Lees hier alle blogs van Nadia

Elke eerste vrijdag van de maand hebben we meidenavond, en al twee keer moest ik mijn hele trucendoos open trekken om de meiden ervan te overtuigen dat ‘het geen alcohol willen drinken’ niets te maken had met een eventuele zwangerschap. “Ik was toch aan de beurt om te bobben?” en “Nee dank je, ik ben weer aan het lijnen” (om vervolgens de hele avond te balen van alle lekkere hapjes die besteld werden, die ik dus ook niet kon nemen om mijn leugentje in stand te houden).

Niet langer liegen

Toen vorige maand de meidenavond weer in aantocht was, én we datzelfde weekend het 1-jarig jubileum van Druif & Spruit zouden vieren (escape room en een hapje eten in Utrecht) besloot ik het blijde nieuws maar te delen. Want nóg twee avonden mezelf pijnigen, door al het lekkers op tafel aan me voorbij te laten gaan, onder het mom van “ik ben aan de lijn”, daar had ik niet zo’n zin in.

Lees ook: Originele zwangerschapsaankondigingen

Mini escaperoom

Maar zoals ik in een eerder blog al schreef, is het binnen onze groep haast traditie om de zwangerschap op een originele manier kenbaar te maken. Daar moest ik dus even wat op verzinnen. Aangezien we het aankomende weekend een escape room zouden gaan doen, besloot ik de meiden alvast een opwarmertje te geven.

Ik maakte mijn eigen mini escaperoom met daarin verschillende puzzels. De oplossing van elke puzzel was een cijfer, en met de oplossingen van alle puzzels samen (cijfercombinatie) kon een envelop met slotje worden geopend. In de envelop had ik de foto’s van de eerste echo gedaan. Het complete pakketje liet ik in de week voorafgaand aan de meidenavond bezorgen bij Muriël thuis. En meteen was de chaos compleet. Muriël gooide een foto van het pakketje met begeleidende brief in de groepsapp…. en de groepsapp ging los! De verdenkingen schoten alle kanten op (en daar hielp ik natuurlijk graag een handje aan mee).

Een (geloof me KLEIN) deel van het WhatsApp gesprek over dit pakketje

Pokerface

Toen het dan eindelijk vrijdag was, en we het pakketje mochten openen, heb ik het spel natuurlijk zo goed mogelijk meegespeeld. Natuurlijk moedigde ik Muriël aan de doos te pakken, de brief voor te lezen en zo snel mogelijk te beginnen. Enthousiast zocht ik mee naar oplossingen en af en toe mopperde ik mee over een “te moeilijk” onderdeel. Het enige wat ik niet hoefde te faken was mijn lichte nervositeit. Waar de meiden vol adrenaline zaten om de oplossingen te achterhalen, klopte mijn hart waarschijnlijk het hardst van allemaal, omdat ik bijna mijn leuke nieuwtje mocht delen!

   

Net binnen de tijd wisten de meiden de cijfercode te kraken en werd het pakketje geopend.
Tadaaaaa!! Er is een nieuwe Druif & Spruit baby onderweg 😊! Te leuk om hun reactie te zien na het openen van het pakketje.

P.S. Zelf ook je zwangerschap aankondigen via een “escape room”?

Lijkt veel werk, maar het valt reuze mee. Via een online tool maakte ik een woordzoeker met woorden die op onze groep van toepassing zijn (vijf minuutjes werk). In Word typte ik een boodschap in geheimschrift, via het voor iedereen beschikbare lettertype Wingdings (2 minuten werk). Een derde puzzel maakte ik met een foto van ons vijven (5 minuutjes werk) en om verwarring te zaaien voegde ik een aantal QR codes toe, zo van het internet geplukt (1 minuut). Tot slot typte ik een begeleidende brief, en stopte de echo’s in een envelop met cijfercode. In totaal max een half uurtje werk. En, succes gegarandeerd!

Nadia

Toen wij (ruim 1,5 jaar geleden) op zoek gingen naar een geschikt kinderdagverblijf voor onze toen nog ongeboren kleine meid, bezochten we twee locaties bij ons in de buurt. En hoewel we natuurlijk hebben gelet op bijvoorbeeld de hygiëne, de leidsters, en het pedagogisch beleid, hebben we onze keuze vooral gemaakt op basis van gevoel.

