Lees hier alle blogs van Nadia

Dat de bevalling van mijn dochter geen pretje was, daar heb ik nooit een geheim van gemaakt. Maar één van de redenen waarom die bevalling een hel was heb ik niet eerder met jullie gedeeld. In de biechtstoel dus…

Vayèn paste er simpelweg niet door. Vayèn was nogal een flinke baby. Hoe groot dan? Nou houd je vast. Ze woog 4685 gram en was 53 cm lang. En dat is voor een meisje aanzienlijk groter dan gemiddeld.

Lees ook: Bevallingsverhaal Nadia deel 1
Lees ook: Bevallingsverhaal Nadia deel 2

Zo, dat is er uit!

Direct na de keizersnede zeiden de artsen dat ze niet verwacht hadden dat er zo’n grote baby in mijn buik zat. Ook de verloskundigen hebben tijdens de controles nooit gezien dat Vayèn groter was dan gemiddeld. Sterker nog: tot ongeveer driekwart van mijn zwangerschap is mij verteld dat mijn baby aan de kleine kant zou zijn.

Hollands welvaren

In het ziekenhuis kwam de één na de andere arts en specialist kijken naar Vayèn, want jeetje, zo’n grote baby zagen ze toch niet dagelijks. En hoe meer er grappen werden gemaakt over “Hollands Welvaren” en “heerlijke babyvetten”, hoe minder leuk ik het vond.

Niks maatje 50

Ik had schattige babykleertjes mee in maatje 50, die al direct bij de geboorte te klein waren. Natuurlijk had ik ook maat 56 bij me, dus de baby had echt wel passende kleertjes, maar leuk vond ik het allerminst. Ik had me verheugd op een schattig klein baby’tje, en nu zat ik met een halve peuter in mijn handen. Oké, ik overdrijf nu heus, maar het was echt even schakelen.

Die opmerkingen, aargh!!

En ook na mijn tijd in het ziekenhuis, terwijl ik mezelf er steeds aan herinnerde dat ik “lekker veel baby had om van te houden”, bleven de opmerkingen komen:

Kraamhulp: “Ik weet niet of de weegschaal dat aan kan hoor. En mijn armen. Ha ha ha.”
Kassamedewerker: tijdens mijn eerste bezoekje aan supermarkt: “Jeeeeetje, wat een reus zeg.”
Osteopaat: “Lekkere kleine buddha.”
Kraamvisite A: “Poeh, ze is echt wel zwaar hoor.”
Kraamvisite B: “Ach, jullie zijn allebei ook niet klein he, wat had je dan verwacht?”
Kraamvisite C: “Dat is gewoon dubbel zo zwaar als de baby van vriendin X. Heavy!”

Lees ook: 8 x  wat je niet moet zeggen tegen een new-mom

Zwangerschapssuiker

Waar ik ook kwam, of wie er ook kwam, continu werd er ingepeperd dat Vayèn wel erg groot was. Bij het consultatiebureau zat Vayèn ruim boven de “normale” curves in de grafiek, en de verpleegkundige vroeg me of ik geen zwangerschapssuiker had gehad. Zwangerschapswattes? Ik had er werkelijk nog nooit van gehoord, laat staan dat ik er op getest was.

Zwangerschapssuiker is een ander woord voor zwangerschapsdiabetes, en gezien de grootte van Vayèn is het waarschijnlijk dat ik dat inderdaad gehad heb. Reden te meer om hier bij een volgende zwangerschap erg alert op te zijn.

(te) Hoge suikerwaarden

Vanaf vroeg in mijn tweede zwangerschap worden mijn suikerwaarden dan ook scherp in de gaten gehouden. En vanaf het begin van de zwangerschap, zijn deze aan de hoge kant. Dit bevestigt voor mij des te meer dat ik tijdens de zwangerschap van Vayèn inderdaad zwangerschapsdiabetes heb gehad. Ik  ben boos geweest, dat ik er niet op getest ben. Want dan had er misschien iets aan gedaan kunnen worden, of hadden ze me niet tot 41 weken laten doorlopen en was de bevalling daardoor heel anders verlopen.

Inmiddels heb ik me er bij neergelegd (ik kan het toch niet meer veranderen), en ben ik blij dat mijn suikerwaarden nu wel goed in de gaten worden gehouden. De gynaecoloog heeft al aangegeven dat het zeer waarschijnlijk is dat ook deze baby aan de grote kant zal zijn, dus kleertjes in maatje 50 die koop ik nu maar niet.

Zijn er meer moeders hier met grote baby’s? Moesten jullie er ook aan wennen? En wat zijn jullie ervaringen?

Nadia

Omdat wij Nederlanders houden van lijstjes en feitjes, zet ik de 10 leukste, verbazingwekkendste, bijzonderste, verdrietigste en grappigste kerstfeitjes voor je op een rij. Enjoy!

  1. Er worden in Nederland met kerst meer cadeautjes gegeven dan op 5 december (emerce.nl).
  2. Maar bij gezinnen met jonge kinderen legt de Kerstman het nog altijd af tegen Sinterklaas (Adformatie).
  3. Van alle Europeanen zijn Nederlanders het gierigst wat betreft kerst. Wij geven gemiddeld zo’n € 25,- per kerstcadeau uit (Famme).
  4. Houd je van veel en/of grote kerstcadeaus? Verhuis dan naar Engeland! Daar wordt gemiddeld zo’n 530 euro per huishouden besteed aan kerstcadeaus. Dat is het hoogste bedrag van Europa (Famme).
  5. Een gemiddelde Nederlander geeft € 108,- uit aan het kerstdiner (AD.nl).
  6. Schijnbaar wordt tijdens de kerstdagen zelf nog massaal last-minute inkopen gedaan. Meer dan de helft van de Nederlandse supermarkten is geopend op tweede kerstdag (AD.nl).
  7. Negen maanden na kerst worden de meeste baby’s geboren. Niet persé omdat we tijdens de feestdagen meer seksen, maar vooral omdat we vaker anticonceptie vergeten. Door de alcohol waarschijnlijk. (Quest)
  8. Volgens de data van Facebook zijn de twee weken voor de kerst de meest populaire weken om een relatie te verbreken (Facebook meldt daarentegen ook dat er tijdens de kerstdagen de minste break ups zijn) (Nu.nl)
  9. Gemiddeld komen we ongeveer een halve kilo aan tijdens de feestdagen. Valt best mee toch?! (Femmegym.nl)
  10. Een kwart van de Nederlanders voelt zich eenzaam tijdens de feestdagen (AD.nl).

Toen ik zo’n twaalf weken zwanger was kreeg ik een appje van Irene. “Euhm, Na… even ter info, Hanna heeft de waterpokken (denken we). Weet je zeker of jij ze gehad hebt? Voor zwangere vrouwen die dit niet gehad hebben is dit namelijk érg gevaarlijk.” Direct gevolgd door een aantal printscreens met informatie van dr. Google.

Twijfel alom

Toen me enkele weken geleden bij de intake bij de verloskundige dezelfde vraag werd gesteld, terwijl de waterpokken nog een ver-van-mijn-bed-show waren, zei ik volmondig dat ik ze gehad heb. Nu het “gevaar” ineens dichtbij leek, ging ik twijfelen. Dus toen mijn moeder dezelfde avond langskwam, was dat het eerste wat ik vroeg. Haar antwoord? Ze dacht van wel.

Euh, hallo mam, dit is belangrijk hoor! Je dénkt het? Of je weet het?

Een hoop gestamel en getwijfel. Ze wist het ineens niet meer zeker. (Dat had vast te maken met het rijtje risico’s voor zwangere vrouwen die ik net daarvoor had voorgelezen ;-)). Dus hup, naar zolder en daar werden alle fotoboeken tevoorschijn getoverd. Want áls ik ze gehad had, zouden daar vast en zeker foto’s van zijn. Maar hoeveel boeken we ook opensloegen, nergens een foto van mij als klein meisje onder de rode vlekken. Oeps… vervolgens het groene boekje (van het consultatiebureau) erbij gezocht, maar ook daarin geen vermelding over de waterpokken. Wat nu?

