mijn man mij opgepikt uit het café.

We werden snel geholpen in het ziekenhuis maar omdat Hanna nog maar vijf weken oud was wilde ze haar graag een nachtje houden ter observatie. Er mocht maar één ouder blijven. Dat werd ik. Mijn man ging terug naar huis om wat spullen in te pakken en Hanna en ik maakten ons op voor de nacht. Iedere twee uur werd ze even gecheckt om vast te stellen dat ze geen hersenschudding had. De volgende ochtend, nadat de kinderarts haar nogmaals onderzocht had mochten we weer naar huis.

Gelukkig is het helemaal goed gekomen met Hanna, en met papa en mama. Waarom ik zeg, WE hebben ons kind laten vallen, terwijl ik er eigenlijk niet bij was? Het had mij ook kunnen gebeuren want we gebruikten beiden wel eens het stoeltje zonder riempjes om haar even in te leggen. Wel zo eerlijk dus.

Is dit jou ook wel eens gebeurd? Biecht hieronder als je durft.

Irene
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *