Sinds de komst van de tweede ben ik een chaoot in het kwadraat. Nee, ik geef de jongste daar heus niet de schuld van maar wel het chaotische brein dat na twee zwangerschappen is overgebleven. Die chaos levert soms hilarische momenten op voor mijn omgeving maar vaker nog beschamende momenten voor mezelf. Is dit nu wie ik ben geworden? Een blunderende moeder met soms wat goeie momenten…

Misschien niet

Altijd geruststellend om te weten dat je niet de enige bent met dat probleem. Thnx Nadia en Jody voor het delen van jullie blunders 😉 #momfail, mijn verschrikkelijke blunders als moeder en  Groeiende buik krimpende hersenen. Maar stiekem nog fijner vind ik het dat wetenschappelijk onderzoek heeft uitgewezen dat een zwangerschap wel degelijk de structuur van de hersenen aanpast en dat die verandering dus serieus tot TWEE jaar na de bevalling blijft bestaan. Halleluja! Ik ben dus niet gek, het komt door de zwangerschappen én, het belangrijkste, er is hoop (nog een klein jaartje volhouden).

Om jullie ook mee te laten genieten van mijn blunders, hier een kleine greep uit de reeks:

Van Apeldoorn via Utrecht naar Nijmegen

Zaterdag: shoppingdate met de meiden. Even alleen met vriendinnen een hele dag shoppen, lunchen, borrelen en kletsen. Zo fijn om af en toe zo’n dag te hebben. Ik zou rijden en we zouden vroeg vertrekken zodat we alles uit de dag konden halen. Om tien uur stipt reden we de snelweg op, op weg van Apeldoorn naar Nijmegen, want daar zouden we gaan shoppen. Ik wist de weg wel dus navigatie vond ik niet zo nodig. Binnen no time waren we natuurlijk druk in gesprek.

Tot ik op een gegeven moment dacht ‘dit duurt toch wel lang, zo lang is Nijmegen niet rijden’ en ‘dat gebouw lijkt toch verdacht veel op het van de Valk hotel in Utrecht’. UTRECHT?! Yup, ik had blijkbaar een afslag gemist en was naar Utrecht gereden in plaats van Nijmegen. Je snapt dat dit totaal uit de richting is. Koppig als we zijn, zijn we vanuit daar alsnog naar Nijmegen gereden om na 12-en een keer aan te komen op de plaats van bestemming. Minder shopping-time maar we hebben wel dubbel gelegen van het lachen.

Echt geen desinteresse hoor! Geloof me…

Ik zat in een groepsapp gesprek met mijn oude studievriendinnetjes waarin de één iets zei over de kosten van een vervolgopleiding. Waarop ik geïnteresseerd vroeg of ze die opleiding wilde gaan doen. ‘Ben ik al 1,5 jaar mee bezig’ was het antwoord. Serieus???? Ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan.

Blijkbaar ben ik dus gewoon niet meer in staat om dat soort essentiële informatie te onthouden, althans een beetje vriendin onthoudt toch op zijn minst waar de ander al 1,5 jaar druk mee is. Ik kon wel door de grond zakken!! Ik moet maar ouderwets notities gaan bijhouden, gewoon om mijn gatenkaas brein een beetje te ondersteunen.

Geen luier

Herken je dat zo’n avond dat de kids zonder problemen op tijd op bed liggen en jullie samen lekker op de bank kunnen hangen en een serie of filmpje kunnen kijken? Heerlijk zo’n avond! Na half in slaap te zijn gedommeld op de bank vonden we het tijd om naar bed te gaan. Toen ik bijna in slaap viel in bed bedacht ik me opeens dat ik de kleine meid, die overdag wel zindelijk is maar ’s nachts nog niet, geen luier om had gedaan. Wat dom! Ik moest dat wel alsnog doen want ze neemt altijd een flesje water mee naar bed om uit te drinken dus ze moet sowieso ’s nachts plassen. En met net een nieuw matras wilde ik het risico niet lopen.

Toch maar uit bed dus om haar kamer in te sluipen, haar voorzichtig wakker te maken en snel een luierbroekje aan te doen hopende dat ze daarna snel weer in slaap zou vallen. Toen ik haar wakker maakte zei ik maar meteen dat mama heel dom was geweest en de luier was vergeten, waarop ze half slapend en lachend zei ‘mama, dat vind ik echt grappig!’. Geweldig zo’n reactie. Maar weet je wat het erge is? Sindsdien zegt ze steevast als ik haar naar bed breng ‘mama, dit keer niet de luier vergeten hea’?

Oeps vergeten²

Onder de noemer oeps vergeten kan ik nog tal van situaties noemen…

Onze kinderen gaan maar één dag in de week naar het kdv. Op die ochtend is het best wel even aanpoten. Nadat ik ze weggebracht heb, heb ik het idee alsof ik er al een hele ochtend op heb zitten. Zo ook op een voor mij random kdv dag bracht ik de kinderen weg. Tot ik bij binnenkomst bloemen, slingers, knutselwerken en hele dienbladen met kaarsen en snoep zag. Kak! Het was dus blijkbaar geen random dag. Nee, het was freaking JUFFENDAG. Hoe kan ik dat nou vergeten? Zelfs na een herinnering in de nieuwsbrief en nota bene een aparte mail van de oudercommissie erover. Ik ben zo slecht in dit soort dingen.