Dr Google versus mijn eigen dokter

Dr. Google bood uitkomst: “Bij twijfel of onduidelijkheid, neem contact op met de huisarts of verloskundige”. Dus de volgende ochtend belde ik voor de zekerheid maar even de huisarts. Ik verwachtte dat zij me gerust zou stellen, en me zou vertellen dat ik ze gewoon (net als 95% van de Nederlanders) gehad had, maar dat bleek allesbehalve het geval. In het systeem stond niet dat ik de waterpokken had gehad. (Dat zegt overigens niets, want mijn moeder kan ook gewoon de huisarts niet gebeld hebben toen ik ze had). Dus de huisarts onderwierp me direct aan een vragenvuur. Van “Wanneer heb je Hanna gezien?” en “Dat is dan dus 24-48-72 uur geleden? …” tot “Wanneer kreeg Hanna de eerste plekjes?” De huisarts wilde even overleggen met de microbioloog en zou me daarna terugbellen.

Linea recta naar het ziekenhuis

Dit stelde me niet bepaald gerust… en terecht bleek niet veel later.
De huisarts belde me terug en zei dat ik min of meer al mijn werk uit m’n handen moest laten vallen, en linea recta naar het ziekenhuis moest rijden. Daar moest ik zo snel als mogelijk bloed laten prikken. Mijn monsters werden dan direct door de microbioloog  bekeken. Had ik geen antistoffen, dan zouden die dezelfde middag nog worden toegediend. Oef… dat was wel even schrikken.

Maar natuurlijk wilde ik geen risico lopen, dus dit was een mooie gelegenheid om mijn zwangerschap op het werk aan te kondigen, haha. Direct daarna ben ik in de auto gestapt en bloed wezen prikken in het ziekenhuis.

Het verlossende antwoord

Twee uurtjes later werd ik gebeld door mijn huisarts met het verlossende nieuws: ik had antistoffen! Ik had de waterpokken (zoals we al wel een beetje verwachtten) als kind al wel gehad. Ik hoefde me dus geen zorgen te maken en mocht weer vrijuit met Hanna knuffelen 😊!

Mijn eigen dochtertje is (ondanks dat ze de afgelopen weken véél met Hanna heeft gespeeld) vooralsnog niet aangestoken. Nu maar hopen dat ze het de aankomende periode op het kdv oppikt. Ik vind het wel prettig als ze het krijgt nog vóórdat de baby komt!

Lees ook: Niet mokken, het zijn maar waterpokken!

Nadia

Echt waar! Ik heb geen zwangerschapstesten nodig om te ontdekken of ik zwanger ben of niet. Of ik het dan voel? Nee, was dat maar waar. Het zijn mijn handen die mij vertellen of ik zwanger ben of niet. Of eigenlijk… is het mijn gouden ring!

Een zwarte waas om mijn ringvinger

Een paar dagen voordat ik erachter kwam dat ik voor de eerste keer zwanger was, gingen mijn vriend en ik op vakantie. In de auto zag ik ineens dat er een groene/zwarte waas op mijn ringvinger zat. Onder mijn gouden ring. Wat raar! Ik kon de waas wegwassen met water, maar na enige tijd kwam de waas weer terug. Het leek of mijn gouden ring (die ik overigens al jaren draag) ineens afgaf op mijn huid. Niet wetende dat ik zwanger was, snapte ik er niets van en besloot ik de ring voorlopig maar even af te doen.

HCG is de boosdoener

Een aantal weken later, toen ik dus wist dat ik zwanger was, had ik mijn ring weer eens om. En weer zag ik na even dragen een donkere waas om mijn vinger. Ik Googelde me suf, en vond uiteindelijk dat het voor kan komen dat de zuurgraad van de huid verandert naarmate er meer hCG (het zwangerschapshormoon) in het lichaam zit. Bij sommige mensen heeft dit tot gevolg dat gouden sieraden afgeven op de huid. Aha! Dat was het dus.

Gelukkig maar, want ik zou het erg vervelend vinden als mijn ring voortaan altijd af zou geven. En ja hoor, na de zwangerschap kon ik de ring gelukkig weer dragen zonder dat deze afgaf op mijn vinger.


Een beetje moeilijk te zien misschien, maar zie de waas net onder mijn ring!

Een toekomst voorspellende ring dus!

Best handig dus, zo’n “toekomst voorspellende ring”. En het bespaart geld aan zwangerschapstesten. Toen mijn vriend en ik besloten voor een tweede te gaan, vertrouwde ik dan ook blind op mijn ring. Was ik overtijd, maar gaf mijn ring niet af, dan wist ik vrijwel zeker dat ik niet zwanger was en wachtte ik geduldig (oké, eigenlijk ongeduldig) af tot ik weer ongesteld ging worden.

