Lees hier alle blogs van Muriël

Sinds de komst van de tweede ben ik een chaoot in het kwadraat. Nee, ik geef de jongste daar heus niet de schuld van maar wel het chaotische brein dat na twee zwangerschappen is overgebleven. Die chaos levert soms hilarische momenten op voor mijn omgeving maar vaker nog beschamende momenten voor mezelf. Is dit nu wie ik ben geworden? Een blunderende moeder met soms wat goeie momenten…

Misschien niet

Altijd geruststellend om te weten dat je niet de enige bent met dat probleem. Thnx Nadia en Jody voor het delen van jullie blunders 😉 #momfail, mijn verschrikkelijke blunders als moeder en  Groeiende buik krimpende hersenen. Maar stiekem nog fijner vind ik het dat wetenschappelijk onderzoek heeft uitgewezen dat een zwangerschap wel degelijk de structuur van de hersenen aanpast en dat die verandering dus serieus tot TWEE jaar na de bevalling blijft bestaan. Halleluja! Ik ben dus niet gek, het komt door de zwangerschappen én, het belangrijkste, er is hoop (nog een klein jaartje volhouden).

Om jullie ook mee te laten genieten van mijn blunders, hier een kleine greep uit de reeks:

Van Apeldoorn via Utrecht naar Nijmegen

Zaterdag: shoppingdate met de meiden. Even alleen met vriendinnen een hele dag shoppen, lunchen, borrelen en kletsen. Zo fijn om af en toe zo’n dag te hebben. Ik zou rijden en we zouden vroeg vertrekken zodat we alles uit de dag konden halen. Om tien uur stipt reden we de snelweg op, op weg van Apeldoorn naar Nijmegen, want daar zouden we gaan shoppen. Ik wist de weg wel dus navigatie vond ik niet zo nodig. Binnen no time waren we natuurlijk druk in gesprek.

Tot ik op een gegeven moment dacht ‘dit duurt toch wel lang, zo lang is Nijmegen niet rijden’ en ‘dat gebouw lijkt toch verdacht veel op het van de Valk hotel in Utrecht’. UTRECHT?! Yup, ik had blijkbaar een afslag gemist en was naar Utrecht gereden in plaats van Nijmegen. Je snapt dat dit totaal uit de richting is. Koppig als we zijn, zijn we vanuit daar alsnog naar Nijmegen gereden om na 12-en een keer aan te komen op de plaats van bestemming. Minder shopping-time maar we hebben wel dubbel gelegen van het lachen.

Echt geen desinteresse hoor! Geloof me…

Ik zat in een groepsapp gesprek met mijn oude studievriendinnetjes waarin de één iets zei over de kosten van een vervolgopleiding. Waarop ik geïnteresseerd vroeg of ze die opleiding wilde gaan doen. ‘Ben ik al 1,5 jaar mee bezig’ was het antwoord. Serieus???? Ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan.

Blijkbaar ben ik dus gewoon niet meer in staat om dat soort essentiële informatie te onthouden, althans een beetje vriendin onthoudt toch op zijn minst waar de ander al 1,5 jaar druk mee is. Ik kon wel door de grond zakken!! Ik moet maar ouderwets notities gaan bijhouden, gewoon om mijn gatenkaas brein een beetje te ondersteunen.

Geen luier

Herken je dat zo’n avond dat de kids zonder problemen op tijd op bed liggen en jullie samen lekker op de bank kunnen hangen en een serie of filmpje kunnen kijken? Heerlijk zo’n avond! Na half in slaap te zijn gedommeld op de bank vonden we het tijd om naar bed te gaan. Toen ik bijna in slaap viel in bed bedacht ik me opeens dat ik de kleine meid, die overdag wel zindelijk is maar ’s nachts nog niet, geen luier om had gedaan. Wat dom! Ik moest dat wel alsnog doen want ze neemt altijd een flesje water mee naar bed om uit te drinken dus ze moet sowieso ’s nachts plassen. En met net een nieuw matras wilde ik het risico niet lopen.

Toch maar uit bed dus om haar kamer in te sluipen, haar voorzichtig wakker te maken en snel een luierbroekje aan te doen hopende dat ze daarna snel weer in slaap zou vallen. Toen ik haar wakker maakte zei ik maar meteen dat mama heel dom was geweest en de luier was vergeten, waarop ze half slapend en lachend zei ‘mama, dat vind ik echt grappig!’. Geweldig zo’n reactie. Maar weet je wat het erge is? Sindsdien zegt ze steevast als ik haar naar bed breng ‘mama, dit keer niet de luier vergeten hea’?

Oeps vergeten²

Onder de noemer oeps vergeten kan ik nog tal van situaties noemen…

Onze kinderen gaan maar één dag in de week naar het kdv. Op die ochtend is het best wel even aanpoten. Nadat ik ze weggebracht heb, heb ik het idee alsof ik er al een hele ochtend op heb zitten. Zo ook op een voor mij random kdv dag bracht ik de kinderen weg. Tot ik bij binnenkomst bloemen, slingers, knutselwerken en hele dienbladen met kaarsen en snoep zag. Kak! Het was dus blijkbaar geen random dag. Nee, het was freaking JUFFENDAG. Hoe kan ik dat nou vergeten? Zelfs na een herinnering in de nieuwsbrief en nota bene een aparte mail van de oudercommissie erover. Ik ben zo slecht in dit soort dingen.

Nou goed, meteen maar eerlijk toegegeven dat ik het vergeten was en dat ze zeker nog wat tegoed hebben. Want ook ik wil de juffen best in het zonnetje zetten op juffendag. Althans als ik het niet vergeet én als het ook een weekje later mag. Want dat was mijn oplossing. Dan had ik in ieder geval nog de tijd om er ook echt wat van te maken.

Een week later konden de kinderen dan toch nog een cadeau geven aan de juffen. Ik had het in het weekend al gemaakt en direct in de tasjes gestopt, zo kon er echt niets meer misgaan. De cadeautjes werden overhandigd, de juffen vonden het leuk om nog wat te krijgen (hoewel ze meerdere keren benoemden dat het niet had gehoeven) en de oudste was trots op haar kunstwerk en dat wat ze namens haar broertje had gemaakt. Check! Schade ingehaald…

Iets vergeten of een vergissing maken is niet erg als je het maar herstelt toch? Ik voelde me dus iets minder loedermoederig dan die week ervoor. Maar dat was van korte duur. Want de juf begon over de laatste dag van Jeftha op de groep. ‘Sorry, hoorde ik dat goed’? Het was dus gewoon de laatste dag van mijn jongste op zijn groep. De dag van het afscheid. En ook dit was ik dus gewoon vergeten. Geen traktatie mee voor de kinderen. Helemaal niks. Ongelofelijk hoe krijg ik dit voor elkaar!

Een blunderende mama

Ik denk dat ik maar gewoon moet erkennen dat dit is wie ik nu ben: een blunderende mama. En voorlopig verschuil ik me nog achter het feit dat dit het gevolg is van de zwangerschap en dat dit nog een klein jaar duurt. Heerlijk zo’n smoes 😉.

Muriël

Oké, jeugdsentiment. Voor mij horen de Smurfen thuis in het rijtje Barbapapa, Dommel en Semafoor, de Snorkels en Dinobabies. Ik heb hier alleen maar leuke herinneringen aan en de titelsong van deze programma´s kan ik nog steeds opdreunen. Maar zijn de Smurfen ook nog leuk voor kinderen van nu? Mijn dochter en ik mochten dit gaan ontdekken, want we waren door Theater Orpheus uitgenodigd voor Smurfen de Musical (3+) in Junushoff in Wageningen.

Even voorbereiden

Mijn enthousiasme op de uitnodiging werkte nogal aanstekelijk want mijn dochter had er direct zin in zonder te weten wie of wat de Smurfen zijn. ’s Ochtends maar even voorbereiden dus. Op Youtube vond ik de oldskool variant. Dat viel niet helemaal in de smaak. Binnen no time werd gevraagd om Brandweerman Sam en Zandkasteel. Ik kan me er iets bij voorstellen, want die oude variant (waar ik vroeger naar keek) ziet er ook niet echt aantrekkelijk uit. Tja, ook peuters hebben tegenwoordig de lat hoog liggen wat betreft animatie en hoe dit eruit moet zien. Dit was in ieder geval geen succes.

Op naar Wageningen…

Bij aankomst zagen we Junushoff volstromen met kinderen van verschillende leeftijden. De zaal was goed gevuld. Allemaal enthousiaste kinderen (en ouders, opa’s en oma’s) en veel, heel veel geroezemoes. Want rustig en stil naar een kindermusical kijken zat er natuurlijk in. We zaten op rij 8 dus hadden (inclusief stoelverhoger voor de kleine meid) perfect zicht op het podium. De show kon beginnen!

De musical – het verhaal

De Smurfen luiden de start van de lente in met een groot feest! En op dat feest wordt de Smurfen hotemetoot uitgeroepen. Uiteraard wil Gargamel een stokje steken voor al dat vrolijke gedoe. Hij ziet de lente liever verdwijnen. Geen bloeiende bloemen, zonnetje of warm lentebriesje. Dus hij smeedt een plan om de boel te saboteren. Hij weet het lenterecept van Moeder Natuur te achterhalen en krijgt het voor elkaar om de lente te laten verdwijnen. Oh nee! Het wordt koud, het gaat regenen en alle bloemen gaan dood… de hele natuur is in de war. En ook de Smurfen want die waren zich aan het voorbereiden op het grote lentefeest. Onder leiding van Grote Smurf gaan ze de strijd aan met Gargamel en na wat tegenslagen lukt het ze uiteindelijk om hem te verslaan. De lente is weer terug… Hoera! Klaar voor het grote feest. Maar wie is nu eigenlijk de Smurfen hotemetoot geworden?

Review van een mama

Zitten op het puntje van haar stoel met een dikke glimlach op haar gezicht. No words needed. Dat is wat mijn dochter van de musical vond! En ik ook.
Het was werkelijk een feestje door de vrolijke muziek en simpele liedjes die je direct mee begint te zingen of neuriën, leuke dansjes waardoor mijn dochter klappend meedeed en de interactie met alle kinderen in het publiek maakte dat de sfeer heel goed was!
Of het verhaal helemaal goed te volgen was voor een peuter vraag ik me af. Ook het onderwerp (de lente) is niet helemaal passend met de herfst voor de deur. Maar dat zijn dingen waar mijn dochter zich vast niks van aan heeft getrokken. Er was immers genoeg om naar te kijken en te beleven.
Klein minpunt is de leeftijdsgrens. De theaters in Nederland waar deze musical draait geven verschillende leeftijden aan, de ene 3+ en de ander 7+. Nogal een verschil, waarbij ik het laatste misschien wat overdreven vind. Maar voor peuters van 3 jaar is de musical wat aan de lange kant. Gelukkig is er wel een korte break tussendoor waarin ze even kunnen rondrennen, wat drinken en wat leuks kunnen kopen (althans de papa’s en mama’s).

Conclusie

De Smurfen zijn zeker leuk voor kinderen van nu. Dus heb je zin in een vrolijke middag in het theater? Dan is deze musical écht een aanrader! Helemaal voor kinderen van 4 jaar en ouder en hun papa’s, mama’s, ooms, tantes, opa’s en oma’s.

Enthousiast geworden? De voorstelling staat ook in Theater Orpheus check op orpheus.nl voor meer info en tickets! Wees er wel snel bij, want hij draait maar kort in Nederland.

Lees ook het blog van Jody, De kleine zeemeermin de musical!

Muriël

Afgelopen zomer werd ons zoontje één jaar. Aangezien papa en mama wel van een feestje houden (en de kleine vent ook prima tegen drukte kan) werd het groots gevierd. De uitnodiging werd tijdig verstuurd. Zonder verlanglijstje, dat wel.

Akward

Ik voel me daar toch een beetje ongemakkelijk bij, het voelt een beetje hebberig én we hechten meer waarde aan het feit dat familie en vrienden erbij zijn dan dat ze iets meenemen. Nu snap ik wel dat dat voor kids misschien wat anders is en als visite is het natuurlijk ook niet leuk om met lege handen aan te komen. Dus na het verzenden van de uitnodiging kreeg ik veel appjes met de vraag wat de wens is voor de kleine vent. Uh…

Geen inspiratie

Pfff ik wist het echt niet. Het voor- of nadeel (?) is dat hij al veel speelgoed heeft van zijn grote zus. Dus echt wensen hadden we niet voor hem. Tja, wat vraag je dan. Veel verder dan puzzels, ballen, boeken en auto’s kwam ik niet. Bij de vrienden die zelf al kinderen hebben van die leeftijd kon ik mooi zeggen “doe maar dat wat bij jou kleine helemaal in de smaak viel”.

Dé cadeaus

Dat laatste en de creativiteit van de visite leidde tot super leuke cadeaus, die ik zelf niet had kunnen bedenken. Heel ingewikkeld en duur hoeft het echt niet te zijn.

Dus ik heb me voorgenomen om een lijstje te maken van dé cadeaus die bij de kleine vent helemaal in de smaak vielen. Handig voor de ouders die wel een verlanglijstje willen maken (misschien toch wel een aanrader 😉) of degene die uitgenodigd is voor een first birthday bash en niet weet wat hij/zij moet geven.

Om het gemakkelijk te maken heb ik een indeling gemaakt in budgetten (tot 15 euro, tussen 15 en 30 euro en tot slot boven de 30 euro). Voor ieder wat wils.

