Het is weer zover. Sinterklaas is in het land! Zet je schrap voor een maand van Sinterklaasliedjes, schoenen zetten, pepernoten en (extra) hyperactieve kinderen. Voor kinderen een geweldige tijd, maar voor veel ouders soms iets minder. Begrijp me niet verkeerd. Ik vind het Sinterklaasfeest en alles eromheen erg leuk, maar na 5 december sta ik vooraan om de beste man weer uit te zwaaien. De kinderen komen weer tot rust. Er wordt minder gesnoept. Er worden nog weinig Sinterklaasliedjes gezongen en uiteindelijk zal dit helemaal stoppen (de ervaring leert dat dit wel een aantal weken kan duren).

Schoen zetten

Nu eerst maar deze maand door komen. Omdat de Sint al in het land is en Sinterklaasavond nog even duurt is het “traditie” dat kinderen hun schoen mogen zetten. Dus ook bij ons thuis. Maar hoe vaak mogen ze de schoen zetten en wat stop je in de schoenen? Je wilt ze natuurlijk verwennen, maar zeker niet te veel.
Onze kinderen mogen twee keer in de week de schoen zetten. Op de woensdag en de zaterdag. De schoen wordt gevuld met tekeningen, knutselwerkjes, wortels en suikerklontjes voor het paard, en als mijn dochter eraan denkt, ook wat lekkers voor de pieten. Daarbij wordt natuurlijk een Sinterklaasliedje gezongen (zeg maar gerust geschreeuwd), met als favoriet ‘Sinterklaas kapoentje’.

WhatsApp Image    at

Onze zoons zijn nog te jong om het te begrijpen, maar onze dochter was vorig jaar na het zetten van de schoen elke keer zo opgewonden dat het ons veel moeite kostte om haar daarna in slaap te krijgen. En raar maar waar, de volgende ochtend was ze steevast vergeten dat ze haar schoen had gezet. Dus gelukkig verliepen de ochtenden rustig… totdat we haar eraan herinnerden. Hopelijk geldt dat ook voor dit jaar en maakt ze ons niet extra vroeg wakker omdat ze in de gang wil kijken.

Schoencadeautjes

Om de kinderen niet te overladen met cadeaus (op Sinterklaasavond en drie weken later met kerst krijgen ze immers meer dan genoeg ) krijgen ze op de woensdag alleen wat strooigoed in de schoen en op zaterdag een schoencadeautje met wat pepernoten. Action, Zeeman of AliExpress zijn perfect voor cadeautjes onder de drie euro. Het nadeel van AliExpress is dat de levertijd wat lang kan zijn. Ga je voor een cadeau van AliExpress, zorg dan dat je vroeg bestelt.

♥Tip! Wil je Sinterklaas en de pieten niet bij je thuis laten komen (jonge kinderen vinden dit vaak eng), maar wel iets persoonlijks voor je kinderen? Koop een video bij Video van Sint. De kinderen weten niet wat ze mee maken!

De kinderen zijn helemaal in de ban van Sinterklaas. En nu hij in het land is begint voor mij de meest stressvolle maand van het jaar. Ik moet op zoek naar leuke budget schoen- en Sinterklaascadeautjes voor mijn vierjarige dochter, tweejarige zoon en vijf maanden oude baby. Hebben jullie cadeautips voor mij en andere inspiratiezoekende ouders? Laat het weten in een reactie hieronder.

Jody

Zindelijk worden. Wanneer begin je hiermee? Start je op een bepaalde leeftijd of wacht je totdat je merkt dat je kindje er echt klaar voor is? Wij zijn begonnen in een periode die voor ons het beste uitkwam, maar hebben wel gewacht tot onze dochter er zelf klaar voor was.

Op het potje

Onze dochter was bijna drie jaar toen ik thuis zat met zwangerschapsverlof. Voor die tijd deed ze af en toe een plasje op het potje maar daar bleef het bij. Ik wilde onze oppassers hier ook niet mee opzadelen. De hele dag heen en weer met haar naar het potje en weet ik veel hoe vaak kleren verschonen als ze weer een ongelukje had. Hoeveel kleren moet je dan wel niet meegeven? Mijn verlof was dan ook de uitgelezen kans om te beginnen met haar zindelijk maken. Doordat ik hele dagen thuis zat had ik alle tijd om af en aan met haar naar het potje te gaan
We zijn begonnen met haar iedere ochtend als ze wakker werd en elke avond voordat ze naar bed ging op het potje te zetten. Ze ging er altijd graag op zitten, maar een plasje deed ze bijna nooit. Iedere keer vroegen we of ze op het potje wilde. Wilde ze dat niet? Prima, dan probeerden we het de volgende dag weer. Na twee weken plaste ze iedere ochtend en avond op het potje. Super, op naar de volgende stap!