Een paar maanden geleden ging ik op het werk naar het toilet, en op het toilet zag ik ineens een hele lichte waas onder mijn ring. Wiehoe!! Het was nog zeker vijf dagen voordat ik ongesteld moest worden, maar dat er in mijn lichaam iets moois aan het gebeuren was, dat wist ik zeker. In het toilethokje heb ik stiekem een klein dansje gedaan. De rest van de dag was ik extreem vrolijk en moest ik mijn best doen om een overdreven grijns verborgen te houden!

En zoals mijn ring al voorspelde, werd ik die maand niet ongesteld.

Zijn er meiden die dit herkennen en bij wie de sieraden ook afgeven tijdens de zwangerschap, of is dit echt uniek? Ik ben benieuwd!

Lees ook mijn blog: ik maakte een mini escaperoom om te vertellen dat ik zwanger bent!

Nadia

Elke eerste vrijdag van de maand hebben we meidenavond, en al twee keer moest ik mijn hele trucendoos open trekken om de meiden ervan te overtuigen dat ‘het geen alcohol willen drinken’ niets te maken had met een eventuele zwangerschap. “Ik was toch aan de beurt om te bobben?” en “Nee dank je, ik ben weer aan het lijnen” (om vervolgens de hele avond te balen van alle lekkere hapjes die besteld werden, die ik dus ook niet kon nemen om mijn leugentje in stand te houden).

Niet langer liegen

Toen vorige maand de meidenavond weer in aantocht was, én we datzelfde weekend het 1-jarig jubileum van Druif & Spruit zouden vieren (escape room en een hapje eten in Utrecht) besloot ik het blijde nieuws maar te delen. Want nóg twee avonden mezelf pijnigen, door al het lekkers op tafel aan me voorbij te laten gaan, onder het mom van “ik ben aan de lijn”, daar had ik niet zo’n zin in.

Lees ook: Originele zwangerschapsaankondigingen

Mini escaperoom

Maar zoals ik in een eerder blog al schreef, is het binnen onze groep haast traditie om de zwangerschap op een originele manier kenbaar te maken. Daar moest ik dus even wat op verzinnen. Aangezien we het aankomende weekend een escape room zouden gaan doen, besloot ik de meiden alvast een opwarmertje te geven.

Ik maakte mijn eigen mini escaperoom met daarin verschillende puzzels. De oplossing van elke puzzel was een cijfer, en met de oplossingen van alle puzzels samen (cijfercombinatie) kon een envelop met slotje worden geopend. In de envelop had ik de foto’s van de eerste echo gedaan. Het complete pakketje liet ik in de week voorafgaand aan de meidenavond bezorgen bij Muriël thuis. En meteen was de chaos compleet. Muriël gooide een foto van het pakketje met begeleidende brief in de groepsapp…. en de groepsapp ging los! De verdenkingen schoten alle kanten op (en daar hielp ik natuurlijk graag een handje aan mee).

Een (geloof me KLEIN) deel van het WhatsApp gesprek over dit pakketje

Pokerface

Toen het dan eindelijk vrijdag was, en we het pakketje mochten openen, heb ik het spel natuurlijk zo goed mogelijk meegespeeld. Natuurlijk moedigde ik Muriël aan de doos te pakken, de brief voor te lezen en zo snel mogelijk te beginnen. Enthousiast zocht ik mee naar oplossingen en af en toe mopperde ik mee over een “te moeilijk” onderdeel. Het enige wat ik niet hoefde te faken was mijn lichte nervositeit. Waar de meiden vol adrenaline zaten om de oplossingen te achterhalen, klopte mijn hart waarschijnlijk het hardst van allemaal, omdat ik bijna mijn leuke nieuwtje mocht delen!

   

Net binnen de tijd wisten de meiden de cijfercode te kraken en werd het pakketje geopend.
Tadaaaaa!! Er is een nieuwe Druif & Spruit baby onderweg 😊! Te leuk om hun reactie te zien na het openen van het pakketje.

P.S. Zelf ook je zwangerschap aankondigen via een “escape room”?