 

Cadeautips voor een budget tot 15 euro

Playgo mijn eerste ballenbaan (7,99 euro)

Bron

Houten puzzel (9,95 euro)

Bron

Vtech Zoef Zoef kippenhok (13,90 euro)

Bron

Muziek en geluidenboekje (13,95 euro)

Bron

Nijntje verstoppertje spelen (14,95 euro)

Bron

Djeco cubes (ongeveer 15,00 euro)

Bron

Cadeautips voor een budget tussen de 15 en 30 euro

LEGO DUPLO mijn eerste bouwstenen (18,50 euro)

Bron

Skippykoe (19,95 euro)

Bron

Dille en Kamille Pop (22,95 euro)

Bron

Vtech Toet Toet auto werkplaats (24,99 euro)

Bron

Houten paardenschommel (29,90 euro)

Bron

Cadeautips voor een budget boven de 30 euro

Loopauto in de vorm van een John Deer tractor (49,99 euro)

Bron

Wheelybug is een loopwagen in de vorm van verschillende dieren (69,95 euro)

Bron

Smoby glijbaan (69,99 euro)

Bron

DUKTIG Ikea speelkeuken (79,95 euro)

Bron

Little Tikes piraten zand- en watertafel (79,99 euro)

Bron

Muriël

 

Tijdens mijn zwangerschap wilde ik koste wat kost een draagdoek. Het leek me zo knus om je kleintje zo dicht tegen je aan te dragen, non-stop kusjes te kunnen geven op het voorhoofdje en de warme ademhaling tegen je lijf te voelen. En niet alleen een leuk gezicht maar ook nog eens mega praktisch omdat je je handen vrij hebt.

Een soort van rolmodel

Daarbij moet ik toegeven dat ik besmet werd door de foto’s op social van hippe bekende mama’s met hun te schattige kindjes in een draagdoek met een gaaf printje die ook nog matcht bij de outfit. Zo zag ik mezelf al door de straten paraderen als Romy Boomsma…

Bron

Ik moest er één hebben dus.

Oefening baart kunst

Mijn lieve vriendinnetjes wisten dat ik er graag één wilde dus op mijn verjaardag verrasten ze me met een denim draagdoek. Blijer konden ze me niet maken! Met een Winnie de Pooh knuffel oefende ik tot aan de bevalling de verschillende manieren waarop ik hem kon dragen en knopen (lang leve YouTube instructie filmpjes!).

Nu alleen nog ‘even’ bevallen…

Disaster

Het leek allemaal zo leuk op de foto’s van anderen, makkelijk op de filmpjes en het was easy-peasy met die knuffel. Nou, ik kan je vertellen… in reallife it sucks! Tuurlijk het zag er wel leuk uit, al zeg ik het zelf.

Maar wat een DISASTER gaat eraan vooraf. Pfff.

Het knopen van een doek met kind erin (i.p.v. een knuffel) is serious business. Dit durf(de) ik echt niet zomaar ergens te doen. Wat als ik de kleine niet goed vast heb of mijn doek niet strak genoeg geknoopt heb? Stel je eens voor?! Nee, ik durf(de) mijn kostbaarste bezit alleen boven het bed, de bank of met een paar extra handen in de doek te doen.

Ik dacht dat door het vele oefenen (voor de zwangerschap maar ook daarna mét kind, want ik geef natuurlijk niet zomaar op 😉) het steeds gemakkelijker zou gaan en dus sneller. Niks oefenen baart kunst. Blijkbaar ben ik hierin niet leerbaar. Het is me tot op heden niet gelukt om de kleine erin te hebben zitten zonder dat hij er genoeg van heeft (en het op het krijsen zet).

Je kan je voorstellen dat dit alles, elke keer weer, gepaard gaat met nodige zweetuitbarstingen.

Ik vergeet bijna nog te vertellen dat de combinatie van warmbloedige kids én een draagdoek sowieso garant staat voor zweet op je voorhoofd. Bij mama en kind! Ik heb twee warmbloedige kindjes. Beiden kregen ze als baby al zweetdruppels als ze een warme fles melk dronken of ze kregen klamme voetjes alleen al bij het dragen van sokken. Moet je je voorstellen hoe zij zich voelen als ze in een draagdoek zitten. Niet te doen dus. En om ze nou alleen in een romper erin te doen vond ik zo wat.

Ik heb zelfs nog verschillende versies uitgeprobeerd. Misschien was ik gewoon niet handig genoeg voor een draagdoek. Dus een draagzak die alleen maar vastgeklikt hoefde te worden met gespen werd uitgeprobeerd en tot slot een semi-draagzak-draagdoek (zie foto).

