Vijf jaar werd onze dochter alweer en daar hoorde natuurlijk ook een kinderfeestje bij. Al weken keek ze er naar uit en iedere dag kreeg ik weer de vraag hoeveel nachtjes ze nog moest slapen tot haar kinderfeestje. Om gek van te worden, maar ook weer heel leuk dat ze er zo’n zin in had.

Uitnodigingen

We hadden een datum gevonden. Vrijdagmiddag acht juni gelijk uit school. Een week voor die tijd vulde ik de uitnodigingen in samen met Lynn en de volgende dag deelde ze samen met haar vader de uitnodigingen uit op school. Nu was het wachten tot de dag van het feestje.

Ik was op dat moment aan het werk en vlak nadat haar klas uit was kreeg ik al de eerste afzegging. Eén van haar beste vriendinnetjes kon niet komen omdat ze al een ander kinderfeestje had. Heel jammer, maar ja er waren gelukkig nog genoeg anderen.

Toen ik thuis kwam uit het werk vertelde ik haar dat haar vriendinnetje niet kon komen. Ik zag de teleurstelling op haar gezicht. Bah, zo wil je je kleine meid toch niet zien! Ze vertelde me ook dat één van haar vriendjes ook niet kon komen, omdat hij zelf zijn kinderfeestje vierde op die dag.

Nog meer afzeggingen

Het probleem is dat ze op school wel een beetje clubjes hebben. Het zijn altijd wel dezelfde die met elkaar spelen. En wat te verwachten was gebeurde ook… Daar kwam de volgende afzegging en de volgende. Allebei hadden ze nog een kinderfeestje. Dat was natuurlijk het feestje van haar andere vriendje. Dus ik heb zijn moeder geappt met de vraag wie ze allemaal had uitgenodigd. Het was een kinderfeestje met vier jongens en toevallig ook allemaal jongens die Lynn had uitgenodigd. Dus ik kon er nog één van het lijstje afstrepen.

Vier dagen voor haar kinderfeestje kwam de laatste afzegging. Zes van de negen kinderen hadden afgezegd. Ik vond het zo sneu voor haar. Wat moesten we nu doen?

Andere uitnodigen of verplaatsen?

Ja ik kon maar twee dingen bedenken. Of we moesten andere kindjes uitnodigen of we moesten kijken of we het kinderfeestje konden verplaatsen. Andere kinderen uitnodigen voelde niet goed. Dus de enige optie was verplaatsen. Wetende dat onze kleine meid dan nog langer moest wachten tot het echt zo ver was, maar dat ze het wel kon vieren met haar vriendjes en vriendinnetjes. Ik heb eerst alle ouders van de kinderen die afgezegd hadden geappt of ze eventueel wel de woensdag erna konden. Dan konden alle kinderen, maar het belangrijkste was dat de kinderen die niet afgezegd hadden die woensdag erna ook konden. Van twee moeders had ik gelukkig het telefoonnummer dus die kon ik makkelijk vragen of het goed was om te verzetten. Nu nog met twee moeders in contact zien te komen. Van de één kreeg ik toevallig een appje en de ander kreeg ik te pakken op school. Ze konden allemaal op de woensdag erna. Hoera!

Eind goed al goed

Wat een geluk bij een ongeluk. Wij hadden de pech dat Lynn’s kinderfeestje samen viel met twee andere kinderfeestjes waardoor ze zoveel afzeggingen kreeg. Lynn vond het zo jammer en ook de kinderen die af moesten zeggen, want een kinderfeestje is toch altijd leuk! Gelukkig konden alle kinderen de week daarop dus hebben we het verplaatst. Iedereen blij! En wat was het kinderfeestje druk, maar vooral leuk met zoveel kinderen.

In één van mijn volgende blogs lees je onze organisatie van het kinderfeestje en hoe het werkelijk verliep tijdens het kinderfeestje… Je snapt waarschijnlijk wel dat dit twee totaal verschillende verhalen gaan worden, haha!

Jody

Kijk jij ook altijd verlekkerd naar die prachtige Instapics van perfecte mom’s & daughters die al twinnend als ware sprookjes op de foto staan. Of de idealistische Pinterest plaatjes met van die té mooie meiden. Denk je dan ook altijd, hoe doen ze dat toch? Mij lukt het in ieder geval nooit. Het lijkt alsof ze zichzelf en manlief op fotografiecursus hebben gestuurd en de spruiten op de theater-, of de modellenschool. Het huis zal wel perfecte hagelwitte wanden hebben en idem verlichting en de tuin ziet er altijd uit als de mooiste tropische jungle. En dan heb ik het nog niet eens over de figuurtjes van de mama’s. Wat een plaatjes. Ik wil dat ook!

