Lees hier alle blogs van Nadia

Toen we tijdens mijn vorige zwangerschap hoorden dat we in verwachting waren van een meisje, wisten we bij wijze van dezelfde avond nog dat ze Vayèn zou gaan heten. Hoe anders was dat deze keer. Toen we hoorden dat het een jongetje was, moesten we hier in eerste instantie even aan wennen. Gek genoeg waren we er allebei van overtuigd dat óók onze tweede een meisje zou zijn. Maar ook toen we eenmaal gewend waren aan het feit dat we een zoon zouden krijgen, was het voor ons niet meteen duidelijk wat dan zijn naam moest worden.

We waren er uit!

Een jongensnaam was in mijn ogen véél moeilijker, en bovendien hadden we het onszelf niet al te makkelijk gemaakt door de naam van onze dochter. De namen moesten natuurlijk wel bij elkaar passen. Een Pim of Daan naast een Vayèn dat vond ik geen mooie combinatie. Uren zocht ik online naar inspiratie, en het duurde echt even voordat we besloten dat onze zoon Julian zou gaan heten.

Vanmorgen is onze zoon Julian geboren

Een vriendinnetje van mij was in januari uitgerekend en verwachtte ook een jongetje. In de week van haar uitgerekende datum droomde ik dat hun kindje Julian zou gaan heten. Stom toeval dacht ik, maar toch appte ik haar (toevallig op de dag voor haar bevalling) dat ik bang was dat we wel eens dezelfde naam konden hebben. “Vast niet, dat zou wel heel toevallig zijn”, was haar reactie. En vervolgens “Ik zal je vast gerust stellen, onze naam heeft meer dan vijf letters”. Oei… Ik heb natuurlijk niets laten merken, maar haar antwoord stelde me allesbehalve gerust. Maar anderzijds, ze had natuurlijk gelijk. Het zou wel héél toevallig zijn…

De volgende dag kreeg ik een berichtje met een foto van een prachtig kindje. “Vanmorgen om 6.30 is onze zoon Julian geboren……” Ooohh neeeee! Wat nu?!

Stof tot nadenken

Nog voordat ik mijn vriendin feliciteerde (sorry Nat!) belde ik mijn man. “Neeeee! Ze hebben onze naam!” Mijn vriend reageerde heerlijk nuchter en zei: “Het is een mooie naam, dus dat is niet gek.” Om te vervolgen met een betoog waarom dat onze keuze wat hem betreft niet zou beïnvloeden.

Voor mij was dat nog niet zo vanzelfsprekend. Hoewel mijn vriendinnetje niet in dezelfde plaats woont, en ik haar ook niet wekelijks spreek, voelt het ergens toch niet zo leuk dezelfde naam te kiezen. Stof tot nadenken dus…

Het geboortekaartje

Toen we een aantal dagen later het geboortekaartje ontvingen, viel ik zowat van mijn stoel. Ik had zélf een concept geboortekaartje gemaakt in Photoshop, maar het geboortekaartje dat wij van haar ontvingen was weliswaar in een andere kleur, maar leek er verder behoorlijk op. Zie foto’s!

Links, mijn eerste ontwerpje en rechts het geboortekaartje van mijn vriendin.

Wederom stom toeval, maar ik vond het niet leuk om én dezelfde naam én een lookalike kaartje te hebben! Diezelfde avond besloot ik in ieder geval een nieuw geboortekaartje te maken. En de naam? Die hebben we uiteindelijk gewoon gekozen, zonder te overleggen met mijn vriendin. Toen ik haar na de geboorte van Julian vroeg of ze het vervelend vond, en haar dit blog liet lezen, moest ze ontzettend lachen. En dat de naam en het (eerste) geboortekaartje zo op elkaar leken, getuigt volgens haar van goede smaak 😉!

Nadia

Tijdens mijn vorige zwangerschap leefde ik iets meer “volgens de boekjes” dan nu. Met 35 of 36 weken stond mijn bed op klossen, lag er een zeiltje onder m’n beddengoed, lag er een blocnote klaar met daarop alle belangrijke telefoonnummers, hadden we de box in de woonkamer staan en niet geheel onbelangrijk…. stond mijn vluchtkoffer netjes klaar.

Hoe anders is dat deze zwangerschap. Of het nou komt omdat ik meer afleiding heb, omdat ik er een beetje van uit ga dat ook deze baby (net als zijn zus) niet veel te vroeg zal komen, of omdat de “nieuwigheid er een beetje vanaf is”, op dit moment ben ik bijna 39 weken zwanger, en van bovenstaand lijstje kan ik welgeteld NUL punten afstrepen. OEPS!

Lees ook mijn blog: Eerste vs. tweede zwangerschap

Vluchtkoffer


Oké, met die vluchtkoffer ben ik wel begonnen, en het plan is toch echt om ‘m deze week af te maken. Maar op één of andere manier had ik veel twijfels over wat ik er in moet stoppen. Natuurlijk heb ik alle standaard dingen (die iedereen wel meeneemt) klaarliggen hoor. Maar aangezien ik dit keer al weet dat ik een keizersnede zal krijgen, en dus enkele dagen in het ziekenhuis zal moeten blijven, moet ik misschien wat meer spullen meenemen dan vorige keer. Gelukkig vroeg ik jullie (via Instagram Storys) om advies. Ik kreeg veel originele en volgens mij goede tips. En die zijn best de moeite waard om te delen!