Nou goed, meteen maar eerlijk toegegeven dat ik het vergeten was en dat ze zeker nog wat tegoed hebben. Want ook ik wil de juffen best in het zonnetje zetten op juffendag. Althans als ik het niet vergeet én als het ook een weekje later mag. Want dat was mijn oplossing. Dan had ik in ieder geval nog de tijd om er ook echt wat van te maken.

Een week later konden de kinderen dan toch nog een cadeau geven aan de juffen. Ik had het in het weekend al gemaakt en direct in de tasjes gestopt, zo kon er echt niets meer misgaan. De cadeautjes werden overhandigd, de juffen vonden het leuk om nog wat te krijgen (hoewel ze meerdere keren benoemden dat het niet had gehoeven) en de oudste was trots op haar kunstwerk en dat wat ze namens haar broertje had gemaakt. Check! Schade ingehaald…

Iets vergeten of een vergissing maken is niet erg als je het maar herstelt toch? Ik voelde me dus iets minder loedermoederig dan die week ervoor. Maar dat was van korte duur. Want de juf begon over de laatste dag van Jeftha op de groep. ‘Sorry, hoorde ik dat goed’? Het was dus gewoon de laatste dag van mijn jongste op zijn groep. De dag van het afscheid. En ook dit was ik dus gewoon vergeten. Geen traktatie mee voor de kinderen. Helemaal niks. Ongelofelijk hoe krijg ik dit voor elkaar!

Een blunderende mama

Ik denk dat ik maar gewoon moet erkennen dat dit is wie ik nu ben: een blunderende mama. En voorlopig verschuil ik me nog achter het feit dat dit het gevolg is van de zwangerschap en dat dit nog een klein jaar duurt. Heerlijk zo’n smoes 😉.

Muriël

Vaak sta je er niet bij stil. De brandveiligheid van je woning. Maar juist nu je een gezin te beschermen hebt is dit een heel belangrijk onderwerp. Want waar rook is, is (vaak) vuur en waar vuur is, is rook.

Hé, doe de deur dicht!

Elk jaar in oktober zijn het de brandpreventieweken. Georganiseerd door onder andere de brandweer en de Nederlandse brandwondenstichting. Dit jaar is het thema; Hé, doe de deur dicht. Ze willen vooral jonge gezinnen erop wijzen dat rook zich tweemaal sneller verspreidt als de tussendeuren open staan. Dit betekent cru gezegd dat je in plaats van bijvoorbeeld drie minuten hebt (als alle deuren  gesloten zijn) om uit de woning te komen met zijn allen, je met openstaande tussendeuren na anderhalve minuut al door rook bevangen kunt worden. En binnen 1,5 minuut met kids en man buiten staan, is haast onhaalbaar. Dus is het heel belangrijk om voor jezelf na te gaan wat jij kunt doen aan de brandveiligheid van je woning.

Hier help ik je natuurlijk graag bij! Tijdens m’n werk heb ik hier veel mee te maken gehad, en steeds meer kwam het besef dat ik thuis de boel ook niet goed op orde had. Dus man aan de slag gezet, en ons huis is nu zo goed als mogelijk brandproof! Hieronder zal ik de belangrijkste veiligheidstips geven zodat je zelf ook aan de slag kunt.

Wat kun je doen?

  • Allereerst is het belangrijk dat je goede rookmelders ophangt. Een goede rookmelder heeft een keurmerk en slaat een alarm van minimaal 85dB. Het beste kun je een rookmelder ophangen op iedere verdieping en in ieder slaapvertrek aan het plafond, en in ieder geval 30 cm uit de hoeken. Zo weet je zeker dat je ook tijdens je diepe slaap wakker wordt als het alarm klinkt. Of je een rookmelder op netstroom, alkalinebatterij of lithium batterij neemt maakt niks uit. Test de rookmelder eens per jaar en vervang de batterij tijdig.
  • Zoals de brandpreventieweek duidelijk maakt is het van belang tussendeuren te sluiten. Hiermee vertraag je de rookverspreiding en heb je meer tijd om te vluchten.
  • Maak met het hele gezin, ja ook de kleintjes, een vluchtplan en probeer deze een paar keer uit. Je kunt kinderen prima leren dat rook en vuur gevaarlijk zijn en wat ze moeten doen als het alarm af gaat. Leg duidelijk uit dat het om een test gaat en dat er niks ergs aan de hand is. Bespreek met je partner (als je die hebt) wie welk kind en welke spullen veilig stelt (kinderen altijd, spullen alleen als hier tijd voor is).
  • Wat ook handig is, is het hebben van een vluchttas. Nee niet zo één voor de bevalling, maar een koffer of tas waarin je belangrijke zaken hebt voor als je een tijdje je huis niet in kan. Helemaal onderaan vind je een voorbeeldlijst van een vluchttas. Bewaar de tas bij de deur waar je uit wilt vluchten of bijvoorbeeld in je auto. (Bewaar je hem in de auto dan heb je er ook iets aan als je onverhoopt stil komt te staan deze winter, lees; blog jody)
  • Een kleine brand (kleiner dan een voetbal) zoals prullenbak/asbak/oven brandjes en barbecue ongelukjes kun je prima met een brandblusser of een branddeken bestrijden. Het is dus wel aan te raden om een brandblusser en een branddeken in huis te hebben op een handige plek. Een vlam in de pan doof je door de deksel erop te gooien zodat er geen zuurstof meer bij kan komen. Een persoon die in brand staat kun je met een branddeken doven door de persoon liggend in de deken te wikkelen.
  • Vluchtladder. In sommige gevallen kun je alleen nog via een raam vluchten. Dan is het hebben van een vluchtladder essentieel. Een vluchtladder is alleen niet voor ieder raam geschikt dus vraag tijdens de aanschaf wel even of het passend is in jouw situatie.
  • Geen rook- of brandpreventie, maar zeker niet onbelangrijk nu de verwarming weer aan mag. Een koolstofmonoxidemelder. Heb je een ketel/boiler/haard in huis dan doe je er goed aan hier een koolmonoxidemelder te plaatsen. Deze slaat alarm bij een hoge concentratie CO en dat is heel belangrijk want van CO kun je duizelig, misselijk en moe worden. Als je er veel van inademt val je in slaap en stik je.