Op internet heb ik gezocht naar inspiratie voor de perfecte Instagram/Pinterest dochterfoto’s. Graag wil ik deze met jullie delen en mezelf én jullie uitdagen om ook zo’n mooie foto te maken :)

Portret

Een mooi portret is denk ik het eerste wat ik zal proberen. Een mooie close-up of een pure meiden foto van zo’n knap koppie. Dit zou je toch direct in een lijstje aan opa en oma geven?

1. 2. 3. 4.

Fun with family and friends

Hoe cool zijn deze voorbeelden als leuke vriendinnenfoto of zussenfoto. De lol spat er van af. Hoewel dit soort dingen vaak in een (veredelde) studio gemaakt worden ben ik ervan overtuigd dat dit ook wel door een leek gemaakt kan worden. Dit ga ik in ieder geval proberen als mijn schatje iets ouder is.

5. 6. 7. 8.

Dan heb je nog die prachtige mommy and me foto’s met die ware kindmodelletjes en even knappe (nep?) mama’s. OOIT ga ik zo’n foto proberen te maken. Als mijn dochter oud genoeg is en ik een goede camera met statief en zelfontspanner heb gekocht. En met een cursusje fotografie en photoshop (en als ik nóg een kilootje of tien ben afgevallen) ;)

MOMMY & ME

Hoe schattig. Gewoon in de keuken of op het strand.

9.  10. 11. 12.

LET’S KISS

Deze kusjesfoto’s zijn toch te schattig voor woorden?

13. 14. 15. 16.

Welke foto is jouw favoriet? En wat is de foto die jij gaat namaken? Ik begin met foto 1.. I’ll show you mine if you show me yours ;)

Irene

 

Nadat Nova de vorige keer behoorlijk overstuur was toen ik hem op de peuterspeelzaal achterliet was ik benieuwd hoelang dat zo door zou gaan. Zelfs in groep 1 van de basisschool is de juf nog regelmatig kinderen aan het troosten die niet willen dat papa of mama weggaat. En regelmatig dezelfde kinderen. Als dit maar niet week in, week uit hetzelfde blijft bij Nova. Dan gaan het voor hem en voor mij hele zware ochtenden worden.

Eerst maar eens kijken hoe het afscheid de keren daarop zal gaan.

De tweede keer

We waren een week verder en het was tijd voor zijn tweede ochtend bij de peuterspeelzaal. Hij had het al precies in de gaten. Zijn jas moest weer aan en hij stopte zelf zijn knuffel in de tas, omdat ik dat vorige keer ook had gedaan. So far, so good. De tas moest natuurlijk op zijn rug. Samen met zijn zus Lynn liep hij naar school toe. Je kon echt merken dat hij er zin in had. Ja toen nog wel! En ja hoor, toen we in het lokaal van de peuterspeelzaal aankwamen was het weer precies zoals de week ervoor. Dikke tranen. Ik heb hem gauw een kus en een knuffel gegeven en ben er vandoor gegaan. Weer heb ik om de hoekje gestaan om naar het gehuil te luisteren. Ik zag dat de juf hem in de armen had en ze samen aan het rondlopen waren in het lokaal. Na een paar minuten hield het huilen op en kon ik weer met een gerust hart naar huis toe. Gelukkig was hij dit keer een stuk sneller over zijn verdriet heen dan de week ervoor. Dat gaat de goede kant op.

De derde ochtend

Hij ging nu voor de derde keer naar de peuterspeelzaal. Weer hetzelfde riedeltje als die weken ervoor. Knap eigenlijk dat het bij die kinderen al zo snel in hun systeem zit. Ze weten precies wat ze moeten doen na zo’n korte tijd. Daar stonden we voor het lokaal en het was drukker dan normaal. Gelijk zijn knuffel maar weer gegeven, want die zal Nova wel nodig hebben. Met zijn lievelingsknuffel in zijn hand kan hij alles toch wat beter aan. Hij was een beetje overrompeld door de drukte van de andere kinderen. Hij bleef heel dicht bij mij staan en keek naar alles wat er in het lokaal gebeurde. De juf ging de Playmobil pakken uit een andere kamer en vroeg of de kinderen met haar mee wilden lopen. Ze vroeg het ook aan Nova. En hoewel hij in zijn knuffel gedoken zat liep hij toch achter de juf aan met de rest mee. Ik kon zo weglopen. Geen gehuil of iets. Dat was een fijn gevoel zeg.

Dit gaat goed

De volgende ochtend had hij er weer iets meer moeite mee. Hij wilde me niet zo makkelijk loslaten. Dus ben ik maar samen met hem op de bank gaan zitten en de juf kwam er naast zitten met een boekje. Dat vond hij wel interessant. De juf pakte hem over en weer kon ik redelijk makkelijk weglopen. Iedere ochtend gaat het afscheid steeds wat beter. Hopelijk kan Nova mij over een paar weken met een lach op zijn gezicht uitzwaaien. Dat zou helemaal top zijn. Ook voor mijn gevoel.

In de middag kreeg ik een foto doorgestuurd van mijn moeder die Nova altijd ophaalt van de peuterspeelzaal. Hij had een mooie bakkersmuts op. Schijnbaar hebben ze lekker staan bakken daar, dus hij kreeg wat broodjes mee naar huis en een mooie muts. Hij straalde helemaal vertelde mijn moeder. Daardoor had hij zoveel bekijks. Er stopte zelfs een auto om naar die trotse jongen van ons te kijken.

De laatste keer voor de vakantie

Zijn laatste ochtend voor de zomervakantie. We waren aan de late kant dus we brachten eerst zijn zus naar haar klas en toen liep ik door met Nova. Zijn tas opgehangen en zijn jas uitgedaan. Dat gaat altijd met een beetje moeite omdat hij die op één of andere manier graag aan wil houden. Zijn knuffel had ik expres in de tas gelaten. Kijken of hij het dit keer zonder kon. We liepen samen het lokaal in. Dat begin blijft toch een beetje eng voor hem. Hij klampte zijn armpjes om mijn nek. Ik probeerde hem aan het spelen te krijgen, maar dat was nog iets te snel. De juf pakte hem over van mij zonder problemen. Ik gaf hem nog een dikke knuffel en een kus en samen met de juf ging hij mij uitzwaaien.

Nou ja, uitzwaaien is het niet geworden. Maar ik vond het al fijn dat ik dit keer niet weg hoefde te sluipen/rennen. Hij heeft me de hele tijd nagekeken tot ik uit het zicht was. Daarna is hij lekker gaan spelen en kreeg ik later op de ochtend nog een super schattig filmpje van mijn kleine schatje die leuk aan het dansen was.

Zo leuk om te zien dat hij zich daar goed vermaakt. Erg jammer dat er nu zo’n lange vakantie tussen zit. Ik ben bang dat het dan weer van voor af aan begint. Gelukkig weet ik nu ook dat hij zich snel op zijn gemak zal voelen daar.

En wat betreft Nova’s ontwikkeling? Sinds kort praat hij met twee woorden, hij praat ons vaak na en komt zelfs met woorden waarvan we niet wisten dat hij die kende. Of dat nou allemaal door de peuterspeelzaal komt dat weten we niet, maar om te horen hoe leuk hij het daar heeft en hoe lief hij daar is geeft ons wel de bevestiging dat dit zeker een goede keuze voor hem was.

We denken erover om hem nog een ochtend naar de peuterspeelzaal te brengen. Leuk voor hem, goed voor zijn ontwikkeling en dan heb ik ook even quality-time met de jongste. Dat zou ook leuk zijn!

Jody

 

In mijn vorige blog vertelde ik jullie over de zorgen die we hadden over zijn ontwikkeling. We weten dat je kinderen niet moet vergelijken, maar uiteindelijk komt er een punt dat je dat toch gaat doen. Zijn zus Lynn kletste namelijk op haar tweede al flink, dus vroegen we ons af waarom hij een jaar lang op alleen papa, mama en kaka bleef steken.

We hadden dus besloten om Nova naar de peuterspeelzaal te brengen. Hopelijk is hij daar anders dan thuis, anders kon de juf haar handen nog wel eens vol aan hem hebben. Want hij kan nogal snel van zich afslaan. Zijn zus Lynn moet het dan ook regelmatig ontgelden. Willen ze beide met het zelfde speelgoed spelen, dan kan zij rekenen op wat klappen op haar hoofd en een flinke ruk aan haar haar. Als hij boos op mij is omdat hij iets niet mag haalt hij ook snel uit. En altijd maar weer dat drinken op de grond gooien L. Om moe van te worden.

Peuterspeelzaal

Het was zover. Nova’s eerst ochtend op de peuterspeelzaal. Ik vond het allemaal best spannend. Hoe zou hij het vinden? En krijg ik het wel voor elkaar om hem daar achter te laten? Schreeuwt hij geen moord en brand als ik weg wil gaan? Zal hij lief zijn en goed luisteren?

Ik had mijn wekker expres wat eerder gezet dan normaal. Want waar ik normaal gesproken alleen hoefde te zorgen dat Lynn helemaal klaar was voor school had ik er nu nog één die aangekleed en al moest zijn om kwart over acht. De jongens, Nova en zijn broertje Joah, gingen op die dag altijd naar mijn moeder toe. Die kon ik dus in hun pyjama zo in de auto zetten. Dus nu op tijd eruit, aankleden, zijn haar doen en een broodje eten. Toen zijn jas aan en zijn rugtas om. Dat vond hij helemaal mooi, zijn zus Lynn deed dat ook iedere dag en nu mocht hij ook. Daar liepen ze samen, met hun rugtasjes om en er werden zelfs handjes vast gehouden. Wat zijn het toch een schatjes, smelt!