Lutjepotje

Dat gevoel was bij de eerste locatie die we bezochten gewoon niet-zo-goed (en dat is zacht uitgedrukt). De leidsters waren al wat ouder, sommige kinderen sliepen buiten in een lutjepotje (inmiddels heb ik daar niet meer persé iets op tegen, maar als mama-to-be wilde ik écht niet dat mijn kindje buiten zou liggen), en toen we binnenliepen kwam een walm van vieze luchtjes op ons af. Tijdens de rondleiding zag ik een kindje met een enorme snottebel lekker sabbelen aan een boekje, en even later zag ik een ander het kind hetzelfde boekje (inmiddels doorweekt van snot) in haar mond stoppen. IEL!! Ik was dan wel blue in de wereld van de kinderdagverblijven, maar één ding wist ik zeker: hier ging mijn kindje niet naar toe!

Welcome-to-the-kdv-life

Eenmaal thuisgekomen deelde ik mijn ervaringen via de groepsapp met mijn vriendinnen. Die kwamen niet meer bij van het lachen. “Dat hoort er écht allemaal bij”, zei de één. En “welcome to the kdv-life” was de reactie van de ander.

Lees ook: Blog Muriel – Kinderopvang kiezen? Vergeet hier niet aan te denken!

Met frisse tegenzin gingen we een week later kijken bij het tweede kinderdagverblijf. Dit keer ging ik er heen met minder hoge verwachtingen. Toen we de deur openden bereidde ik me voor op een walm van poep- en piesgeuren, maar eerlijk is eerlijk: ik rook niks. We kregen een rondleiding en ik zag leuke, enthousiaste leidsters van ongeveer mijn eigen leeftijd. Er was geen lutjepotje aanwezig en er werd de kinderen (hoe klein ook) veel geleerd door middel van thema’s en een pop. Ik was blij verrast en onze keuze was gemaakt: hier durfde ik onze kleine meid wel achter te laten.

Horizontale groepen

Zoals ik al zei, we kozen dus voornamelijk op basis van gevoel. We dachten niet echt na over het feit dat dit kinderdagverblijf werkte met horizontale groepen. Bij een kdv die werkt met horizontale groepen worden de kindjes onderverdeeld op basis van leeftijd en ontwikkelingsfase. Bij welke leeftijd die verdeling precies wordt gemaakt verschilt per kinderdagverblijf. Bij ons kdv betekent dit dat er een groep van kindjes van 0 tot ca. 1,5 jaar is, en dat er groepen zijn met kindjes van 1,5 tot 4 jaar. Het eerste jaar dat Vayèn naar het kdv ging, stonden we daar eigenlijk amper bij stil.

Totdat de leidsters aangaven dat Vayèn naar de grote groep zou gaan. Ze was toen zo’n 13 maanden. In mijn ogen nog héél klein, en bovendien kon ze nog niet lopen. Ik zag als moeder ontzettend op tegen deze overstap. Mijn lieve kleine meisje, tussen al die grote(re) kindjes, zonder dat ze echt mee kon spelen…. Als dat maar goed zou gaan.

De overstap naar de grote groep

In aanloop naar haar overplaatsing ging Vayèn al een paar keer wat uurtjes meespelen bij de grote kindjes. Als ik vroeg hoe het gegaan was kreeg ik steevast het antwoord “Vayèn moest nog wel even wennen”, wat in mijn hoofd gelijk stond aan “ze vond het helemaal niet leuk en zette het op een krijsen zodra we haar beneden brachten”. Maar na een paar weken wennen was het toch echt zo ver: Vayèn moest naar de grote groep. En hoewel ons meisje het altijd ontzettend leuk vond op het kdv, en we haar nog nóóit huilend hadden achtergelaten, was dat nu ineens wel anders. Elke keer als ik haar wegbracht, klampte ze zich aan me vast en begon ze te huilen als ik aanstalten maakte om weg te gaan. En ook als we haar ‘s middags ophaalden, zat ze bij één van de juffen op schoot, met een speentje in haar mond (die ze normaal alleen maar in bed krijgt). Ze vond die grote groep maar niks (en papa en mama dus ook niet).

Terugdraaien was niet echt een optie, en dus zetten we door. En na een paar keer zagen we gelukkig verbetering. Toen Vayèn eenmaal zelf kon lopen (en dus wat meer mee kon doen met de grote kindjes) was het probleem eigenlijk opgelost, en inmiddels gaat ze (gelukkig!) weer met veel plezier naar het kinderdagverblijf.

