Eén ding wist ik zeker, ik wilde in ieder geval geen babyshower. Ik had mijn vriendinnen dan ook verboden om iets te organiseren. Natuurlijk werd er nog wel even gecheckt voor die tijd of ik er écht niet één wilde of dat ik dat alleen maar zei en stiekem een groot feest verwachtte (want tja, zo wispelturig kunnen zwangere vrouwen nou eenmaal wel zijn). Maar nee, ik wilde het echt niet.

De babyshower van een ander

Maar de babyshower van een ander is natuurlijk een ander verhaal. Hoewel daar ook de nodige issues voorbij komen…

  • De gastenlijst… wie nodig je wel en niet uit. Handig om dit van tevoren een keer subtiel te vragen. Je wilt niet mensen uitnodigen die de zwangere er eigenlijk niet bij wilt hebben (wat een ongemakkelijke situatie zou dat geven… ik lach nu al hard op) en je wilt voorkomen dat je belangrijke mensen mist. Gewoon vragen dus.
  • En dan volgt de groepsapp. Een verzameling van vriendinnen, (schoon)moeders, (schoon)zusjes, tantes of collega’s. Mensen die elkaar waarschijnlijk zelden in reallife ontmoeten zitten opeens in één app en moeten het eens worden over de locatie, eten, activiteiten en het cadeau. Gelukkig zijn er altijd één of twee die het voortouw nemen. Heel fijn in dat soort soms wat ongemakkelijke app gesprekken. 
  • Over het eten zou ik niet te lang nadenken. Op alle babyshowers waar ik tot nu toe ben geweest werd het na lang wikken en wegen een high tea. Weliswaar een aangepaste high tea want de zwangere mag niet zoveel natuurlijk, maar veel variatie zat er niet in. Bespaar je de moeite dus 😉.
  • Het meeste verschrikkelijke onderdeel van de babyshower vind ik de activiteiten. Blijkbaar is het normaal dat er iets van een spelletje wordt gedaan. Van babypotjes proeven enz. krijg ik echt een allergie. Dus als ik dan in de organisatie zit moeten er wel een beetje leuke en originele activiteiten worden bedacht. Daarmee haal ik me natuurlijk meteen weer veel werk op de hals. Samen met de meiden hebben we voor de eerste babyshower van Nadia trouwens hele leuke dingen bedacht. Althans vonden wij.
  • Het leukste is natuurlijk als de babyshower een verrassing is voor de zwangere. Een onmogelijke taak! Ze weet dondersgoed dat er één georganiseerd wordt (tenzij de instructie anders was 😉) en vanaf de start van haar verlof heeft ze zeeën van tijd en dus zat tijd om alle smoesjes van haar vriendinnen binnen mum van tijd door te hebben. 
  • Check de eerste zit erop. Maar gaan we bij de tweede, derde en wie weet hoeveel er nog volgen wéér een babyshower organiseren?
  • Volgens mij is het een ongeschreven regel dat de eerste babyshower “groots” wordt gevierd en daarna niet meer.  Een regel die ik met liefde aanhoudt want babyshowers organiseren (net zoals vrijgezellenfeestjes trouwens) zijn nou eenmaal niet mijn favoriete bezigheden.
  • Ergens natuurlijk ook een rare regel want waarom zou je alleen de eerste keer vieren dat er een baby op komst is en waarom wil je alleen dan de zwangere in het zonnetje zetten? Alsof het daarna niet meer nodig is. Juist daarna! Bij nader inzien moet misschien juist de eerste overgeslagen worden en moet het bij elk kind daarna steeds groter gevierd worden.

Waarschijnlijk word ik na dit blog nooit meer gevraagd op een babyshower! Oeps!

Lees ook mijn blog: De bevalling van een ander

Muriël

De afgelopen twee jaar zijn er heel wat mommy/kiddo momenten geweest waarbij ik ter plekke 10 meter door de grond kon zakken. Megagênante en übergrappige momentjes die ik toch graag met jullie wil delen, want achteraf kan ik er zelf het hardst om lachen!

Hieronder dus de top 5. En ze hebben geen verdere uitleg nodig denk ik :)

Op #5

Dit is niet het enige poep verhaal in deze lijst dus wees gewaarschuwd! Na een lange wandeling met dochterlief in de kinderwagen begon het te regenen. We liepen snel terug naar de auto, ik plaatste het kind in de autostoel en klapte de kinderwagen op. Zo, snel dat ding achterin en plankgas naar huis. Thuis regende het nog steeds en we gingen snel naar binnen. De volgende dag, toen we in de auto stapten, vonden we het enorm stinken. We keken allemaal onder onze schoenen maar daar zat niets. Pas na een uur bedachten we dat het ook wel eens uit de achterbak kon komen. En ja hoor.. 2 van de 4 wielen van de kinderwagen zaten onder de hondenstront!

