Lees hier alle blogs van Nadia

Onlangs zat ik bij de verloskundige en raakte ik aan de klets met een andere zwangere. We waren beiden aan het wachten op de uitslag van de suikertest (en dat duurt wel even!) dus al snel hadden we het over van alles en nog wat: zwangerschapsklachten, geboortekaartjes, babykamers en ook over de kraamvisite. Ze vroeg me hoe wij de kraamvisite bij onze tweede zouden regelen. Misschien naïef, maar ik had hier nog niet echt over nagedacht. “Gewoon thuis, kraamvisite net zoals bij de eerste denk ik” was mijn antwoord. Ze bleef even stil en ik zag haar twijfelen of ze haar ervaringen met me zou delen en me van haar mening zou voorzien.

Na een aanmoediging van mijn kant vertelde ze dat ze uit ervaring sprak als ze zou zeggen dat kraamvisite bij een tweede kindje toch nét even iets anders is dan bij de eerste. En dat ze om die reden een babyborrel zou aanraden. Eerlijk is eerlijk, haar betoog bracht me behoorlijk aan het twijfelen.

Lees mee, en huiver 😉!

Dit zijn dus de ervaringen van de dame bij de verloskundige, maar ik kan me er eerlijk gezegd wel wat bij voorstellen. Bij een eerste staat je hele leven in het teken van dat eerste kindje. Je wilt dat kindje aan iedereen showen, en het maakt niet zo heel erg veel uit hoe laat de visite precies komt, en hoe lang ze blijven zitten. (Ok, uitzonderingen daargelaten. Er zijn altijd mensen die de kraametiquette niet kennen en véél te lang blijven plakken 😉). En bovendien, een ritme heb je toch nog niet. Maar na de geboorte van je tweede kindje, heb je er nou eenmaal nog één om rekening mee te houden. Wanneer de visite ’s avonds komt kun je er op rekenen dat ze het leuk vinden om ook de oudste nog even te zien (“Ahh, je houdt d’r nog wel even wakker toch?). Vervolgens besluit je misschien dat de oudste wel ietsje langer mag opblijven (het is tenslotte feest). Maar zo lang de visite er is, krijg je die vervolgens niet meer naar bed. Veel te gezellig beneden. Het zorgvuldig opgebouwde ritme van de afgelopen maanden ben je binnen no time kwijt.

Daarnaast wil je ook het gezinsleven door laten gaan en genoeg tijd besteden aan de oudste en leuke dingen doen als gezin. Maar met alle visite die graag langs wil komen, heb je alle avonden en weekenden zowat volgepland, en blijft er weinig quality time met het gezin over. OEPS. Klinkt best aannemelijk moet ik bekennen. Zo had ik er nog niet naar gekeken.

Kraamfeest?

Thuisgekomen besloot ik dit verhaal te delen met mijn man. Ook hij begon te twijfelen door dit verhaal. Natuurlijk lijkt het ons geweldig om ons kleine mannetje straks aan iedereen te showen, maar is het niet inderdaad verstandiger dat in één keer te doen? Zodat we niet wekenlang volgepland zitten met kraamvisite? We besloten de mogelijkheden, én de (in onze ogen) voor- en nadelen van een kraamborrel op een rijtje te zetten. Gewoon voor onszelf, omdat we simpelweg nog niet echt weten wat we zullen doen. Maar wellicht zit je in hetzelfde schuitje, en helpen onze overwegingen bij het maken van jouw keuze 😊!

Voordelen kraamfeest

  • Het belangrijkste voordeel in mijn ogen: Een kraamfeest plan je veelal pas na een aantal weken, dus je hebt tijd om de eerste weken lekker te genieten van je gezinnetje.
  • Je ontvangt al je visite in principe in één keer, dus niks geen agendastress. Dat is namelijk wel een dingetje geweest bij ons de vorige keer. Ik vond het maar wat leuk dat al die mensen de moeite wilden nemen ons meisje te bewonderen, en kon dus moeilijk nee zeggen. In de weekenden hadden we soms wel drie “shifts” visite. Dat sowieso nooit meer!
  • Organiseer je een borrel op locatie, heb je niet al die visite (en rommel) thuis. Nou valt de rommel waarschijnlijk wel mee als je de visite in niet al te grote groepen tegelijk laat komen, maar ik heb aardig wat (vriendinnen met) kleine kindjes in mijn omgeving. En tsjah, kleine kids maken nou eenmaal rommel.