Horizontaal vs. verticaal?

Zou ik achteraf dan hebben gekozen voor een kinderdagverblijf met verticale in plaats van horizontale groepen? Ik weet het niet. Maar mijn tip voor jou is wel om bij het kiezen van het kdv stil te staan bij de indeling van de groepen en dit mee te laten wegen in jullie keuze.

Zit jouw kindje in een horizontale of verticale groep? Was dat een bewuste keuze? En wat zijn jouw ervaringen?

Lees ook: Ode aan de KDV-leidster

Lees ook: Origineel juffencadeau

Onlangs las ik een artikel in HPdeTIjd waarin een moeder werd geïnterviewd en aangaf dat haar kinderen chronisch afhankelijk van haar zijn. Ondanks dat haar kinderen inmiddels zelf volwassen zijn en zelfs een gezin hebben, is moeder minimaal twee dagen in de week “met hen in de weer”.

Wat asociaal!

Was mijn eerste gedachte. Maar toen ik er wat langer over nadacht, besefte ik dat ook wij eigenlijk best leunen op onze (schoon-)ouders. Chronisch afhankelijk klinkt wat mij betreft een beetje te negatief, maar eerlijk is eerlijk: sinds wij een gezin zijn, zien wij onze (schoon-)ouders meer dan ooit. En hoewel dat altijd heel fijn is, is dat écht niet enkel voor de gezelligheid. Dat wij hen zo vaak zien is vooral omdat zij ons ontzettend helpen (lees: dat wij zo ontzettend afhankelijk van hen zijn).

Oppassen

In het weekend, als we zo nodig met vrienden de hort op moeten. Maar ook doordeweeks, op de dagen dat we allebei aan het werk zijn, nemen zij de zorg voor onze dochter uit handen. Week in week uit maken zij een feestje van hun oppasdag. Voor zichzelf, voor Vayèn, maar zeker ook voor ons. Want wanneer we thuiskomen uit werk hoeven we geen boodschappen te doen, is de tafel gedekt en het eten klaar, en kunnen we zonder enige stress zo aanschuiven. Hotel (o)pa & (o)ma is always open. Wat een luxe!

En ik kan me er ontzettend schuldig over voelen hoor, maar ik heb besloten om er vooral heel dankbaar voor te zijn en ervan te genieten. In plaats van tussen de pampers, weer even heerlijk gepamperd worden. En in plaats van altijd te zorgen, ook heerlijk even voor je laten zorgen.

Bedankt!

Wel ben ik van mening dat het heel bijzonder is dat beide ouders er zo voor ons zijn, en dat ze daarom best af en toe even in het zonnetje mogen worden gezet. En hoewel we dat regelmatig offline doen, is het ook online wel een bedankje waard.

Dus lieve papa’s en mama’s: Ja, we zijn misschien iets afhankelijker dan we diep in ons hart zouden willen, maar we zijn wel ontzettend dankbaar voor alles wat jullie voor ons doen. GRANDPA & GRANDMA, YOU ROCK!!!

P.S. In hoeverre zijn jullie afhankelijk van je (schoon-)ouders?

 

Lees ook onze gastblog: Opa moest mee naar de fotoshoot

Nadia

Babyhapjes proeven, luiers omdoen, buikomvang raden… Er zullen vast genoeg aankomende moeders zijn die dit leuke activiteiten vinden voor een babyshower, maar gelukkig kennen mijn vriendinnetjes mij goed. Want spelletjesfanaat als ik ben… Deze “spelletjes” vind ik op z’n zachtst gezegd niet.zo.leuk!

Nee, voor mijn babyshower kwamen mijn vriendinnen met wat originelers op de proppen. Natuurlijk werd ik op een moment dat ik het niet verwachtte door mijn vier beste vriendinnetjes gekidnapt. Vervolgens werd ik meegenomen in de auto, en werd er even gehint dat we wellicht een escape room gingen doen. VET!

Die escape room werd ‘m “helaas” niet. Want: veel zwangere vriendinnetjes en te veel te dikke buiken. Niet handig als je dan moet rennen en kruipen in een donkere ruimte.