Op #4

Samen met papa kan onze kleine meid zich echt gedragen als een boer. Zo weet ze bijvoorbeeld dat papa het grappig vindt als zij een scheet laat. Ze kunnen hier samen heel hard om lachen en ze kan nu zelfs op commando een scheet laten! Heel gênant, maar nog erger in een volle lunchroom :(.

Op #3

Als baby had ze regelmatig last van dunne ontlasting. Er zijn weken geweest dat ze van haar tenen tot haar oren onder de gele shit zat. Heeeeel vies. En heel grappig als ik achteraf de foto nog eens terug kijk.

Op #2

Laatst waren wij met onze meid in de dierentuin. Superleuk! Je komt aan het begin en eind langs de pinguïns. Op de terugweg bedacht mevrouw zich geen seconde en mieterde haar sjaal in de plomp. Hij bleef drijven en gelukkig was papa’s arm lang genoeg. Maar niemand had meer oog voor de schattige beestjes hoor, Hanna had de lachers op haar hand

Op #1

Misschien komt deze nu op 1 omdat het vrij recent is en ik me echt dood schaamde… We stonden bij een drukke supermarkt in de rij. Alle boodschappen lagen al op de band toen mevrouwtje ineens een hoest aanval kreeg. Hier kwam ze niet lekker uit en hierdoor moest ze overgeven. Het appeltje dat ze net daarvoor had gegeten, maar ook de krentenbol (denk ik) en haar melk kwamen in de drukke rij weer omhoog. Ze zat in de buggy dus helaas spuugde ze over haar jas, de buggy en mijn hand. AWKWARD! Wij snel de rij uit en er kwam iemand met een rol keukenpapier aanzetten. Toen ik de bende had opgeruimd ben ik met een vies kind en een rood hoofd naar de uitgang gehold. Ik riep nog zoiets als… ik kom wel terug voor de boodschappen! En ben tot op heden niet meer in die supermarkt geweest.

Heb jij ook zo’n gênante, beschamende of grappige blunder gehad met die kleine donderstenen? Deel ze vooral en laat mij lachen!

Lees ook onze Momfail blogs: Muriël en Jody.

Irene

Tegenwoordig zijn we een stuk meer genderneutraal dan vroeger maar zit er nu veel verschil tussen jongens en meisjes? Omdat ik alleen een zoon heb weet ik het antwoord op deze vraag natuurlijk niet. Maar ik denk wel dat er wat verschillen in zitten, al dan niet aangeleerd..

Dit herken je (vast) als je een boysmom bent:

Overal auto’s

Waar we ook naar toe gaan, er moet zeker een auto mee! Gelukkig kan ik nog de afspraak met hem maken dat er voor elke hand één mee mag, anders wordt het ook zo lastig dragen hé!

Voetbal

Met een groot voetballiefhebber als vader is het natuurlijk onvermijdelijk dat Boris het ook leuk gaat vinden. Bijna dagelijks wordt er wel gevoetbald bij ons in huis. Gelukkig schiet hij de ballen nog niet omhoog. Het wordt tijd voor mooi weer, dan doe ze het maar lekker buiten!

Lees ook mijn blog over peutersporten, de keuze lijkt me al gemaakt..

Energie

Een dagje slecht weer… dat is echt balen! Jongens moeten echt hun energie kwijt, dus lekker buiten rennen, klimmen en klauteren.

Dure kleren?!

Nou, dure kleren hoef je niet te kopen. In een merkjeans valt hij net zo snel een gat als in een jeans van Zara hoor 😉.

Blauwe plekken

Dan komen we meteen bij dit punt. Ik weet nog wel dat Boris zijn eerste blauwe plek had. Ik als ‘goede moeder’ ging meteen in de weer met ijs en zalfjes waarop mijn man zei: ‘San, het is een jongen hé, die hoort blauwe plekken te hebben!’. Terwijl ik dat toen best een gekke opmerking vond, is het nu meer uitzonderlijk als er geen blauwe plek op zijn benen zit!

Moederskindje

Waar Boris voorheen echt een papa’s kindje was, is zijn voorkeur nu beter verdeeld! Ik win het ook vaak 😉. Ja, ik ga er gewoon een mama’s kindje van maken! :D

Makkelijk shoppen

Vaak vind ik het heel jammer dat die super schattige tutu niet mee naar huis kan maar aan de andere kant is shoppen voor jongens ook weer heel makkelijk! Een broek met een trui/shirt erop en klaar is mama..