Lijkt veel werk, maar het valt reuze mee. Via een online tool maakte ik een woordzoeker met woorden die op onze groep van toepassing zijn (vijf minuutjes werk). In Word typte ik een boodschap in geheimschrift, via het voor iedereen beschikbare lettertype Wingdings (2 minuten werk). Een derde puzzel maakte ik met een foto van ons vijven (5 minuutjes werk) en om verwarring te zaaien voegde ik een aantal QR codes toe, zo van het internet geplukt (1 minuut). Tot slot typte ik een begeleidende brief, en stopte de echo’s in een envelop met cijfercode. In totaal max een half uurtje werk. En, succes gegarandeerd!

Nadia

Toen wij (ruim 1,5 jaar geleden) op zoek gingen naar een geschikt kinderdagverblijf voor onze toen nog ongeboren kleine meid, bezochten we twee locaties bij ons in de buurt. En hoewel we natuurlijk hebben gelet op bijvoorbeeld de hygiëne, de leidsters, en het pedagogisch beleid, hebben we onze keuze vooral gemaakt op basis van gevoel.

Lutjepotje

Dat gevoel was bij de eerste locatie die we bezochten gewoon niet-zo-goed (en dat is zacht uitgedrukt). De leidsters waren al wat ouder, sommige kinderen sliepen buiten in een lutjepotje (inmiddels heb ik daar niet meer persé iets op tegen, maar als mama-to-be wilde ik écht niet dat mijn kindje buiten zou liggen), en toen we binnenliepen kwam een walm van vieze luchtjes op ons af. Tijdens de rondleiding zag ik een kindje met een enorme snottebel lekker sabbelen aan een boekje, en even later zag ik een ander het kind hetzelfde boekje (inmiddels doorweekt van snot) in haar mond stoppen. IEL!! Ik was dan wel blue in de wereld van de kinderdagverblijven, maar één ding wist ik zeker: hier ging mijn kindje niet naar toe!

Welcome-to-the-kdv-life

Eenmaal thuisgekomen deelde ik mijn ervaringen via de groepsapp met mijn vriendinnen. Die kwamen niet meer bij van het lachen. “Dat hoort er écht allemaal bij”, zei de één. En “welcome to the kdv-life” was de reactie van de ander.

Lees ook: Blog Muriel – Kinderopvang kiezen? Vergeet hier niet aan te denken!

Met frisse tegenzin gingen we een week later kijken bij het tweede kinderdagverblijf. Dit keer ging ik er heen met minder hoge verwachtingen. Toen we de deur openden bereidde ik me voor op een walm van poep- en piesgeuren, maar eerlijk is eerlijk: ik rook niks. We kregen een rondleiding en ik zag leuke, enthousiaste leidsters van ongeveer mijn eigen leeftijd. Er was geen lutjepotje aanwezig en er werd de kinderen (hoe klein ook) veel geleerd door middel van thema’s en een pop. Ik was blij verrast en onze keuze was gemaakt: hier durfde ik onze kleine meid wel achter te laten.

Horizontale groepen

Zoals ik al zei, we kozen dus voornamelijk op basis van gevoel. We dachten niet echt na over het feit dat dit kinderdagverblijf werkte met horizontale groepen. Bij een kdv die werkt met horizontale groepen worden de kindjes onderverdeeld op basis van leeftijd en ontwikkelingsfase. Bij welke leeftijd die verdeling precies wordt gemaakt verschilt per kinderdagverblijf. Bij ons kdv betekent dit dat er een groep van kindjes van 0 tot ca. 1,5 jaar is, en dat er groepen zijn met kindjes van 1,5 tot 4 jaar. Het eerste jaar dat Vayèn naar het kdv ging, stonden we daar eigenlijk amper bij stil.

Totdat de leidsters aangaven dat Vayèn naar de grote groep zou gaan. Ze was toen zo’n 13 maanden. In mijn ogen nog héél klein, en bovendien kon ze nog niet lopen. Ik zag als moeder ontzettend op tegen deze overstap. Mijn lieve kleine meisje, tussen al die grote(re) kindjes, zonder dat ze echt mee kon spelen…. Als dat maar goed zou gaan.