Afscheid nemen

Lynn liep mee naar de peuterspeelzaal, gaf hem een dikke knuffel en ging toen gauw naar haar eigen klas toe die twee deuren verderop zat. We kwamen binnen en er was nog niks aan de hand. Totdat de juf tegen hem begon te praten en haar armen voor hem opende. ‘Kom maar hier’ zei ze. Nou daar dacht Nova toch echt anders over. Hij kroop in mijn armen en zette het keihard op het huilen. Wat zielig zeg. Het is natuurlijk ook eng om ergens naartoe te gaan waar je niemand kent. Gelukkig kende ik zijn juf al van de tijd dat Lynn naar de kinderopvang ging en weet ik dat ze super leuk is met kinderen en vooral heel lief voor ze. Ik pakte snel zijn lievelingsknuffel erbij, hopelijk werd het verdriet hierdoor wat minder. Maar nee hoor, zelfs die kon het verdriet nu niet verzachten.

Ondanks dat hij het niet wilde gaf ik Nova aan de juf, want ik heb wel geleerd dat het echt het beste is om het afscheid zo kort mogelijk te houden en zo snel mogelijk weg te gaan. Anders maak je het alleen maar erger. Ik zei gedag en liep snel weg. Om het hoekje waar hij me niet kon zien bleef ik staan om te luisteren en te wachten totdat hij rustig werd. Verschrikkelijk om je kleine mannetje met zoveel verdriet te zien. Er bleef een andere moeder bij mij staan en die liep heel lief voor mij een paar keer terug om te kijken hoe het met Nova ging. Na ongeveer tien minuten was hij eindelijk gekalmeerd en kon ik met een gerust hart naar huis toe.

Een foto

In de loop van de ochtend kreeg ik een paar foto’s van de juf doorgestuurd. Het ging allemaal goed met hem en hij deed heel lief mee. Wat fijn zeg, en wat super dat ze tussendoor dus nog wat foto’s sturen. Een foto zegt meer dan duizend woorden.

De juf vertelde me dat hij lekker gespeeld had. Tijdens het buitenspelen zag hij Lynn nog op het andere schoolplein. Dat is natuurlijke hartstikke leuk en gelukkig vond hij het niet erg dat Lynn weer terug naar haar klas ging. Ze vertelde mij ook dat hij netjes fruit gepakt had om daarna weer op zijn stoeltje te gaan zitten. Dat doet hij thuis echt niet hoor! Hij had het heel goed gedaan voor een eerste dag. En het belangrijkste, hij vond het zelf erg leuk en wilde wel nog een keer naar “school” toe.

Dus uiteindelijk viel het allemaal wel mee. Gelukkig maar. We hebben Nova een beetje onderschat. Buiten het “dramatische” afscheid was hij een schatje. Of het afscheid iedere keer zo “dramatisch” is en of het te merken is in zijn ontwikkeling dat hij naar de peuterspeelzaal gaat lees je in mijn volgende blog.

Jody

 

Onze dochtertje van drie is eigenlijk altijd al een vroege vogel geweest. En vroeg is dan ook echt vroeg. Haar biologische klokje staat standaard om 6 uur. Soms zelfs eerder en heel soms iets later (uiterlijk half 7). Een avondje later in bed of haar middagslaapje overslaan brengen dat klokje helaas niet van z’n stuk.

Elk nadeel heeft zijn voordeel

Na drie jaar zijn we er aan gewend. En hebben we van de nood een deugd gemaakt. We beginnen (bijna) elke ochtend (ja om kwart voor zeven dus!!) met een uitgebreid ontbijt aan tafel. Ontzettend kneuterig maar als je de dag toch vroeg moet beginnen kan het maar beter zo.

No mercy

Maar sinds de jongste erbij is worden die vroege ochtenden toch wel pittig. Want mijn dochters’ biologische klokje houdt geen rekening met de gebroken nachten van haar kleine broertje en d’r papa en mama. Nachtvoedingen, krampjes, zoekgeraakte speentjes of doorkomende tandjes. Hoe vaak we er ook uit moeten… om 6 uur ’s ochtends staat er elke keer weer een vrolijk peutertje aan ons voeteneind die niet kan wachten tot de dag begint. Terwijl die dag voor de rest van het gezin nog wel heel even mag wachten.