Piemels

En als laatste natuurlijk: piemels. Ja dat trekt toch wat aandacht bij een jongen, dat hangt daar natuurlijk ook maar gewoon. Onder de douche wordt er regelmatig uitvoerig naar gekeken door hem. En soms vindt hij het heel leuk om ‘piemel, piemel, piemel’ te roepen! Vooral als we buiten zijn of zo… Het schijnt er allemaal bij te horen dus schaam je niet 😉.

Lees ook het blog van Nadia, dit herken je als moeder van een dochter.

Wat kan ik nog toevoegen aan deze lijst?

Oké oké, voor Moederdag is het nog iets te vroeg, maar ben je binnenkort jarig of zoek je nog een cadeau voor je (schoon-)ouders dan is dit wel echt een aanrader.

Een foto op hout!

Want ik weet zeker dat jij ook 1 (of eigenlijk meerdere 😉) favoriete foto’s van die kleine spruit hebt, waar je trots op bent. Die wil je natuurlijk delen en tentoonstellen.

Je kunt bij de webshop Foto Op Hout een gave foto of een collage laten afdrukken op hout. Zelf heb ik gekozen voor een mooie foto met een nog mooiere herinnering aan die ene boswandeling met zijn drietjes. De foto heb ik gemaakt met de zelfontspanner op mijn telefoon. De telefoon lag op de grond en daar kwam dit geplande maar tóch spontane kiekje uit. En daar ben ik natuurlijk trots op want de foto’s waar we met zijn drieën op staan, zijn op één hand te tellen.

Lees ook: Het perfecte plaatje!

Stap 1

Als eerst kies je op de site het formaat van de foto die jij op hout wilt. Zelf heb ik hem op 80 x 60 cm laten afdrukken.

Stap 2

Daarna kies je de foto uit je bestand en kun je de foto slepen in het kader zoals jij hem wilt. Let er wel op dat niemand een streep dwars door zijn gezicht heeft lopen. Je kunt de planken liggend of staand kiezen zodat iedereen er volledig op staat. Je ziet dit bij het voorbeeld.

Stap 3

Daarna kun je op doorgaan klikken en krijg je de vraag of je er een ophangsysteem bij wilt en of de foto een whitewash finish moet krijgen. Omdat mijn foto vrij donker was heb ik voor deze wassing gekozen. De betaling en levering gaan net zo simpel als het bestellen zelf en na een paar dagen heb je het netjes verpakte kunstwerk in huis.

Lees ook: Zo organiseer je een geslaagde cakesmash

En dit is het resultaat!

Ben jij ook op zoek naar een snel, makkelijk en goedkoop cadeau of is die ene wand in huis wel toe aan een stralende foto dan kun je hem bij Foto Op Hout Goedkoop bestellen.

Irene

Voor de meeste ouders zit uitslapen er niet meer in, met een peuter in huis. Bij ons thuis in ieder geval niet. Boris wordt niet eens heel vroeg wakker hoor. Meestal zo rond 7 uur, half 8. Maar in het weekend vind ik dat toch best vroeg!

De onderstaande gedachten gaan dan ook vaak door mijn hoofd wanneer de kleine man wakker is!

‘Mammaaaaa!’

  • Oh mijn God, het is midden in de nacht. Ik kijk hoe laat het is: Oh nee, het is gewoon alweer ochtend.
  • Welke dag is het? Moet ik werken?
  • Als ik hem nu negeer, zou hij dan weer gaan slapen?
  • Hij roept mij, dat is eigenlijk best lief. Maar ja, dan moet ik er ook uit..
  • Ben ik eigenlijk wel aan de beurt om er uit te gaan? Oké, het is vroeg, deze discussie moet ik nu niet aangaan.
  • Hij blijft wel netjes liggen zeg. Dan moet ik wel naar hem toe gaan. Anders komt ie er natuurlijk een keer zelf uit.
  • Maar, ik ben nog zo moe!!!
  • Als ik hem er uit haal moet ie ook een schone luier. Een schone luier betekent eerst nog even plassen op de wc proberen. Duurt zo lang voor ik weer in bed lig!
  • Maar goed, als ik dit nu doe, moet manlief het ontbijt maken 😉.
  • ‘Mama! Mammaaaaa!’ Oké oké wees die goede moeder, tjop tjop er uit!

Is dit voor jou ook heel herkenbaar of ben ik gewoon een luie moeder?!

