In mijn vorige blog vertelde ik jullie over de zorgen die we hadden over zijn ontwikkeling. We weten dat je kinderen niet moet vergelijken, maar uiteindelijk komt er een punt dat je dat toch gaat doen. Zijn zus Lynn kletste namelijk op haar tweede al flink, dus vroegen we ons af waarom hij een jaar lang op alleen papa, mama en kaka bleef steken.

We hadden dus besloten om Nova naar de peuterspeelzaal te brengen. Hopelijk is hij daar anders dan thuis, anders kon de juf haar handen nog wel eens vol aan hem hebben. Want hij kan nogal snel van zich afslaan. Zijn zus Lynn moet het dan ook regelmatig ontgelden. Willen ze beide met het zelfde speelgoed spelen, dan kan zij rekenen op wat klappen op haar hoofd en een flinke ruk aan haar haar. Als hij boos op mij is omdat hij iets niet mag haalt hij ook snel uit. En altijd maar weer dat drinken op de grond gooien L. Om moe van te worden.

Peuterspeelzaal

Het was zover. Nova’s eerst ochtend op de peuterspeelzaal. Ik vond het allemaal best spannend. Hoe zou hij het vinden? En krijg ik het wel voor elkaar om hem daar achter te laten? Schreeuwt hij geen moord en brand als ik weg wil gaan? Zal hij lief zijn en goed luisteren?

Ik had mijn wekker expres wat eerder gezet dan normaal. Want waar ik normaal gesproken alleen hoefde te zorgen dat Lynn helemaal klaar was voor school had ik er nu nog één die aangekleed en al moest zijn om kwart over acht. De jongens, Nova en zijn broertje Joah, gingen op die dag altijd naar mijn moeder toe. Die kon ik dus in hun pyjama zo in de auto zetten. Dus nu op tijd eruit, aankleden, zijn haar doen en een broodje eten. Toen zijn jas aan en zijn rugtas om. Dat vond hij helemaal mooi, zijn zus Lynn deed dat ook iedere dag en nu mocht hij ook. Daar liepen ze samen, met hun rugtasjes om en er werden zelfs handjes vast gehouden. Wat zijn het toch een schatjes, smelt!

Afscheid nemen

Lynn liep mee naar de peuterspeelzaal, gaf hem een dikke knuffel en ging toen gauw naar haar eigen klas toe die twee deuren verderop zat. We kwamen binnen en er was nog niks aan de hand. Totdat de juf tegen hem begon te praten en haar armen voor hem opende. ‘Kom maar hier’ zei ze. Nou daar dacht Nova toch echt anders over. Hij kroop in mijn armen en zette het keihard op het huilen. Wat zielig zeg. Het is natuurlijk ook eng om ergens naartoe te gaan waar je niemand kent. Gelukkig kende ik zijn juf al van de tijd dat Lynn naar de kinderopvang ging en weet ik dat ze super leuk is met kinderen en vooral heel lief voor ze. Ik pakte snel zijn lievelingsknuffel erbij, hopelijk werd het verdriet hierdoor wat minder. Maar nee hoor, zelfs die kon het verdriet nu niet verzachten.

Ondanks dat hij het niet wilde gaf ik Nova aan de juf, want ik heb wel geleerd dat het echt het beste is om het afscheid zo kort mogelijk te houden en zo snel mogelijk weg te gaan. Anders maak je het alleen maar erger. Ik zei gedag en liep snel weg. Om het hoekje waar hij me niet kon zien bleef ik staan om te luisteren en te wachten totdat hij rustig werd. Verschrikkelijk om je kleine mannetje met zoveel verdriet te zien. Er bleef een andere moeder bij mij staan en die liep heel lief voor mij een paar keer terug om te kijken hoe het met Nova ging. Na ongeveer tien minuten was hij eindelijk gekalmeerd en kon ik met een gerust hart naar huis toe.

Een foto

In de loop van de ochtend kreeg ik een paar foto’s van de juf doorgestuurd. Het ging allemaal goed met hem en hij deed heel lief mee. Wat fijn zeg, en wat super dat ze tussendoor dus nog wat foto’s sturen. Een foto zegt meer dan duizend woorden.

De juf vertelde me dat hij lekker gespeeld had. Tijdens het buitenspelen zag hij Lynn nog op het andere schoolplein. Dat is natuurlijke hartstikke leuk en gelukkig vond hij het niet erg dat Lynn weer terug naar haar klas ging. Ze vertelde mij ook dat hij netjes fruit gepakt had om daarna weer op zijn stoeltje te gaan zitten. Dat doet hij thuis echt niet hoor! Hij had het heel goed gedaan voor een eerste dag. En het belangrijkste, hij vond het zelf erg leuk en wilde wel nog een keer naar “school” toe.