Conclusie

Al met al moet ik concluderen dat ik (en mijn kids?!) er gewoon niet voor gemaakt ben. Ik vind het er nog steeds leuk uit zien en kijk met lichte jaloezie naar mama’s met hun kindjes in een draagdoek. Maar ik ga er niet meer aan. Dus mijn DRIE verschillende versies gaan in de verkoop. Iemand interesse?! 😉…

Muriël

 

Oké, we zijn in de mijn-peuter-stelt-de-hele-dag-vragen-fase. ’s Ochtends wanneer ik nog vol energie zit ga ik alle vragen vakkundig te lijf. Naarmate de dag vordert lukt dat steeds minder goed en aan het einde van de dag drijven ze me tot waanzin.

Nehee mam, dat bedoel ik niet

Ik geef blijkbaar nooit het goede antwoord, ben onduidelijk of heb de vraag niet goed begrepen want ze bedoelde het toch net even iets anders. “neehee mam, dat bedoel ik niet” is regelmatig het antwoord op mijn zorgvuldig geformuleerde antwoord. Oké, toegegeven later op de dag wordt het antwoord vaak: “gewoon omdat het zo is”! Een verschrikkelijk antwoord, I know, maar soms weet ik het gewoon niet meer.

Tig vragen

Inmiddels ben ik erachter dat het zich niet alleen beperkt tot nieuwsgierige-waarom-vragen. Nee, het zijn tig verschillende vragen met allemaal een ander doel. Een kleine opsomming… er zijn vragen:

…om tijd te rekken; als ik zeg dat we NU naar bed gaan, kan ze het toch niet laten om even te vragen “welk bed?” (alsof er meerdere opties zijn?!).

…om dubbel te checken; mam heb ik je goed begrepen, mag ik echt niet mijn armen uit de gordel doen tijdens het rijden?  

…die verbloemen dat ze eigenlijk geen idee heeft waar ik het over; gewoon mijn exacte woorden herhalen in vragende vorm (geniale manier van vermijden trouwens, ga ik eens op het werk proberen).  

…om het vragen; deze vragen komen het meest voor, blijkbaar is alles in het leven van een peuter aanleiding om een vraag over te stellen… pfff hoe vermoeiend moet dat voor een peuter brein zijn?

…ter bevestiging; peuter: “Jeftha is mijn broertje hea”, mama: “ja, klopt” en dan het liefst nog een paar keer herhalen zodat er echt geen twijfel meer mogelijk is.

…omdat ze geen genoegen neemt met het antwoord dat ik daarvoor heb gegeven; “Echt? Hoezo dan?” of “Waarom niet?”.

En tot slot de ik-heb-de-langste-adem-vraag; peuter: “mag ik een filmpje kijken?”, mama: “nee” en dan 100x herhalen totdat mama stapelgek wordt en overstag gaat. Een peuter geeft blijkbaar nooit op…

Aan de ouders die deze GE-WEL-DIGE fase nog voor de boeg hebben: you better be prepared!

Aan de ouders die zich midden in deze fase bevinden (a.k.a. lotgenoten): just hang in there!  

Muriël

Vlak voor onze vakantie bedacht ik in een creatieve bui om dit kleine rieten mandje te pimpen tot een ware strandtas voor de kleine meid.

Mama heeft er ook één. Dus ik zag het helemaal voor me, samen over het strand paraderen met onze matchende strandtassen. Hoe leuk?!
Althans dat vond ik. Dochterlief (met een sterke eigen mening, die nogal eens afwijkt van de mijne) dacht daar iets anders over. Zij gebruikte hem voornamelijk als bedje voor haar pop, inclusief een geïmproviseerd matrasje van een grote hydrofiele luier en een dekentje van een spuugdoekje. Uiteraard heel schattig maar als strandtas is die nooit gebruikt.

Anyway, hij wordt in ieder geval veelvuldig gebruikt (als bedje) en ze is er heel blij mee!

Ook maken?

Benodigdheden

  • Mini rieten mand
  • Wol of katoendraad
  • Karton
  • Schaar
  • Naald
  • Draad
  • Watervaste stift

Beschrijving

Begin met het maken van de pompoenen. Knip twee gelijke cirkels uit het karton met de gewenste diameter (dit bepaalt de grootte van de pompoen) en maak in het midden een gat. Leg de cirkels op elkaar en omwikkel het karton met het draad. Hoe meer windingen, hoe groter de pompoen. Wikkel tot het gat in het midden helemaal vol is. Steek vervolgens de schaar tussen de twee cirkels en knip alle wikkelingen op de kant door. Wanneer je alles hebt doorgeknipt, trek je een stevig draad tussen beide cirkels door en knoop hem goed vast. Trek vervolgens de cirkels van elkaar en de pompoen is klaar! Ik heb hem hier en daar wat bij geknipt zodat hij mooi rond is.