Met dit blog hoop ik je iets alerter te hebben gemaakt als het om brandpreventie gaat. Better safe than sorry…

 Voorbeeld lijstje voor een efficiënte vluchttas:

(Als je eens per jaar de rookmelders test kun je ook gelijk de tas weer aanvullen)

  • Flessen water en voedzame houdbare koeken
  • Zaklamp
  • Telefoontje met beltegoed
  • Reservesleutel van de auto (mits je de vluchttas bij de deur hebt staan. In de auto heeft deze weinig nut :))
  • Warme fleecedekens
  • 2 setjes kleding en ondergoed per volwassene
  • Kinderkleertjes/luiers/doekjes/voeding
  • Een voorraadje extra lievelingsknuffels
  • Pantoffels of dikke sokken

We mogen één brandpreventiepakket (met daarin o.a. een brandmelder, vluchtsleutelhangers en een brandweer slabber) weggeven. Wil jij je huis na het lezen van dit blog ook brandproof maken? Laat het ons weten door een reactie onder ons Facebookbericht en maak kans!

Lees ook: 13 musthaves voor in de auto

Lees ook: Bevolkingsonderzoek baarmoederhalskanker

Irene

Tijdens mijn zwangerschap wilde ik koste wat kost een draagdoek. Het leek me zo knus om je kleintje zo dicht tegen je aan te dragen, non-stop kusjes te kunnen geven op het voorhoofdje en de warme ademhaling tegen je lijf te voelen. En niet alleen een leuk gezicht maar ook nog eens mega praktisch omdat je je handen vrij hebt.

Een soort van rolmodel

Daarbij moet ik toegeven dat ik besmet werd door de foto’s op social van hippe bekende mama’s met hun te schattige kindjes in een draagdoek met een gaaf printje die ook nog matcht bij de outfit. Zo zag ik mezelf al door de straten paraderen als Romy Boomsma…

Bron

Ik moest er één hebben dus.

Oefening baart kunst

Mijn lieve vriendinnetjes wisten dat ik er graag één wilde dus op mijn verjaardag verrasten ze me met een denim draagdoek. Blijer konden ze me niet maken! Met een Winnie de Pooh knuffel oefende ik tot aan de bevalling de verschillende manieren waarop ik hem kon dragen en knopen (lang leve YouTube instructie filmpjes!).

Nu alleen nog ‘even’ bevallen…

Disaster

Het leek allemaal zo leuk op de foto’s van anderen, makkelijk op de filmpjes en het was easy-peasy met die knuffel. Nou, ik kan je vertellen… in reallife it sucks! Tuurlijk het zag er wel leuk uit, al zeg ik het zelf.

Maar wat een DISASTER gaat eraan vooraf. Pfff.

Het knopen van een doek met kind erin (i.p.v. een knuffel) is serious business. Dit durf(de) ik echt niet zomaar ergens te doen. Wat als ik de kleine niet goed vast heb of mijn doek niet strak genoeg geknoopt heb? Stel je eens voor?! Nee, ik durf(de) mijn kostbaarste bezit alleen boven het bed, de bank of met een paar extra handen in de doek te doen.

Ik dacht dat door het vele oefenen (voor de zwangerschap maar ook daarna mét kind, want ik geef natuurlijk niet zomaar op 😉) het steeds gemakkelijker zou gaan en dus sneller. Niks oefenen baart kunst. Blijkbaar ben ik hierin niet leerbaar. Het is me tot op heden niet gelukt om de kleine erin te hebben zitten zonder dat hij er genoeg van heeft (en het op het krijsen zet).

Je kan je voorstellen dat dit alles, elke keer weer, gepaard gaat met nodige zweetuitbarstingen.

Ik vergeet bijna nog te vertellen dat de combinatie van warmbloedige kids én een draagdoek sowieso garant staat voor zweet op je voorhoofd. Bij mama en kind! Ik heb twee warmbloedige kindjes. Beiden kregen ze als baby al zweetdruppels als ze een warme fles melk dronken of ze kregen klamme voetjes alleen al bij het dragen van sokken. Moet je je voorstellen hoe zij zich voelen als ze in een draagdoek zitten. Niet te doen dus. En om ze nou alleen in een romper erin te doen vond ik zo wat.