Dus uiteindelijk viel het allemaal wel mee. Gelukkig maar. We hebben Nova een beetje onderschat. Buiten het “dramatische” afscheid was hij een schatje. Of het afscheid iedere keer zo “dramatisch” is en of het te merken is in zijn ontwikkeling dat hij naar de peuterspeelzaal gaat lees je in mijn volgende blog.

Jody

 

Onze dochtertje van drie is eigenlijk altijd al een vroege vogel geweest. En vroeg is dan ook echt vroeg. Haar biologische klokje staat standaard om 6 uur. Soms zelfs eerder en heel soms iets later (uiterlijk half 7). Een avondje later in bed of haar middagslaapje overslaan brengen dat klokje helaas niet van z’n stuk.

Elk nadeel heeft zijn voordeel

Na drie jaar zijn we er aan gewend. En hebben we van de nood een deugd gemaakt. We beginnen (bijna) elke ochtend (ja om kwart voor zeven dus!!) met een uitgebreid ontbijt aan tafel. Ontzettend kneuterig maar als je de dag toch vroeg moet beginnen kan het maar beter zo.

No mercy

Maar sinds de jongste erbij is worden die vroege ochtenden toch wel pittig. Want mijn dochters’ biologische klokje houdt geen rekening met de gebroken nachten van haar kleine broertje en d’r papa en mama. Nachtvoedingen, krampjes, zoekgeraakte speentjes of doorkomende tandjes. Hoe vaak we er ook uit moeten… om 6 uur ’s ochtends staat er elke keer weer een vrolijk peutertje aan ons voeteneind die niet kan wachten tot de dag begint. Terwijl die dag voor de rest van het gezin nog wel heel even mag wachten.

Tijd voor verandering

Na onze vakantie en nu met die warme zomerdagen liep het een beetje uit de hand. Ze sliep pas om half 10 en werd elke ochtend om 5 uur wakker. Pfff… dat werd ons toch een beetje te gek. Daarnaast kan het voor zo’n klein mensje ook niet goed zijn, toch?

Het voordeel is wel dat ze ‘s middag altijd goed en lang slaapt! Haar middagslaapjes duren gemiddeld 3 uur. Daar heb je ons nooit over horen klagen, want dat is stiekem toch wel heel relaxed. Even het huishouden doen, werken, met de jongste alleen tijd door brengen, een serietje kijken. Dat kan perfect in die tijd.

Maar nu ze ‘s avonds en ‘s nachts nog maar zo kort slaapt, moeten we daar toch iets mee. Sinds een paar dagen ‘mag’ ze nog maar 1,5 uur slapen tussen de middag. We maken d’r heel rustig wakker, want heel blij is ze dan niet. Snap ik uiteraard, want dat zou ik ook absoluut niet zijn. Maar… de eerste resultaten zijn goed. Ze slaapt rond half 8 ‘s avonds en wordt ‘s ochtends om 7 uur wakker. WATTTT?! Oké, niet te vroeg juichen. Maar als dit doorzet, zijn wij heel gelukkig!

En nu denk ik alleen maar, hadden we dit niet veel eerder moet doen?

Muriël

 

Toegegeven: ik hou van klagen! De lijstjes met klaagzang lezen vaak lekkerder weg dan een lijstje met zoetsappig gelul over hoe fantastisch het moederschap wel niet is, en bovendien ze zijn ook makkelijker om te schrijven. Toch ís moeder zijn wel echt fantastisch.

Schreef ik eerder al een blog waarin ik de veranderingen van onze gezinsvakanties ten opzichte van een vakantie als stelletje op de hak nam… Ik kan het toch ook niet laten een lijstje met positieve en fántastische vakantiemomentjes te delen.

  1. Met stip op 1: Je hoeft je buik niet meer de hele dag in te houden. Want, hallooooo je hebt een kind gehad!
  2. Stiekem zijn we allemaal een beetje kind. Al die activiteiten voor kids zijn stiekem ook erg leuk voor papa en mama.
  3. Je hebt meer vakantie voor je geld. Ga je op vakantie met kids, dan weet je zeker dat je dagen lekker vroeg beginnen.
  4. Wat is er mooier dan samen nieuwe herinneringen maken?
  5. Het geschater en gegil wanneer papa samen met kind speelt in het water!
  6. Je kids zijn normaal gesproken natuurlijk al de knapste en de leukste, maar op vakantie met glanzend haar en ietwat bruine teint al helemaal! Reden om volop mooie foto’s te maken.
  7. Je hebt de perfecte reden om excursies te skippen en de héle dag op je bedje bij het zwembad “te hangen”.
Nadia

Onze middelste zoon Nova is laatst twee jaar geworden. Wat wordt het toch alweer een grote jongen. En hoe cliché, maar wat gaat die tijd toch snel! Ondanks dat blijft het voor ons een klein mannetje. Hij zegt nog vrij weinig en lopen doet hij ook nog niet zo heel lang.