High Tea’en & een ABC-tje

Nee, we gingen naar een lunchroom in de stad. Daar zaten vrienden en familie me al op te wachten voor een high tea. Na wat gegeten en gedronken te hebben en nadat ik een paar gave cadeaus had uitgepakt, kreeg iedereen een paar blaadjes en wat stiften in handen. Klinkt saai?

Was het NIET! Iedereen kreeg twee vierkante kaartjes met daarop een letter. Met die letter moest je iets tekenen, wat in een eerste-woorden-boekje voor mijn kindje zou passen.

Na afloop nam Irene de kaartjes mee naar huis en maakte er een echt eerste-woorden-boekje van voor Vayèn. Een geweldige blijvende herinnering aan mijn babyshower. Thumps up voor mijn vriendinnetjes!

Check hier het resultaat:

P.S. Er zitten ware tekentalentjes tussen mijn vriendinnen 😉!

Nadia

Misschien merk je dat je omgeving zich begint af te vragen wanneer jullie aan kids gaan beginnen, of misschien is jouw partner er al van overtuigd dat de tijd rijp is, maar ben je zelf nog niet helemaal zeker of NU het moment is. Je moet er natuurlijk nooit aan beginnen als je echt twijfelt, maar mijn advies is om zeker niet wachten tot je er 100% van overtuigd bent dat je klaar bent voor het moederschap. Ikzelf wist het namelijk pas zeker toen ik mijn dochter in mijn armen had.

Om je een klein beetje op weg te helpen 😉….

Je weet dat je klaar bent voor een baby als:

  • Je jezelf nog net kon bedwingen om bij het zien van bovenstaande foto hardop “aaaaahhh” te zeggen;
  • Je op kraamvisite bij je beste vriendin de baby het liefst zo lang mogelijk vast wilt houden;
  • Je tot op de dag nauwkeurig “weet” wanneer je ongesteld bent geweest, wanneer je het weer moet worden en wanneer je eisprong dus ongeveer zou moeten zijn;
  • Je zwijmelend naar de dikke buik van zwangere vrouwen kijkt;
  • En kriebels in je buik krijgt wanneer je met die schattige babykleertjes (die je als kraamcadeautje hebt gekocht) in de rij bij de kassa staat;
  • Je bij elke leuke naam die je hoort je afvraagt of je partner deze naam ook leuk zou vinden;
  • Al je vriendinnen ook zwanger zijn (want hoe leuk is het als die kids samen op gaan groeien!?);
  • Je in je hoofd het kleine kamertje in jullie huis al hebt gereserveerd (of zelfs ingericht) voor de baby;
  • Je merkt dat je er eigenlijk geen moeite mee zou hebben om negen maanden te moeten leven zonder wijn. En zalm. En filet American;

Ben jij “schuldig” aan meerdere van bovenstaande punten? You’re as ready as you probably could be!

Go for it girl!

Nadia

 

Na het delen van de foto van mijn kinderhoek op Instagram stroomden de berichtjes binnen. Hoe breed is het meubel? En het wandpaneel? Waar heb ik het behang gekocht? En het ronde prik-/magneetbord? Hoe dik is de plaat achter het tafeltje?

Daarom besloot ik een shoplog te schrijven over mijn kinderhoekje. En weet je wat het leuke is? Alles bij elkaar kostte de speelhoek nog geen € 100,-!

Ook zo’n set maken? Je hebt de volgende onderdelen nodig:

Voilà voor € 99,89 een nieuwe speelhoek! Succes! 😊

Nadia

 

Toegegeven: ik hou van klagen! De lijstjes met klaagzang lezen vaak lekkerder weg dan een lijstje met zoetsappig gelul over hoe fantastisch het moederschap wel niet is, en bovendien ze zijn ook makkelijker om te schrijven. Toch ís moeder zijn wel echt fantastisch.

Schreef ik eerder al een blog waarin ik de veranderingen van onze gezinsvakanties ten opzichte van een vakantie als stelletje op de hak nam… Ik kan het toch ook niet laten een lijstje met positieve en fántastische vakantiemomentjes te delen.