Zonder luier

Elke ochtend vroeg ik haar of ze een dag zonder luier wilde. Ik liet de keus aan haar. De ene dag liep ze dus zonder luier en de andere dag weer met. Had ze een “luiervrije dag” en wilde ze tussendoor toch een luier, dan kreeg ze die om. De keuze was volledig aan haar, niks werd gedwongen.
Vier weken nadat we begonnen waren gaf ze aan dat ze helemaal geen luier meer om wilde. Helemaal top! En het ging een aantal dagen goed zonder ongelukjes. Ook de grote boodschap deed ze zonder moeite op het potje. Totdat er vriendjes kwamen spelen. Ze was zo druk met spelen dat ze vergat naar het potje te gaan en het eerste ongelukje was een feit. Vreselijk vond ze dat, ze moest zo huilen. Heel zielig, maar dit was een goed teken. Ze was er dus klaar voor! Ze heeft in de tijd daarna nog één keer een ongelukje gehad, maar dat was het.

Op naar de nachten

Nu ze overdag zonder luier kon, werden de nachten de volgende stap. We hadden het er wel eens met haar over, maar dachten dat ze daar nog lang niet klaar voor was. Vier maanden nadat ze overdag zindelijk was (ze was toen net drie jaar) zei ze dat ze ook ’s nachts geen luier meer om wilde. Oké, zonder luier naar bed. Ik was voorbereid op een nachtelijke bed verschoning. De volgende ochtend toen ik wakker werd vond ik haar tot mijn verbazing in een droog bed. Dit ging nacht na nacht zo door, totdat we op vakantie gingen. In één week tijd gebeurden er twee ongelukjes ’s nachts. Kan gebeuren, alleen vervelend als je op een camping zit zonder wasmachine bij de hand. Ze was in die week ook net van haar speen af. Op internet las ik dat (grote) veranderingen in het leven van een kindje, kunnen zorgen voor een terugval. Niet gek dus dat het soms gebeurde.

 

Terugval

Hoewel onze dochter sinds die tijd zindelijk is, gebeuren er echt nog wel eens ongelukjes. Vaak gaat het een lange tijd goed en vervolgens gaat het weer een week helemaal mis en ben ik iedere nacht het bed aan het verschonen. Ze slaapt er vaak gewoon doorheen. Krijgt ze een terugval door veranderingen in haar leven? Wie zal het zeggen. Ze is nu viereneenhalf en de nachten gaan alweer een hele tijd goed. Daarentegen heeft ze overdag weer een paar ongelukjes gehad. Iedere keer een gevalletje ‘net te laat’. Hopelijk was het gewoon pech en gebeurt het verder niet meer. I keep my fingers crossed!

Hoe zijn jullie kinderen zindelijk geworden en hadden ze ook last van een terugval? Hoelang heeft de terugval geduurd? Laat het weten in een reactie hieronder.

Jody

De perfecte kinderopvang is niet zomaar gevonden. Los van het feit dat je gigantisch kritisch bent (want niemand kan zo goed voor jouw kindje zorgen als jij zelf), zijn er tig keuzes die je moet maken. Daarom hier een kinderopvang-vergeet-hier-niet-aan-te-denken-lijstje:

#1 Kosten

Als je het kan redden met de opvang bij opa en oma, een suikertante of lieve vriendinnen dan scheelt dat natuurlijk aardig in de portemonnee. Heb je een andere vorm van kinderopvang nodig dan is het verstandig om de prijzen eens te vergelijken. De kosten kunnen namelijk aardig uiteen lopen. Het uurtarief van een gastouder ligt bijvoorbeeld lager dan het uurtarief bij een groot kinderdagverblijf.

BOinK (de Belangenvereniging van Ouders in de Kinderopvang & Peuterspeelzalen) biedt een mooi overzicht van de kosten per opvangsoort.

♥ Tip: vergeet niet te controleren of je recht hebt op kinderopvangtoeslag, dit kan een hoop schelen.
♥ Tip: verras opa, oma of iemand anders die regelmatig oppast eens per jaar met een leuk bedankje.

#2 Kleinschalig of groot

De mogelijkheden zijn eindeloos. Bij een gastouder is de groep vaak klein. Simpelweg, omdat het maximum aantal kindjes dat je in je eentje mag opvangen beperkt is. De groepen bij een kinderdagverblijf zijn daarom vaak groter. Meestal maken ze het onderscheid tussen horizontale groepen (kinderen van ongeveer dezelfde leeftijd) en verticale groepen (kinderen van verschillende leeftijden). Kortom, genoeg keuze. Wat past bij jullie?

♥ Tip: als het de eerste keer is dat je gaat oriënteren op de mogelijkheden binnen de kinderopvang, probeer dan verschillende vormen te bekijken en vergelijk ze met elkaar. Soms kan het je, verrassend genoeg, op andere ideeën brengen.

#3 Pedagogisch beleid

Elke kinderopvangorganisatie is verplicht om een pedagogisch beleidsplan op te stellen. Dat klinkt misschien wat zwaar, maar hierin wordt de visie op de opvoeding en ontwikkeling van de kinderen beschreven. Het is niet verkeerd om het beleid eens door te lezen. Sluit het aan bij jullie ideeën over de opvoeding? Staat bij de opvang vrijheid-en-blijheid centraal en hechten jullie waarde aan structuur en regelmatig, dan is het misschien niet de juiste match. Vergeet ook niet te vragen wat je in de dagelijkse praktijk merkt van de visie (of staat het alleen mooi op papier?). Wat gaat je kindje ervan merken?