Nadelen kraamfeest

  • Het allergrootste nadeel in mijn ogen: een kraamborrel kost véél geld! Natuurlijk kun je het zo duur maken als je zelf wilt en kun je kiezen voor een locatie waar je eventueel zelf de catering mag verzorgen om de kosten te drukken. Maar op dit moment heb ik nog wel zoiets van: als ik het doe, doe ik het goed! We hebben inmiddels contact gehad met verschillende locaties, en áls we voor een kraamborrel gaan, dan willen we een locatie met zowel binnen- als buitenmogelijkheid (want: midden in de zomer), met vermaak voor de (vele!) kinderen en het liefst met catering. Hoewel de prijzen behoorlijk uiteen lopen, moet je toch al gauw rekenen op een tientje per persoon. Verwacht je veel gasten, dan tikt dat dus aardig aan.
  • Ik ben een gezelligheidsdier en houd van mensen om me heen. Hoewel het me aan de ene kant heel erg lekker lijkt om de eerste weken vooral van mijn gezinnetje te kunnen genieten, lijkt het me ergens ook heel erg saai. Stiekem is het best wel leuk dat al die mensen de moeite en tijd nemen om je uk te komen bewonderen, toch?
  • Tijdens een babyborrel komen er veel mensen in een korte tijd, waardoor je waarschijnlijk niet met iedereen een persoonlijk gesprek kunt voeren.
  • Er zullen ook altijd nog mensen zijn die alsnog voor de borrel bij je langs willen komen (gezellig 😉), maar als je hierin zelf niet een duidelijke grens durft aan te geven (me!), doe je het eigenlijk dubbelop.

Wat een dilemma’s hé?! Mijn man en ik hebben er al een aantal keer samen over gehad, en hebben zelfs twee locaties in optie staan, maar tot op heden weten we niet zeker wat we gaan doen. Wat zijn jullie ervaringen? Heb je nog tips voor me?

Lees ook: Wat een nieuwe moeder niet zegt maar wel denkt over kraamvisite!

Lees ook: Geen beschuit, wel muisjes.

Nadia

Omdat mijn dochter bij de geboorte een vrij grote baby was en achteraf vermoed wordt dat ik zwangerschapsdiabetes heb gehad, worden mijn suikerwaardes tijdens deze zwangerschap extra goed in de gaten gehouden. Alle keren dat ik werd geprikt waren mijn waarden aan de hoge kant, dus toen ik zo’n 24 weken zwanger was, mocht ik me melden bij de verloskundige voor “de beruchte suikertest”.

Lees ook mijn blog: Oh my! Een baby van bijna 5 kilo!

De suikertest: pure horror?

Vooraf zag ik hier behoorlijk tegen op, want niet alleen vriendinnen die de test al eens gedaan hadden vertelden me dat het niet bepaald een pretje was, maar ook tijdens een eerdere controle sprak ik een aantal dames die op dat moment aan het wachten waren op de uitslag van de suikertest. Het ene verhaal was nog erger dan het ander. Zo zou je een megasmerig drankje moeten drinken, zou je hier kotsmisselijk van worden, en dat terwijl je nog geen slokje water zou mogen nemen om de misselijkheid te verhelpen. O, joy. Je begrijpt dat ik niet kon wachten…

Water met 75% suiker

Enkele weken geleden was het dus zo ver. Om 8 uur moest ik me nuchter melden bij de verloskundige. En waar ik normaal gesproken altijd pas laat (lees: op werk) ontbijt, had ik nu vanaf het moment dat ik wakker werd natúúrlijk al ontzettende honger (iets met tussen de oren ofzo 😉). Maar goed, zonder ook maar een slokje water op meldde ik me bij de balie. Na een paar minuutjes wachten werd ik geroepen en stapte ik een kamertje binnen, waar “het zou gaan gebeuren”. Eerst werd mijn “nuchtere” bloedsuikerspiegel gemeten. Een score van 5.1, dat was prima vertelde de verloskundige me. Vervolgens werd er een plastic bekertje voor mijn neus gezet (tot aan de rand toe  gevuld!) met daarin een substantie bestaande uit water en 75% suiker.

Een megasmerig suikerdrankje!

De laborante vertelde me dat de meeste vrouwen het ontzettend vies vinden, en dat het behoorlijk zoet is. Nou ben ik op zich best gek op zoet (een blikje cola gaat er ’s ochtends – niet tijdens de zwangerschap natuurlijk – best prima in), dus kom maar op!
En? Was het echt zo erg? Ik kan er veel over schrijven, maar houd het vooral kort. Het drankje is inderdaad echt megasmerig. Maar eerlijk is eerlijk, een paar grote slokken en leeg is ’t bekertje. Dus eigenlijk viel dat me nog wel mee. Of was het omdat ik me had voorbereid op het ergste?

Twee uur later…

Ik werd terug de wachtkamer ingestuurd en moest daar inderdaad twee uur stil zitten. Buiten even een frisse neus halen of een rondje lopen wordt sterk afgeraden, want daarmee zou je de suikerverbranding beïnvloeden. Ok, stilzitten dus… Gelukkig had ik de laptop meegenomen en kon ik even aan het werk. Tussendoor werd er wat gekletst met “lotgenoten”, en de tijd vloog voorbij. Ruim twee uur later werd ik opnieuw het kamertje van de laborante ingeroepen, en werden mijn waarden opnieuw getest.

De laborante vertelde dat een waarde van 7.7 of hoger zou betekenen dat ik zwangerschapssuiker zou hebben. In dat geval zou ik worden doorgestuurd naar een diëtiste uit het ziekenhuis. Ik hoefde me volgens haar nog niet al te veel zorgen te maken, want dit is slechts het geval bij zo’n 20% van de vrouwen die getest worden op suiker.

Ze drukte de naald opnieuw in mijn vinger, en na een paar seconden was de waarde af te lezen in het scherm: 7.6. Lekker dan. Niet dat ik graag naar een diëtist zou willen hoor, en dat ik zin zou hebben in die hele medische molen, maar dit voelde toch een beetje als een 5.4 halen op de middelbare school.

Wat nu?

De verloskundige vertelde me dat mijn lichaam de suiker tijdens mijn zwangerschap misschien iets langzamer afbreekt dan normaal gesproken, maar dat er geen reden tot paniek was. Ik hoefde niet doorgestuurd te worden naar de diabetesverloskundige en/of diëtiste. Wel moest ik (net als elke zwangere) proberen zo gezond mogelijk te eten, en zo weinig mogelijk suikers in te nemen en koolhydraten moesten goed over de dag worden verspreid.

Met een dubbel gevoel ging ik naar huis. Enerzijds vol twijfels en onzekerheid, want het voelt toch alsof mijn lichaam het nét niet goed genoeg doet. Anderzijds opgelucht, want een heel streng dieet blijft me (voorlopig) bespaard (de gynaecoloog zei dat ik wellicht op korte termijn de suikertest opnieuw moet doen). En bovendien krijg ik elke drie weken een groeiecho, dus kan ik ons mannetje extra vaak bewonderen. Iets met positive thinking ofzo 😉!

Nadia

Valentijnsdag komt eraan! Ik doe daar eigenlijk nooit wat aan. Vier dagen daarvoor ben ik jarig, dus nog een cadeau van manlief verwachten is een beetje overbodig. Daarnaast is het wat mij betreft commercieel gedoe. Waarom zou de liefde op die ene dag gevierd moeten worden? Dat kan elke dag…

Onderzoek

Toch verbaasde ik me over de onderzoeksresultaten van het jaarlijks Valentijnsonderzoek uitgevoerd door Q&A. Blijkbaar geeft 61% van de mannen toch een cadeau of een bloemetje met Valentijnsdag. En dat tegenover 43% van de vrouwen. Als je het mij vraagt, best hoge percentages en vrouwen geven dus minder vaak wat dan mannen. Huh? Klopt dit onderzoek echt?!

Cadeautip

Tijd voor verandering, want dat percentage van de vrouwen kan best iets omhoog als je het mij vraagt. Laten we de commerciële onzin voor één keer vergeten… want ik heb de beste cadeautip: het is TE fout waardoor het TE leuk is! Dus voor wie op zoek is naar een uniek Valentijnscadeau? Check deze sokken met een afbeelding van JOUW hoofd. Dit is toch geniaal!

Bron: 

Deze sokken zijn van printfiels en te verkrijgen in verschillende kleuren. Alleen even een afbeelding van je hoofd uploaden en klaar.

Lees ook Sanne haar blog over matching zwembroeken

 

Happy Valentine! ;)

Muriël

 

Toegegeven: de zwangerschap van Vayèn was een eitje! Ik voelde me tot op de allerlaatste dag (en ik was een week over tijd) kiplekker… Deed tijdens mijn verlof dagelijks leuke dingen… Had volop vrienden en familie om me heen die óók vrij (lees: zwanger) waren… Sportte (paaldansen!) tot vlak voor de bevalling… En als ik een keertje wat moe was, dan plofte ik lekker op de bank en nam ik wat tijd voor mezelf.

Ik kijk terug op een héérlijke tijd. Dus je raadt ‘t al… Dat wilde ik nog wel een keer 😉!

Toen ik opnieuw in verwachting was, was ik dan ook dolblij. Ik keek uit naar weer zo’n heerlijke zwangerschap. En hoewel ik ook dit keer echt niet mag klagen, zijn er toch een aantal dingen die tijdens een tweede zwangerschap gewoon net even euhmm, tsjah “anders” zijn!

Baby aankondiging

En dat begon al bij het vertellen van het blijde nieuws. Waar opa en oma bij de eerste een gat in de lucht sprongen en sommige vriendinnen mega verbaasd waren, moesten we het nu doen met “Ja, duhh, alsof wij dat niet door hadden” of met een “Gefeliciteerd, maar het werd ook wel tijd hoor!”.

Lees ook: Ik maakte een mini-escape room om te vertellen dat ik zwanger ben!

Hallo, buik!

En waar ik bij de eerste tot zeker halverwege de zwangerschap prima in staat was mijn buikje te verbloemen, maakte ik me nu ruim voor de 12-weken grens al zorgen over die immense babybuik. Want: zouden ze het op het werk niet al lang doorhebben? Strakke shirtjes verdwenen achterin de kast, en wijde blouses werden favoriet. Wijde en vooral ook lange blouses overigens, want die knoop van de spijkerbroek werd vanaf tien weken zwangerschap al bij elkaar gehouden door een elastiekje.