Dus voor alle andere (aanstaande) mama’s, die weten dat ze een aantal nachtjes in het ziekenhuis moeten blijven….. Stop deze (niet standaard) items in je vluchtkoffer of vluchttas!

Een lange oplader

Hierover werd ik meerdere keren getipt en ook op mijn eigen lijstje stond ie al. Mijn ziekenhuisbed stond niet al te dicht bij een stopcontact en op de momenten dat manlief weg was en baby lag te slapen, wilde ik maar wat graag een beetje Instagrammen, Facebooken of Netflixen… Beetje jammer als dan net je batterij leeg is (en je bed te ver van het stopcontact staat om te laden en je telefoon te gebruiken tegelijkertijd)! Een wijze les van vorige keer laten we maar zeggen.

Kraambezoekboek

Hoewel ik vorige keer in het ziekenhuis zowat geen visite mocht ontvangen na mijn spoedkeizersnede, hoop ik dit keer toch wel mijn naaste familie en vriendinnen te kunnen ontvangen in het ziekenhuis. Wel zo leuk als zij het kraambezoekboek dan direct kunnen invullen.

Wat lekkers voor het bezoek


Iedereen die mij een beetje kent weet dat ik ervan houd om het mijn gasten naar het zin te maken. Ik zet ze graag wat lekkers voor. Dus vorige keer was ik daarom al weken voor de uitgerekende datum in de weer met het bakken van cupcakes, die vervolgens de vriezer in gingen. Kregen we bezoek, hoefde ik ze ’s ochtends alleen maar uit de vriezer te halen en te voorzien van wat roze muisjes. Een stuk lekkerder dan zo’n beschuitje vind ik zelf. Maar een beetje veel gedoe voor in het ziekenhuis. Dus dank voor de tip om geboortechocolaatjes mee te nemen. Ze liggen klaar!

Cadeautje en lekkers voor mijn dochter

Niet specifiek voor een ziekenhuisbevalling, maar wel iets waar ik zelf niet direct aan had gedacht: een cadeautje voor mijn dochter. Meerdere van jullie gaven aan dat het belangrijk is je oudste voldoende aandacht te geven wanneer hij of zij de kleine en mama komt bezoeken. Dat kan natuurlijk door lekker te knuffelen (gaan we ook zeker doen!), maar het is ook leuk een cadeautje namens de baby te hebben voor je oudste. (Check!)
En evt. wat speelgoed en wat lekkers voor als ze op bezoek is. (Om te voorkomen dat ze na de kraamweek ineens verslaafd is aan geboortechocolaatjes. De Nijntjekoekjes liggen klaar 😉! )

Tijdschriften


Vorige keer niet nodig gehad. Want 1) manlief was veel bij me 2) baby natuurlijk ook en 3) ik moest echt bijkomen van én de uitputtingsslag van de natuurlijke bevalling (die dus voor niks was geweest) én daaroverheen de spoedsectio. Dit keer hoop ik iets meer “ongeschonden” uit de strijd te komen, en heb ik wellicht wel puf voor een tijdschriftje wanneer manlief thuis bij dochter is. Deze gaan in de koffer dus!

Oordoppen

Zowel oordoppen om muziek te luisteren/Netflix te kijken als geluiddempende oordoppen. Deze tip kreeg ik van een ervaringsdeskundige uit de Randstad. Zij gaf aan de eerste dagen na de geboorte op een gedeelde kamer te liggen en veel last te hebben gehad van het gehuil en gesnurk van andere baby’s en mama’s. Nu heb ik vorige keer heel luxe op een eigen kamer gelegen, en ga ik er stiekem eigenlijk vanuit dat dat dit keer weer het geval zal zijn, maar voor de zekerheid gaan beide soorten oordoppen in mijn koffertje!

Wat gezonds maar ook wat te snacken voor mijzelf

Ik ben een niet al te makkelijke eter. En ziekenhuisvoedsel…. Tsjah, need I say more?

Zooo, deze items liggen klaar en gaan (naast alle wat meer standaard dingen) dus zeker mee in mijn vluchtkoffer. Heb jij nog aanvullende tips? Ik hoor het graag!

Nadia

Al enige weken weten we dat er in mijn buik weer een “groot” kind groeit. Om de twee weken krijg ik een groei echo, en elke keer blijkt dat de baby aanzienlijk groter is dan andere baby’s met dezelfde termijn. Aangezien mijn bevalling de vorige keer een hel was en dat dit mogelijk te maken had met de grootte van onze dochter, heeft de gynaecoloog al halverwege deze zwangerschap aangegeven dat ik wat haar betreft via een keizersnede zou mogen bevallen.

Een opluchting!

En dat was in eerste instantie best een opluchting! Want ondanks dat een keizersnede écht geen pretje is én het herstel in de regel aanzienlijk langer duurt dan bij een natuurlijke bevalling, zie ik toch ook wat voordelen. Om te beginnen zullen ze me niet veel langer dan 40 weken laten doorlopen. En dat is een fijne gedachte, want (bijna) iedereen die (meer dan 40 weken) zwanger is geweest zal erkennen dat die laatste dagen toch wel wat zwaarder zijn. En ik kan me voorstellen dat dat deze zwangerschap nog wat meer het geval zal zijn, aangezien er ook een peuter rondloopt hier.
Een bijkomstig voordeel voor een control freak zoals ik, is dat je al geruime tijd voor de uiteindelijke datum weet wanneer je de kleine mag verwelkomen. En dat is toch best handig in verband met het regelen van oppas etc.