Lees ook mijn blog: Peuters kunnen ook sporten

Lees ook de blog van Muriël: De voor- en nadelen van een zindelijk kind

Kan iemand me vertellen hoe ik zo snel mogelijk door deze griepepidemie kom?

Dubbele kans

Geen idee of het wetenschappelijk onderzocht is maar volgens mij is het een gegeven dat je vaker ziek wordt op het moment dat er kinderen in het spel zijn. Ik ben sinds de geboorte van de eerste ongeveer chronisch verkouden. Sinds de tweede lijkt de kans wel dubbel zo groot. Heb ik net het ene virus overleefd komt de volgende eraan.

En ik wilde zeggen dat ik van nul naar ontelbare ziekmeldingen op het werk ben gegaan, maar dat is een leugen. Ik meld me bijna nooit ziek. Dat wil niet zeggen dat ik niet ziek ben. Nee dat betekent levend op paracetamol, gewapend met zakdoeken en desinfectant gewoon mijn werk blijven doen. Want 1.) mama’s kunnen niet ziek zijn en 2.) thuis blijven (met kids) is nou niet persé het recept om sneller beter te worden. Sorry collega´s als ik jullie aansteek 😉.  

Hoe kan het?

De meest logische verklaring is dat de kleintjes alle ziektekiemen van het kinderverblijf of hun vriendjes en vriendinnetjes overnemen. En besmetting thuis is natuurlijk binnen no time geregeld; “mam, mag ik slokje van jouw drinken?”, een hap van jouw boterham is toch altijd lekkerder dan je eigen boterham, niezen recht in je gezicht, met snot heel veel snot (en daarna zeggen “oh sorry mam, het zit ook op jouw trui”). Kortom, besmetting is niet te voorkomen.

Maar ik vond een veel leukere verklaring voor het feit dat ouders meer ziek zijn dan daarvoor; uit onderzoek is gebleken dat het immuunsysteem van de beste ouders als eerste naar de knoppen gaat (bron).

Researchers van de Nortwestern University ondervroegen 247 ouderparen en hun kinderen over in hoeverre de ouders zich konden verplaatsen in de gevoelens van de kinderen en er werd ook bloed afgenomen. De empathische ouders (de ouders die zich goed kunnen verplaatsen in de gevoelens van hun kinderen) en hun kinderen bleken beiden goed af op het psychische vlak. De kinderen hadden daarbij ook nog eens een heel goed immuunsysteem, maar voor hun ouders  gold dit helemaal niet: zij bleken vatbaar voor allerlei virussen en dus een lage weerstand te hebben”.

Conclusie: regelmatig ziek zijn is niet het erg, zie het als een compliment! 😉

Tips

Gegeven of niet, je kan je maar beter wapenen tegen al die ziektekiemen. Schijnbaar zijn dit DE tips om de griep te voorkomen (bron). Let’s hope.

  • Was altijd je duimen. Gewoon je hele handen, maar blijkbaar raken je duimen de meeste vieze oppervlakken. Niet vergeten dus.
  • Zet je tas niet op de grond. De perfecte bron van bacteriën en ideaal om ze van plek naar plek te verplaatsen.
  • Om dezelfde reden: draag geen schoenen in huis!
  • Desinfecteer alle deurhendels, krukken en knoppen. Pff een werkje maar wel de moeite waard.
  • Bewaar de tandenborstels apart. Super logisch eigenlijk. Dus die hippe tandenborstelbeker die ik net heb gekocht, die kan weer weg.
  • Eet je lunch niet achter je toetsenbord. Een toetsenbord schijnt zelfs 100 keer viezer te zijn dan een toiletbril.
  • Neem je telefoon niet mee naar het toilet. Ik snap dat dit je enige moment is om even te ontsnappen aan rondrennende kinderen en het perfecte moment om door insta te scrollen. Maar hygiënisch is het niet.
  • Eet meer yoghurt. Blijkbaar kunnen de probiotica die hierin zitten de griep voorkomen.
  • Verschoon regelmatig je beddengoed. Bacteriën kweken zich makkelijk hierin.  

En voor alle moeders die de griep toch te pakken hebben… Sanne heeft het perfecte idee om even te ontsnappen en goed uit te zieken; het zieke mama hotel. Ik blijf het nog steeds een geniaal idee vinden.

Muriël

Dit is het laatste weekje in ons heerlijke huis. Alles staat zo ongeveer in dozen. Klaar om te gaan zou je denken. Maar nu de verhuisdatum dichterbij komt krijg ik toch de kriebels. Waarom wilde ik ook alweer een ander huis?