Lees ook: 8 bekende zwangerschapskwaaltjes

Samen zwanger

Bij de eerste was ik “samen zwanger”. Letterlijk. Niet alleen bedoel ik daarmee dat manlief ontzettend meeleefde (doet ie nu overigens weer), maar ook zo ongeveer samen met ál mijn vriendinnen. Bij elk krampje ging er een berichtje in de groepsapp (“Ik voel dit… Is dat normaal?”) en bij elke mijlpaal werd uitgebreid stilgestaan. We waren állemaal zwanger, dus ons hele leven stond in het teken van de aankomende baby’s. En hoewel zowel mijn vriend als mijn vriendinnen ook nu natuurlijk ontzettend meeleven, heb ik tóch net ff iets meer het idee dat ik het alleen moet doen dit keer. (Dus oproep aan mijn vriendinnen: word snel weer zwanger ajb! 😉)

 

Milestones

Natuurlijk had ik tijdens de eerste zwangerschap de bekende milestonekaarten om bij te houden hoe ver ik was (niet dat ik daarvoor die kaarten nodig had, want ik wist het op de dag af hoor!). En wekelijks schoot ik een kiekje om de groei van mijn buik te kunnen monitoren. Hoeveel buiken-foto’s ik nu al heb gemaakt? Die zijn op één hand te tellen vrees ik. En de milestonekaarten die liggen nog ergens achter het schot.

Lees ook: 5 originele zwangerschapsaankondigingen!

Voorbereidingen?

De babyuitzetlijst kende ik uit m’n hoofd (en had ik binnen no-time in huis), de naam wisten we bij wijze van vanaf week 1, de geboortekaartjes lagen al halverwege de zwangerschap “klaar” bij de drukker, en het kamertje heeft maanden kant-en-klaar staan wachten op haar nieuwe bewoonstertje. Dat was tijdens de zwangerschap van Vayèn. Nu ben ik over de helft van de zwangerschap en heb ik nog geen babyuitzetlijst bekeken, zijn we nog niet zeker van de naam (om over het geboortekaartjes nog maar te zwijgen), en moet er aan het kamertje nog het nodige gebeuren. Ben ik dan minder geïnteresseerd in de baby? Nee hoor, ik heb gewoon wat meer afleiding!

Lees ook: Zwangerschapsdementie, ik ben het even kwijt!

Want over afleiding gesproken…

Ik heb nu natuurlijk een mini-me door het huis lopen, die het liefst heel de dag met mama speelt, en die het niet altijd even leuk vindt als mama gewoon even op de bank wil zitten. Of een zwangerschapsmagazine wil lezen. Laat staan een kamertje wil inrichten. Ik heb gewoon echt even wat minder vrije tijd / me-time dan tijdens de zwangerschap van Vayèn.

 

Wat een verschillen he!? Maar het geeft niets! Ik probeer minstens zo te genieten als de eerste keer. Maar zoals ik al zei: de zwangerschap van een tweede is gewoon net even wat…. Anders!

Herkenbaar? Waren jouw zwangerschappen ook zo verschillend van elkaar? Ik ben benieuwd!

Nadia

 

Dat de bevalling van mijn dochter geen pretje was, daar heb ik nooit een geheim van gemaakt. Maar één van de redenen waarom die bevalling een hel was heb ik niet eerder met jullie gedeeld. In de biechtstoel dus…

Vayèn paste er simpelweg niet door. Vayèn was nogal een flinke baby. Hoe groot dan? Nou houd je vast. Ze woog 4685 gram en was 53 cm lang. En dat is voor een meisje aanzienlijk groter dan gemiddeld.

Lees ook: Bevallingsverhaal Nadia deel 1
Lees ook: Bevallingsverhaal Nadia deel 2

Zo, dat is er uit!

Direct na de keizersnede zeiden de artsen dat ze niet verwacht hadden dat er zo’n grote baby in mijn buik zat. Ook de verloskundigen hebben tijdens de controles nooit gezien dat Vayèn groter was dan gemiddeld. Sterker nog: tot ongeveer driekwart van mijn zwangerschap is mij verteld dat mijn baby aan de kleine kant zou zijn.

Hollands welvaren

In het ziekenhuis kwam de één na de andere arts en specialist kijken naar Vayèn, want jeetje, zo’n grote baby zagen ze toch niet dagelijks. En hoe meer er grappen werden gemaakt over “Hollands Welvaren” en “heerlijke babyvetten”, hoe minder leuk ik het vond.

Niks maatje 50

Ik had schattige babykleertjes mee in maatje 50, die al direct bij de geboorte te klein waren. Natuurlijk had ik ook maat 56 bij me, dus de baby had echt wel passende kleertjes, maar leuk vond ik het allerminst. Ik had me verheugd op een schattig klein baby’tje, en nu zat ik met een halve peuter in mijn handen. Oké, ik overdrijf nu heus, maar het was echt even schakelen.

Die opmerkingen, aargh!!

En ook na mijn tijd in het ziekenhuis, terwijl ik mezelf er steeds aan herinnerde dat ik “lekker veel baby had om van te houden”, bleven de opmerkingen komen:

Kraamhulp: “Ik weet niet of de weegschaal dat aan kan hoor. En mijn armen. Ha ha ha.”
Kassamedewerker: tijdens mijn eerste bezoekje aan supermarkt: “Jeeeeetje, wat een reus zeg.”
Osteopaat: “Lekkere kleine buddha.”
Kraamvisite A: “Poeh, ze is echt wel zwaar hoor.”
Kraamvisite B: “Ach, jullie zijn allebei ook niet klein he, wat had je dan verwacht?”
Kraamvisite C: “Dat is gewoon dubbel zo zwaar als de baby van vriendin X. Heavy!”