Nouja, dat dacht ik dus…

Een geplande keizersnede vanaf 39 weken

Want totdat ik bijna 37 weken zwanger was, was de geplande datum van de keizersnede ook voor mij een grote verrassing.

(Even off topic: Dit overigens tot groot ongeloof én ongenoegen van mijn vriendinnen, die me zelfs al uitdaagden een blog te schrijven: “De voordelen van het voorliegen van je vriendinnen over de datum van de geplande keizersnede”. Echt meiden, ik wist het echt nog niet!).

In principe wordt een keizersnede ingepland vanaf de 39e week van de zwangerschap, zo werd me verteld door de gynaecoloog. En laat mijn eigen gynaecoloog nou nét in mijn week 39 niet aan het werk zijn… Blijven er een aantal opties over: 1) De baby wordt al voor de 39 weken gehaald, 2) de baby wordt pas in week 40 gehaald, of 3) een andere gynaecoloog gaat de operatie doen.

De datum is eindelijk bekend!

Elk bezoekje aan de gynaecoloog vroeg ik om duidelijkheid, maar tot aan mijn laatste bezoek kreeg ik dit keer op keer niet. Tot aan… Betekent dat dat ik het nu wel weet? Ja, klopt!
En dat vind ik fijn, want nu kan het aftellen echt beginnen! Tegelijkertijd vind ik het lastig, want het wordt continu aan me gevraagd, en mijn vriend en ik hebben besloten de datum voor onszelf te houden. Natuurlijk mogen onze ouders, broertjes en schoonzusjes het (tegen die tijd) weten – al is het alleen al omdat we oppas nodig hebben 😉. Maar verder houden we het nog even geheim. Er mag nog wel iets een verrassing blijven toch 😊?!

Enne lieve vriendinnen en lieve lezers, op het moment dat de baby er is horen jullie het heus!

Nadia

Vorig jaar lieten we een dakkapel plaatsen om op de eerste verdieping iets meer ruimte te creëren. Omdat alles tóch al overhoop lag, en we de kamer van Vayèn tóch al opnieuw zouden moeten verven en inrichten, besloten we dat het misschien handig was om haar alvast naar de grote kamer te verhuizen. Natuurlijk speelde ook mee dat we stiekem hoopten snel weer in verwachting te zijn van kindje nummer twee.

Een groot bed

Toen haar nieuwe kamertje zo goed als klaar was, en ik inmiddels inderdaad opnieuw in verwachting was, leek het ons verstandig om maar meteen écht door te pakken. Niet alleen een nieuwe kamer, maar ook maar meteen een “groot” bed. Dan kan haar oude bedje straks voor de baby gebruikt worden, en hoeven we geen tweede ledikant aan te schaffen.

Rondom Kerst en Oud & Nieuw waren mijn vriend en ik allebei twee weken vrij, dus al snel besloten we dat dat de periode moest worden waarin het ging gebeuren. Mocht Vayèn dan erg moeten wennen aan haar nieuwe kamertje en bedje, en zou ze bijvoorbeeld moeilijk in slaap komen of ’s nachts gaan lopen spoken, dan hoefden we in ieder geval niet fris en fruitig op het werk te verschijnen de volgende dag.

Dus zo gezegd, zo gedaan. In de kerstvakantie gingen we op pad voor een nieuw bedje.

Lees ook: Waarom we onze dochter uit haar ledikant leerden klimmen

(En even off topic: maar waaróm vinden alle mannen die ik ken dit fantastische bedje van IKEA niet leuk?! Ik zag het al zo voor me… dit überschattige bedje zou superleuk staan op haar nieuwe kamertje! Maar helaas, waar ik meestal vrij spel krijg qua inrichting van het huis, kreeg ik dit er echt niet door. En bij broer en schoonzus speelt op dit moment exact dezelfde discussie.)
Bron:  

Zelf een bedje uitzoeken!

Natuurlijk mocht Vayèn mee haar nieuwe bedje uitzoeken. Ze vond het reuze interessant. In de winkel was één bedje favoriet en daar is ze wel twintig keer in en uit geklommen (had vast iets te maken met het Woezel en Pip dekbed dat er op lag 😉). Nouja, dit moest ‘m maar worden dan (zonder het dekbed, dat dan weer wel).

Toch was ik wel een beetje huiverig voor hoe het echt zou gaan, zo’n klein (op dat moment 20 maanden) meisje in zo’n “groot” bed. Maar wie A zegt, moet B zeggen, dus nog dezelfde dag werd het bedje in elkaar gezet, en ’s avonds zou ze er voor het eerst in slapen.

En hoe het ging? 

Natuurlijk leest het lekkerder als ik hier een klaagzang op zal hangen over een dramanacht, waarbij Vayèn meerdere keren zelf het bed uit was geklommen, maar niets is minder waar. We hebben haar ’s avonds samen naar bed gebracht, en toeval of niet, maar ze sliep beter dan ooit! De volgende ochtend om 9 uur werd ze pas wakker! Ook de nachten en ochtenden er na sliep ze onafgebroken door en uit.

En nu, een aantal maanden verder, wordt ze heus wel eens wakker ’s nachts. Ook gebeurt het wel eens dat ze denkt dat de dag om 6 uur al begint (net als toen ze nog in haar ledikantje sliep). Maar je zou bijna denken dat ik een modelkind heb…. Ze is tot op heden nog nóóóit zelf haar bedje uit gekomen. Bizar toch? Als ze wakker is roept ze papa of mama en wacht ze netjes tot één van ons haar uit bed haalt.