De overstap naar de grote groep

In aanloop naar haar overplaatsing ging Vayèn al een paar keer wat uurtjes meespelen bij de grote kindjes. Als ik vroeg hoe het gegaan was kreeg ik steevast het antwoord “Vayèn moest nog wel even wennen”, wat in mijn hoofd gelijk stond aan “ze vond het helemaal niet leuk en zette het op een krijsen zodra we haar beneden brachten”. Maar na een paar weken wennen was het toch echt zo ver: Vayèn moest naar de grote groep. En hoewel ons meisje het altijd ontzettend leuk vond op het kdv, en we haar nog nóóit huilend hadden achtergelaten, was dat nu ineens wel anders. Elke keer als ik haar wegbracht, klampte ze zich aan me vast en begon ze te huilen als ik aanstalten maakte om weg te gaan. En ook als we haar ‘s middags ophaalden, zat ze bij één van de juffen op schoot, met een speentje in haar mond (die ze normaal alleen maar in bed krijgt). Ze vond die grote groep maar niks (en papa en mama dus ook niet).

Terugdraaien was niet echt een optie, en dus zetten we door. En na een paar keer zagen we gelukkig verbetering. Toen Vayèn eenmaal zelf kon lopen (en dus wat meer mee kon doen met de grote kindjes) was het probleem eigenlijk opgelost, en inmiddels gaat ze (gelukkig!) weer met veel plezier naar het kinderdagverblijf.

Horizontaal vs. verticaal?

Zou ik achteraf dan hebben gekozen voor een kinderdagverblijf met verticale in plaats van horizontale groepen? Ik weet het niet. Maar mijn tip voor jou is wel om bij het kiezen van het kdv stil te staan bij de indeling van de groepen en dit mee te laten wegen in jullie keuze.

Zit jouw kindje in een horizontale of verticale groep? Was dat een bewuste keuze? En wat zijn jouw ervaringen?

Lees ook: Ode aan de KDV-leidster

Lees ook: Origineel juffencadeau

Onlangs las ik een artikel in HPdeTIjd waarin een moeder werd geïnterviewd en aangaf dat haar kinderen chronisch afhankelijk van haar zijn. Ondanks dat haar kinderen inmiddels zelf volwassen zijn en zelfs een gezin hebben, is moeder minimaal twee dagen in de week “met hen in de weer”.

Wat asociaal!

Was mijn eerste gedachte. Maar toen ik er wat langer over nadacht, besefte ik dat ook wij eigenlijk best leunen op onze (schoon-)ouders. Chronisch afhankelijk klinkt wat mij betreft een beetje te negatief, maar eerlijk is eerlijk: sinds wij een gezin zijn, zien wij onze (schoon-)ouders meer dan ooit. En hoewel dat altijd heel fijn is, is dat écht niet enkel voor de gezelligheid. Dat wij hen zo vaak zien is vooral omdat zij ons ontzettend helpen (lees: dat wij zo ontzettend afhankelijk van hen zijn).

Oppassen

In het weekend, als we zo nodig met vrienden de hort op moeten. Maar ook doordeweeks, op de dagen dat we allebei aan het werk zijn, nemen zij de zorg voor onze dochter uit handen. Week in week uit maken zij een feestje van hun oppasdag. Voor zichzelf, voor Vayèn, maar zeker ook voor ons. Want wanneer we thuiskomen uit werk hoeven we geen boodschappen te doen, is de tafel gedekt en het eten klaar, en kunnen we zonder enige stress zo aanschuiven. Hotel (o)pa & (o)ma is always open. Wat een luxe!

En ik kan me er ontzettend schuldig over voelen hoor, maar ik heb besloten om er vooral heel dankbaar voor te zijn en ervan te genieten. In plaats van tussen de pampers, weer even heerlijk gepamperd worden. En in plaats van altijd te zorgen, ook heerlijk even voor je laten zorgen.

Bedankt!

Wel ben ik van mening dat het heel bijzonder is dat beide ouders er zo voor ons zijn, en dat ze daarom best af en toe even in het zonnetje mogen worden gezet. En hoewel we dat regelmatig offline doen, is het ook online wel een bedankje waard.

Dus lieve papa’s en mama’s: Ja, we zijn misschien iets afhankelijker dan we diep in ons hart zouden willen, maar we zijn wel ontzettend dankbaar voor alles wat jullie voor ons doen. GRANDPA & GRANDMA, YOU ROCK!!!

P.S. In hoeverre zijn jullie afhankelijk van je (schoon-)ouders?