Ik heb zelfs nog verschillende versies uitgeprobeerd. Misschien was ik gewoon niet handig genoeg voor een draagdoek. Dus een draagzak die alleen maar vastgeklikt hoefde te worden met gespen werd uitgeprobeerd en tot slot een semi-draagzak-draagdoek (zie foto).

Conclusie

Al met al moet ik concluderen dat ik (en mijn kids?!) er gewoon niet voor gemaakt ben. Ik vind het er nog steeds leuk uit zien en kijk met lichte jaloezie naar mama’s met hun kindjes in een draagdoek. Maar ik ga er niet meer aan. Dus mijn DRIE verschillende versies gaan in de verkoop. Iemand interesse?! 😉…

Muriël

 

Werd je tijdens je zwangerschap al overrompelt van het ene kwaaltje na de ander dan ben je blij als de bevalling achter de rug is en de kwaaltjes eind-de-lijk weer verdwijnen.

Maar helaas ontwikkelen zich na de zwangerschap toch weer nieuwe kwaaltjes en andere dingen die niet meer en soms ook nooit meer hetzelfde zullen zijn als voor de bevalling.

Dit zijn voor mij de punten die mij dagelijks herinneren aan het feit dat ik drie kinderen op de wereld heb gezet.

#1 Mijn haar

Waar ik tijdens de zwangerschap een nog dikkere bos haar had dan normaal en weinig haaruitval heb ik nu twaalf maanden na de derde bevalling nog steeds last van extreme haaruitval. Daarnaast groeien er weer allemaal nieuwe haartjes waardoor ik ‘stekeltjes’ heb aan de voorkant. Een staart ziet er niet uit en als ik het wil stijlen steekt het pontificaal naar boven. Gelukkig is dit maar tijdelijk.

#2 Mijn high heels

Waar je me in de tijd dat ik nog geen kinderen had nooit zou betrappen op het dragen van platte schoenen ben ik tijdens mijn zwangerschap deze toch maar gaan dragen. Tegenwoordig zitten de echte high heels niet meer fijn en zijn ze zeker niet praktisch meer, aangezien ik regelmatig een sprintje achter mijn zoon aan moet trekken. De high heels worden dus toch ingeruild voor een paar centimeter minder.

#3 Mijn kledingmaat

Voordat ik zwanger was had ik standaard een maatje XS met soms een uitschieter naar een S. Verder moest kleding ook mooi aansluitend zitten. Nu vijf jaar verder neig ik vaak naar maat M en strakke kleding dat is echt een No Go.

#4 Mijn BBB

Ik ben nooit tevreden over mijn lichaam geweest, maar nu zou ik toch wel (bij wijze van spreken) een moord doen voor mijn lichaam van vóór mijn eerste zwangerschap. Mijn billen en benen zijn niet meer zo strak. En mijn buik heeft iets teveel huid. Grotendeels kan je dit natuurlijk weer goed krijgen door te sporten, maar het zal nooit meer de oude worden. Daar moet ik me op een gegeven moment maar bij neerleggen.

Het enige voordeel: ik ben erachter dat je altijd wel weer een keer tevreden bent over je figuur. Ook al is het het figuur dat je vroeger had.

#5 Lang staan

Toen ik tijdens mijn eerste zwangerschap met 36 weken moeite kreeg met lange tijden staan dacht ik dat dat door de baby kwam. Nog steeds ondervind ik daar veel ongemak van. Lopen is geen probleem maar sta ik een lange tijd zo goed als stil komt er toch weer die verschrikkelijke pijn in mijn lies. Ik ben bang dat ik hier nooit vanaf kom.

#6 Chronisch slaaptekort

Waar ik eerder heerlijk tot een uur of twee in de middag op bed kon blijven liggen word ik nu (als ik geluk heb) om half acht al gewekt door één van de kinderen. Daarnaast ben ik er regelmatig ’s nachts nog uit voor ze. En als ze er een keer niet zijn word ik nog steeds ’s nachts wakker en uitslapen zit er helaas ook niet meer in. Tsjah, biologische klok he?! Ik ben bang dat dit heel lang gaat duren voordat ik weer een keer lekker lang blijf liggen.

#7 Een geheugen als een zeef

Tijdens mijn zwangerschappen was het al een drama. Je kon me van alles vertellen, maar zelfs als ik het opschreef vergat ik het nog. Want als je het opschrijft moet je er natuurlijk wel weer aan denken om op het briefje te kijken. Zelfs van de meest simpele dingen kon ik me de naam niet meer herinneren.

Zo wilde ik mijn man een keer iets zeggen over de prullenbak. Maar hoe heet dat ding ook alweer? Ik kon er echt niet op komen. Mijn uiteindelijke uitleg was dan ook: ‘dat ding waar je je rotzooi in gooit’.

Nu is mijn jongste zoon alweer één en nog steeds vergeet ik veel of kan ik er niet opkomen hoe dingen heten. En het zijn niet alleen de onbelangrijke dingen, zelfs als mij dingen worden verteld waar ik echt geïnteresseerd in ben vergeet ik het gewoon of kan ik het me niet meer herinneren. Hierdoor krijg ik nog wel eens de vraag of ik niet zwanger ben? Nou ik kan je vertellen dat is in ieder geval niet zo.