Heb ik me hier serieus zorgen over gemaakt!? De overstap naar een peuterbedje was in ons geval een piece of cake!

Lees ook: Ik slaap beter dan ooit

Tips & Tricks!

Ben jij van plan om je peuter binnenkort te laten overstappen naar een “groot” bed? Ik kan je zeggen “no worries!”, maar of dat voor alle kindjes geldt, weet ik natuurlijk niet. Voor de zekerheid zette ik de beste tips voor je op een rijtje.

Zo maak jij de overstap naar een nieuw bed een succes!

  • Betrek je peuter bij de aanschaf van het nieuwe bed. Maak eventueel een voorselectie van twee bedden die jullie oké vinden, en laat hem in de winkel zelf kiezen welk bed het mag worden;
  • Betrek hem ook bij het in elkaar zetten en opmaken van het nieuwe bed;
  • Bereid je peuter gedurende de dag voor op het slapen in het nieuwe bed;
  • Blijf je vasthouden aan de vaste slaaprituelen;
  • Forceer het niet! Vindt jouw peuter het nog te eng om in een groot bed te slapen, laat hem dan toch nog even in het ledikant slapen, maar zet het nieuwe bed wel in dezelfde kamer (als dat past);
  • Als je het zelf een beetje spannend vindt, zorg dan dat je kindje hier niets van merkt. Benader de overstap naar een nieuw bedje als iets heel leuks!

Succes!

Hoe ging de overstap naar een groot bed bij jullie? En heb jij nog tips die ontbreken in bovenstaand rijtje? Ik ben heel nieuwsgierig!

Ooooh, wat gaat de tijd toch snel. Gisteren nog zag ik haar voor het eerst, lag ze hier in mijn armen. Wat is ze móóóóiiiii! OMG, zo cliché deze tekst van Marco Borsato, maar O, wat waar! De dag van haar geboorte lijkt nog maar zó kort geleden, maar toch ben ik al bezig met de organisatie van haar tweede verjaardagsfeestje: WAAR blijft de tijd?!

Goed, genoeg sentimenteel gedoe voor nu (dat doe ik de avond voor haar verjaardag waarschijnlijk nog eens dunnetjes over). Zo’n tweede verjaardagsfeestje dat zorgt toch weer voor een aantal hersenkrakertjes hoor. Want:

  • Vieren op de dag zelf of in het weekend ervoor/erna?
  • Net zo groot en uitbundig als vorig jaar, of een beetje kleiner?
  • Sturen we weer een papieren uitnodiging, of kan een whatsappje ook wel af?
  • Moet ik de dag ervoor weer aan de slag in de keuken, of voldoet een kant-en-klare-taart?
  • En last but nog least: wat moet je vragen voor een klein peutermeisje (die eigenlijk al zo veel heeft)?

Nou, even over nagedacht en we vieren haar verjaardag het weekend ervoor, een beetje kleiner dan vorig jaar, de uitnodiging ging gewoon via de app en de taart wordt waarschijnlijk ergens besteld. En om het de gasten op weg te helpen, maakte ik een cadeau inspiratielijstje.

Dus heb je binnenkort een verjaardagsfeestje van een tweejarig peutertje (meisje) en zoek je cadeau inspiratie, of wil je zelf een lijstje maken voor de verjaardag van jouw kleine… Doe hier dan je voordeel mee 😊!

Cadeautips voor een budget tot € 15,-

Mijn eerste kralenset (€ 12,95)

Bron


Mijn eerste kleiset met gereedschap (€ 8,95)

Bron

Bambino Loco (€ 11,99)

Bron


Bambino Loco – dit kan ik al (€ 7,95)

Bron

Electro Wonderpen (€ 7,95)

Bron

Cadeautips voor een budget van € 15 tot € 30,-

Badletters vanPauline (€ 15,95)

Bron

Eerste stepje (€ 19,95)

Bron

Tipi tent voor in de tuin (€ 29,95)

Bron

Cadeautips voor een budget boven de 30 euro

Zand- en watertafel (€ 99,-)

Bron

Kindertablet (€ 89,95)

Bron

Houten speeltoestel met glijbaan (€ 146,99)

Bron

Lego Duplo Dieren op de boerderij (€ 47,95)

Bron

Nadia

Onlangs zat ik bij de verloskundige en raakte ik aan de klets met een andere zwangere. We waren beiden aan het wachten op de uitslag van de suikertest (en dat duurt wel even!) dus al snel hadden we het over van alles en nog wat: zwangerschapsklachten, geboortekaartjes, babykamers en ook over de kraamvisite. Ze vroeg me hoe wij de kraamvisite bij onze tweede zouden regelen. Misschien naïef, maar ik had hier nog niet echt over nagedacht. “Gewoon thuis, kraamvisite net zoals bij de eerste denk ik” was mijn antwoord. Ze bleef even stil en ik zag haar twijfelen of ze haar ervaringen met me zou delen en me van haar mening zou voorzien.

Na een aanmoediging van mijn kant vertelde ze dat ze uit ervaring sprak als ze zou zeggen dat kraamvisite bij een tweede kindje toch nét even iets anders is dan bij de eerste. En dat ze om die reden een babyborrel zou aanraden. Eerlijk is eerlijk, haar betoog bracht me behoorlijk aan het twijfelen.

