Oké, jeugdsentiment. Voor mij horen de Smurfen thuis in het rijtje Barbapapa, Dommel en Semafoor, de Snorkels en Dinobabies. Ik heb hier alleen maar leuke herinneringen aan en de titelsong van deze programma´s kan ik nog steeds opdreunen. Maar zijn de Smurfen ook nog leuk voor kinderen van nu? Mijn dochter en ik mochten dit gaan ontdekken, want we waren door Theater Orpheus uitgenodigd voor Smurfen de Musical (3+) in Junushoff in Wageningen.

Even voorbereiden

Mijn enthousiasme op de uitnodiging werkte nogal aanstekelijk want mijn dochter had er direct zin in zonder te weten wie of wat de Smurfen zijn. ’s Ochtends maar even voorbereiden dus. Op Youtube vond ik de oldskool variant. Dat viel niet helemaal in de smaak. Binnen no time werd gevraagd om Brandweerman Sam en Zandkasteel. Ik kan me er iets bij voorstellen, want die oude variant (waar ik vroeger naar keek) ziet er ook niet echt aantrekkelijk uit. Tja, ook peuters hebben tegenwoordig de lat hoog liggen wat betreft animatie en hoe dit eruit moet zien. Dit was in ieder geval geen succes.

Op naar Wageningen…

Bij aankomst zagen we Junushoff volstromen met kinderen van verschillende leeftijden. De zaal was goed gevuld. Allemaal enthousiaste kinderen (en ouders, opa’s en oma’s) en veel, heel veel geroezemoes. Want rustig en stil naar een kindermusical kijken zat er natuurlijk in. We zaten op rij 8 dus hadden (inclusief stoelverhoger voor de kleine meid) perfect zicht op het podium. De show kon beginnen!

De musical – het verhaal

De Smurfen luiden de start van de lente in met een groot feest! En op dat feest wordt de Smurfen hotemetoot uitgeroepen. Uiteraard wil Gargamel een stokje steken voor al dat vrolijke gedoe. Hij ziet de lente liever verdwijnen. Geen bloeiende bloemen, zonnetje of warm lentebriesje. Dus hij smeedt een plan om de boel te saboteren. Hij weet het lenterecept van Moeder Natuur te achterhalen en krijgt het voor elkaar om de lente te laten verdwijnen. Oh nee! Het wordt koud, het gaat regenen en alle bloemen gaan dood… de hele natuur is in de war. En ook de Smurfen want die waren zich aan het voorbereiden op het grote lentefeest. Onder leiding van Grote Smurf gaan ze de strijd aan met Gargamel en na wat tegenslagen lukt het ze uiteindelijk om hem te verslaan. De lente is weer terug… Hoera! Klaar voor het grote feest. Maar wie is nu eigenlijk de Smurfen hotemetoot geworden?

Review van een mama

Zitten op het puntje van haar stoel met een dikke glimlach op haar gezicht. No words needed. Dat is wat mijn dochter van de musical vond! En ik ook.
Het was werkelijk een feestje door de vrolijke muziek en simpele liedjes die je direct mee begint te zingen of neuriën, leuke dansjes waardoor mijn dochter klappend meedeed en de interactie met alle kinderen in het publiek maakte dat de sfeer heel goed was!
Of het verhaal helemaal goed te volgen was voor een peuter vraag ik me af. Ook het onderwerp (de lente) is niet helemaal passend met de herfst voor de deur. Maar dat zijn dingen waar mijn dochter zich vast niks van aan heeft getrokken. Er was immers genoeg om naar te kijken en te beleven.
Klein minpunt is de leeftijdsgrens. De theaters in Nederland waar deze musical draait geven verschillende leeftijden aan, de ene 3+ en de ander 7+. Nogal een verschil, waarbij ik het laatste misschien wat overdreven vind. Maar voor peuters van 3 jaar is de musical wat aan de lange kant. Gelukkig is er wel een korte break tussendoor waarin ze even kunnen rondrennen, wat drinken en wat leuks kunnen kopen (althans de papa’s en mama’s).