Ontwikkeling

Het is algemeen bekend dat jongens later zijn in hun ontwikkeling dan meisjes. Kijk maar eens naar jullie eigen mannen. Zullen die ooit volwassen worden?!

Ik daarentegen ken sinds de geboorte van onze oudste alleen maar jongens die snel tot extreem snel zijn in hun ontwikkeling. Ver voor de eerste verjaardag liepen ze al en in no-time kwamen er al hele zinnen uit hun mond. Totdat wij onze eerste zoon kregen. Het zitten en kruipen ging redelijk snel, maar op het lopen en praten hebben wij lang moeten wachten. Hij begon wel een beetje te lopen, maar na een stap of twee zakte hij alweer door zijn knieën om het kruipend verder te doen. Lag het aan de ontwikkeling of was het gewoon luiheid? Tjah, dat zullen we misschien nooit weten.

Als hij zich ergens aan vast hield zakte hij iedere keer door beide enkels heen. Dus we begonnen te twijfelen: Zou er iets zijn waardoor hij het misschien niet lang kan volhouden? Toch maar even met het consultatiebureau bespreken. Na dit gesprek met de arts op het consultatiebureau werden we doorverwezen naar een fysio. De fysio kwam gewoon aan huis, hoe fijn is dat! Die heeft Nova een tijdje geobserveerd en zijn voeten en benen nagekeken. Ze kwam tot de conclusie dat er niks met zijn voeten of benen aan de hand is, maar dat het allemaal nog niet zover ontwikkeld was. Als tip kregen wij om juist stevige schoenen te kopen in plaats van de schoenen met flexzooltjes. Wat een opluchting. Er was dus niets met onze zoon aan de hand! Dat was voor ons het belangrijkste, we moesten het gewoon afwachten. We hebben stevige schoenen voor hem gekocht en langzamerhand kwam er verbetering in. Met 19 maanden begon hij eindelijk te lopen.

Op zich helemaal niet zo laat als ik het achteraf bekijk, maar omdat hij al wel een hele tijd iedere keer maar een paar stapjes zette ga je het je toch afvragen.

Spraak

Nu alleen zijn spraak nog. Naast papa en mama en kaka (zo noemde hij alle dieren) kwam er eigenlijk niet zoveel uit zijn mond. Nou ja, hij schreeuwde en krijste wel veel. Heel erg veel. Zelfs de overbuurvrouw zei tegen mij dat we eigenlijk geen babyfoon nodig hadden. Die jongen hoorde je wel. En niet zo’n klein beetje ook. Ik denk dat de hele buurt het wel hoorde. Ik maakte me soms ook wel een beetje zorgen, ze zullen toch niet denken dat ik mijn kind mishandel ofzo?

Wat we ook probeerden het bleef bij die twee woorden en het krijsen. Iedere avond boekjes voorlezen, alles benoemen wat we zagen. Maar hij vertikte het om ook maar iets te proberen uit te spreken. Ik weet dondersgoed dat je niet moet vergelijken met andere kinderen, maar je doet het vaak toch wel een beetje. Zou er een reden voor zijn dat hij niet wil praten en wel veel krijst? Ik had het al eerder aangekaart bij het consultatiebureau maar het leek de arts en mij het beste om eerst het ene aan te pakken (het lopen) en daarna verder te gaan met het volgende. Het krijsen kon te wijten zijn aan frustraties doordat hij zich niet duidelijk kon maken. Hopelijk werd dat minder als hij eenmaal zou gaan praten.

Eindelijk vooruitgang

Vanaf zijn tweede verjaardag begon hier eindelijk verandering in te komen. Het leek wel alsof hij wekelijks een nieuw woord leerde. Bij veel woorden duurde het wel een tijd voordat wij hem begrepen. Zo ben ik er laatst achter gekomen dat hij met ‘pipi’ televisie bedoeld. En ‘die’ gebruikt hij altijd als hij zijn knuffel wil hebben. Heel lastig voor ons om daar achter te komen als hij niet wijst naar wat hij bedoelt. Net zoals hij ‘kaka’ als naam voor ieder dier gebruikte kwam hij ook met het woord ‘anja’. Niet heel lastig om achter te komen, maar ook als hij water of melk wilde vroeg hij om ‘anja’. Dat brengt soms wat frustraties bij je. Wat wil je nou jongen?