Ouderlijk huis

Vlak voor onze bruiloft kochten mijn man en ik mijn ouderlijk huis. Een perfect eerste huis. Qua uiterlijk geen karakteristieke woning. Een ‘simpele’ rijtjeswoning maar voor mij een huis met karakter. Het was namelijk mijn ouderlijk huis waar ik niets dan mooie herinneringen aan heb. Direct na het trouwen verbouwden we de hele toko. Uitbouw eraan. Kookeiland erin. Veranda erbij. Ons droomhuis! En dat we daar later met onze twee kleine schatjes mochten wonen maakte het helemaal af. Genieten en niets aan veranderen zou je denken…

Thrillseeker

Okee, thrillseeker is een iets te groot woord. Maar het komt in de buurt. Waar een ander zou denken ‘we hebben alles op orde en laten we er lekker van genieten’ begint het bij mij dan te kriebelen. Er moet iets nieuws komen, een nieuw plan, nieuwe uitdaging… bedenk het maar. Het liefst moet het stress opleveren. Heerlijk! Tot het moment dat het te veel wordt natuurlijk ;). Tja, ik ben niet de makkelijkste om mee te leven. Dus na een aantal jaar in dit huis te hebben gewoond begon het (gelukkig bij ons beiden) te kriebelen. We wilden iets nieuws. Iets wat we helemaal naar onze smaak kunnen inrichten en groter. Ons droomhuis moet plaats maken voor iets nieuws.

Twee verhuizingen

En dat huis hebben we gevonden! Helaas pas ergens in 2020 klaar dus ons geduld wordt nog even op de proef gesteld. In het perfecte scenario zouden we ons huis verkopen vlak na de oplevering van ons nieuwe huis. Maar het liep anders en we kunnen het huis NU al verkopen. Dit heerlijke plekje mogen we verkopen aan een heel lief gezinnetje. Dat betekent alleen wel twee verhuizingen in korte tijd. Help!

Voorbereiding

Want hoe bereid je jonge kids voor op twee verhuizingen in anderhalf jaar? We hebben dit niet van tevoren uitgedacht en doen het eigenlijk vooral op gevoel (zoals we alles doen). We hebben de kindjes verteld dat we twee keer gaan verhuizen, eerst naar een kleiner huis en straks (“als je (mijn dochter) op school zit”) naar het nieuwe huis maar dat moet eerst nog gebouwd worden. Regelmatig gaan we even kijken bij de bouwplaats, waar voorlopig nog niet zoveel te zien is. Voor de rest vertellen we daar nog niet zoveel over. Dat ligt nog zover vooruit (voor onszelf al, laat staan voor die kleintjes).

Eerst maar eens focussen op de tijdelijke woning.
Ze helpen enthousiast mee met de dozen inpakken en bedenken zelf welke spullen allemaal mee mogen. Mijn dochter heeft de kamerindeling boven bepaald. Tja, dat doen 3 jarigen nou eenmaal en daar hebben wij haar natuurlijk de vrije hand in gegeven. Het is toch maar voor even. In dit huis mag even alles. Ook die zwarte lambrisering die ik zo graag wil, maar manlief niet 😉. In het weekend dat we echt overgaan, gaan ze lekker bij opa & oma logeren. Dan kunnen wij alles een plekje geven en de kinderkamers inrichten dan hoeven ze niet in de chaos (en bij een gestreste moeder) thuis te komen. Toch wel zo fijn.

En nu maar hopen dat het loopt zoals ik in mijn hoofd heb (vast niet….).
Ik weet alleen nog niet hoe we op een leuke manier afscheid kunnen nemen van dit huis. Iemand een tip?

Muriël

Lynn was net vier jaar geworden en ging eindelijk naar de basisschool. Even wennen zo’n verandering, mijn kleine meisje niet meer de hele dag thuis, maar ook wel weer erg leuk. Bij deze nieuwe fase en leeftijd werd het ook tijd voor zwemles. Leuk joh, ik keek er helemaal naar uit. Eindelijk zou ze leren zwemmen. Dat zou toch zoveel makkelijker zijn tijdens de vakanties en het zou ook een stuk veiliger voelen. Volgende zomer zou ze zonder bandjes kunnen zwemmen. Wat een fijn vooruitzicht!

Zwemscholen zoektocht

Dus ik ging op zoek naar zwemscholen in de buurt om haar in te schrijven. Redelijk wat keus en allemaal hadden ze wel iets wat me aansprak. De ene zwemschool had kleine klasjes, maar dan moest je bij een andere zwemschool afzwemmen. Bij de ander waren de klasjes dan wel iets groter (maximaal 12), maar was het ook een stuk goedkoper. De één was praktisch op loopafstand, terwijl de ander helemaal aan de andere kant van Apeldoorn zat.