#4 Afstand

Het kan verstandig zijn om te kiezen voor een opvang die op de route ligt naar het werk. Niets is namelijk zo irritant dan (na een chaotische ochtend waarbij iedereen binnen no time schoon, aangekleed en gegeten en al op tijd in de auto moet zitten) eerst naar de andere kant van de stad te moeten rijden om de kids weg te brengen voordat je ein-de-lijk richting je werk kan gaan.

♥ Tip: heb je één autostoel en meerdere auto’s? Vergeet de autostoel dan niet achter te laten bij de opvang, dan kan het je in ieder geval niet gebeuren dat je de kleine wilt ophalen maar hem niet mee kunt nemen naar huis (ik spreek uit ervaring).

#5 Plek voor de volgende?

Dit is typisch zo’n punt waarvan je denkt ‘waarom heeft niemand dit tegen me gezegd?!’ Toen we voor onze oudste op zoek waren naar goede kinderopvang kozen we met volle overtuiging voor een gastouder. Kleinschalig, huiselijk, persoonlijk contact. Perfect dachten we. En dat dachten er meer, want de gastouder zat eigenlijk altijd aan het maximum aantal kindjes wat ze mocht opvangen in haar eentje. Toen onze tweede op komst was bleek ze dus geen plek te hebben om hem na mijn verlof op te vangen. Twee kinderen op twee verschillende opvanglocaties leek ons verre van ideaal, en dus moesten we noodgedwongen afscheid nemen van onze vertrouwde gastouder.

#6 Flexibel

Een vergadering of cursus op je vrije dag? Soms moet je je werkdagen omruilen. Het is dan wel zo handig als de kinderopvang flexibel is en de kids een keer op een andere dag kunnen komen.

♥ Tip: kijk goed in het contract na hoe het precies zit met ziekte, een keer niet komen of een dag omruilen.

#7 Tijden

Bedenk van te voren hoe laat je je kindje wil brengen en ophalen. Past dit binnen de openingstijden van de kinderopvang die je op het oog hebt?

#8 Wachtlijst

In sommige regio’s in het land of op bepaalde ‘gewilde’ kinderopvanglocaties zijn wachtlijsten. Oriënteer je daarom zo vroeg mogelijk (tijdens je zwangerschap al!). Je wilt niet eindeloos op een wachtlijst belanden en de tijd moeten overbruggen met kinderopvang waar je eigenlijk niet helemaal achter staat.

#9 Wennen

Onze dochter was bijna twee jaar toen we de overstap maakten van gastouder naar kinderdagverblijf. We hadden ons er wel op ingesteld dat ze ‘even’ moest wennen aan de nieuwe plek, maar dit duurde langer dan verwacht. Tweejarigen zijn zich immers bewust van het afscheid van papa en mama en beseffen zich maar al te goed dat ze pas eind van de dag worden opgehaald. Het heeft drie maanden geduurd voordat we onze dochter voor de eerste keer niet-huilend in de armen van de juf achter lieten. En, een intens verdrietig kind achterlaten bij de opvang is NIET leuk (regelmatig reed ik met tranen in mijn ogen weg naar mijn werk).

#10 Intuïtie

En dan kun je nog zo’n wel overwogen keuze hebben gemaakt op basis van de bovenste 9 punten…hoogstwaarschijnlijk kies je toch iets op basis van je intuïtie. Je moet er een goed gevoel bij hebben. Want je wil de zorg van jouw pareltje(s) écht niet uit handen geven aan iemand waarbij je geen goed gevoel hebt.

Ben ik nog iets vergeten? Laat het me weten.

Muriël

“11 november is de dag” waarop ik…het liefst met de lampen uit achter de bank verscholen zit.
Sint Maarten, Sint Maarten, de koeien hebben staarten…..
Het hele concept van langs de deuren gaan om snoep te bietsen snap ik écht niet. Sint Maarten. Ja, vroeger deed ik hier ook aan mee, en ik vond het nog leuk ook. Maar het is toch niet meer van deze tijd?
Ik ben bang dat, nu ik zelf moeder ben geworden, ik mijn mening misschien toch moet bijstellen (gelukkig duurt het nog even voordat mijn dochter met een lampion langs de deuren kan).

Kom maar op met dat snoep!

Je kunt het je vast nog herinneren. Met je buurjongens en -meisjes langs de deuren, aanbellen en zingen over koeien en meisjes. Een lampion en supermarkt tasje in de hand. Die tas moet VOL! En dan zaten er altijd van die zuurpruimen van buren bij die in plaats van snoep een mandarijntje gaven. STOM! Nu snap ik dat maar al te goed. Waarom zou je een kind zo veel suiker willen geven? Het is verslavend, ze worden er hyper van en je hebt altijd ruzie over wanneer ze er weer 1 (of 5 of 10) mogen.
Het liefst zet ik op 11 november dan ook een mandje met mandarijntjes bij de deur.

Hoe dan?