Tijd voor verandering

Na onze vakantie en nu met die warme zomerdagen liep het een beetje uit de hand. Ze sliep pas om half 10 en werd elke ochtend om 5 uur wakker. Pfff… dat werd ons toch een beetje te gek. Daarnaast kan het voor zo’n klein mensje ook niet goed zijn, toch?

Het voordeel is wel dat ze ‘s middag altijd goed en lang slaapt! Haar middagslaapjes duren gemiddeld 3 uur. Daar heb je ons nooit over horen klagen, want dat is stiekem toch wel heel relaxed. Even het huishouden doen, werken, met de jongste alleen tijd door brengen, een serietje kijken. Dat kan perfect in die tijd.

Maar nu ze ‘s avonds en ‘s nachts nog maar zo kort slaapt, moeten we daar toch iets mee. Sinds een paar dagen ‘mag’ ze nog maar 1,5 uur slapen tussen de middag. We maken d’r heel rustig wakker, want heel blij is ze dan niet. Snap ik uiteraard, want dat zou ik ook absoluut niet zijn. Maar… de eerste resultaten zijn goed. Ze slaapt rond half 8 ‘s avonds en wordt ‘s ochtends om 7 uur wakker. WATTTT?! Oké, niet te vroeg juichen. Maar als dit doorzet, zijn wij heel gelukkig!

En nu denk ik alleen maar, hadden we dit niet veel eerder moet doen?

Muriël

 

Toegegeven: ik hou van klagen! De lijstjes met klaagzang lezen vaak lekkerder weg dan een lijstje met zoetsappig gelul over hoe fantastisch het moederschap wel niet is, en bovendien ze zijn ook makkelijker om te schrijven. Toch ís moeder zijn wel echt fantastisch.

Schreef ik eerder al een blog waarin ik de veranderingen van onze gezinsvakanties ten opzichte van een vakantie als stelletje op de hak nam… Ik kan het toch ook niet laten een lijstje met positieve en fántastische vakantiemomentjes te delen.

  1. Met stip op 1: Je hoeft je buik niet meer de hele dag in te houden. Want, hallooooo je hebt een kind gehad!
  2. Stiekem zijn we allemaal een beetje kind. Al die activiteiten voor kids zijn stiekem ook erg leuk voor papa en mama.
  3. Je hebt meer vakantie voor je geld. Ga je op vakantie met kids, dan weet je zeker dat je dagen lekker vroeg beginnen.
  4. Wat is er mooier dan samen nieuwe herinneringen maken?
  5. Het geschater en gegil wanneer papa samen met kind speelt in het water!
  6. Je kids zijn normaal gesproken natuurlijk al de knapste en de leukste, maar op vakantie met glanzend haar en ietwat bruine teint al helemaal! Reden om volop mooie foto’s te maken.
  7. Je hebt de perfecte reden om excursies te skippen en de héle dag op je bedje bij het zwembad “te hangen”.
Nadia

Onze middelste zoon Nova is laatst twee jaar geworden. Wat wordt het toch alweer een grote jongen. En hoe cliché, maar wat gaat die tijd toch snel! Ondanks dat blijft het voor ons een klein mannetje. Hij zegt nog vrij weinig en lopen doet hij ook nog niet zo heel lang.

Ontwikkeling

Het is algemeen bekend dat jongens later zijn in hun ontwikkeling dan meisjes. Kijk maar eens naar jullie eigen mannen. Zullen die ooit volwassen worden?!

Ik daarentegen ken sinds de geboorte van onze oudste alleen maar jongens die snel tot extreem snel zijn in hun ontwikkeling. Ver voor de eerste verjaardag liepen ze al en in no-time kwamen er al hele zinnen uit hun mond. Totdat wij onze eerste zoon kregen. Het zitten en kruipen ging redelijk snel, maar op het lopen en praten hebben wij lang moeten wachten. Hij begon wel een beetje te lopen, maar na een stap of twee zakte hij alweer door zijn knieën om het kruipend verder te doen. Lag het aan de ontwikkeling of was het gewoon luiheid? Tjah, dat zullen we misschien nooit weten.

Als hij zich ergens aan vast hield zakte hij iedere keer door beide enkels heen. Dus we begonnen te twijfelen: Zou er iets zijn waardoor hij het misschien niet lang kan volhouden? Toch maar even met het consultatiebureau bespreken. Na dit gesprek met de arts op het consultatiebureau werden we doorverwezen naar een fysio. De fysio kwam gewoon aan huis, hoe fijn is dat! Die heeft Nova een tijdje geobserveerd en zijn voeten en benen nagekeken. Ze kwam tot de conclusie dat er niks met zijn voeten of benen aan de hand is, maar dat het allemaal nog niet zover ontwikkeld was. Als tip kregen wij om juist stevige schoenen te kopen in plaats van de schoenen met flexzooltjes. Wat een opluchting. Er was dus niets met onze zoon aan de hand! Dat was voor ons het belangrijkste, we moesten het gewoon afwachten. We hebben stevige schoenen voor hem gekocht en langzamerhand kwam er verbetering in. Met 19 maanden begon hij eindelijk te lopen.