Uiteindelijk is onze keus op Malkander in Apeldoorn gevallen. Het eerste bad waar ze in gaan zwemmen is verwarmd. In de eerste twee groepen zitten er maximaal acht kinderen in de groep en in de hogere groepen zijn dat er maximaal twaalf. Het is niet zo duur en zolang je kind op zwemles zit (of al ingeschreven staat) mogen ze gratis zwemmen en naar de kinderboerderij die vlak naast het zwembad ligt: Kinderparadijs Malkenschoten. Dat is toch mooi meegenomen. Dus vorig jaar februari was het eindelijk zo ver en kon ze starten in de groep “lichtblauw”. Ze kreeg een lichtblauw dolfijntje om op haar badpak te naaien en iedere groep die ze verder ging, kreegze een ander kleur dolfijntje.

De eerste keer

De allereerste keer gingen Wilco en ik allebei mee. Zoiets wil je natuurlijk niet missen. En zoals altijd als Lynn iets spannend vindt heeft ze eerst de grootste praatjes (tot vervelends toe bijna) en als je eenmaal bent waar je moet zijn dan durft ze niet meer en wordt ze verdrietig. Jammer, waarom nou? Ik wist zeker dat ze het leuk zou vinden. Ze is tenslotte echt een waterrat. Na de uitleg die we kregen over hoe het in zijn werk ging, mochten we naar de kleedhokjes. Nog steeds erg verdrietig trokken we haar haar badpak aan. Toen ze eenmaal in het zwembad stond was alle verdriet gelukkig voorbij en heeft ze een super leuke eerste les gehad!

De eerste paar keer mochten we nog meelopen tot aan het bad, maar uiteindelijk was het de bedoeling dat we haar bij de deur al zouden uitzwaaien. Dan konden de ouders in de kantine gaan zitten en via de televisie de rest van de zwemles volgen. De laatste vijf minuten van de les mochten we er wel echt bij zitten om te kijken. Dat was nog erg leuk dat je iedere les even kon kijken en op de televisie was het ook goed te volgen. Later ging ze door naar groep “donkerblauw” aan de overkant van hetzelfde bad. Doordat ze verder weg waren, zag je nog nauwelijks wat er gebeurde op de televisie dus pakte ik regelmatig mijn telefoon erbij. Als ik toch niks kon zien en mijn tijd zat uit te zitten was dit een perfect moment om mijn bloginspiratie op te schrijven. Dat ging zo een paar maanden door en het beviel me prima. Ik had veel inspiratie en hield zo tijd over in de avond voor andere dingen.

Een nieuw bad en alles is anders

Vlak voor de zomervakantie mocht ze door naar groep “groen”. Nu ging het echte zwemmen toch beginnen. Dit hield ook in dat ze weer naar een ander bad toe moest, dit bad was wat dieper en iedere les gingen ze ook nog eens oefenen op een plek waar de kinderen echt niet meer konden staan. In plaats van naar een beeldscherm kijken konden we aan de overkant van het bad in een ruimte achter glas gaan zitten om de hele zwemles te volgen. Op zich een vooruitgang, maar omdat het bad behoorlijk lang was zag je niet altijd goed wat ze allemaal precies aan het doen waren. En als je al een halfjaar iedere week aan het kijken bent wordt het ook wat minder interessant om elke keer dezelfde dingen te zien. Ik was iedere les echt de minuten aan het aftellen, pff wat kan 45 minuten dan lang duren zeg. (Waarom is dat nooit zo als ik een keer 45 minuten voor mezelf heb?) Gelukkig had ik de andere ouders al wat beter leren kennen dus vaak had je wel iemand om wat mee te kletsen. Dat scheelde een hoop, tikte de tijd toch wat sneller voorbij.

HELP!!!

Lynn zit nu ongeveer een jaar op zwemles en sinds een paar weken zit ze in de “gele” groep. Dit is gelukkig wel iets spannender om naar te kijken want ze gaat leren duiken en leert zonder bandjes zwemmen. Dat lijkt me nogal een dingetje dus het zal nog wel een hele tijd duren voordat ze naar de “witte” groep mag en dan moet ze nog een groep voordat ze mag afzwemmen. Oh, nee toch. Dit gaan nog lange dinsdagmiddagen worden L. Hopelijk is het nog maar een half jaar. Euh nee, dan moet ze ook nog voor haar B-diploma. En voor het veilige gevoel wil ik dat ze ook nog voor C gaat. Nou het komende jaar zit ik hier nog wel. Enige pluspunt is dat mijn zoons bij oma zijn dus ik heb wel echt even 45 minuten ongestoord voor mezelf.