  1. Met stip op 1: Je hoeft je buik niet meer de hele dag in te houden. Want, hallooooo je hebt een kind gehad!
  2. Stiekem zijn we allemaal een beetje kind. Al die activiteiten voor kids zijn stiekem ook erg leuk voor papa en mama.
  3. Je hebt meer vakantie voor je geld. Ga je op vakantie met kids, dan weet je zeker dat je dagen lekker vroeg beginnen.
  4. Wat is er mooier dan samen nieuwe herinneringen maken?
  5. Het geschater en gegil wanneer papa samen met kind speelt in het water!
  6. Je kids zijn normaal gesproken natuurlijk al de knapste en de leukste, maar op vakantie met glanzend haar en ietwat bruine teint al helemaal! Reden om volop mooie foto’s te maken.
  7. Je hebt de perfecte reden om excursies te skippen en de héle dag op je bedje bij het zwembad “te hangen”.
Nadia
  1. Vanaf het moment dat ze geboren is, houd je je hart vast voor het moment dat ze “groot” is en gaat ontdekken en experimenteren. (Laat ‘r als-je-blieft iets braver zijn dan haar mama!)
  2. Of je je nou voor de geboorte had voorgenomen om voor zo min mogelijk roze te gaan, of dat je blij was dat je eindelijk los kon: Roze-it-is. Sowieso!
  3. Vanaf het moment dat de eerste plukjes haar “lang genoeg” zijn, is een staartje mét een leuk knipje een dagelijkse must.
  4. En ongeacht hoe veel knipjes en elastiekjes je ook koopt, ze zijn al-tijd kwijt!
  5. Rond de eerste verjaardag kunnen de poppen bij opa en oma achter de schotten vandaan worden getrokken. Jeugdsentiment!
  6. Hoe klein ze ook is, je make-up is nergens veilig! (mijn dochter heeft voor haar eerste verjaardag een houten lippenstift gekregen en weet het verschil tussen de houten versie en de échte niet. En bedankt Marloes 😉!)
  7. Je sieraden trouwens ook niet. Alles wat glimt of blinkt is voor haar mega interessant.
  8. Als ze blij is, of enthousiast. Als ze boos is, of verdrietig. Gillen is dé manier om haar emoties te tonen.
  9. Hoe leuk je het ook hebt samen als moeder en dochter, en hoe blij ze ook is als je er bent. Je wint het nooit van papa. Papa is de beste! En de leukste. En de liefste….. zucht…..

Herkenbaar?

Zijn er nog meer échte meisjesdingen die ik zou moeten toevoegen aan deze lijst?

Nadia

Toen ik onlangs op het schoolplein stond om de kleine van een vriendin op te halen, hoorde ik twee moeders in een verhitte discussie over een juffencadeau voor het einde van het schooljaar. Moeder A. vond het überhaupt belachelijk dat er “min of meer verwacht werd” dat je je kind met een cadeautje naar school stuurt. Moeder B. vond het vooral lastig om iets origineels te verzinnen, dat ook nog betaalbaar was. Een derde moeder sloot zich aan en opperde dat het misschien een beter idee was om een gezamenlijk cadeau te kopen. Want als iedereen een eigen cadeautje zou geven, zou de juf vast 5 keer hetzelfde zou krijgen.

Discussie over het juffencadeau

Ik had me in de discussie willen mengen, en willen aangeven dat ik misschien wel dé oplossing voor ze had. Een goedkoop en origineel cadeautje, waarvan ik toch wel met zekerheid kon zeggen dat niemand anders het zou geven… Ik had het namelijk onlangs zelf gemaakt toen de “juf” van mijn dochter weg ging bij het kinderdagverblijf. Nooit bij stilgestaan dat dit leuk zou zijn om te delen met andere ouders… Tot nu dus!

Gratis download

Ik heb me uiteraard niet gemengd in de discussie (zou een beetje akward zijn, toch?) maar lieve mama’s van het schoolplein (en uiteraard alle andere papa’s en mama’s van Nederland) mochten jullie mijn gepimpte Merci’s als bedankje voor de juf kunnen waarderen…. Voel je vrij om ‘m te gebruiken ?!

DOWNLOAD HIER

P.S. Een fotootje op FB/Insta met vermelding Druif.en.spruit zou leuk zijn!

Nadia

Mijn vriend en ik waren zo’n zes jaar samen toen we onze dochter mochten verwelkomen. Al zes jaar lang deden we dingen ‘op onze manier’, zonder dat we daarbij veel rekening hoefden te houden met iemand anders. De komst van ons dochtertje heeft dat veranderd. Niet langer kunnen we zomaar alles doen en laten wat we willen. We hebben rekening te houden met ons meisje. Geeft niks natuurlijk, maar sommige dingen gaan dan net even anders dan we gewend waren.