Ik heb het er met mijn man over gehad en het leek ons goed voor Nova om naar de peuterspeelzaal te gaan. Allemaal kinderen van zijn leeftijd, dat zal hem hopelijk wel verder helpen in zijn ontwikkeling. Dus we hebben hem ingeschreven bij de opvang van de basisschool waar zijn zus zat. Hele leuke opvang en zo hoefden wij niet drie kinderen naar drie verschillende plekken toe te brengen. En het fijne was, hij kon eigenlijk gelijk al terecht. We zagen er wel een beetje tegenop, aangezien hij thuis zo’n boef kan zijn.

Als er iets gebeurt wat hem niet zint slaat hij al gauw van zich af. Zijn zus aan de haren trekken doet hij dagelijks. En het is, volgens mij, een sport voor hem om zoveel mogelijk drinken op een dag op de grond (of waar dan ook) te gooien.

Mijn man grapte al: ‘neem maar een dag vrij, voor het geval je Nova al eerder op moet halen’. En hoewel ik er om moest lachen, hield ik mijn hart vast. Als dat maar niet echt zou gebeuren!!

Hoe de eerste keer is gegaan op de peuterspeelzaal, hoe het inmiddels daar gaat én of de peuterspeelzaal voor ons gevoel daadwerkelijk bijdraagt aan zijn ontwikkeling dat lees je in mijn volgende blog.

Jody

 

  1. Vanaf het moment dat ze geboren is, houd je je hart vast voor het moment dat ze “groot” is en gaat ontdekken en experimenteren. (Laat ‘r als-je-blieft iets braver zijn dan haar mama!)
  2. Of je je nou voor de geboorte had voorgenomen om voor zo min mogelijk roze te gaan, of dat je blij was dat je eindelijk los kon: Roze-it-is. Sowieso!
  3. Vanaf het moment dat de eerste plukjes haar “lang genoeg” zijn, is een staartje mét een leuk knipje een dagelijkse must.
  4. En ongeacht hoe veel knipjes en elastiekjes je ook koopt, ze zijn al-tijd kwijt!
  5. Rond de eerste verjaardag kunnen de poppen bij opa en oma achter de schotten vandaan worden getrokken. Jeugdsentiment!
  6. Hoe klein ze ook is, je make-up is nergens veilig! (mijn dochter heeft voor haar eerste verjaardag een houten lippenstift gekregen en weet het verschil tussen de houten versie en de échte niet. En bedankt Marloes 😉!)
  7. Je sieraden trouwens ook niet. Alles wat glimt of blinkt is voor haar mega interessant.
  8. Als ze blij is, of enthousiast. Als ze boos is, of verdrietig. Gillen is dé manier om haar emoties te tonen.
  9. Hoe leuk je het ook hebt samen als moeder en dochter, en hoe blij ze ook is als je er bent. Je wint het nooit van papa. Papa is de beste! En de leukste. En de liefste….. zucht…..

Herkenbaar?

Zijn er nog meer échte meisjesdingen die ik zou moeten toevoegen aan deze lijst?

Nadia

Mijn leven met drie kinderen is soms erg druk, gehaast, vermoeiend en de bankrekening raakt ook een stuk sneller leeg dan in het pre-kids-tijdperk. Mijn dagen zijn zo voorbij en soms ben ik zo druk met alles wat ik nog moet doen dat ik (te) weinig tijd heb om te genieten van mijn tijd met de kinderen. Ik probeer tegenwoordig (en vooral op de mooie dagen) wat meer de boel de boel te laten en wat meer te genieten van mijn kinderen.

Gelukkig heb ik de volgende dingen in mijn leven die voor mij echt favoriet zijn. Ze halen irritatiepuntjes bij mij weg, geven wat meer rust, de kinderen beleven er veel plezier aan (en dat doet mij dan weer plezier) en onze bankrekening loopt iets minder snel leeg;-).


#1 Bibabadje

Heel handig voor als je zelf geen bad in huis hebt. Hij klapt makkelijk in en uit, neemt niet veel ruimte in en het doek kan zelfs in de wasmachine. Mijn kinderen vinden het heerlijk.

#2 Ikea kinderstoel

Het is zeker niet de mooiste kinderstoel, maar wel spotgoedkoop. Hij is makkelijk om schoon te maken en om ergens mee naartoe te nemen. Je klikt de poten er zo af. Het enige nadeel: je struikelt nog wel eens over de poten.