Lees mee, en huiver 😉!

Dit zijn dus de ervaringen van de dame bij de verloskundige, maar ik kan me er eerlijk gezegd wel wat bij voorstellen. Bij een eerste staat je hele leven in het teken van dat eerste kindje. Je wilt dat kindje aan iedereen showen, en het maakt niet zo heel erg veel uit hoe laat de visite precies komt, en hoe lang ze blijven zitten. (Ok, uitzonderingen daargelaten. Er zijn altijd mensen die de kraametiquette niet kennen en véél te lang blijven plakken 😉). En bovendien, een ritme heb je toch nog niet. Maar na de geboorte van je tweede kindje, heb je er nou eenmaal nog één om rekening mee te houden. Wanneer de visite ’s avonds komt kun je er op rekenen dat ze het leuk vinden om ook de oudste nog even te zien (“Ahh, je houdt d’r nog wel even wakker toch?). Vervolgens besluit je misschien dat de oudste wel ietsje langer mag opblijven (het is tenslotte feest). Maar zo lang de visite er is, krijg je die vervolgens niet meer naar bed. Veel te gezellig beneden. Het zorgvuldig opgebouwde ritme van de afgelopen maanden ben je binnen no time kwijt.

Daarnaast wil je ook het gezinsleven door laten gaan en genoeg tijd besteden aan de oudste en leuke dingen doen als gezin. Maar met alle visite die graag langs wil komen, heb je alle avonden en weekenden zowat volgepland, en blijft er weinig quality time met het gezin over. OEPS. Klinkt best aannemelijk moet ik bekennen. Zo had ik er nog niet naar gekeken.

Kraamfeest?

Thuisgekomen besloot ik dit verhaal te delen met mijn man. Ook hij begon te twijfelen door dit verhaal. Natuurlijk lijkt het ons geweldig om ons kleine mannetje straks aan iedereen te showen, maar is het niet inderdaad verstandiger dat in één keer te doen? Zodat we niet wekenlang volgepland zitten met kraamvisite? We besloten de mogelijkheden, én de (in onze ogen) voor- en nadelen van een kraamborrel op een rijtje te zetten. Gewoon voor onszelf, omdat we simpelweg nog niet echt weten wat we zullen doen. Maar wellicht zit je in hetzelfde schuitje, en helpen onze overwegingen bij het maken van jouw keuze 😊!

Voordelen kraamfeest

  • Het belangrijkste voordeel in mijn ogen: Een kraamfeest plan je veelal pas na een aantal weken, dus je hebt tijd om de eerste weken lekker te genieten van je gezinnetje.
  • Je ontvangt al je visite in principe in één keer, dus niks geen agendastress. Dat is namelijk wel een dingetje geweest bij ons de vorige keer. Ik vond het maar wat leuk dat al die mensen de moeite wilden nemen ons meisje te bewonderen, en kon dus moeilijk nee zeggen. In de weekenden hadden we soms wel drie “shifts” visite. Dat sowieso nooit meer!
  • Organiseer je een borrel op locatie, heb je niet al die visite (en rommel) thuis. Nou valt de rommel waarschijnlijk wel mee als je de visite in niet al te grote groepen tegelijk laat komen, maar ik heb aardig wat (vriendinnen met) kleine kindjes in mijn omgeving. En tsjah, kleine kids maken nou eenmaal rommel.

Nadelen kraamfeest

  • Het allergrootste nadeel in mijn ogen: een kraamborrel kost véél geld! Natuurlijk kun je het zo duur maken als je zelf wilt en kun je kiezen voor een locatie waar je eventueel zelf de catering mag verzorgen om de kosten te drukken. Maar op dit moment heb ik nog wel zoiets van: als ik het doe, doe ik het goed! We hebben inmiddels contact gehad met verschillende locaties, en áls we voor een kraamborrel gaan, dan willen we een locatie met zowel binnen- als buitenmogelijkheid (want: midden in de zomer), met vermaak voor de (vele!) kinderen en het liefst met catering. Hoewel de prijzen behoorlijk uiteen lopen, moet je toch al gauw rekenen op een tientje per persoon. Verwacht je veel gasten, dan tikt dat dus aardig aan.
  • Ik ben een gezelligheidsdier en houd van mensen om me heen. Hoewel het me aan de ene kant heel erg lekker lijkt om de eerste weken vooral van mijn gezinnetje te kunnen genieten, lijkt het me ergens ook heel erg saai. Stiekem is het best wel leuk dat al die mensen de moeite en tijd nemen om je uk te komen bewonderen, toch?
  • Tijdens een babyborrel komen er veel mensen in een korte tijd, waardoor je waarschijnlijk niet met iedereen een persoonlijk gesprek kunt voeren.
  • Er zullen ook altijd nog mensen zijn die alsnog voor de borrel bij je langs willen komen (gezellig 😉), maar als je hierin zelf niet een duidelijke grens durft aan te geven (me!), doe je het eigenlijk dubbelop.

Wat een dilemma’s hé?! Mijn man en ik hebben er al een aantal keer samen over gehad, en hebben zelfs twee locaties in optie staan, maar tot op heden weten we niet zeker wat we gaan doen. Wat zijn jullie ervaringen? Heb je nog tips voor me?

Lees ook: Wat een nieuwe moeder niet zegt maar wel denkt over kraamvisite!