En nu las ik laatst dat het tot twee jaar na de bevalling kan aanhouden. Dus nog een jaar en dan gaat het hopelijk weer de goede kant op😁

#8 En ja hoor, deze ben ik alweer vergeten!

 

#9 Oh ja, ik weet het weer!

Je hormonen. Voordat ik kinderen had keek ik nog wel eens een horrorfilm. Heel eng, maar toch wilde ik het graag zien. Sinds de oudste er is zap ik al snel verder als ik ook maar het gevoel krijg dat de film een beetje eng wordt. Brrr, ik durf het gewoon niet meer te kijken.

En van films werd ik ook niet zo snel emotioneel. Tegenwoordig krijg ik al de tranen in mijn ogen van de meest domme dingen. Bij een gelukkig einde van een leuke film, of zelfs tijdens de film als er echt werkelijk niks bijzonders gebeurd. Tijdens de Lion King als Mufasa doodgaat en Simba bij hem gaat liggen. Als ik er alleen al aan denk krijg ik de tranen alweer in mijn ogen (maarja dat heb ik altijd al gehad bij de Lion King en ik denk velen met mij. Of je nou kinderen hebt of niet).

#10 Ik kan niet meer zonder frisdrank

Waar ik voor mijn laatste zwangerschap alleen maar water, thee en wijn dronk (de wijn niet overdag hoor ;-)) Kreeg ik tijdens mijn zwangerschap steeds meer behoefte aan frisdrank. Water en thee werd zo saai. Ik dacht dat het na de bevalling wel over zou gaan, maar we zijn nu een jaar verder en ik kom de dag niet door zonder wat frisdrank. Gelukkig geen liters maar toch jammer van de calorieën en suikers.

Achja, allemaal (in mijn ogen) vervelende kwaaltjes, maar gelukkig is hier goed mee te leven. Al wordt mijn man soms wel gek van mijn vergeetachtigheid. Het scheelt dat ik dat ook zo weer ben vergeten!

Welke “kwaaltjes” hebben jullie overgehouden aan de zwangerschap? En hoelang is dat al geleden? Wordt het ooit weer zoals het oude?

Jody

Afgelopen maand ben ik met vent en zonder kindje naar Scheveningen geweest. Lekker uitwaaien op het strand en tot laat in de kroeg hangen. Een paar dagen op “anti-kindvakantie” om het maar een naam te geven. Natuurlijk heb ik Nadia’s blog: op vakantie met kids vs stelletjes vakantie nog even goed terug gelezen. Voor een weekendje weg is dit weer net even anders.

Ik vond het weekendje weg echt een absolute aanrader en we hebben met elkaar afgesproken dat we vanaf nu ieder jaar één weekend zonder onze dochter weggaan. Wat meer tijd voor elkaar, de relatie en elkaar weer waarderen als de leuke persoon waarop je gevallen bent in plaats van de firma ‘pap en mam’ waar wij sinds 14 maanden voor werken :p. Ik heb een rijtje met de voordelen gemaakt voor de mensen die nog twijfelen om weg te gaan zonder kinderen.

De voordelen:

  • In plaats van 3 uur ben je maar een half uurtje kwijt aan het inpakken van je tas. Geen luiers, voedingen en rompers om over na te denken.
  • Je kunt wegrijden wanneer je wilt. Je zit dus niet tot 14:00 uur te wachten tot madame wakker wordt.
  • Je kunt naar hele andere bestemmingen dan dat je zou doen met kinderen (ruil een weekendje CenterParcs maar in voordat weekendje Antwerpen of Parijs ;)).
  • De dagen duren echt langer, je kunt van ‘s ochtends vroeg tot ‘s avonds laat doen waar je zin in hebt zonder dat je rekening hoeft te houden met bedtijd en etenstijd.
  • Je kunt beiden iets (of wat meer) drinken. Je hebt het hele weekend geen verantwoordelijkheid over zo’n kleintje.
  • Automatisch betekent dit dat je (je roes) kunt uitslapen.
  • Je maakt je (schoon-)ouders heel erg blij met een lang weekend met hun favoriete kleinkind.
  • Je kunt je mooiste jurkje aan zonder dat je bang bent dat het, voordat je de deur uit bent, alweer ondergekotst/gepoept/gesmeerd is.
  • Heerlijk uit eten zonder dat je je na een half uur al opgelaten moet verontschuldigen bij de andere restaurantgasten.
  • Tijd voor elkaar betekent ook echt TIJD VOOR ELKAAR. Geen afleiding, geen poepluiers, en geen babyfoon!

Zijn jullie al eens een romantisch weekend weg geweest samen? Dacht je de hele tijd aan de kindjes thuis of vond je het stiekem wel even lekker zonder ze?

Irene

 

 

Deze vier (fulltime) moeders weten het wel heel goed op papier te zetten, het moederschap. Is het echt zo erg of is het gewoon heerlijke zelfspot? Het laatste sowieso als je het mij vraagt. Bekijk de illustraties.

Nathalie Jomard

Jyldyz Bekova

Mom is drawing

La mama crazy

Sanne

OH MY! Daar zat ik dan, de bevalling achter de rug, net weer wat op de been, kreeg ik last van stuwing! Daar zat ik totaal niet op te wachten en ik was er al helemaal niet op voorbereid!