#3 Speenkoord

Nooit meer op zoek naar de speen. Nooit meer de speen schoon hoeven maken omdat die weer op de grond is gevallen of gegooid. Heerlijk en je kan ze tegenwoordig in de mooiste, stoerste en bij de outfit passende kleuren kopen. Bij Druif & Spruit zijn we hier zo fan van dat we ze verkopen in onze webshop (link). We hebben ze met naam of zonder, dus voor ieder wat wils.

#4 Co-sleeper

Heel fijn voor als je in de nacht nog moet voeden, je trekt zo de baby naar je toe. En ligt je kindje graag dichtbij je? Met de co-sleeper houd je alle ruimte in je eigen bed en ligt je kleintje toch binnen handbereik. Toen mijn oudste net geboren was had ik geen co-sleeper en omdat ze graag haar mama bij haar had hing ik met mijn arm door de spijlen van het ledikant zodat zij lekker kon slapen. Nou ik kan je vertellen, dat ligt voor geen meter! Maar ja, je doet alles voor je kleintje. Met de co-sleeper kunnen mama en baby allebei heerlijk slapen.

#5 Naamstickers

Vooral als je kind naar de opvang of naar school toe gaat. Nooit meer vreemde bekers in de tas vinden of je eigen beker kwijt raken.

#6 Meerijdplankje

Heb je een kindje die nog in de kinderwagen zit en één die er al lekker op los loopt maar nog niet te ver kan, dan is dit een geweldige oplossing. Je kleintje kan er op staan en zitten wanneer ie te moe is om te lopen. Extra fijn: Je hoeft zo dus geen dubbele kinderwagen aan te schaffen.

#7 Kinderkledingbeurzen

Ik heb drie kinderen die overal in no-time uitgegroeid zijn of wekelijkse wel weer met gaten in de kleren (door het spelen) binnenkomen. Dus dat houdt in dat ik veel en vaak moet shoppen (oh oh, wat vind ik dat erg zeg?). Maar ja, het kost wel weer veel geld voor iets wat geen lang leven heeft. Ik kreeg te horen dat er kinderkledingbeurzen met tweedehandskleding bestaan. Geweldig, alles ligt op maat zodat je niet tientallen kraampjes langs hoeft. Er staat vaak al een prijs op de kleding, dus ook geen gedoe met onderhandelen over de prijs. En je komt (vaak) met een hele stapel kleding thuis voor weinig geld. Top! Kan je de kinderen weer met een gerust hart naar buiten sturen.

In Apeldoorn zijn deze beurzen twee keer per jaar. De zomerbeurs in maart/april en de winterbeurs in september/oktober.

#8 Disneyfilms

Word je even hélémaal gek van je kinderen of moet je eigenlijk koken wat niet echt lukt omdat ze maar aandacht van je blijven vragen? Zet een leuke film op en je hebt even je rustmomentje. Of je kijkt lekker mee, Disneyfilms blijven altijd leuk. Hier zijn The Lion King en Frozen favoriet.

#9 Bakfiets

Heb je meer kinderen dan er op je fiets passen, geen auto tot je beschikking en  wil of moet je weleens wat verder dan wat goed te lopen is? Dan is een bakfiets een uitkomst. Het zijn niet de goedkoopste fietsen en nemen helaas wel redelijk wat ruimte in, maar het zorgt wel voor veel gemak.

#10 Trampoline

Hier een groot succes. Mijn kids spelen ál-tijd op de trampoline. Je hebt geen kind aan ze. (Leer ze wel dat ze altijd de rits van het net eromheen dicht moeten doen). Mijn kinderen gebruiken de trampoline ook om er rustig hun eten op te eten of lekker op te liggen. Ook voor mijn jongste zoon is het erg makkelijk. Hij kan nog niet lopen of springen. Ik zet hem erin en doe de rits goed dicht zodat hij er niet zelf uit kan komen of kan vallen. Zo kan hij lekker rondkruipen en spelen zonder dat zijn broeken kapot gaan of alles wat hij op de grond vindt in zijn mond steekt.

En dan de laatste… Ik heb het zelf (nog) niet in huis en was er eerder ook zwaar op tegen. Maar nu ik een zoontje heb die niet echt (of eigenlijk echt niet) luistert, geen gevaar ziet en er het liefst altijd vandoor gaat. En daarnaast nog een zoon die nog in de kinderwagen zit. Kom ik soms (oké niet soms, maar regelmatig of nou ja eigenlijk vaak) in de situatie dat ik de kinderwagen alleen op de stoep moet laten staan op een sprint achter de middelste aan te trekken. Dan is dit toch wel een uitkomst:

EEN VEILIGHEIDSTUIGJE!