Herhaal dit een aantal keer zodat je voldoende pompoenen hebt om de strandtas mee te pimpen. Ik heb ze met naald en draad aan het riet bevestigd.
Als laatste heb ik met watervaste stift wimpers erop getekend. Ik heb dit eerst met een lichte potloodstreep gedaan zodat ik het eventueel nog kon bijwerken. Het moet natuurlijk wel gelijk zitten en groot genoeg zijn (een beetje perfectionistisch… I know 😉).

FINITO!

Onze dochtertje van drie is eigenlijk altijd al een vroege vogel geweest. En vroeg is dan ook echt vroeg. Haar biologische klokje staat standaard om 6 uur. Soms zelfs eerder en heel soms iets later (uiterlijk half 7). Een avondje later in bed of haar middagslaapje overslaan brengen dat klokje helaas niet van z’n stuk.

Elk nadeel heeft zijn voordeel

Na drie jaar zijn we er aan gewend. En hebben we van de nood een deugd gemaakt. We beginnen (bijna) elke ochtend (ja om kwart voor zeven dus!!) met een uitgebreid ontbijt aan tafel. Ontzettend kneuterig maar als je de dag toch vroeg moet beginnen kan het maar beter zo.

No mercy

Maar sinds de jongste erbij is worden die vroege ochtenden toch wel pittig. Want mijn dochters’ biologische klokje houdt geen rekening met de gebroken nachten van haar kleine broertje en d’r papa en mama. Nachtvoedingen, krampjes, zoekgeraakte speentjes of doorkomende tandjes. Hoe vaak we er ook uit moeten… om 6 uur ’s ochtends staat er elke keer weer een vrolijk peutertje aan ons voeteneind die niet kan wachten tot de dag begint. Terwijl die dag voor de rest van het gezin nog wel heel even mag wachten.

Tijd voor verandering

Na onze vakantie en nu met die warme zomerdagen liep het een beetje uit de hand. Ze sliep pas om half 10 en werd elke ochtend om 5 uur wakker. Pfff… dat werd ons toch een beetje te gek. Daarnaast kan het voor zo’n klein mensje ook niet goed zijn, toch?

Het voordeel is wel dat ze ‘s middag altijd goed en lang slaapt! Haar middagslaapjes duren gemiddeld 3 uur. Daar heb je ons nooit over horen klagen, want dat is stiekem toch wel heel relaxed. Even het huishouden doen, werken, met de jongste alleen tijd door brengen, een serietje kijken. Dat kan perfect in die tijd.

Maar nu ze ‘s avonds en ‘s nachts nog maar zo kort slaapt, moeten we daar toch iets mee. Sinds een paar dagen ‘mag’ ze nog maar 1,5 uur slapen tussen de middag. We maken d’r heel rustig wakker, want heel blij is ze dan niet. Snap ik uiteraard, want dat zou ik ook absoluut niet zijn. Maar… de eerste resultaten zijn goed. Ze slaapt rond half 8 ‘s avonds en wordt ‘s ochtends om 7 uur wakker. WATTTT?! Oké, niet te vroeg juichen. Maar als dit doorzet, zijn wij heel gelukkig!

En nu denk ik alleen maar, hadden we dit niet veel eerder moet doen?

Muriël

 

Laatst zei iemand tegen me ‘oh… dit is zeker je tweede’. Daarmee werd vooral bedoeld dat ik nogal relaxed (of misschien wel nonchalant) reageerde op het feit dat de kleine vent lekker in z’n romper aan het kruipen was over de harde tegels buiten.

Tjaaa ben ik echt zo anders bij de tweede? Zeker!

Borstvoeding

Bij de tweede heb ik mezelf niet eindeloos laten meeslepen in de borstvoedingstirannie. Voor de duidelijkheid: ik ben pro-borstvoeding, maar niet ten koste van alles. Voorop staat dat je goed voor jezelf moet zorgen, aan jezelf moet denken, dat je kleintje genoeg voeding binnen moet krijgen en dat hij of zij goed groeit. En als dat alles niet met borstvoeding lukt, dan niet. So what. Bij de tweede durfde ik die knoop sneller door te hakken. Heerlijk.