Lees ook: Geen beschuit, wel muisjes.

Nadia

Omdat mijn dochter bij de geboorte een vrij grote baby was en achteraf vermoed wordt dat ik zwangerschapsdiabetes heb gehad, worden mijn suikerwaardes tijdens deze zwangerschap extra goed in de gaten gehouden. Alle keren dat ik werd geprikt waren mijn waarden aan de hoge kant, dus toen ik zo’n 24 weken zwanger was, mocht ik me melden bij de verloskundige voor “de beruchte suikertest”.

Lees ook mijn blog: Oh my! Een baby van bijna 5 kilo!

De suikertest: pure horror?

Vooraf zag ik hier behoorlijk tegen op, want niet alleen vriendinnen die de test al eens gedaan hadden vertelden me dat het niet bepaald een pretje was, maar ook tijdens een eerdere controle sprak ik een aantal dames die op dat moment aan het wachten waren op de uitslag van de suikertest. Het ene verhaal was nog erger dan het ander. Zo zou je een megasmerig drankje moeten drinken, zou je hier kotsmisselijk van worden, en dat terwijl je nog geen slokje water zou mogen nemen om de misselijkheid te verhelpen. O, joy. Je begrijpt dat ik niet kon wachten…

Water met 75% suiker

Enkele weken geleden was het dus zo ver. Om 8 uur moest ik me nuchter melden bij de verloskundige. En waar ik normaal gesproken altijd pas laat (lees: op werk) ontbijt, had ik nu vanaf het moment dat ik wakker werd natúúrlijk al ontzettende honger (iets met tussen de oren ofzo 😉). Maar goed, zonder ook maar een slokje water op meldde ik me bij de balie. Na een paar minuutjes wachten werd ik geroepen en stapte ik een kamertje binnen, waar “het zou gaan gebeuren”. Eerst werd mijn “nuchtere” bloedsuikerspiegel gemeten. Een score van 5.1, dat was prima vertelde de verloskundige me. Vervolgens werd er een plastic bekertje voor mijn neus gezet (tot aan de rand toe  gevuld!) met daarin een substantie bestaande uit water en 75% suiker.

Een megasmerig suikerdrankje!

De laborante vertelde me dat de meeste vrouwen het ontzettend vies vinden, en dat het behoorlijk zoet is. Nou ben ik op zich best gek op zoet (een blikje cola gaat er ’s ochtends – niet tijdens de zwangerschap natuurlijk – best prima in), dus kom maar op!
En? Was het echt zo erg? Ik kan er veel over schrijven, maar houd het vooral kort. Het drankje is inderdaad echt megasmerig. Maar eerlijk is eerlijk, een paar grote slokken en leeg is ’t bekertje. Dus eigenlijk viel dat me nog wel mee. Of was het omdat ik me had voorbereid op het ergste?

Twee uur later…

Ik werd terug de wachtkamer ingestuurd en moest daar inderdaad twee uur stil zitten. Buiten even een frisse neus halen of een rondje lopen wordt sterk afgeraden, want daarmee zou je de suikerverbranding beïnvloeden. Ok, stilzitten dus… Gelukkig had ik de laptop meegenomen en kon ik even aan het werk. Tussendoor werd er wat gekletst met “lotgenoten”, en de tijd vloog voorbij. Ruim twee uur later werd ik opnieuw het kamertje van de laborante ingeroepen, en werden mijn waarden opnieuw getest.

De laborante vertelde dat een waarde van 7.7 of hoger zou betekenen dat ik zwangerschapssuiker zou hebben. In dat geval zou ik worden doorgestuurd naar een diëtiste uit het ziekenhuis. Ik hoefde me volgens haar nog niet al te veel zorgen te maken, want dit is slechts het geval bij zo’n 20% van de vrouwen die getest worden op suiker.

Ze drukte de naald opnieuw in mijn vinger, en na een paar seconden was de waarde af te lezen in het scherm: 7.6. Lekker dan. Niet dat ik graag naar een diëtist zou willen hoor, en dat ik zin zou hebben in die hele medische molen, maar dit voelde toch een beetje als een 5.4 halen op de middelbare school.

Wat nu?

De verloskundige vertelde me dat mijn lichaam de suiker tijdens mijn zwangerschap misschien iets langzamer afbreekt dan normaal gesproken, maar dat er geen reden tot paniek was. Ik hoefde niet doorgestuurd te worden naar de diabetesverloskundige en/of diëtiste. Wel moest ik (net als elke zwangere) proberen zo gezond mogelijk te eten, en zo weinig mogelijk suikers in te nemen en koolhydraten moesten goed over de dag worden verspreid.

Met een dubbel gevoel ging ik naar huis. Enerzijds vol twijfels en onzekerheid, want het voelt toch alsof mijn lichaam het nét niet goed genoeg doet. Anderzijds opgelucht, want een heel streng dieet blijft me (voorlopig) bespaard (de gynaecoloog zei dat ik wellicht op korte termijn de suikertest opnieuw moet doen). En bovendien krijg ik elke drie weken een groeiecho, dus kan ik ons mannetje extra vaak bewonderen. Iets met positive thinking ofzo 😉!