Ja ik weet het, het klinkt verschrikkelijk, mensonterend. Gelukkig luistert mijn dochter wel goed, maar als je net zo’n kind hebt als mijn zoon, die zijn oren niet gebruikt waar ze voor bedoeld zijn en zijn benen om zo snel mogelijk bij mama vandaan te komen, dan is dit wel een veilige oplossing. Je kan namelijk niet op twee plekken tegelijk zijn. En liever je kind in een tuigje dan onder een fiets, scooter of nog erger een auto.

Ik blijf het er raar uit vinden zien, maar ik begrijp die moeders nu toch een stuk beter. Het wordt misschien toch tijd om er één aan te schaffen ?…

Wat maakt jullie leven veel leuker en gemakkelijker? Laat het ons weten, misschien dat wij er ook mee geholpen zijn!

Jody

 

Na het schrijven van het blog over de aanschaf van babyfoons besefte ik me opeens hoeveel er mogelijk is om die kleine schatjes (en soms eigenwijze donderstenen) van ons in de gaten te houden. Ze zouden eens moeten weten! Wat als ze ONS ’s avonds zo nauwkeurig in de gaten zouden houden?! Dan komen ze er opeens achter dat papa en mama…

…de hele avond naar hun telefoon en tablet mogen staren (waar is dat tijdslot opeens gebleven?);

…of languit op de bank binge-watchend series kijken (wij kunnen namelijk geen vierkante ogen krijgen);

…en we daarbij zakken chips, popcorn, toastjes en lekkere hapjes naar binnen werken;

…met FRISDRANK, bier en wijn! (Het verantwoorde-gezonde-suikervrije-dieet wordt ’s avonds zonder enige twijfel overboord gegooid);

…dit alles eigenlijk maar uitzondering is, want vaak werken we ’s avonds over;

…of schrijft mama blogs;

…of gaan we als een malle het hele huis opruimen;

…maar nog veel vaker vallen we op de bank in slaap of gaan we veel te vroeg naar bed;

…want: WE LOVE TO SLEEP!

Tjaa, zo spectaculair is het leven van papa en mama ’s avonds niet (op enkele uitzonderingen na). Dus laten we het onze kleintjes nog even gunnen, dat ze zo’n gigantisch drama maken van naar bed gaan. Want ooit (als ze net zo oud zijn als wij) zullen ze er een moord voor doen (bij wijze van spreken dan).

Muriël

Mijn vriend en ik waren zo’n zes jaar samen toen we onze dochter mochten verwelkomen. Al zes jaar lang deden we dingen ‘op onze manier’, zonder dat we daarbij veel rekening hoefden te houden met iemand anders. De komst van ons dochtertje heeft dat veranderd. Niet langer kunnen we zomaar alles doen en laten wat we willen. We hebben rekening te houden met ons meisje. Geeft niks natuurlijk, maar sommige dingen gaan dan net even anders dan we gewend waren.

Zoals op vakantie gaan bijvoorbeeld…

Koffers inpakken

Als stelletje: Tientallen setjes kleding, evenzoveel schoenen, een föhn, verschillende tijdschriften en spelletjes, er ging zo veel mogelijk mee in die koffer. Twintig kilo is best prima als je die helemaal aan jezelf mag besteden.

Als gezin: “Haar kleren gaan in mijn koffer, maar dan doen we de voeding en de luiers bij jou in hoor” en “die zwemband, moet die écht mee of kunnen we er daar ook wel eentje kopen?”. Veertig kilo is ineens niet zo veel meer als er een kleintje mee gaat op vakantie!

Het zwembad

Als stelletje: Het zwembad was mijn beste vriend als we op vakantie waren. Heerlijk op een ligbedje, e-reader in de ene hand, cocktailtje in de andere… en ontspannen maar. Zodra het te warm werd kroop ik overeind, zette ik twee stappen, nam een duik in het water en daarna, bakken maar weer!

Als gezin: Petje, zwemluiers, insmeren, bandjes opblazen, handdoek bij de hand… alles voor die kleine! En net als ik denk dat ik alles onder controle heb en mijn e-reader wil pakken zie ik dochterlief gevaarlijk dichtbij de zwembadrand balanceren. Ik spring op, schop mijn cocktail ondersteboven, mopper tegen mijn man en neem mijn dochtertje mee het water in. Pfff, zei iemand daar vakantie?