Zijn hier ook regels voor? Of richtlijnen die je als moeder van je eerste Sintmaartenloper kunt gebruiken. Een lijst die mij antwoord kan geven op mijn vele vragen.
Moeders hoe doen jullie dit? Maak je zelf een lampion? Verstop je het snoep als ze thuis komen? Hoeveel snoepjes mogen jouw kids per dag? Gooi je het onverpakte snoep weg? Hoe reageert een kind tegenwoordig op een banaan of mandarijn? Loop je er zelf achteraan als de kinderen met lampions langs de deuren gaan? Vanaf welke leeftijd mogen ze van jou alleen Sint Maarten lopen? Ik ben nieuwsgierig!

Prank

Geniaal vind ik die filmpjes van ouders die hun kind filmen terwijl ze vertellen dat hun zak snoep al is opgegeten. Helemaal dubbel kan ik daarom liggen en ik kan dan ook niet wachten totdat ik dit zelf een keer kan doen. Een beetje leedvermaak moet kunnen toch?


(het is een Amerikaans filmpje en gaat dus over Halloween)

Dus…

Ik ben er nog niet uit. Gelukkig heb ik nog een paar jaar om aan het idee te wennen. En tot die tijd deel ik mandarijntjes uit (oké, en Milky Ways).

 

Heb je tips voor me? Deel ze hieronder!

Irene

Door de komst van een derde kindje (lees erover in mijn blog ‘No. 3 on the way!‘) kreeg onze dochter een nieuwe slaapkamer op zolder. De eerste twee weken sliep ze er prima, maar van de één op de andere nacht durfde ze niet meer in haar eigen bed te slapen. Er zat een spook zei ze, maar verder vertelde ze er niks over. Vast weer een smoes om bij ons in bed te mogen slapen, dachten we. Dit ging een paar weken zo door en iedere keer vroegen we haar wat ze precies gezien had. Daar kregen we geen antwoord op. Totdat ze op een avond precies vertelde wat ze gezien had. En daar kreeg ik kippenvel van. Misschien had ze toch gelijk.

Een bruine hand!

Ook overdag durfde ze niet meer alleen naar haar kamer. Dat was raar. Misschien dat het toch geen smoes was. Ze heeft vast de schaduw van een tak gezien. Kinderen hebben immers veel fantasie. We lieten haar daarom bij ons op de kamer slapen, want we wilden haar niet dwingen om op haar eigen kamer te slapen als ze echt bang was. Na een aantal weken besloten we het opnieuw te proberen. Samen met mijn man bracht ik haar naar haar bed op zolder. Toen we naar beneden wilden gaan pakte ze me angstig vast en liet niet meer los. Als we weg zouden gaan zou het spook haar weer gaan pesten zei ze. Zijn bruine hand zou achter het gordijn vandaan komen, en zou weer op haar hoofd gaan tikken met een zwaard! Wow, dat was wel heel gedetailleerd. Ik kon zien dat ze écht bang was. Nuchter als ik ben heb ik over spoken altijd gezegd; eerst zien dan geloven. Maar door haar angst en verhaal ging ik er toch over nadenken.

Op spokenjacht!

Een spook verjagen, hoe doe je dat? We wilden weten hoe het spook bij ons in huis kwam. ‘Door het zolderraam’ was het antwoord van mijn dochter. Met het dicht doen van het zolderraam waren we er nog niet. Alle ramen en deuren moesten er aan geloven. Maar dan nog, het spook kwam toch haar kamer binnen. We haalden werkelijk alles uit de kast. Om de beurt bleven we bij haar slapen. Mijn man probeerde het spook weg te jagen waar mijn dochter bij was. Na het zoeken op ‘zweverige’ websites stond ik zelfs ’s avonds alleen in haar kamer te roepen: ‘ga weg spook, je bent dood, ga naar het licht.’ Niks hielp. Ik heb me na verhalen van andere mensen zelfs nog verdiept in geestenverdrijvers en salie roken. We stonden op het punt een medium uit te nodigen bij ons thuis, toen het spook van de één op de andere dag ineens was vertrokken.

Onze dochter slaapt weer op haar eigen kamer, en het spook is (gelukkig!) nooit meer teruggekomen!

Conclusie:

Wij hebben gewonnen, het spook is weg! Hoe? Geen idee! Onze dochter is van haar spook af en mijn man en ik zo nuchter als wij zijn, ook wij geloven nu in spoken.

Hebben jullie hier ook last van gehad? Hoe gingen jullie er mee om? En hebben jullie het spook weggejaagd? Laat het weten in een reactie!

Jody

Wij moesten er laatst aan geloven: het eerste bezoekje aan de tandarts met Leah-Loïs. Het was alleen nog maar een kennismaking, een keer in de stoel zitten en tanden tellen. Hoe spannend kan dat zijn, dacht ik. En, een goede vriendin is onze tandartsassistente, makkelijker kan bijna niet. Verkeerd gedacht. Net als het bezoek van Jody met haar dochter aan de tandarts (lees daarover in de blog: van de speen af), verliep ons bezoekje allesbehalve soepel.

Het tandartsbezoek

We hadden een afspraak voor het hele gezin. Papa mocht als eerst in de stoel. Razend interessant vond ze dat. Ze liep om de stoel heen, ging bij de tandarts kijken en wilde heel graag kijken wat ze nu allemaal deden met die tanden van papa. Ook de rare geluiden van de apparaten leken haar niet af te schrikken. Ze stond er met haar neusje bovenop. Dat verliep prima, dus ik vermoedde dat ze haar eigen tanden laten tellen ook niet erg zou vinden.