Lees ook: 8 x  wat je niet moet zeggen tegen een new-mom

Zwangerschapssuiker

Waar ik ook kwam, of wie er ook kwam, continu werd er ingepeperd dat Vayèn wel erg groot was. Bij het consultatiebureau zat Vayèn ruim boven de “normale” curves in de grafiek, en de verpleegkundige vroeg me of ik geen zwangerschapssuiker had gehad. Zwangerschapswattes? Ik had er werkelijk nog nooit van gehoord, laat staan dat ik er op getest was.

Zwangerschapssuiker is een ander woord voor zwangerschapsdiabetes, en gezien de grootte van Vayèn is het waarschijnlijk dat ik dat inderdaad gehad heb. Reden te meer om hier bij een volgende zwangerschap erg alert op te zijn.

(te) Hoge suikerwaarden

Vanaf vroeg in mijn tweede zwangerschap worden mijn suikerwaarden dan ook scherp in de gaten gehouden. En vanaf het begin van de zwangerschap, zijn deze aan de hoge kant. Dit bevestigt voor mij des te meer dat ik tijdens de zwangerschap van Vayèn inderdaad zwangerschapsdiabetes heb gehad. Ik  ben boos geweest, dat ik er niet op getest ben. Want dan had er misschien iets aan gedaan kunnen worden, of hadden ze me niet tot 41 weken laten doorlopen en was de bevalling daardoor heel anders verlopen.

Inmiddels heb ik me er bij neergelegd (ik kan het toch niet meer veranderen), en ben ik blij dat mijn suikerwaarden nu wel goed in de gaten worden gehouden. De gynaecoloog heeft al aangegeven dat het zeer waarschijnlijk is dat ook deze baby aan de grote kant zal zijn, dus kleertjes in maatje 50 die koop ik nu maar niet.

Zijn er meer moeders hier met grote baby’s? Moesten jullie er ook aan wennen? En wat zijn jullie ervaringen?

Nadia

Omdat wij Nederlanders houden van lijstjes en feitjes, zet ik de 10 leukste, verbazingwekkendste, bijzonderste, verdrietigste en grappigste kerstfeitjes voor je op een rij. Enjoy!

  1. Er worden in Nederland met kerst meer cadeautjes gegeven dan op 5 december (emerce.nl).
  2. Maar bij gezinnen met jonge kinderen legt de Kerstman het nog altijd af tegen Sinterklaas (Adformatie).
  3. Van alle Europeanen zijn Nederlanders het gierigst wat betreft kerst. Wij geven gemiddeld zo’n € 25,- per kerstcadeau uit (Famme).
  4. Houd je van veel en/of grote kerstcadeaus? Verhuis dan naar Engeland! Daar wordt gemiddeld zo’n 530 euro per huishouden besteed aan kerstcadeaus. Dat is het hoogste bedrag van Europa (Famme).
  5. Een gemiddelde Nederlander geeft € 108,- uit aan het kerstdiner (AD.nl).
  6. Schijnbaar wordt tijdens de kerstdagen zelf nog massaal last-minute inkopen gedaan. Meer dan de helft van de Nederlandse supermarkten is geopend op tweede kerstdag (AD.nl).
  7. Negen maanden na kerst worden de meeste baby’s geboren. Niet persé omdat we tijdens de feestdagen meer seksen, maar vooral omdat we vaker anticonceptie vergeten. Door de alcohol waarschijnlijk. (Quest)
  8. Volgens de data van Facebook zijn de twee weken voor de kerst de meest populaire weken om een relatie te verbreken (Facebook meldt daarentegen ook dat er tijdens de kerstdagen de minste break ups zijn) (Nu.nl)
  9. Gemiddeld komen we ongeveer een halve kilo aan tijdens de feestdagen. Valt best mee toch?! (Femmegym.nl)
  10. Een kwart van de Nederlanders voelt zich eenzaam tijdens de feestdagen (AD.nl).

Toen ik zo’n twaalf weken zwanger was kreeg ik een appje van Irene. “Euhm, Na… even ter info, Hanna heeft de waterpokken (denken we). Weet je zeker of jij ze gehad hebt? Voor zwangere vrouwen die dit niet gehad hebben is dit namelijk érg gevaarlijk.” Direct gevolgd door een aantal printscreens met informatie van dr. Google.

Twijfel alom

Toen me enkele weken geleden bij de intake bij de verloskundige dezelfde vraag werd gesteld, terwijl de waterpokken nog een ver-van-mijn-bed-show waren, zei ik volmondig dat ik ze gehad heb. Nu het “gevaar” ineens dichtbij leek, ging ik twijfelen. Dus toen mijn moeder dezelfde avond langskwam, was dat het eerste wat ik vroeg. Haar antwoord? Ze dacht van wel.

Euh, hallo mam, dit is belangrijk hoor! Je dénkt het? Of je weet het?