Misschien was het wat naïef van me maar wist ik veel dat je ook stuwing kunt krijgen als je geen borstvoeding geeft (dat had niemand me verteld). Blijkbaar komt die melkproductie hoe dan ook op gang. Stuwing herken je aan pijnlijke, harde en (ja, sorry) lekkende borsten.

‘s Avonds laat begon het dus, de winkels waren dicht. De volgende ochtend vertelde mijn kraamverzorgster me dat ze dit al wel had verwacht, waarop ik me afvroeg waarom ze me dat niet even had kunnen zeggen dan! Manlief werd meteen naar de winkel gestuurd voor witte kool en een uur later zat ik met de koolbladeren in mijn bh op de bank, heel charmant!

Omdat dit dus schijnbaar bij (bijna) alle kersverse moeders gebeurd heb ik bij de volgende net bevallen vriendin een tietenpakket (die naam had ik het maar gegeven) gemaakt. Omdat je er zelf als nieuwe moeder totaal niet bij stil staat, moeten je vriendinnen dat maar doen toch! Er zit wel verschil in wat je het beste kan doen bij stuwing wanneer je wel of geen borstvoeding geeft dus er zijn twee varianten van het tietenpakket. Dus: ga je binnenkort op kraamvisite, maak je vriendin dan blij met dit praktische, hilarische maar ó zo fijne TIETENPAKKET!!!

Wat heb je nodig als ze geen borstvoeding geeft:

  • Witte kool
  • Saliethee
  • Koelkompressen
  • Zoogkompressen
  • Chocolade (voor troost)

Download hier de kaart voor in het pakket met tips en tricks voor de nieuwe moeder (die geen borstvoeding geeft). Print de kaart dubbelzijdig uit en vouw de kaart naar een A5 kaart.

Wat heb je nodig als ze wel borstvoeding geeft:

  • Witte kool
  • Massageolie
  • Koelkompressen
  • Zoogkompressen
  • Chocolade (voor troost)

Download hier de kaart voor in het pakket met tips en tricks voor de nieuwe moeder (die wel borstvoeding geeft). Print de kaart dubbelzijdig uit en vouw de kaart naar een A5 kaart.

Sanne

Na een klein onderzoekje op internet kom ik erachter dat bijna iedere moeder een bijzonder verhaal te vertellen heeft. De één kan moeilijk zwanger worden terwijl de andere net bevallen is van haar vijfde. Ook de manier van opvoeden verschilt enorm per ouder. Hier wilde ik iets mee doen. Deze verhalen zijn namelijk te leuk en te bijzonder om niet te delen. Daarom bij deze de eerste in de reeks;

‘Mama met een bijzonder verhaal’

In een Facebookgroep waar ik aan deelneem, ontmoette ik deze mama met een bijzonder verhaal. We noemen haar Kassandra. Het was me al eerder opgevallen dat haar verhaal net even anders is dan dat van mij of mijn vriendinnen. Kassandra is vorig jaar bevallen van een prachtige meid. Wat daar extra bijzonder aan is? Ze is met behulp van een donor zwanger geraakt. Zij en haar aanstaande vrouw wilden namelijk graag samen een kindje. Kasandra heeft al twee puberzoons uit een eerdere relatie. Na een uitgebreid onderzoek naar de weg die zij en haar vrouw samen wilden bewandelen, kwamen ze tot het besluit om zelf een donor uit te zoeken. Graag wilden ze een echte klik voelen met deze man.

Het had ook gekund via een spermabank in Nederland waarbij je een mapje krijgt met een paar eigenschappen van de desbetreffende spermadonor en dan wordt je geïnsemineerd in zo’n ziekenhuiskamertje. Heel klinisch en niet het beeld dat Kassandra en haar vrouw voor ogen hadden voor hun kinderwens. Ook een Deense spermabank is ter sprake gekomen. Hier kun je kiezen uit uitgebreide profielen, de babyfoto’s van de mannen bekijken en hun stem horen. Nadeel van deze spermabanken is de prijs: ze zijn aanzienlijk duurder dan de banken in Nederland.

De zoektocht naar een real life donor verliep spoedig. Deze begon online. Ze plaatsten een oproep en kregen veel reacties van mogelijke donoren. Hier zaten ook veel “vreemde vogels” tussen. Na gesprekken met meerdere engerds en/of leugenaars kwamen de dames uiteindelijk uit bij een leuke man. Hij was erg open, vriendelijk en eerlijk. Na een first date en een waslijst aan vragen waren ze er zeker van. Dit is ‘m! De man die ze gevonden hadden lijkt heel erg op de aanstaande vrouw van Kassandra. Het zou zo familie kunnen zijn vertelt ze me. Ook zijn levensstijl sluit goed aan bij die van de vrouwen. Kassandra hield al een poosje haar cyclus bij en wist precies wanneer haar eisprong was. Het duurde dus niet lang voordat ze in actie konden komen.

This is it

Het is wel een beetje vreemd om op pad te gaan en inkopen te doen voor zelfinseminatie vertelt Kassandra. Potje, check! Spuitjes van 10ml, check! Op de dag van haar positieve ovulatietest hebben ze de donor geappt. Hij kon ‘s avonds langskomen. Na een kopje thee en wat gekletst te hebben ging hij de badkamer in, deed wat hij moest doen en ging weer weg. De vrouw van Kassandra heeft haar vervolgens geïnsemineerd. Nu moesten ze alleen afwachten. Twee dagen voordat ze ongesteld moest worden hebben ze een vroege test gedaan. Helaas was deze negatief. Hoewel ze hier op voorbereid waren vonden ze dit erg jammer. Drie dagen gingen voorbij maar haar menstruatie bleef uit. De volgende ochtend om acht uur is ze naar de apotheek geracet om opnieuw een zwangerschapstest te halen. Haar vrouw zat ondertussen thuis met zenuwen, zou het dan toch? Yes! Het was gelukt!