Na papa mocht zij in de stoel, wel samen met mama uiteraard. Een grote lamp in haar gezichtje, een stoel die automatisch naar achter gaat en een tandarts met een gek brilletje op. Dat was toch wel even spannend. De tandarts en de assistente deden echt hun best om er wat leuks van te maken, maar ze trapte er niet in. Ze hield haar lippen stijf op elkaar. Het werd een onderhandeling (want zo gaat dat bij 2-jarigen), waarbij mama eerst zou gaan en zij het later weer zou proberen. Ze was weer opgevrolijkt en liep nieuwsgierig rond in tandartskamer. Toen mama eenmaal klaar was, was het haar beurt. Opnieuw mocht ze in de stoel zitten maar ze was nog steeds niet van plan om haar tanden te laten zien. Het werd nu wat dramatischer. Hoofdschuddend en met dikke tranen gaf ze duidelijk aan dat ze écht niet wilde. Dit ging hem niet worden, besloten we. Helaas. Next time better!

Misschien helpt dit…

Om het volgende tandartsbezoek wel succesvol te laten verlopen ben ik maar op zoek gegaan naar wat tips (en dan komt een vriendin die tandartsassistente is heel goed uit!). Uiteraard ook handig voor de vaders en moeders die het eerste tandartsbezoek nog voor de boeg hebben:

  • Wennen: neem je kindje, zodra de eerste tandjes doorkomen, mee naar de tandarts. Al is het alleen maar om langzaamaan te wennen aan de (soms wat steriele) ruimte, die gekke meneer of mevrouw in een witte jas en de geluidjes van alle apparaten.
  • Meekijken: ga eerst zelf in de tandartsstoel zitten, zodat de kleine mee kan kijken en kan zien dat het he-le-maal niet eng is (het helpt natuurlijk wel als je zelf geen tandartsfobie hebt, kinderen zijn een kei in het overnemen van jouw stemming of angst).
  • Op schoot zitten: zodra je kindje aan de beurt is kun je hem bij jou op schoot laten zitten.
  • Spiegel: sommige tandartsen hebben een handige spiegel voor kindjes, zodat ze zelf mee kunnen kijken.
  • Uitleggen: laat de tandarts uitleggen wat je kindje allemaal ziet (witte jas, gekke bril, grote lamp). Sommige tandartsen kunnen daar een mooi verhaaltje van maken. Zo vertelde die van ons dat de grote lamp een zonnetje is en dat uit het watersproeiertje de regen komt.
  • Vertel wat de tandarts gaat doen: laat de tandarts vertellen wat hij allemaal gaat doen, zoals bijvoorbeeld “ik ga nu je boven tanden tellen..1..2..3..”.
  • Tanden tellen: als je bij het eerste bezoekje alleen de tanden laat tellen, ligt er (voor de kleine en misschien ook wel voor papa en mama) niet zoveel druk op. Lukt het niet, dan is dat ook niet erg.
  • Cadeautje: vaak mogen kinderen nadat ze in de tandartsstoel hebben gezeten een klein cadeautje uitzoeken bij de tandarts. Een kleine beloning na zo’n bezoek mag best toch?!
  • Goodie bag: onze tandarts gaf een kleine ‘goodie bag’ mee aan onze dochter. Deze was gevuld met spulletjes die de tandarts gebruikt, zoals: handschoenen, watjes, mondkapje e.d. Zo kan ze thuis op spelenderwijs kennis maken met de spullen die de tandarts gebruikt. Leuk idee!

Met deze tips op zak moet het volgende bezoekje goed gaan! Hoe ging jullie eerste tandartsbezoek? Hebben jullie nog tips die niet mogen ontbreken? Laat het weten in een reactie.

Muriël

Waar ik in het pré-kids tijdperk letterlijk nooit ziek was, lijk ik sinds de bevalling elk virusje mee te pakken. En waar dochterlief haast chronisch verkouden is sinds ze naar het kinderdagverblijf gaat, ben ik dat dus ook. Vorige maand werden mijn ‘parenting-skills’ naar ‘the-next-level’ getild, toen zowel mijn dochter, mijn vriend als ikzelf buikgriep kregen. Tegelijkertijd.

Hoe ik dat overleefde en welke tips ik andere zieke mama’s wil geven, lees je in dit artikel.

Spelen, knuffelen, spugen

Het hele weekend was mijn dochtertje al wat hangerig. We zochten hier eigenlijk niet zo veel achter. Misschien zouden haar tandjes wel doorkomen, of was het weer sprongetjes-tijd. Ze had geen verhoging, dus we besloten het even aan te kijken. Op zondagmiddag had mijn dochter haar fruithapje gehad en iets later kreeg ze de fles. Toen ze daarna lekker met papa aan het spelen en aan het knuffelen was, kwam alles er weer uit. Nog steeds zochten we hier niets achter. Dochterlief vond het zelf kennelijk erg grappig en ik verweet mijn vriend dat hij niet zo wild met haar moest spelen. Papa en Vayèn sprongen samen onder de douche en we brachten haar op tijd naar bed.