Zoals op vakantie gaan bijvoorbeeld…

Koffers inpakken

Als stelletje: Tientallen setjes kleding, evenzoveel schoenen, een föhn, verschillende tijdschriften en spelletjes, er ging zo veel mogelijk mee in die koffer. Twintig kilo is best prima als je die helemaal aan jezelf mag besteden.

Als gezin: “Haar kleren gaan in mijn koffer, maar dan doen we de voeding en de luiers bij jou in hoor” en “die zwemband, moet die écht mee of kunnen we er daar ook wel eentje kopen?”. Veertig kilo is ineens niet zo veel meer als er een kleintje mee gaat op vakantie!

Het zwembad

Als stelletje: Het zwembad was mijn beste vriend als we op vakantie waren. Heerlijk op een ligbedje, e-reader in de ene hand, cocktailtje in de andere… en ontspannen maar. Zodra het te warm werd kroop ik overeind, zette ik twee stappen, nam een duik in het water en daarna, bakken maar weer!

Als gezin: Petje, zwemluiers, insmeren, bandjes opblazen, handdoek bij de hand… alles voor die kleine! En net als ik denk dat ik alles onder controle heb en mijn e-reader wil pakken zie ik dochterlief gevaarlijk dichtbij de zwembadrand balanceren. Ik spring op, schop mijn cocktail ondersteboven, mopper tegen mijn man en neem mijn dochtertje mee het water in. Pfff, zei iemand daar vakantie?

Uit eten

Als stelletje: Na een middagje bij het strand of bij het zwembad, sjouwen we rustig naar onze kamer, nemen we een douche, kleden we ons om en op het balkon drinken we een wijntje of cocktail en spelen we een kaartspelletje. Relax, we hebben alle tijd! Rond een uur of acht lopen we richting het restaurant. We kletsen, nemen een drankje, kletsen, en als de ober komt vragen wat we willen bestellen hebben we nog niet eens op de kaart gekeken.

Als gezin: Tijdens het middagslaapje van onze dochter kleden we ons vast om, zodat we als ze wakker wordt niet hoeven te stressen. Om 18.55 uur staan we voor het restaurant (dat om 19.00 uur open gaat) en zodra de deuren openen zoeken we een tafeltje. Geen voorgerechtje, maar direct een hoofdgerecht. Want ook al is het vakantie, dochterlief moet wel een soort van op tijd naar bed…

Tijd voor elkaar

Als stelletje: Zon, zee, alcohol… Vakantie brengt je vaak in een bepaalde stemming. Gezellig!

Als gezin: Lig ik eindelijk in bed, ben ik moe (van de hele dag opletten) en wil ik slapen! En ben ik al een keer in the mood… dan ligt mijn dochter in een bedje naast ons bed. Zucht.

(Uit)slapen

Als stelletje: Laat naar bed en we zien wel wanneer we wakker worden.

Als gezin: Shhtt! Zachtjes! Zorg dat ze niet wakker wordt hè!
Om een uur of half twaalf zijn we er wel klaar mee,  en sluipen we ons bed in, in de hoop dat dochterlief niet wakker wordt. Uitslapen zit er trouwens niet meer in, om 7.00 uur meldt ze zich wel voor een fles. Naja, hebben we in ieder geval waar voor ons geld, want we hebben een heerlijk lange dag.

Excursies

Als stelletje: Wij zijn van die types die dol zijn op een all-inclusive vakantie. Van te voren weten wat je uitgeeft, en in principe hoef je het resort niet meer uit. Al doen we dat natuurlijk wel voor een aantal gave excursies. Quad-rijden, op jeepsafari, parasailen, jetskiën: kom maar op!

Als gezin: Ons grootste uitstapje is ons dagelijkse loopje naar het kinderzwemparadijs. En de kinderdisco.

Oké, ik geef het toe. Sommige van de hierboven omschreven situaties zijn misschien lichtelijk overtrokken.. Maar tóch.. Op vakantie met een kind is gewoon echt even anders dan we gewend waren.

Maar ook al moeten we ons hier en daar een beetje aanpassen, toch is er niets lekkerder dan samen met mijn gezinnetje op vakantie zijn. Cliché maar helemaal waar; zie ik mijn kleine meid genieten, dan geniet ik driedubbel zo hard!

Nadia