Nadia

Valentijnsdag komt eraan! Ik doe daar eigenlijk nooit wat aan. Vier dagen daarvoor ben ik jarig, dus nog een cadeau van manlief verwachten is een beetje overbodig. Daarnaast is het wat mij betreft commercieel gedoe. Waarom zou de liefde op die ene dag gevierd moeten worden? Dat kan elke dag…

Onderzoek

Toch verbaasde ik me over de onderzoeksresultaten van het jaarlijks Valentijnsonderzoek uitgevoerd door Q&A. Blijkbaar geeft 61% van de mannen toch een cadeau of een bloemetje met Valentijnsdag. En dat tegenover 43% van de vrouwen. Als je het mij vraagt, best hoge percentages en vrouwen geven dus minder vaak wat dan mannen. Huh? Klopt dit onderzoek echt?!

Cadeautip

Tijd voor verandering, want dat percentage van de vrouwen kan best iets omhoog als je het mij vraagt. Laten we de commerciële onzin voor één keer vergeten… want ik heb de beste cadeautip: het is TE fout waardoor het TE leuk is! Dus voor wie op zoek is naar een uniek Valentijnscadeau? Check deze sokken met een afbeelding van JOUW hoofd. Dit is toch geniaal!

Bron: 

Deze sokken zijn van printfiels en te verkrijgen in verschillende kleuren. Alleen even een afbeelding van je hoofd uploaden en klaar.

Lees ook Sanne haar blog over matching zwembroeken

 

Happy Valentine! ;)

Muriël

 

Toegegeven: de zwangerschap van Vayèn was een eitje! Ik voelde me tot op de allerlaatste dag (en ik was een week over tijd) kiplekker… Deed tijdens mijn verlof dagelijks leuke dingen… Had volop vrienden en familie om me heen die óók vrij (lees: zwanger) waren… Sportte (paaldansen!) tot vlak voor de bevalling… En als ik een keertje wat moe was, dan plofte ik lekker op de bank en nam ik wat tijd voor mezelf.

Ik kijk terug op een héérlijke tijd. Dus je raadt ‘t al… Dat wilde ik nog wel een keer 😉!

Toen ik opnieuw in verwachting was, was ik dan ook dolblij. Ik keek uit naar weer zo’n heerlijke zwangerschap. En hoewel ik ook dit keer echt niet mag klagen, zijn er toch een aantal dingen die tijdens een tweede zwangerschap gewoon net even euhmm, tsjah “anders” zijn!

Baby aankondiging

En dat begon al bij het vertellen van het blijde nieuws. Waar opa en oma bij de eerste een gat in de lucht sprongen en sommige vriendinnen mega verbaasd waren, moesten we het nu doen met “Ja, duhh, alsof wij dat niet door hadden” of met een “Gefeliciteerd, maar het werd ook wel tijd hoor!”.

Lees ook: Ik maakte een mini-escape room om te vertellen dat ik zwanger ben!

Hallo, buik!

En waar ik bij de eerste tot zeker halverwege de zwangerschap prima in staat was mijn buikje te verbloemen, maakte ik me nu ruim voor de 12-weken grens al zorgen over die immense babybuik. Want: zouden ze het op het werk niet al lang doorhebben? Strakke shirtjes verdwenen achterin de kast, en wijde blouses werden favoriet. Wijde en vooral ook lange blouses overigens, want die knoop van de spijkerbroek werd vanaf tien weken zwangerschap al bij elkaar gehouden door een elastiekje.

Lees ook: 8 bekende zwangerschapskwaaltjes

Samen zwanger

Bij de eerste was ik “samen zwanger”. Letterlijk. Niet alleen bedoel ik daarmee dat manlief ontzettend meeleefde (doet ie nu overigens weer), maar ook zo ongeveer samen met ál mijn vriendinnen. Bij elk krampje ging er een berichtje in de groepsapp (“Ik voel dit… Is dat normaal?”) en bij elke mijlpaal werd uitgebreid stilgestaan. We waren állemaal zwanger, dus ons hele leven stond in het teken van de aankomende baby’s. En hoewel zowel mijn vriend als mijn vriendinnen ook nu natuurlijk ontzettend meeleven, heb ik tóch net ff iets meer het idee dat ik het alleen moet doen dit keer. (Dus oproep aan mijn vriendinnen: word snel weer zwanger ajb! 😉)

 

Milestones

Natuurlijk had ik tijdens de eerste zwangerschap de bekende milestonekaarten om bij te houden hoe ver ik was (niet dat ik daarvoor die kaarten nodig had, want ik wist het op de dag af hoor!). En wekelijks schoot ik een kiekje om de groei van mijn buik te kunnen monitoren. Hoeveel buiken-foto’s ik nu al heb gemaakt? Die zijn op één hand te tellen vrees ik. En de milestonekaarten die liggen nog ergens achter het schot.

Lees ook: 5 originele zwangerschapsaankondigingen!

Voorbereidingen?

De babyuitzetlijst kende ik uit m’n hoofd (en had ik binnen no-time in huis), de naam wisten we bij wijze van vanaf week 1, de geboortekaartjes lagen al halverwege de zwangerschap “klaar” bij de drukker, en het kamertje heeft maanden kant-en-klaar staan wachten op haar nieuwe bewoonstertje. Dat was tijdens de zwangerschap van Vayèn. Nu ben ik over de helft van de zwangerschap en heb ik nog geen babyuitzetlijst bekeken, zijn we nog niet zeker van de naam (om over het geboortekaartjes nog maar te zwijgen), en moet er aan het kamertje nog het nodige gebeuren. Ben ik dan minder geïnteresseerd in de baby? Nee hoor, ik heb gewoon wat meer afleiding!