Uit eten

Als stelletje: Na een middagje bij het strand of bij het zwembad, sjouwen we rustig naar onze kamer, nemen we een douche, kleden we ons om en op het balkon drinken we een wijntje of cocktail en spelen we een kaartspelletje. Relax, we hebben alle tijd! Rond een uur of acht lopen we richting het restaurant. We kletsen, nemen een drankje, kletsen, en als de ober komt vragen wat we willen bestellen hebben we nog niet eens op de kaart gekeken.

Als gezin: Tijdens het middagslaapje van onze dochter kleden we ons vast om, zodat we als ze wakker wordt niet hoeven te stressen. Om 18.55 uur staan we voor het restaurant (dat om 19.00 uur open gaat) en zodra de deuren openen zoeken we een tafeltje. Geen voorgerechtje, maar direct een hoofdgerecht. Want ook al is het vakantie, dochterlief moet wel een soort van op tijd naar bed…

Tijd voor elkaar

Als stelletje: Zon, zee, alcohol… Vakantie brengt je vaak in een bepaalde stemming. Gezellig!

Als gezin: Lig ik eindelijk in bed, ben ik moe (van de hele dag opletten) en wil ik slapen! En ben ik al een keer in the mood… dan ligt mijn dochter in een bedje naast ons bed. Zucht.

(Uit)slapen

Als stelletje: Laat naar bed en we zien wel wanneer we wakker worden.

Als gezin: Shhtt! Zachtjes! Zorg dat ze niet wakker wordt hè!
Om een uur of half twaalf zijn we er wel klaar mee,  en sluipen we ons bed in, in de hoop dat dochterlief niet wakker wordt. Uitslapen zit er trouwens niet meer in, om 7.00 uur meldt ze zich wel voor een fles. Naja, hebben we in ieder geval waar voor ons geld, want we hebben een heerlijk lange dag.

Excursies

Als stelletje: Wij zijn van die types die dol zijn op een all-inclusive vakantie. Van te voren weten wat je uitgeeft, en in principe hoef je het resort niet meer uit. Al doen we dat natuurlijk wel voor een aantal gave excursies. Quad-rijden, op jeepsafari, parasailen, jetskiën: kom maar op!

Als gezin: Ons grootste uitstapje is ons dagelijkse loopje naar het kinderzwemparadijs. En de kinderdisco.

Oké, ik geef het toe. Sommige van de hierboven omschreven situaties zijn misschien lichtelijk overtrokken.. Maar tóch.. Op vakantie met een kind is gewoon echt even anders dan we gewend waren.

Maar ook al moeten we ons hier en daar een beetje aanpassen, toch is er niets lekkerder dan samen met mijn gezinnetje op vakantie zijn. Cliché maar helemaal waar; zie ik mijn kleine meid genieten, dan geniet ik driedubbel zo hard!

Nadia

Vanmiddag zou ik even op visite gaan bij mijn dochter.  Ik was geïnformeerd over een fotoshoot over een jongen/meisje ballon die bij het kapot prikken zou laten zien door blauwe of roze confetti snippers of het een jongen of een meisje ging worden. Sophie, zwanger van een jongen of een meisje (meer keuzes hebben we nog steeds niet in deze gendergeneratie), zou optreden als leading lady. Mijn kleindochter werd ietwat voortijdig uit bed gehaald maar reageerde daar niet echt op. Wij togen aansluitend naar het plaats delict in een wijk in Apeldoorn met een mooi groot sportveld. Sophie nam aldaar een ballon in haar hand met daarin roze of blauwe snippers maar het is niet aan mij te vertellen welke kleur. De fotoshoot behelsde echter beide kleuren en dat werd ondanks de forse wind vakkundig in scene gezet.

Wel vier stuks!!

Allereerst had ik als opa de taak om de aanwezige kinderen, (maar liefst vier stuks!), een beetje in de gaten te houden, opdat ze niet van het kleed zouden kruipen en niks in hun nieuwsgierige mondjes zouden stoppen. Een taak waarvan ik dacht: “die kan ik wel aan”. In de praktijk echter hield ik ook een oog op de fotoshoot en daarom ontsnapte er wel eens één van de vier aan mijn aandacht. Een rolwisseling bracht uitkomst. Een der jonge moeders, Muriël, nam mijn taak over en bleek daarvoor meteen beter geschikt.