Het vooruitzicht dat dit nog een jaar kan duren, maakt me niet echt blij.  Het ergste alleen is dat ik hierna nog niet eens klaar ben. Met nog twee jongere kinderen houdt dat in dat ik nog zeker drie jaar van mijn leven langs het zwembad zal zitten en als ik pech heb zelfs vier jaar. Oh help, mag ik even huilen?! Iemand leuke ideeën om te doen voor mij tijdens al die zwemlessen?

Lees ook mijn blog: Planning kinderfeestje vs de werkelijkheid 

Lees ook Irene haar blog: Het leet dat traphekjes heet

Jody

Valentijnsdag komt eraan! Ik doe daar eigenlijk nooit wat aan. Vier dagen daarvoor ben ik jarig, dus nog een cadeau van manlief verwachten is een beetje overbodig. Daarnaast is het wat mij betreft commercieel gedoe. Waarom zou de liefde op die ene dag gevierd moeten worden? Dat kan elke dag…

Onderzoek

Toch verbaasde ik me over de onderzoeksresultaten van het jaarlijks Valentijnsonderzoek uitgevoerd door Q&A. Blijkbaar geeft 61% van de mannen toch een cadeau of een bloemetje met Valentijnsdag. En dat tegenover 43% van de vrouwen. Als je het mij vraagt, best hoge percentages en vrouwen geven dus minder vaak wat dan mannen. Huh? Klopt dit onderzoek echt?!

Cadeautip

Tijd voor verandering, want dat percentage van de vrouwen kan best iets omhoog als je het mij vraagt. Laten we de commerciële onzin voor één keer vergeten… want ik heb de beste cadeautip: het is TE fout waardoor het TE leuk is! Dus voor wie op zoek is naar een uniek Valentijnscadeau? Check deze sokken met een afbeelding van JOUW hoofd. Dit is toch geniaal!

Bron: 

Deze sokken zijn van printfiels en te verkrijgen in verschillende kleuren. Alleen even een afbeelding van je hoofd uploaden en klaar.

Lees ook Sanne haar blog over matching zwembroeken

 

Happy Valentine! ;)

Muriël

 

Vorig jaar was ik er dan eindelijk echt helemaal klaar mee. Ik wil niet meer roken! Ik wil niet moeten roken, buiten in de kou moeten staan, zo ongezond zijn terwijl ik kinderen heb, zoveel geld daaraan uitgeven, mijn kinderen het beeld geven dat roken heel normaal is. Ik wil het allemaal niet meer.

Tijd voor een cursus

Dus het werd de hoogste tijd. Ik schreef mezelf en mijn man in voor een cursus stoppen met roken, want samen staan we sterk. Daar zaten we dan. In een bioscoopzaal met minimaal honderd andere mensen (dat is lekker verdienen zo’n cursus 😉). Klaar om vier uur lang naar het geklets van een ander te luisteren.

It’s messing with your mind

We kregen te horen wat er allemaal in sigaretten zit en wat ervoor zorgt dat je verslaafd raakt. Wat het met je hersenen doet en waarom het zo “moeilijk” is om te stoppen. Tijdens de eerste rookpauze (ja ja, je mag gewoon roken tijdens een cursus stoppen met roken) dacht ik ´oké, best interessant dit, maar dit gaat er echt niet voor zorgen dat ik na deze cursus niet meer ga roken’. Bij de tweede rookpauze begon ik toch te twijfelen en na de laatste rookpauze was ik helemaal overtuigd. IK WIL EN GA NIET MEER ROKEN! Zo apart, dit was ook precies wat die man vertelde hoe we er tijdens de cursus over zouden denken.

Onze mantra

Wat ons wel honderd keer in die cursus op het hart is gedrukt was: honger, vermoeidheid en stress. Deze drie dringen zijn cruciaal. Dit moet je de eerste weken te allen tijde VERMIJDEN. Dat werd dan ook onze mantra. Dus om mijn honger of meer zin in eten te stillen ging ik snaaien, nog meer als dat ik normaal doe 🙈. We deden zo min mogelijk de eerste tijd. Nergens druk om maken en zoveel mogelijk stress vermijden. En op tijd naar bed.

De eerste week was heel zwaar. Ik dacht er vaak aan en wilde graag roken.

Lees ook Irene haar blog over slaapproblemen.