Een hoop gestamel en getwijfel. Ze wist het ineens niet meer zeker. (Dat had vast te maken met het rijtje risico’s voor zwangere vrouwen die ik net daarvoor had voorgelezen ;-)). Dus hup, naar zolder en daar werden alle fotoboeken tevoorschijn getoverd. Want áls ik ze gehad had, zouden daar vast en zeker foto’s van zijn. Maar hoeveel boeken we ook opensloegen, nergens een foto van mij als klein meisje onder de rode vlekken. Oeps… vervolgens het groene boekje (van het consultatiebureau) erbij gezocht, maar ook daarin geen vermelding over de waterpokken. Wat nu?

Dr Google versus mijn eigen dokter

Dr. Google bood uitkomst: “Bij twijfel of onduidelijkheid, neem contact op met de huisarts of verloskundige”. Dus de volgende ochtend belde ik voor de zekerheid maar even de huisarts. Ik verwachtte dat zij me gerust zou stellen, en me zou vertellen dat ik ze gewoon (net als 95% van de Nederlanders) gehad had, maar dat bleek allesbehalve het geval. In het systeem stond niet dat ik de waterpokken had gehad. (Dat zegt overigens niets, want mijn moeder kan ook gewoon de huisarts niet gebeld hebben toen ik ze had). Dus de huisarts onderwierp me direct aan een vragenvuur. Van “Wanneer heb je Hanna gezien?” en “Dat is dan dus 24-48-72 uur geleden? …” tot “Wanneer kreeg Hanna de eerste plekjes?” De huisarts wilde even overleggen met de microbioloog en zou me daarna terugbellen.

Linea recta naar het ziekenhuis

Dit stelde me niet bepaald gerust… en terecht bleek niet veel later.
De huisarts belde me terug en zei dat ik min of meer al mijn werk uit m’n handen moest laten vallen, en linea recta naar het ziekenhuis moest rijden. Daar moest ik zo snel als mogelijk bloed laten prikken. Mijn monsters werden dan direct door de microbioloog  bekeken. Had ik geen antistoffen, dan zouden die dezelfde middag nog worden toegediend. Oef… dat was wel even schrikken.

Maar natuurlijk wilde ik geen risico lopen, dus dit was een mooie gelegenheid om mijn zwangerschap op het werk aan te kondigen, haha. Direct daarna ben ik in de auto gestapt en bloed wezen prikken in het ziekenhuis.

Het verlossende antwoord

Twee uurtjes later werd ik gebeld door mijn huisarts met het verlossende nieuws: ik had antistoffen! Ik had de waterpokken (zoals we al wel een beetje verwachtten) als kind al wel gehad. Ik hoefde me dus geen zorgen te maken en mocht weer vrijuit met Hanna knuffelen 😊!

Mijn eigen dochtertje is (ondanks dat ze de afgelopen weken véél met Hanna heeft gespeeld) vooralsnog niet aangestoken. Nu maar hopen dat ze het de aankomende periode op het kdv oppikt. Ik vind het wel prettig als ze het krijgt nog vóórdat de baby komt!

Lees ook: Niet mokken, het zijn maar waterpokken!

Nadia

Echt waar! Ik heb geen zwangerschapstesten nodig om te ontdekken of ik zwanger ben of niet. Of ik het dan voel? Nee, was dat maar waar. Het zijn mijn handen die mij vertellen of ik zwanger ben of niet. Of eigenlijk… is het mijn gouden ring!

Een zwarte waas om mijn ringvinger

Een paar dagen voordat ik erachter kwam dat ik voor de eerste keer zwanger was, gingen mijn vriend en ik op vakantie. In de auto zag ik ineens dat er een groene/zwarte waas op mijn ringvinger zat. Onder mijn gouden ring. Wat raar! Ik kon de waas wegwassen met water, maar na enige tijd kwam de waas weer terug. Het leek of mijn gouden ring (die ik overigens al jaren draag) ineens afgaf op mijn huid. Niet wetende dat ik zwanger was, snapte ik er niets van en besloot ik de ring voorlopig maar even af te doen.

HCG is de boosdoener

Een aantal weken later, toen ik dus wist dat ik zwanger was, had ik mijn ring weer eens om. En weer zag ik na even dragen een donkere waas om mijn vinger. Ik Googelde me suf, en vond uiteindelijk dat het voor kan komen dat de zuurgraad van de huid verandert naarmate er meer hCG (het zwangerschapshormoon) in het lichaam zit. Bij sommige mensen heeft dit tot gevolg dat gouden sieraden afgeven op de huid. Aha! Dat was het dus.

Gelukkig maar, want ik zou het erg vervelend vinden als mijn ring voortaan altijd af zou geven. En ja hoor, na de zwangerschap kon ik de ring gelukkig weer dragen zonder dat deze afgaf op mijn vinger.


Een beetje moeilijk te zien misschien, maar zie de waas net onder mijn ring!

Een toekomst voorspellende ring dus!

Best handig dus, zo’n “toekomst voorspellende ring”. En het bespaart geld aan zwangerschapstesten. Toen mijn vriend en ik besloten voor een tweede te gaan, vertrouwde ik dan ook blind op mijn ring. Was ik overtijd, maar gaf mijn ring niet af, dan wist ik vrijwel zeker dat ik niet zwanger was en wachtte ik geduldig (oké, eigenlijk ongeduldig) af tot ik weer ongesteld ging worden.