Op zich helemaal niet zo laat als ik het achteraf bekijk, maar omdat hij al wel een hele tijd iedere keer maar een paar stapjes zette ga je het je toch afvragen.

Spraak

Nu alleen zijn spraak nog. Naast papa en mama en kaka (zo noemde hij alle dieren) kwam er eigenlijk niet zoveel uit zijn mond. Nou ja, hij schreeuwde en krijste wel veel. Heel erg veel. Zelfs de overbuurvrouw zei tegen mij dat we eigenlijk geen babyfoon nodig hadden. Die jongen hoorde je wel. En niet zo’n klein beetje ook. Ik denk dat de hele buurt het wel hoorde. Ik maakte me soms ook wel een beetje zorgen, ze zullen toch niet denken dat ik mijn kind mishandel ofzo?

Wat we ook probeerden het bleef bij die twee woorden en het krijsen. Iedere avond boekjes voorlezen, alles benoemen wat we zagen. Maar hij vertikte het om ook maar iets te proberen uit te spreken. Ik weet dondersgoed dat je niet moet vergelijken met andere kinderen, maar je doet het vaak toch wel een beetje. Zou er een reden voor zijn dat hij niet wil praten en wel veel krijst? Ik had het al eerder aangekaart bij het consultatiebureau maar het leek de arts en mij het beste om eerst het ene aan te pakken (het lopen) en daarna verder te gaan met het volgende. Het krijsen kon te wijten zijn aan frustraties doordat hij zich niet duidelijk kon maken. Hopelijk werd dat minder als hij eenmaal zou gaan praten.

Eindelijk vooruitgang

Vanaf zijn tweede verjaardag begon hier eindelijk verandering in te komen. Het leek wel alsof hij wekelijks een nieuw woord leerde. Bij veel woorden duurde het wel een tijd voordat wij hem begrepen. Zo ben ik er laatst achter gekomen dat hij met ‘pipi’ televisie bedoeld. En ‘die’ gebruikt hij altijd als hij zijn knuffel wil hebben. Heel lastig voor ons om daar achter te komen als hij niet wijst naar wat hij bedoelt. Net zoals hij ‘kaka’ als naam voor ieder dier gebruikte kwam hij ook met het woord ‘anja’. Niet heel lastig om achter te komen, maar ook als hij water of melk wilde vroeg hij om ‘anja’. Dat brengt soms wat frustraties bij je. Wat wil je nou jongen?

Ik heb het er met mijn man over gehad en het leek ons goed voor Nova om naar de peuterspeelzaal te gaan. Allemaal kinderen van zijn leeftijd, dat zal hem hopelijk wel verder helpen in zijn ontwikkeling. Dus we hebben hem ingeschreven bij de opvang van de basisschool waar zijn zus zat. Hele leuke opvang en zo hoefden wij niet drie kinderen naar drie verschillende plekken toe te brengen. En het fijne was, hij kon eigenlijk gelijk al terecht. We zagen er wel een beetje tegenop, aangezien hij thuis zo’n boef kan zijn.

Als er iets gebeurt wat hem niet zint slaat hij al gauw van zich af. Zijn zus aan de haren trekken doet hij dagelijks. En het is, volgens mij, een sport voor hem om zoveel mogelijk drinken op een dag op de grond (of waar dan ook) te gooien.

Mijn man grapte al: ‘neem maar een dag vrij, voor het geval je Nova al eerder op moet halen’. En hoewel ik er om moest lachen, hield ik mijn hart vast. Als dat maar niet echt zou gebeuren!!

Hoe de eerste keer is gegaan op de peuterspeelzaal, hoe het inmiddels daar gaat én of de peuterspeelzaal voor ons gevoel daadwerkelijk bijdraagt aan zijn ontwikkeling dat lees je in mijn volgende blog.