Consultatiebureau

Door het consultatiebureau gebeld worden dat je die ochtend eigenlijk een afspraak had staan voor de inentingen van de jongste. Oeps. Biecht: dit is niet één keer maar meerdere keren gebeurd.

Vallen en stoten

Nu ben ik sowieso niet zo stresserig op dat gebied. Ik troost de kleintjes echt hoor als ze gevallen zijn, geef ze een dikke vette kus en als het nodig is een pleister van K3 of Bumba. Maar de dokter zal ik niet (meer) zo snel inschakelen. Iets met voortschrijdend inzicht van het moederinstinct. Als ze direct huilen, het betreffende gewonde ledemaat nog goed bewegen ;), normaal eten en drinken en bovenal nog lekker zichzelf zijn… dan is het allemaal niet zo ernstig.

Pro in Heimlich voor baby’s

Waar ik bij de eerste enige stille paniek ervoer als ze zich verslikte ben ik nu een ware pro in ten alle tijden rustig blijven en de Heimlich toepassen bij baby’s. De jongste wil zich nog wel eens verslikken. Als een klopje op z’n rug onvoldoende helpt (zelfs z’n grote zus weet dit inmiddels) moet er grover geschut ingezet worden. Zonder blikken of blozen hebben we hem dan binnen een seconde op de kop, met zijn buik op onze onderarm en geef we hem klopjes op de rug. Werkt perfect en daarna gaat iedereen weer over op de orde van de dag.

Voedingsschema

Ik was met de komst van de tweede het voedingsschema van de eerste spontaan vergeten. Ik had echt geen idee meer hoe ik het toen deed met de voedingen, om de hoeveel uren, hoeveel cc e.d. Die schriftjes die ik in die tijd bij hield kwamen opeens weer heel goed van pas. Dan nog kom je tot de conclusie dat elk kind zijn eigen schema heeft. Dus 1 op 1 overnemen is eigenlijk geen optie. Daarnaast ben ik bij de tweede sowieso wat makkelijker geworden. Er zat ergens een schema in mijn hoofd maar ik deed het vooral op gevoel. Erg lastig als oma of tante bij het oppassen opeens naar zijn voedingsschema vraagt… uhhhh.

Overal kruipen

Nu zijn mijn man en ik misschien ook een beetje smetvrezerig, maar de oudste lieten we echt niet zomaar te pas en te onpas ergens kruipen. Bah, al die smerige vloeren. Gigantisch vrijheidsbeperkend voor die kleintjes natuurlijk. Want, hebben ze net geleerd om zich zelfstandig voort te bewegen mag het niet omdat paps en mams het vies vinden. Dus nu gaat het anders. In de woonkamer, in het gras, in het zand, op de harde tegels of dat leuke pad in onze tuin met die kleine steentjes (super onhandig met kinderen!)… meneer mag overal kruipen en maakt daar gretig gebruik van.

Wat vinden jullie? Makkelijk of gewoon moederinstinct 2.0?

Muriël

Na het blog van Muriël moet Olvarit vast gedacht hebben ‘die moeten we uitnodigen, dat zijn immers grote afnemers van ons product’. Want we kregen een uitnodiging voor het Olvarit oogstfeest op drie juli. Vorige week dinsdag steven we (Sanne en Muriël) dus af naar Walshoutem in België. Geen idee wat we konden verwachten en na die lange autorit werden we toch wel nieuwsgierig.

Here we are!

We kwamen in een pittoresk dorpje terecht, wat het decor was voor het feest. Een prachtige locatie en stralend weer. Eigenlijk kon het toen al niet meer mis gaan.

We bleken samen met 12 andere bloggers/influencers uitgenodigd te zijn. De tafel was schitterend gedekt en we kregen een heerlijke lunch gemaakt door chefkok Caspar Bürgi. Wat bleek? Als basis voor de lunch had hij twee smaken Olvarit potjes gebruikt. Say what?!

Met onze nikes het platteland op

Na de lunch namen we een kijkje bij de boer op het veld waar de doperwten groeien. Heel leuk om te zien hoe dit gaat en vooral om te proeven want het smaakt heerlijk, die verse erwtjes!

Een eigen potje maken

Met de erwtjes op zak konden we gaan koken. Caspar maakte samen met ons een eigen potje van verse ingrediënten zoals doperwten, avocado, munt, aardappel en kip. Wat een inspirerende man is Caspar! En toen hij zei ‘ik heb een ster gekookt maar mijn kinderen kon ik niet blij maken, ze vonden alles vies!’, waren wij stiekem erg blij. Gelukkig, bij sterrenkoks gebeurt dit dus ook 😉.