Een paar maanden geleden ging ik op het werk naar het toilet, en op het toilet zag ik ineens een hele lichte waas onder mijn ring. Wiehoe!! Het was nog zeker vijf dagen voordat ik ongesteld moest worden, maar dat er in mijn lichaam iets moois aan het gebeuren was, dat wist ik zeker. In het toilethokje heb ik stiekem een klein dansje gedaan. De rest van de dag was ik extreem vrolijk en moest ik mijn best doen om een overdreven grijns verborgen te houden!

En zoals mijn ring al voorspelde, werd ik die maand niet ongesteld.

Zijn er meiden die dit herkennen en bij wie de sieraden ook afgeven tijdens de zwangerschap, of is dit echt uniek? Ik ben benieuwd!

Lees ook mijn blog: ik maakte een mini escaperoom om te vertellen dat ik zwanger bent!

Nadia

Elke eerste vrijdag van de maand hebben we meidenavond, en al twee keer moest ik mijn hele trucendoos open trekken om de meiden ervan te overtuigen dat ‘het geen alcohol willen drinken’ niets te maken had met een eventuele zwangerschap. “Ik was toch aan de beurt om te bobben?” en “Nee dank je, ik ben weer aan het lijnen” (om vervolgens de hele avond te balen van alle lekkere hapjes die besteld werden, die ik dus ook niet kon nemen om mijn leugentje in stand te houden).

Niet langer liegen

Toen vorige maand de meidenavond weer in aantocht was, én we datzelfde weekend het 1-jarig jubileum van Druif & Spruit zouden vieren (escape room en een hapje eten in Utrecht) besloot ik het blijde nieuws maar te delen. Want nóg twee avonden mezelf pijnigen, door al het lekkers op tafel aan me voorbij te laten gaan, onder het mom van “ik ben aan de lijn”, daar had ik niet zo’n zin in.

Lees ook: Originele zwangerschapsaankondigingen

Mini escaperoom

Maar zoals ik in een eerder blog al schreef, is het binnen onze groep haast traditie om de zwangerschap op een originele manier kenbaar te maken. Daar moest ik dus even wat op verzinnen. Aangezien we het aankomende weekend een escape room zouden gaan doen, besloot ik de meiden alvast een opwarmertje te geven.

Ik maakte mijn eigen mini escaperoom met daarin verschillende puzzels. De oplossing van elke puzzel was een cijfer, en met de oplossingen van alle puzzels samen (cijfercombinatie) kon een envelop met slotje worden geopend. In de envelop had ik de foto’s van de eerste echo gedaan. Het complete pakketje liet ik in de week voorafgaand aan de meidenavond bezorgen bij Muriël thuis. En meteen was de chaos compleet. Muriël gooide een foto van het pakketje met begeleidende brief in de groepsapp…. en de groepsapp ging los! De verdenkingen schoten alle kanten op (en daar hielp ik natuurlijk graag een handje aan mee).

Een (geloof me KLEIN) deel van het WhatsApp gesprek over dit pakketje

Pokerface

Toen het dan eindelijk vrijdag was, en we het pakketje mochten openen, heb ik het spel natuurlijk zo goed mogelijk meegespeeld. Natuurlijk moedigde ik Muriël aan de doos te pakken, de brief voor te lezen en zo snel mogelijk te beginnen. Enthousiast zocht ik mee naar oplossingen en af en toe mopperde ik mee over een “te moeilijk” onderdeel. Het enige wat ik niet hoefde te faken was mijn lichte nervositeit. Waar de meiden vol adrenaline zaten om de oplossingen te achterhalen, klopte mijn hart waarschijnlijk het hardst van allemaal, omdat ik bijna mijn leuke nieuwtje mocht delen!

   

Net binnen de tijd wisten de meiden de cijfercode te kraken en werd het pakketje geopend.
Tadaaaaa!! Er is een nieuwe Druif & Spruit baby onderweg 😊! Te leuk om hun reactie te zien na het openen van het pakketje.

P.S. Zelf ook je zwangerschap aankondigen via een “escape room”?

Lijkt veel werk, maar het valt reuze mee. Via een online tool maakte ik een woordzoeker met woorden die op onze groep van toepassing zijn (vijf minuutjes werk). In Word typte ik een boodschap in geheimschrift, via het voor iedereen beschikbare lettertype Wingdings (2 minuten werk). Een derde puzzel maakte ik met een foto van ons vijven (5 minuutjes werk) en om verwarring te zaaien voegde ik een aantal QR codes toe, zo van het internet geplukt (1 minuut). Tot slot typte ik een begeleidende brief, en stopte de echo’s in een envelop met cijfercode. In totaal max een half uurtje werk. En, succes gegarandeerd!

Nadia

Toen wij (ruim 1,5 jaar geleden) op zoek gingen naar een geschikt kinderdagverblijf voor onze toen nog ongeboren kleine meid, bezochten we twee locaties bij ons in de buurt. En hoewel we natuurlijk hebben gelet op bijvoorbeeld de hygiëne, de leidsters, en het pedagogisch beleid, hebben we onze keuze vooral gemaakt op basis van gevoel.