In blijde verwachting

Hun omgeving reageerde gemengd op de zwangerschap. De één vond het idioot om zwanger te worden van een donor terwijl de anderen juist weer heel veel vragen hadden. Maar veruit de meesten vonden het prachtig dat zij door middel van een donor hun kinderwens in vervulling hebben laten gaan. Kassandra vindt het niet erg om hierover te vertellen. Twee vrouwen kunnen nou eenmaal niet zwanger worden zonder donor dus veel keus hadden ze niet.

Haar zoons zijn vanaf het begin af aan bij het traject betrokken geweest. Zo waren ze op de hoogte van Kassandra’s cyclus, de ovulatietesten en de donor. Ze hadden het dan ook al snel door toen er geen ovulatietesten meer gedaan werden. Haar jongste vroeg; “Mam, ga je binnenkort weer testen om te kijken wanneer je ei komt? Volgens mij is het al een poosje geleden hè?”

Toen de test positief was hebben Kassandra en haar vrouw toch gewacht met vertellen tot de eerste echo. Zelfs moeders voor moeders moest even wachten. Die blauwe kratten wekken bij een peuter natuurlijk geen argwaan, maar bij een puber wel! Met een heerlijke taart hebben ze het de jongens uiteindelijk verteld.

Een herkenbare kramp

Toen Kassandra 39 weken en twee dagen zwanger was voelde ze tijdens het uitlaten van haar hond een herkenbare kramp in haar buik. “Vandaag of morgen zal het wel zo ver zijn”, vertelde ze haar vrouw. Toch namen ze de krampen nog niet echt serieus. ’s Avonds rond een uur of elf werden de krampen heviger. Dit waren wel degelijk weeën. Om drie uur ‘s nachts kwam de verloskundige langs maar Kassandra had nog niet voldoende ontsluiting. Rond half zeven uur ‘s ochtends (nog steeds thuis) kon ze bijna niet meer wachten met persen, maar ze wilde niet dat haar zoons haar zo zagen dus ze bleef stilletjes in bed liggen. Rond acht uur kon Kassandra het niet meer volhouden en heeft ze haar vrouw wakker gemaakt om de verloskundige te bellen. Acht centimeter ontsluiting en geen tijd meer om naar het ziekenhuis te gaan. Het werd een thuisbevalling. Om tien uur was daar dan eindelijk hun mooie dochter.

“Het afgelopen jaar is echt voorbij gevlogen”, zegt Kassandra. Ze vindt het prachtig de ontwikkeling van zo’n klein mensje te zien. Het fijnste moment met haar dochter is tijdens het voeden. Ze geeft borstvoeding en is hier best trots op. Inmiddels heeft hun dochter haar eerste kaarsje uit kunnen blazen. Wat gaat de tijd toch snel.

Irene

Als je aan een nieuwe ouder vraagt hoe hij zich voelt dan krijg je standaard het antwoord; MOE! Uit onderzoek is dan ook gebleken dat ouders in het eerste jaar van hun baby ongeveer 44 dagen slaap te kort komen. VIER-EN-VEERTIG-DAGEN!!   Bron: Nu.nl

Bij mij zit dat net even anders. Ik slaap beter dan ooit! Waarom? Ik denk dat ik daar inmiddels wel achter ben gekomen.

Throwback naar 18 jaar geleden

Ik kan me namelijk herinneren dat ik vanaf die tijd (ik was toen 13) kampte met slaapproblemen. Hiervoor ben ik meerdere keren bij de dokter geweest. Maar die weet het aan het puber zijn. Stress van de middelbare school heb ik ook veel gehoord. Het is natuurlijk algemeen bekend dat je van stress slecht in slaap kan komen dus het klonk me wel als een solide verklaring voor mijn probleem. Ook het gebruik van een mobieltje kon een oorzaak zijn. Al hadden de telefoontjes toen alleen nog maar een sms-functie (en snake!), het schermpje scheen al wel met blauw licht. Niets hielp en mijn slapeloosheid bleef.

Echt alles geprobeerd!

In de loop der jaren heb ik vele middeltjes tegen slapeloosheid geprobeerd. Homeopathisch, chemisch, olietjes en pilletjes. Ik heb echt alles wel een keer geprobeerd om eindelijk lekker te kunnen slapen. Een nacht van vier uur slaap met maar één onderbreking was voor mij een topnacht. Gelukkig kan ik goed tegen weinig slaap, dus functioneren ging aardig. Ook vond ik een paar jaar geleden een middeltje uit het buitenland waardoor ik eindelijk lekker kon doorslapen. Dit mocht alleen niet verkocht worden in Nederland dus het zal wel niet gezond zijn geweest. (Maarja, je moet toch wat!?)

What happened?