Het leven van een ouder

Ook mijn vriend en ik besloten lekker op tijd te gaan slapen. Toen we in bed lagen, kreeg mijn vriend ontzettende buikpijn. Zuchtend, steunend en kreunend sleepte hij zichzelf meerdere keren naar het toilet. Uit eerdere ervaringen weet ik dat een mannengriep minstens zo erg kan zijn als een bevalling, dus ik was natuurlijk erg meelevend.

In bed besefte ik me dat dit absoluut een minder leuke kant van het ouderschap was. Waar ik normaal gesproken naar zolder verhuisde wanneer mijn vriend ziek was, had ik nu geen andere keuze dan (met mijn handen op mijn oren) lijdzaam toe te zien en aan te horen, hoe mijn vriend elke tien minuten een “mini-bevalling” onderging. Elke keer wanneer hij richting badkamer snelde, werd mijn dochter, die in de kamer naast de badkamer slaapt, wakker van de herrie en zette ze het op een huilen. Die nacht ben ik er denk ik wel tien keer uit geweest. Het leven van een ouder, gaat niet altijd over rozen.

Buikgriep it is!

De volgende morgen kleedde ik me aan, haalde ik mijn dochter uit bed en gaf haar zittend op ons bed de fles, toen ik me ineens niet goed voelde worden. Ik maakte snel mijn vriend wakker, duwde onze dochter in zijn handen en haalde net op tijd het toilet. Buikgriep it is. Daar waren we mooi klaar mee.

Enkele tips om het ziek zijn iets draaglijker te maken:

  • Overgeven (in mijn geval letterlijk). Soms ben je zo ziek, dat zorgen gewoon echt niet gaat. Geef je er aan over, en probeer niet koste wat kost door te zetten.
  • Gun elkaar rust. Als je ziek bent is je slaap heel belangrijk. Maar als je allebei ziek bent, houd je elkaar continu wakker. Mijn tip? Slaap apart van elkaar. Zo kun je in ieder geval nog wat rust pakken!
  • Goede achtervang. In mijn geval is dat makkelijk zeggen, met ouders en schoonouders op loopafstand. Maar goede achtervang draagt bij aan snel herstel. Heb je geen familie of vrienden in de buurt? Check dan of je je kids een dagje extra naar het kinderdagverblijf mag brengen.
  • Gooi je principes overboord. Heb je je kinderen (een deel van de dag) toch om je heen? Gooi je beeldschermprincipes dan maar even overboord. Laat ze televisie kijken en spelletjes doen op de iPad en gun jezelf de nodige rust. Van die ene keer worden ze heus niet slechter.

Wist je dat…

Je gewoon borstvoeding kunt geven als je ziek bent? Het zou kunnen dat je tijdelijk minder melk produceert, maak je daar niet al te druk over, dat komt vanzelf weer goed!

Heb jij tips voor zieke moeders die niet mogen ontbreken in dit lijstje? Ik hoor het graag!

Nadia

Toen onze dochter tweeënhalf was ging ik voor het eerst met haar naar de tandarts. Eerst was mama aan de beurt. Op deze manier kon ze goed zien wat de tandarts ging doen en dat het geen pijn deed. We hadden de hoop dat ze het hierdoor bij haar ook toe zou laten. Nou die hoop was snel gevaren, want echt niet dat ze haar mond open wilde doen. Ze vond het een beetje eng. De tandartsassistenten deden hun best en na veel moeite deed ze haar mond lang genoeg open om haar tanden te tellen. Ze had ze allemaal!

De tandarts gaf aan dat ze gezien had dat mijn dochter een speen gebruikte. Mijn dochter had een overbeet. De tandarts vertelde me dat we zo snel mogelijk moesten stoppen met de speen, wilden we dat de overbeet nog zou “rechttrekken”. We wisten dus wat ons te doen stond, maar hoe konden we dat het beste aanpakken? Het zou niet makkelijk worden, want ze was zo verknocht aan die speen.

Zoveel veranderingen

Ik was op het moment van het tandartsbezoekje zo’n zes maanden zwanger en we waren net in onze nieuwe woning getrokken. De verhuizing was erg druk voor haar en door de komst van haar broertje zou ze ineens onze aandacht moeten delen. Er waren op dat moment dus veel (ingrijpende) veranderingen in haar leventje. Ik wilde het haar niet aandoen om ook nog haar speen af te moeten staan. Stel dat de baby een speen zou krijgen en zij moest die van haar weg doen. Zou ze dan een hekel krijgen aan haar broertje? Dat risico wilde ik niet lopen. We besloten om het afscheid van de speen toch nog maar even uit te stellen.

Vakantie

Toen onze dochter drie jaar en drie maanden was gingen wij op vakantie. Mijn man zei dat ze een cadeautje mocht uitzoeken als ze de speen thuis liet. En stoer als ze was, deed ze dat. Uit voorzorg hadden we de speen wel stiekem meegenomen. Dit was maar goed ook. Omdat de camping erg tegenviel waren we binnen twee uur alweer op weg naar een andere camping. Hier was ze dus helemaal niet blij mee. Gelukkig hadden we voor haar de speen. Toen we twee dagen op vakantie waren probeerden we het opnieuw. We zeiden dat ze een grote meid was en geen speen meer nodig had. Haar broertje had tenslotte ook geen speen. Ze was het met ons eens en vastberaden gooide ze de speen in de prullenbak. Toen ze niet keek heb ik gauw de speen eruit gevist en verstopt.