Jody

 

  1. Vanaf het moment dat ze geboren is, houd je je hart vast voor het moment dat ze “groot” is en gaat ontdekken en experimenteren. (Laat ‘r als-je-blieft iets braver zijn dan haar mama!)
  2. Of je je nou voor de geboorte had voorgenomen om voor zo min mogelijk roze te gaan, of dat je blij was dat je eindelijk los kon: Roze-it-is. Sowieso!
  3. Vanaf het moment dat de eerste plukjes haar “lang genoeg” zijn, is een staartje mét een leuk knipje een dagelijkse must.
  4. En ongeacht hoe veel knipjes en elastiekjes je ook koopt, ze zijn al-tijd kwijt!
  5. Rond de eerste verjaardag kunnen de poppen bij opa en oma achter de schotten vandaan worden getrokken. Jeugdsentiment!
  6. Hoe klein ze ook is, je make-up is nergens veilig! (mijn dochter heeft voor haar eerste verjaardag een houten lippenstift gekregen en weet het verschil tussen de houten versie en de échte niet. En bedankt Marloes 😉!)
  7. Je sieraden trouwens ook niet. Alles wat glimt of blinkt is voor haar mega interessant.
  8. Als ze blij is, of enthousiast. Als ze boos is, of verdrietig. Gillen is dé manier om haar emoties te tonen.
  9. Hoe leuk je het ook hebt samen als moeder en dochter, en hoe blij ze ook is als je er bent. Je wint het nooit van papa. Papa is de beste! En de leukste. En de liefste….. zucht…..

Herkenbaar?

Zijn er nog meer échte meisjesdingen die ik zou moeten toevoegen aan deze lijst?

Nadia

Mijn leven met drie kinderen is soms erg druk, gehaast, vermoeiend en de bankrekening raakt ook een stuk sneller leeg dan in het pre-kids-tijdperk. Mijn dagen zijn zo voorbij en soms ben ik zo druk met alles wat ik nog moet doen dat ik (te) weinig tijd heb om te genieten van mijn tijd met de kinderen. Ik probeer tegenwoordig (en vooral op de mooie dagen) wat meer de boel de boel te laten en wat meer te genieten van mijn kinderen.

Gelukkig heb ik de volgende dingen in mijn leven die voor mij echt favoriet zijn. Ze halen irritatiepuntjes bij mij weg, geven wat meer rust, de kinderen beleven er veel plezier aan (en dat doet mij dan weer plezier) en onze bankrekening loopt iets minder snel leeg;-).


#1 Bibabadje

Heel handig voor als je zelf geen bad in huis hebt. Hij klapt makkelijk in en uit, neemt niet veel ruimte in en het doek kan zelfs in de wasmachine. Mijn kinderen vinden het heerlijk.

#2 Ikea kinderstoel

Het is zeker niet de mooiste kinderstoel, maar wel spotgoedkoop. Hij is makkelijk om schoon te maken en om ergens mee naartoe te nemen. Je klikt de poten er zo af. Het enige nadeel: je struikelt nog wel eens over de poten.

#3 Speenkoord

Nooit meer op zoek naar de speen. Nooit meer de speen schoon hoeven maken omdat die weer op de grond is gevallen of gegooid. Heerlijk en je kan ze tegenwoordig in de mooiste, stoerste en bij de outfit passende kleuren kopen. Bij Druif & Spruit zijn we hier zo fan van dat we ze verkopen in onze webshop (link). We hebben ze met naam of zonder, dus voor ieder wat wils.

#4 Co-sleeper

Heel fijn voor als je in de nacht nog moet voeden, je trekt zo de baby naar je toe. En ligt je kindje graag dichtbij je? Met de co-sleeper houd je alle ruimte in je eigen bed en ligt je kleintje toch binnen handbereik. Toen mijn oudste net geboren was had ik geen co-sleeper en omdat ze graag haar mama bij haar had hing ik met mijn arm door de spijlen van het ledikant zodat zij lekker kon slapen. Nou ik kan je vertellen, dat ligt voor geen meter! Maar ja, je doet alles voor je kleintje. Met de co-sleeper kunnen mama en baby allebei heerlijk slapen.

#5 Naamstickers

Vooral als je kind naar de opvang of naar school toe gaat. Nooit meer vreemde bekers in de tas vinden of je eigen beker kwijt raken.

#6 Meerijdplankje

Heb je een kindje die nog in de kinderwagen zit en één die er al lekker op los loopt maar nog niet te ver kan, dan is dit een geweldige oplossing. Je kleintje kan er op staan en zitten wanneer ie te moe is om te lopen. Extra fijn: Je hoeft zo dus geen dubbele kinderwagen aan te schaffen.

#7 Kinderkledingbeurzen

Ik heb drie kinderen die overal in no-time uitgegroeid zijn of wekelijkse wel weer met gaten in de kleren (door het spelen) binnenkomen. Dus dat houdt in dat ik veel en vaak moet shoppen (oh oh, wat vind ik dat erg zeg?). Maar ja, het kost wel weer veel geld voor iets wat geen lang leven heeft. Ik kreeg te horen dat er kinderkledingbeurzen met tweedehandskleding bestaan. Geweldig, alles ligt op maat zodat je niet tientallen kraampjes langs hoeft. Er staat vaak al een prijs op de kleding, dus ook geen gedoe met onderhandelen over de prijs. En je komt (vaak) met een hele stapel kleding thuis voor weinig geld. Top! Kan je de kinderen weer met een gerust hart naar buiten sturen.