Sinds een jaar of twee slaap ik eindelijk lekker. Ik kan redelijk goed in slaap komen en maak ook volle nachten van een uur of zeven. Ik had geen flauw idee waardoor het kwam dat ik ineens goed sliep. Totdat ik na mijn bevalling weer begon met anticonceptie. Na één week met een Nuvaring rond te lopen begon ik weer onrustig te slapen. Ik werd veel wakker en de klachten die ik voorheen had kwamen terug.

HET KWARTJE VIEL!

Jarenlang ben ik aan de pil geweest. Vanaf mijn dertiende heb ik de anticonceptiepil geslikt omdat ik veel kramp had tijdens mijn menstruatie. De pil heb ik gebruikt totdat ik ongeveer twee jaar geleden zwanger wilde worden. Of het bewezen is dat de pil of andere vormen van anticonceptie daadwerkelijk slaapgebrek kan veroorzaken dat weet ik niet, maar ik heb de Nuvaring verwijderd als test en ongeveer een week later kon ik weer lekker in slaap komen. Ik slaap echt beter dan ooit!

Mocht je dus zelf ook last hebben van slapeloosheid en aan hormonale anticonceptie zitten zoals de pil, Nuvaring, prikpil of soortgelijks dan zou ik echt willen aanraden om daar eens een maand mee te stoppen. Kijken of je misschien ook wel verschil merkt. Mijn dochter is nu één jaar oud en ik denk dat ik dit jaar wel 44 dagen extra slaap heb gehad ten opzichte van de afgelopen jaren!

Irene

 

Laatst zei iemand tegen me ‘oh… dit is zeker je tweede’. Daarmee werd vooral bedoeld dat ik nogal relaxed (of misschien wel nonchalant) reageerde op het feit dat de kleine vent lekker in z’n romper aan het kruipen was over de harde tegels buiten.

Tjaaa ben ik echt zo anders bij de tweede? Zeker!

Borstvoeding

Bij de tweede heb ik mezelf niet eindeloos laten meeslepen in de borstvoedingstirannie. Voor de duidelijkheid: ik ben pro-borstvoeding, maar niet ten koste van alles. Voorop staat dat je goed voor jezelf moet zorgen, aan jezelf moet denken, dat je kleintje genoeg voeding binnen moet krijgen en dat hij of zij goed groeit. En als dat alles niet met borstvoeding lukt, dan niet. So what. Bij de tweede durfde ik die knoop sneller door te hakken. Heerlijk.

Consultatiebureau

Door het consultatiebureau gebeld worden dat je die ochtend eigenlijk een afspraak had staan voor de inentingen van de jongste. Oeps. Biecht: dit is niet één keer maar meerdere keren gebeurd.

Vallen en stoten

Nu ben ik sowieso niet zo stresserig op dat gebied. Ik troost de kleintjes echt hoor als ze gevallen zijn, geef ze een dikke vette kus en als het nodig is een pleister van K3 of Bumba. Maar de dokter zal ik niet (meer) zo snel inschakelen. Iets met voortschrijdend inzicht van het moederinstinct. Als ze direct huilen, het betreffende gewonde ledemaat nog goed bewegen ;), normaal eten en drinken en bovenal nog lekker zichzelf zijn… dan is het allemaal niet zo ernstig.

Pro in Heimlich voor baby’s

Waar ik bij de eerste enige stille paniek ervoer als ze zich verslikte ben ik nu een ware pro in ten alle tijden rustig blijven en de Heimlich toepassen bij baby’s. De jongste wil zich nog wel eens verslikken. Als een klopje op z’n rug onvoldoende helpt (zelfs z’n grote zus weet dit inmiddels) moet er grover geschut ingezet worden. Zonder blikken of blozen hebben we hem dan binnen een seconde op de kop, met zijn buik op onze onderarm en geef we hem klopjes op de rug. Werkt perfect en daarna gaat iedereen weer over op de orde van de dag.

Voedingsschema

Ik was met de komst van de tweede het voedingsschema van de eerste spontaan vergeten. Ik had echt geen idee meer hoe ik het toen deed met de voedingen, om de hoeveel uren, hoeveel cc e.d. Die schriftjes die ik in die tijd bij hield kwamen opeens weer heel goed van pas. Dan nog kom je tot de conclusie dat elk kind zijn eigen schema heeft. Dus 1 op 1 overnemen is eigenlijk geen optie. Daarnaast ben ik bij de tweede sowieso wat makkelijker geworden. Er zat ergens een schema in mijn hoofd maar ik deed het vooral op gevoel. Erg lastig als oma of tante bij het oppassen opeens naar zijn voedingsschema vraagt… uhhhh.

Overal kruipen

Nu zijn mijn man en ik misschien ook een beetje smetvrezerig, maar de oudste lieten we echt niet zomaar te pas en te onpas ergens kruipen. Bah, al die smerige vloeren. Gigantisch vrijheidsbeperkend voor die kleintjes natuurlijk. Want, hebben ze net geleerd om zich zelfstandig voort te bewegen mag het niet omdat paps en mams het vies vinden. Dus nu gaat het anders. In de woonkamer, in het gras, in het zand, op de harde tegels of dat leuke pad in onze tuin met die kleine steentjes (super onhandig met kinderen!)… meneer mag overal kruipen en maakt daar gretig gebruik van.

Wat vinden jullie? Makkelijk of gewoon moederinstinct 2.0?

Muriël