Slapen zonder speen

Nou daar gingen we de eerste avond in. Hoe zou dat gaan? Toen het echt tijd was om te slapen vroeg ze weer om haar speen. “Die speen heb je niet nodig lieverd, mama komt gezellig naast je slapen”. Dat werkte helaas niet, ze wilde per sé haar speen. Ze ging naar de prullenbak om hem eruit te halen. We vertelden haar dat de vuilnisman haar speen al had meegenomen. Hij was dus echt weg.

”Mama, wil jij thuis mijn speen ophalen?” We vertelden haar dat het heel ver rijden was en dat ik dan pas morgenochtend terug zou zijn. Ze moest dus toch eerst maar gaan slapen. Dat ging niet zomaar gebeuren. Na veel moeite is ze uiteindelijk in slaap gevallen toen mijn man onderhand 136 schaapjes geteld had. Het was al half elf, maar ze sliep.

We waren bang voor de volgende dag. Ze zou natuurlijk alleen maar om haar speen vragen. Maar nee hoor, ze heeft nooit meer om de speen gevraagd. Ze heeft tegen iedereen die ze tegenkwam trots verteld dat haar speen nu bij de vuilnisman is en het heeft nog een paar weken geduurd voordat ze weer op tijd sliep, maar van die speen was ze af. En dat zonder huilen!

Hoe zijn jullie kinderen van de speen afgekomen en hoe gingen ze daarmee om? Laat het hieronder weten in een reactie.

Jody

Momenten waarop ik trots denk ‘wat word je groot’, soms wat gefrustreerd ben en eigenlijk consequent zou moeten zijn maar veel vaker nog momenten waarop ik mijn hoofd moet wegdraaien omdat ik keihard in de lach schiet.

Dit is een ode aan de peuter!

#1 ‘Zelluf’ doen in het kwadraat (en dan nog een keer).

#2 ‘Vier’ zeggen als mama tot drie telt als waarschuwing.

#3 ‘Kom maar ventje’ zeggen tegen je kleine broertje.

#4 Het niet kunnen laten om nog één stap te zetten als mama STOP! heeft gezegd.

#5 Zelf kleren uitzoeken en uiteindelijk met een tutu, regenlaarsjes en een bomberjack over straat

gaan. Nieuwe trendsetter of gevalletje ‘dit kan je je kind écht niet aan doen’?

#6 Stiekem de halve shampoo bus in je haren smeren als er visite is (want mama is nu toch even met iets anders bezig).

#7 ‘Toppie met appelsappentaart’ maken voor papa en mama. Natuurlijk niet voor je broertje want die mag alleen, en ik quote: ‘melk mama’.

#8 ‘Fippie kijken’ op de tablet (en je weet beter hoe je moet swipen dan opa en oma).

#9 Met een kopje (van je speelgoedservies) onder je shirt, mama nadoen die aan het kolven is.

#10 Als papa en mama knuffelen heel hard ‘NIET DOEHOEN!’ roepen en dan naar mama rennen om zelf met haar te knuffelen.

 

Herkenbaar? Deel je leukste, grappigste en mooiste peutermomenten met ons.

Muriël

Vroeger, toen mijn vriendinnen de eerste kindjes kregen en ik nog een lang-leve-de-lol-leven leidde, zonder vaste baan, zonder koophuis en bovenal zonder kind… Ja, toen wist ik het wel. Heel leuk al die kinderen, maar mocht ik ze ooit krijgen? No-way dat ze mijn hele leven zouden beïnvloeden. En geen sprake van dat ik me zou laten verleiden tot al die volkomen belachelijke mama-gebruiken.

Dat was vroeger.

In dit blog deel ik 11 dingen, waarvan ik me had voorgenomen ze als moeder nooit te doen, maar waar ik me wel degelijk (dagelijks!) schuldig aan maak.

#1 Mijn dochter bij elke kik aandacht geven

Ik kende ze. Moeders die bij elk piepje, hoestje, hikje of kuchje direct met hun hoofd boven de box, Maxi-Cosi of het bedje hingen. Zó overdreven.

Status: En dan ben je mama en heb je zelf zo’n klein hummeltje. In de eerste weken stond ik inderdaad bij elk minuscuul geluidje binnen een paar seconden naast haar bedje. Haar geluidjes zijn inmiddels vertrouwd, dus voor elk kikje naar boven sprinten doe ik niet meer. (Maar als ze ‘te lang’ geen geluid maakt dan juist weer wel.)

#2 Een speen gebruiken

Tijdens de zwangerschap waren mijn vriend en ik het erover eens: geen speen. Alleen maar lastig wanneer ie dan ‘s nachts uitvalt, en zie maar eens om je kindje het weer af te leren.

Status: Mislukt! Al in de kraamweek wilde ik maar wat graag een oplossing voor haar gehuil. Wat bleek; een speentje werkte perfect.