In Apeldoorn zijn deze beurzen twee keer per jaar. De zomerbeurs in maart/april en de winterbeurs in september/oktober.

#8 Disneyfilms

Word je even hélémaal gek van je kinderen of moet je eigenlijk koken wat niet echt lukt omdat ze maar aandacht van je blijven vragen? Zet een leuke film op en je hebt even je rustmomentje. Of je kijkt lekker mee, Disneyfilms blijven altijd leuk. Hier zijn The Lion King en Frozen favoriet.

#9 Bakfiets

Heb je meer kinderen dan er op je fiets passen, geen auto tot je beschikking en  wil of moet je weleens wat verder dan wat goed te lopen is? Dan is een bakfiets een uitkomst. Het zijn niet de goedkoopste fietsen en nemen helaas wel redelijk wat ruimte in, maar het zorgt wel voor veel gemak.

#10 Trampoline

Hier een groot succes. Mijn kids spelen ál-tijd op de trampoline. Je hebt geen kind aan ze. (Leer ze wel dat ze altijd de rits van het net eromheen dicht moeten doen). Mijn kinderen gebruiken de trampoline ook om er rustig hun eten op te eten of lekker op te liggen. Ook voor mijn jongste zoon is het erg makkelijk. Hij kan nog niet lopen of springen. Ik zet hem erin en doe de rits goed dicht zodat hij er niet zelf uit kan komen of kan vallen. Zo kan hij lekker rondkruipen en spelen zonder dat zijn broeken kapot gaan of alles wat hij op de grond vindt in zijn mond steekt.

En dan de laatste… Ik heb het zelf (nog) niet in huis en was er eerder ook zwaar op tegen. Maar nu ik een zoontje heb die niet echt (of eigenlijk echt niet) luistert, geen gevaar ziet en er het liefst altijd vandoor gaat. En daarnaast nog een zoon die nog in de kinderwagen zit. Kom ik soms (oké niet soms, maar regelmatig of nou ja eigenlijk vaak) in de situatie dat ik de kinderwagen alleen op de stoep moet laten staan op een sprint achter de middelste aan te trekken. Dan is dit toch wel een uitkomst:

EEN VEILIGHEIDSTUIGJE!

Ja ik weet het, het klinkt verschrikkelijk, mensonterend. Gelukkig luistert mijn dochter wel goed, maar als je net zo’n kind hebt als mijn zoon, die zijn oren niet gebruikt waar ze voor bedoeld zijn en zijn benen om zo snel mogelijk bij mama vandaan te komen, dan is dit wel een veilige oplossing. Je kan namelijk niet op twee plekken tegelijk zijn. En liever je kind in een tuigje dan onder een fiets, scooter of nog erger een auto.

Ik blijf het er raar uit vinden zien, maar ik begrijp die moeders nu toch een stuk beter. Het wordt misschien toch tijd om er één aan te schaffen ?…

Wat maakt jullie leven veel leuker en gemakkelijker? Laat het ons weten, misschien dat wij er ook mee geholpen zijn!

Jody

 

Na het schrijven van het blog over de aanschaf van babyfoons besefte ik me opeens hoeveel er mogelijk is om die kleine schatjes (en soms eigenwijze donderstenen) van ons in de gaten te houden. Ze zouden eens moeten weten! Wat als ze ONS ’s avonds zo nauwkeurig in de gaten zouden houden?! Dan komen ze er opeens achter dat papa en mama…

…de hele avond naar hun telefoon en tablet mogen staren (waar is dat tijdslot opeens gebleven?);

…of languit op de bank binge-watchend series kijken (wij kunnen namelijk geen vierkante ogen krijgen);

…en we daarbij zakken chips, popcorn, toastjes en lekkere hapjes naar binnen werken;

…met FRISDRANK, bier en wijn! (Het verantwoorde-gezonde-suikervrije-dieet wordt ’s avonds zonder enige twijfel overboord gegooid);

…dit alles eigenlijk maar uitzondering is, want vaak werken we ’s avonds over;

…of schrijft mama blogs;

…of gaan we als een malle het hele huis opruimen;

…maar nog veel vaker vallen we op de bank in slaap of gaan we veel te vroeg naar bed;

…want: WE LOVE TO SLEEP!

Tjaa, zo spectaculair is het leven van papa en mama ’s avonds niet (op enkele uitzonderingen na). Dus laten we het onze kleintjes nog even gunnen, dat ze zo’n gigantisch drama maken van naar bed gaan. Want ooit (als ze net zo oud zijn als wij) zullen ze er een moord voor doen (bij wijze van spreken dan).

Muriël