Kleine monster

Dat kleine monstertje kwam wel twintig keer op een dag (zo werd de stem in je hoofd genoemd die vertelde dat je wilde en moest roken). Het gevoel dat ik iedere keer in mijn buik en keel had. Het gevoel dat je moet roken. Drie minuten, zolang blijft dat gevoel hangen. Dat moet je vol kunnen houden, dat moet iedereen kunnen toch? Omdat ik door de cursus precies wist wat me te wachten stond was het makkelijker om het vol te houden. Na die drie minuten was het gevoel weer weg. Iedere dag werd dat steeds wat minder (gelukkig had ik ook niet heel veel verleidingen om me heen). De eerste week was zeker niet leuk. Dat zonnetje in huis straalde niet meer zo. Gelukkig waren we beiden aan het stoppen waardoor je het minder door had dat de ander zo chagrijnig was. Oh dat moet wat zijn geweest voor de kinderen. Na drie weken heb je het moeilijkste gehad en word je nog maar heel weinig bezocht door het “kleine monster”. Soms komt dan het gevoel nog opzetten (voornamelijk als ik in gezelschap een wijntje aan het drinken ben), maar dat wordt met de weken/maanden steeds minder. Nu ben ik een half jaar verder en héél soms komt het gevoel nog opzetten, maar ik kan het ook zo naast me neerleggen. Ik ben nu toch wel overtuigd. Ik word echt geen roker meer!

Al die voordelen

Ik ben blij dat het gelukt is en ik zou ook nooit meer een roker willen worden. Naast dat het gewoon veel gezonder is heeft het stoppen met roken zoveel voordelen. Helaas heb ik die nog niet echt mogen ontdekken. Of misschien zie ik het zelf wel niet? Ik zal ze eens opsommen.

  • Je bespaart een hele hoop geld. Volgens de berekeningen zou ik toch minimaal € 100,- per maand moeten besparen… lekker shoppen dus. Nou dat was een mooie illusie. Niks shoppen of extra uiteten. Waar blijft dat extra geld? Hoe heb ik eigenlijk al die tijd kunnen roken, van welk geld?
  • Je huid wordt er mooier van en minder grauw. Ik zie het niet hoor. Mijn huid voelt niet zachter of anders aan en kleurverschil zie ik al helemaal niet. Hopelijk zien de mensen om mij heen het wel. Misschien dat al die gebroken nachten door de kinderen ook niet echt voordelig voor me huid zijn.
  • Je longinhoud wordt groter. Dit gaat natuurlijk wel heel geleidelijk, dus heb je kans dat je het zelf niet door hebt. Ik sport al een aantal jaar niet meer, dus mijn conditie is sowieso niet zo best. En als het nu dus al stukken beter is dan toen ik rookte dan was het een half jaar geleden toch wel bar slecht.
  • Je ervaart minder stress. Ik heb geen idee of het nou meer of minder is geworden. Het schijnt dat door het roken bij stress je stressniveau met 30% daalt, maar als je sigaret op is stijgt je stressniveau weer met 60%. Als roker wordt je dus alleen maar gestrester.
  • Je voelt je energieker. Dat zou heel goed kunnen. Zou ook door de Bullit kunnen komen die ik drink, maar daar ben ik sinds 1 januari ook mee gestopt dus dat moet goed komen.

Dus ik merk nog niet zoveel van de voordelen van niet roken en het enige “voordeel” van roken is voor mij helaas nu een nadeel geworden. Door het roken neem je niet zoveel calorieën op. Dus als je stopt gebeurt dat wel. Het stoppen met roken verving ik door te eten (sowieso een slecht idee) en nu de calorieën wel opgenomen worden gaat ook mijn gewicht omhoog. Verschrikkelijk, ik vind het zo erg, maar ook zo moeilijk om te stoppen met snaaien!

Ondanks dat ik de voordelen van het niet roken bij mijzelf niet terug zie ben ik wel heel erg blij dat het me gelukt is. Niet meer afhankelijk van sigaretten, geen slecht voorbeeld meer voor mijn kinderen, niet naar buiten moeten om te roken, niet meer naar rook stinken, gezonder leven. Nu ik niet meer verslaafd ben en het niet meer cruciaal is dat ik honger, vermoeidheid en stress vermijd wordt het ook tijd om te stoppen met snaaien en weer terug te komen op mijn oude gewicht. Ik heb de koelkast al vol liggen met komkommers, tomaatjes en wortels. Ik moet me er alleen nog toe zetten om dat te gaan eten.

Ik vind het zo lastig hè. Iemand nog goede tips? Wat zijn lekkere en gezonde dingen om te snaaien? Hoe kan ik het beste mezelf aanleren om te minderen met snaaien en voor de gezonde dingen te kiezen? Help!!!

Jody