#3 Mijn zieke kindje naar de opvang brengen

Een collega vertelde me ooit dat ze haar zieke kinderen gewoon naar de opvang bracht. Want ja, er moet ook gewoon gewerkt worden en om nou voor elk griepje van de kleine zelf een vrije dag te moeten opnemen? Kon-ik-niet-begrijpen. Á-sociaal!

Status: Fail! In de tweede week na mijn zwangerschapsverlof, was mijn dochtertje ontzettend verkouden en had ze wat rode blaasjes, waarvan we dachten dat het de waterpokken waren, zo sneu! Vriend had afspraken op zijn werk en ik vond het niet kunnen om direct na mijn verlof al vrij te moeten nemen, dus dochterlief ging naar de opvang. (Natuurlijk nadat het kinderdagverblijf had aangegeven dat ze met waterpokken gewoon mocht komen.)

#4 Een rommelhuis krijgen

In 2015 kochten mijn vriend en ik ons huis. Nieuwe keuken, nieuwe vloer, alle wanden gestuct, alles nieuw. Als familie of vrienden wel eens gekscherend zeiden dat ons huis vast niet zo strak en netjes zou blijven als er eenmaal een kleine spruit zou rondkruipen, wuifde ik dat weg. Ik zou no-way zo’n kinder/rommelhuis krijgen…

Status: Mislukt! Een foto zegt meer dan 1000 woorden ?

Rommel

#5 Feestjes moeten missen

Nee, natuurlijk zouden wij ons leven niet volledig laten leiden door een baby. Dochterlief moest er maar aan wennen dat papa en mama graag de hort op zijn. En bovendien, slapen kan toch overal?

Status: Gelukkig is mijn dochter een goede slaper, dus als we een avondje naar vrienden gaan, dan leggen we haar daar gewoon op bed. Maar gaat het om een feestje waar veel mensen komen, dan blijft dochterlief thuis en regelen we een oppas. Tot het einde blijven op een feestje zit er dus ook niet meer in: de oppas moet afgelost worden.

#6 Kleren in de droger gooien

Tijdens mijn zwangerschap kochten we een droger, want aan alle kanten werden we getipt dat we met een kleintje écht veel wasgoed zouden hebben. Die droger zou ik natuurlijk alleen gebruiken voor de handdoeken en hydrofiel doeken, want mijn kleding houd ik graag mooi.

Status: Tsjah, dat van het wasgoed is helemaal waar. Ik heb bergen was. Niet alleen kleding van mijn dochter; ook mijn eigen kleding zit dagelijks onder de kwijl- en melkvlekken. Op mijn vrije dag ben ik liever niet de hele dag bezig met de was ophangen. Dus ook dit “voornemen” is niet uitgekomen: mijn kleren gaan regelmatig mee in de droger.

#7 Borstvoeding geven waar anderen bij zijn

Hallooo?! Moet echt iedereen daarvan kunnen meegenieten?

Status: Waar ik in de sauna toch keer op keer een drempel over moet om m’n badjas uit te doen, had ik daar met borstvoeding geen last van. Ik vond het veel te gezellig als er visite was, dus als de kleine moest eten dan ging ik no-way boven zitten. Zonder gêne ging de borst er uit (natuurlijk deed ik er een sjaal voor). Ja, ook waar mijn schoonfamilie bij was.

#8 Praten over de poep van mijn uk

Walgelijk vond ik het. Verhalen over poep. Sproeipoep, mosterdgele poep, poep met stukjes erin, waterige poep en ga zo nog maar even door. Dat ging ik dus so-wie-so nóóóit doen.

Status: Wanneer al je vriendinnen kinderen in dezelfde leeftijdscategorie hebben, houd je je bezig met dezelfde onderwerpen. Dus ook met je baby’s poep. En ja, daar wordt echt over gesproken. Helaas.

#9 Aan de billen van mijn kind ruiken, in het openbaar

Nog zo’n smerige gewoonte van veel moeders. Waar zijn ineens die manieren gebleven? Jak!

Status: Guilty. Want even snel je neus tegen de billen, is toch echt sneller dan schoenen uit, broek uit, romper los, luier open.

#10 Schelden

Een vriendin vertelde me dat ze eens in de auto zat met haar uk en onverwachts heel hard moest remmen. De kleine achterin riep meteen “Domme domme mama!” (Ja, inderdaad een verwijzing naar een door haar veel gebruikt scheldwoord). Heel confronterend. Dat zou mij in ieder geval niet gaan gebeuren. Schelden was vanaf het moment dat ik zwanger was een no-go.

Status: Ik probeer het. Heus. Maar het is verdomd moeilijk!

#11 In de derde persoon tegen mijn kind praten

“Mama gaat nu een flesje voor je maken”. “Stil maar, mama komt er aan”… “Kun jij lachen naar mama?” Verschrikkelijk vond ik het als vriendinnen dat deden.

Status: Mama doet dit zelf ook. Elke dag. Meerdere keren. Domme mama.

Herkenbaar? Welke dingen zou jij écht nooit doen als moeder en waar maak je je nu tóch schuldig aan? Laat het weten via een reactie onder dit artikel!

Nadia