Lees ook: Zwangerschapsdementie, ik ben het even kwijt!

Want over afleiding gesproken…

Ik heb nu natuurlijk een mini-me door het huis lopen, die het liefst heel de dag met mama speelt, en die het niet altijd even leuk vindt als mama gewoon even op de bank wil zitten. Of een zwangerschapsmagazine wil lezen. Laat staan een kamertje wil inrichten. Ik heb gewoon echt even wat minder vrije tijd / me-time dan tijdens de zwangerschap van Vayèn.

 

Wat een verschillen he!? Maar het geeft niets! Ik probeer minstens zo te genieten als de eerste keer. Maar zoals ik al zei: de zwangerschap van een tweede is gewoon net even wat…. Anders!

Herkenbaar? Waren jouw zwangerschappen ook zo verschillend van elkaar? Ik ben benieuwd!

Nadia

 

Dat de bevalling van mijn dochter geen pretje was, daar heb ik nooit een geheim van gemaakt. Maar één van de redenen waarom die bevalling een hel was heb ik niet eerder met jullie gedeeld. In de biechtstoel dus…

Vayèn paste er simpelweg niet door. Vayèn was nogal een flinke baby. Hoe groot dan? Nou houd je vast. Ze woog 4685 gram en was 53 cm lang. En dat is voor een meisje aanzienlijk groter dan gemiddeld.

Lees ook: Bevallingsverhaal Nadia deel 1
Lees ook: Bevallingsverhaal Nadia deel 2

Zo, dat is er uit!

Direct na de keizersnede zeiden de artsen dat ze niet verwacht hadden dat er zo’n grote baby in mijn buik zat. Ook de verloskundigen hebben tijdens de controles nooit gezien dat Vayèn groter was dan gemiddeld. Sterker nog: tot ongeveer driekwart van mijn zwangerschap is mij verteld dat mijn baby aan de kleine kant zou zijn.

Hollands welvaren

In het ziekenhuis kwam de één na de andere arts en specialist kijken naar Vayèn, want jeetje, zo’n grote baby zagen ze toch niet dagelijks. En hoe meer er grappen werden gemaakt over “Hollands Welvaren” en “heerlijke babyvetten”, hoe minder leuk ik het vond.

Niks maatje 50

Ik had schattige babykleertjes mee in maatje 50, die al direct bij de geboorte te klein waren. Natuurlijk had ik ook maat 56 bij me, dus de baby had echt wel passende kleertjes, maar leuk vond ik het allerminst. Ik had me verheugd op een schattig klein baby’tje, en nu zat ik met een halve peuter in mijn handen. Oké, ik overdrijf nu heus, maar het was echt even schakelen.

Die opmerkingen, aargh!!

En ook na mijn tijd in het ziekenhuis, terwijl ik mezelf er steeds aan herinnerde dat ik “lekker veel baby had om van te houden”, bleven de opmerkingen komen:

Kraamhulp: “Ik weet niet of de weegschaal dat aan kan hoor. En mijn armen. Ha ha ha.”
Kassamedewerker: tijdens mijn eerste bezoekje aan supermarkt: “Jeeeeetje, wat een reus zeg.”
Osteopaat: “Lekkere kleine buddha.”
Kraamvisite A: “Poeh, ze is echt wel zwaar hoor.”
Kraamvisite B: “Ach, jullie zijn allebei ook niet klein he, wat had je dan verwacht?”
Kraamvisite C: “Dat is gewoon dubbel zo zwaar als de baby van vriendin X. Heavy!”

Lees ook: 8 x  wat je niet moet zeggen tegen een new-mom

Zwangerschapssuiker

Waar ik ook kwam, of wie er ook kwam, continu werd er ingepeperd dat Vayèn wel erg groot was. Bij het consultatiebureau zat Vayèn ruim boven de “normale” curves in de grafiek, en de verpleegkundige vroeg me of ik geen zwangerschapssuiker had gehad. Zwangerschapswattes? Ik had er werkelijk nog nooit van gehoord, laat staan dat ik er op getest was.

Zwangerschapssuiker is een ander woord voor zwangerschapsdiabetes, en gezien de grootte van Vayèn is het waarschijnlijk dat ik dat inderdaad gehad heb. Reden te meer om hier bij een volgende zwangerschap erg alert op te zijn.

(te) Hoge suikerwaarden

Vanaf vroeg in mijn tweede zwangerschap worden mijn suikerwaarden dan ook scherp in de gaten gehouden. En vanaf het begin van de zwangerschap, zijn deze aan de hoge kant. Dit bevestigt voor mij des te meer dat ik tijdens de zwangerschap van Vayèn inderdaad zwangerschapsdiabetes heb gehad. Ik  ben boos geweest, dat ik er niet op getest ben. Want dan had er misschien iets aan gedaan kunnen worden, of hadden ze me niet tot 41 weken laten doorlopen en was de bevalling daardoor heel anders verlopen.

Inmiddels heb ik me er bij neergelegd (ik kan het toch niet meer veranderen), en ben ik blij dat mijn suikerwaarden nu wel goed in de gaten worden gehouden. De gynaecoloog heeft al aangegeven dat het zeer waarschijnlijk is dat ook deze baby aan de grote kant zal zijn, dus kleertjes in maatje 50 die koop ik nu maar niet.

Zijn er meer moeders hier met grote baby’s? Moesten jullie er ook aan wennen? En wat zijn jullie ervaringen?

Nadia