Behalve dat de dag erg leuk was, was het ook leerzaam.

Wist je bijvoorbeeld dat….

  • de afstand tussen het oogstveld van de groenten en de snelweg minimaal één kilometer moet zijn.
  • de tijd tussen het oogsten en het invriezen maximaal twee uur is.
  • de grond in de streek waar de erwtjes groeien extra voedzaam is door het vele leem in de grond.
  • in de Benelux vooral wortels, erwten, bonen en spinazie geteeld worden.
  • het eten in de potjes gestoomd of gepocheerd wordt en niet gekookt, zodat er meer vitamines in blijven zitten.
  • de potjes geen conserveringsmiddelen bevatten? Door de ouderwetse-weck-methode blijft het eten lang houdbaar!
  • elk potje 600 keer is gecontroleerd voordat jou kindje het krijgt. Toch een fijn idee!
  • je het Olvarit assortiment kan zien als pallet waarbij je de potjes ook kunt combineren met elkaar of met verse producten.
  • zo kun je bijvoorbeeld aan een zakje knijpfuit havermout toevoegen (tip van Caspar!), ideaal als voedzaam tussendoortje voor een dagje weg.
  • en vanaf 6 maanden zou je eventueel (zachte) kruiden kunnen toevoegen (ook een tip van Caspar).

Conclusie

We hoeven ons zeker niet schuldig te voelen als we onze kindjes een potje geven en misschien durven we zelfs te stellen dat (door de zorgvuldige manier van bereiden) het gezonder is dan onze zelf gemaakte prakjes.

Thnx Olvarit voor deze leuke en leerzame dag gehad!

Vol trots roepen ‘dat hebben ze vast van mij!’ als ik iets van mezelf herken in mijn kids. Maar of ze nou alles van mij over moeten nemen? Liever niet!

Er is niets zo confronterend als kinderen. Die kleine oogjes volgen je altijd. Ze zien je niet alleen op je best maar ook op je minst charmante, vermoeide, geïrriteerde, angstige en slechtste momenten. Het liefst bespaar je ze die momenten, maar zo makkelijk is dat niet.

Zo moet ik soms op mijn lip bijten om niet meteen ‘doe maar niet’ te roepen, simpelweg omdat IK iets eng vind of er nare ervaringen mee heb. Nee, de kleintjes zouden het zelf moeten kunnen ervaren en bepalen of ze het wel of niet leuk vinden. Maar makkelijk is dat zeker niet. Misschien vind dit wel het moeilijkste onderdeel van opvoeden…

Wanneer ik die momenten heb?

 

In de winter

Zodra er ijs ligt en iedereen staat te popelen tot het startsein wordt gegeven voor het schaatsen. Van jongs af aan heb ik dat verschrikkelijk gevonden. Ik word spontaan misselijk (zonder overdrijven) bij de gedachte dat je in een wak en onder het ijs terecht kunt komen. Dus schaatsen met de kinderen? Ik krijg het nu al benauwd. Dat mag papa met ze doen 😉.

Als ik een trampoline of een springkussen zie

Laat dat nou net favoriet zijn bij mijn dochter. Terwijl dochterlief zich er eindeloos op kan vermaken denkt mama alleen maar terug aan die keer dat ze, als kind, op een springkussen net iets té hard té dicht bij de rand sprong, eruit werd gelanceerd en met een harde klap op de grond terechtkwam. Bloedneus en tand door de lip. Ik krijg er nu nog rillingen van. Dus ik houd de kleine meid met argusogen in de gaten (nog net niet met mijn EHBO kit in de hand).

Zodra ik met beide kids op de fiets stap

Sinds we laatst met z’n 3en met de fiets zijn gevallen, is fietsen niet meer mijn favoriete bezigheid. Zo ontspannen als een fietsritje eerder was, zo gespannen zit ik nu op de fiets. Maar niet meer fietsen is geen optie, even doorbijten dus. Het zal vast weer ontspannen worden.

Eén van een iets andere orde:

Toen mijn dochter laatst trots haar nieuw gekregen haarband liet zien. Niet zo’n hippe (soepele!) haarband met strik. Nee. Een plastic versie; kanon hard, niet te buigen, met stekels waar je u tegen zegt en die gigantisch drukken op je hele schedel. Jeugdtrauma! Wat heb ik die vaak moeten dragen. Ik kreeg daar altijd zo’n hoofdpijn van. Het liefst schaf ik ze dus niet aan, maar mijn dochter vindt ze geweldig. Dus met enige tegenzin heb ik laatst een setje voor d’r gekocht.

Herkenbaar?

Muriël