Een nieuwe taak

Ik ging roze of blauwe confetti snippers strooien, rekening houdend met de wind. Een taak die mij beter afging dan op al dat jonge grut passen. Toch kon ik niet voorkomen dat ik bij het de aan mij opgedragen taak (roze of blauwe snippers strooien), telkens een blik wierp op mijn kleindochter. Die liet zich niet vangen op het uitgespreide kleed maar ging op ontdekking met haar 10,5 maanden. Al kruipend verkende ze het aanpalende grasveld en liet zich niet weerhouden door de grenzen van het kleed. Op het gras lagen steentjes, takjes en ander organisch materiaal dat uitgeprobeerd diende te worden. Haar moeder ging onverdroten en ook vol vertrouwen door met het schieten van de shoot.

Wat een genot

Kom ik eindelijk tot wat ik eigenlijk wil zeggen. Ik heb vanmiddag een paar jonge moeders bezig gezien met hun kinderen. Wel vier stuks…die alle kanten op waaierden want al die kinders zijn of beginnen mobiel te worden. Ik heb als opa genoten van de zekerheid die deze jonge moeders uitstraalden naar hun kinderen, de rust die ze bewaarden ook als de kinderen een takje in hun mond namen of het gras maar eng vonden. Ik heb als opa gewoon een topmiddag gehad. Genoten van mijn kleindochter maar ook van al die andere kinderen. En Sophie… of het blauw of roze wordt…. (ja ik weet het) maar je wordt weer een topmoeder…

Een opa.

Mijn zoons tweede verjaardag kwam er aan en na een fiasco van zijn eerste verjaardag moesten we voor dit jaar een andere oplossing vinden. Tijdens zijn eerste verjaardag was het zo druk (grote familie en vriendengroep) dat je je kont niet kon keren in huis. Mijn zoon was overstuur door alle drukte, mijn man en ik waren druk en gestrest en alle andere kinderen hadden nauwelijks ruimte om te spelen.

Het aantal personen op een verjaardag wordt alleen maar meer doordat er in het afgelopen jaar weer vijf baby’s in de vriendengroep geboren zijn. Die hadden dus ook speel/kruipruimte nodig. Onze zoon is in maart jarig en dan is het vaak te koud om het buiten te vieren, dus we moesten op zoek naar een alternatief.

Gymzaal huren

Dankzij mijn nicht kwam ik op het idee om een gymzaal te huren. Ik speurde het internet af en kwam erachter dat bijna iedere gymzaal gehuurd kan worden om te sporten of voor een kinderverjaardag. Alle spullen die niet achter slot en grendel staan mogen worden gebruikt. De prijs voor het huren van een gymzaal (in Apeldoorn) voor drie uurtjes ligt tussen de 40 en 70 euro. Een redelijke prijs voor wat rust in je hoofd én huis. Perfect voor Nova’s tweede verjaardag dus!

Voorbereiden

Een kwartier voor tijd mag je naar binnen om alles klaar te zetten. Leg matten neer, trek de touwen uit, pak wat ballen en een trampoline. Zet een bok neer met daaraan een glijbaan (loopplank) en je hebt de perfecte speeltuin voor kinderen. Wij hebben geen kind gehoord! Nou ja, eigenlijk werd er heel wat afgegild, maar het was absoluut gillen van plezier!

Complimenten

Van veel ouders kregen we een compliment over hoe goed het geregeld was en dat de kinderen zich super vermaakt hebben.

♥Het voordeel: geen zooi in huis en de kinderen hebben de tijd van hun leven.

♥Het nadeel: je moet goed van te voren bedenken wat je allemaal mee moet nemen. Anders moet je weer op en neer en dat is niet heel handig.

Waar moet je allemaal aan denken?

  • Maak het jezelf makkelijk en gebruik wegwerpborden en -bekers. Vergeet de roerstaafjes niet!
  • Neem vuilniszakken mee, na de verjaardag kan je alles zo de vuilniszak in schuiven.
  • Neem een bezem en een stoffer en blik mee. Zo kan je naderhand makkelijk de rotzooi opvegen.
  • Wordt er veel thee gedronken? Neem een waterkoker mee, theezakjes en suiker.
  • Zorg voor een thermoskan (of twee) met koffie en vergeet de koffiemelk niet.
  • Cupcakes zijn een stuk makkelijker dan taart. Geen gedoe met snijden, en makkelijk met de hand te eten.
  • Laat kinderen hun schoenen uit doen tijdens het spelen, dan hoef je achteraf geen schoenvegen weg te halen.
  • Neem wel wat poetsdoeken mee voor eventuele vlekken.
  • Neem tafelkleden mee, gooi ze over een bok en je hebt de perfecte plek voor de hapjes en het drinken.
  • Zorg voor voldoende drinken.

Wij vonden het in ieder geval top en de kinderen hebben zich super vermaakt. Voor ons echt iets om jaarlijks te doen.

Jody