 

Lees ook onze gastblog: Opa moest mee naar de fotoshoot

Nadia

Babyhapjes proeven, luiers omdoen, buikomvang raden… Er zullen vast genoeg aankomende moeders zijn die dit leuke activiteiten vinden voor een babyshower, maar gelukkig kennen mijn vriendinnetjes mij goed. Want spelletjesfanaat als ik ben… Deze “spelletjes” vind ik op z’n zachtst gezegd niet.zo.leuk!

Nee, voor mijn babyshower kwamen mijn vriendinnen met wat originelers op de proppen. Natuurlijk werd ik op een moment dat ik het niet verwachtte door mijn vier beste vriendinnetjes gekidnapt. Vervolgens werd ik meegenomen in de auto, en werd er even gehint dat we wellicht een escape room gingen doen. VET!

Die escape room werd ‘m “helaas” niet. Want: veel zwangere vriendinnetjes en te veel te dikke buiken. Niet handig als je dan moet rennen en kruipen in een donkere ruimte.

High Tea’en & een ABC-tje

Nee, we gingen naar een lunchroom in de stad. Daar zaten vrienden en familie me al op te wachten voor een high tea. Na wat gegeten en gedronken te hebben en nadat ik een paar gave cadeaus had uitgepakt, kreeg iedereen een paar blaadjes en wat stiften in handen. Klinkt saai?

Was het NIET! Iedereen kreeg twee vierkante kaartjes met daarop een letter. Met die letter moest je iets tekenen, wat in een eerste-woorden-boekje voor mijn kindje zou passen.

Na afloop nam Irene de kaartjes mee naar huis en maakte er een echt eerste-woorden-boekje van voor Vayèn. Een geweldige blijvende herinnering aan mijn babyshower. Thumps up voor mijn vriendinnetjes!

Check hier het resultaat:

P.S. Er zitten ware tekentalentjes tussen mijn vriendinnen 😉!

Nadia

Misschien merk je dat je omgeving zich begint af te vragen wanneer jullie aan kids gaan beginnen, of misschien is jouw partner er al van overtuigd dat de tijd rijp is, maar ben je zelf nog niet helemaal zeker of NU het moment is. Je moet er natuurlijk nooit aan beginnen als je echt twijfelt, maar mijn advies is om zeker niet wachten tot je er 100% van overtuigd bent dat je klaar bent voor het moederschap. Ikzelf wist het namelijk pas zeker toen ik mijn dochter in mijn armen had.

Om je een klein beetje op weg te helpen 😉….

Je weet dat je klaar bent voor een baby als:

  • Je jezelf nog net kon bedwingen om bij het zien van bovenstaande foto hardop “aaaaahhh” te zeggen;
  • Je op kraamvisite bij je beste vriendin de baby het liefst zo lang mogelijk vast wilt houden;
  • Je tot op de dag nauwkeurig “weet” wanneer je ongesteld bent geweest, wanneer je het weer moet worden en wanneer je eisprong dus ongeveer zou moeten zijn;
  • Je zwijmelend naar de dikke buik van zwangere vrouwen kijkt;
  • En kriebels in je buik krijgt wanneer je met die schattige babykleertjes (die je als kraamcadeautje hebt gekocht) in de rij bij de kassa staat;
  • Je bij elke leuke naam die je hoort je afvraagt of je partner deze naam ook leuk zou vinden;
  • Al je vriendinnen ook zwanger zijn (want hoe leuk is het als die kids samen op gaan groeien!?);
  • Je in je hoofd het kleine kamertje in jullie huis al hebt gereserveerd (of zelfs ingericht) voor de baby;
  • Je merkt dat je er eigenlijk geen moeite mee zou hebben om negen maanden te moeten leven zonder wijn. En zalm. En filet American;

Ben jij “schuldig” aan meerdere van bovenstaande punten? You’re as ready as you probably could be!

Go for it girl!

Nadia

 

Na het delen van de foto van mijn kinderhoek op Instagram stroomden de berichtjes binnen. Hoe breed is het meubel? En het wandpaneel? Waar heb ik het behang gekocht? En het ronde prik-/magneetbord? Hoe dik is de plaat achter het tafeltje?

Daarom besloot ik een shoplog te schrijven over mijn kinderhoekje. En weet je wat het leuke is? Alles bij elkaar kostte de speelhoek nog geen € 100,-!

Ook zo’n set maken? Je hebt de volgende onderdelen nodig:

Voilà voor € 99,89 een nieuwe speelhoek! Succes! 😊

Nadia