Lutjepotje

Dat gevoel was bij de eerste locatie die we bezochten gewoon niet-zo-goed (en dat is zacht uitgedrukt). De leidsters waren al wat ouder, sommige kinderen sliepen buiten in een lutjepotje (inmiddels heb ik daar niet meer persé iets op tegen, maar als mama-to-be wilde ik écht niet dat mijn kindje buiten zou liggen), en toen we binnenliepen kwam een walm van vieze luchtjes op ons af. Tijdens de rondleiding zag ik een kindje met een enorme snottebel lekker sabbelen aan een boekje, en even later zag ik een ander het kind hetzelfde boekje (inmiddels doorweekt van snot) in haar mond stoppen. IEL!! Ik was dan wel blue in de wereld van de kinderdagverblijven, maar één ding wist ik zeker: hier ging mijn kindje niet naar toe!

Welcome-to-the-kdv-life

Eenmaal thuisgekomen deelde ik mijn ervaringen via de groepsapp met mijn vriendinnen. Die kwamen niet meer bij van het lachen. “Dat hoort er écht allemaal bij”, zei de één. En “welcome to the kdv-life” was de reactie van de ander.

Lees ook: Blog Muriel – Kinderopvang kiezen? Vergeet hier niet aan te denken!

Met frisse tegenzin gingen we een week later kijken bij het tweede kinderdagverblijf. Dit keer ging ik er heen met minder hoge verwachtingen. Toen we de deur openden bereidde ik me voor op een walm van poep- en piesgeuren, maar eerlijk is eerlijk: ik rook niks. We kregen een rondleiding en ik zag leuke, enthousiaste leidsters van ongeveer mijn eigen leeftijd. Er was geen lutjepotje aanwezig en er werd de kinderen (hoe klein ook) veel geleerd door middel van thema’s en een pop. Ik was blij verrast en onze keuze was gemaakt: hier durfde ik onze kleine meid wel achter te laten.

Horizontale groepen

Zoals ik al zei, we kozen dus voornamelijk op basis van gevoel. We dachten niet echt na over het feit dat dit kinderdagverblijf werkte met horizontale groepen. Bij een kdv die werkt met horizontale groepen worden de kindjes onderverdeeld op basis van leeftijd en ontwikkelingsfase. Bij welke leeftijd die verdeling precies wordt gemaakt verschilt per kinderdagverblijf. Bij ons kdv betekent dit dat er een groep van kindjes van 0 tot ca. 1,5 jaar is, en dat er groepen zijn met kindjes van 1,5 tot 4 jaar. Het eerste jaar dat Vayèn naar het kdv ging, stonden we daar eigenlijk amper bij stil.

Totdat de leidsters aangaven dat Vayèn naar de grote groep zou gaan. Ze was toen zo’n 13 maanden. In mijn ogen nog héél klein, en bovendien kon ze nog niet lopen. Ik zag als moeder ontzettend op tegen deze overstap. Mijn lieve kleine meisje, tussen al die grote(re) kindjes, zonder dat ze echt mee kon spelen…. Als dat maar goed zou gaan.

De overstap naar de grote groep

In aanloop naar haar overplaatsing ging Vayèn al een paar keer wat uurtjes meespelen bij de grote kindjes. Als ik vroeg hoe het gegaan was kreeg ik steevast het antwoord “Vayèn moest nog wel even wennen”, wat in mijn hoofd gelijk stond aan “ze vond het helemaal niet leuk en zette het op een krijsen zodra we haar beneden brachten”. Maar na een paar weken wennen was het toch echt zo ver: Vayèn moest naar de grote groep. En hoewel ons meisje het altijd ontzettend leuk vond op het kdv, en we haar nog nóóit huilend hadden achtergelaten, was dat nu ineens wel anders. Elke keer als ik haar wegbracht, klampte ze zich aan me vast en begon ze te huilen als ik aanstalten maakte om weg te gaan. En ook als we haar ‘s middags ophaalden, zat ze bij één van de juffen op schoot, met een speentje in haar mond (die ze normaal alleen maar in bed krijgt). Ze vond die grote groep maar niks (en papa en mama dus ook niet).

Terugdraaien was niet echt een optie, en dus zetten we door. En na een paar keer zagen we gelukkig verbetering. Toen Vayèn eenmaal zelf kon lopen (en dus wat meer mee kon doen met de grote kindjes) was het probleem eigenlijk opgelost, en inmiddels gaat ze (gelukkig!) weer met veel plezier naar het kinderdagverblijf.

Horizontaal vs. verticaal?

Zou ik achteraf dan hebben gekozen voor een kinderdagverblijf met verticale in plaats van horizontale groepen? Ik weet het niet. Maar mijn tip voor jou is wel om bij het kiezen van het kdv stil te staan bij de indeling van de groepen en dit mee te laten wegen in jullie keuze.

Zit jouw kindje in een horizontale of verticale groep? Was dat een bewuste keuze? En wat zijn jouw ervaringen?

Lees ook: Ode aan de KDV-leidster

Lees ook: Origineel juffencadeau