Conclusie

De Smurfen zijn zeker leuk voor kinderen van nu. Dus heb je zin in een vrolijke middag in het theater? Dan is deze musical écht een aanrader! Helemaal voor kinderen van 4 jaar en ouder en hun papa’s, mama’s, ooms, tantes, opa’s en oma’s.

Enthousiast geworden? De voorstelling staat ook in Theater Orpheus check op orpheus.nl voor meer info en tickets! Wees er wel snel bij, want hij draait maar kort in Nederland.

Lees ook het blog van Jody, De kleine zeemeermin de musical!

Muriël

Afgelopen zomer werd ons zoontje één jaar. Aangezien papa en mama wel van een feestje houden (en de kleine vent ook prima tegen drukte kan) werd het groots gevierd. De uitnodiging werd tijdig verstuurd. Zonder verlanglijstje, dat wel.

Akward

Ik voel me daar toch een beetje ongemakkelijk bij, het voelt een beetje hebberig én we hechten meer waarde aan het feit dat familie en vrienden erbij zijn dan dat ze iets meenemen. Nu snap ik wel dat dat voor kids misschien wat anders is en als visite is het natuurlijk ook niet leuk om met lege handen aan te komen. Dus na het verzenden van de uitnodiging kreeg ik veel appjes met de vraag wat de wens is voor de kleine vent. Uh…

Geen inspiratie

Pfff ik wist het echt niet. Het voor- of nadeel (?) is dat hij al veel speelgoed heeft van zijn grote zus. Dus echt wensen hadden we niet voor hem. Tja, wat vraag je dan. Veel verder dan puzzels, ballen, boeken en auto’s kwam ik niet. Bij de vrienden die zelf al kinderen hebben van die leeftijd kon ik mooi zeggen “doe maar dat wat bij jou kleine helemaal in de smaak viel”.

Dé cadeaus

Dat laatste en de creativiteit van de visite leidde tot super leuke cadeaus, die ik zelf niet had kunnen bedenken. Heel ingewikkeld en duur hoeft het echt niet te zijn.

Dus ik heb me voorgenomen om een lijstje te maken van dé cadeaus die bij de kleine vent helemaal in de smaak vielen. Handig voor de ouders die wel een verlanglijstje willen maken (misschien toch wel een aanrader 😉) of degene die uitgenodigd is voor een first birthday bash en niet weet wat hij/zij moet geven.

Om het gemakkelijk te maken heb ik een indeling gemaakt in budgetten (tot 15 euro, tussen 15 en 30 euro en tot slot boven de 30 euro). Voor ieder wat wils.

 

Cadeautips voor een budget tot 15 euro

Playgo mijn eerste ballenbaan (7,99 euro)

Bron

Houten puzzel (9,95 euro)

Bron

Vtech Zoef Zoef kippenhok (13,90 euro)

Bron

Muziek en geluidenboekje (13,95 euro)

Bron

Nijntje verstoppertje spelen (14,95 euro)

Bron

Djeco cubes (ongeveer 15,00 euro)

Bron

Cadeautips voor een budget tussen de 15 en 30 euro

LEGO DUPLO mijn eerste bouwstenen (18,50 euro)

Bron

Skippykoe (19,95 euro)

Bron

Dille en Kamille Pop (22,95 euro)

Bron

Vtech Toet Toet auto werkplaats (24,99 euro)

Bron

Houten paardenschommel (29,90 euro)

Bron

Cadeautips voor een budget boven de 30 euro

Loopauto in de vorm van een John Deer tractor (49,99 euro)

Bron

Wheelybug is een loopwagen in de vorm van verschillende dieren (69,95 euro)

Bron

Smoby glijbaan (69,99 euro)

Bron

DUKTIG Ikea speelkeuken (79,95 euro)

Bron

Little Tikes piraten zand- en watertafel (79,99 euro)

Bron

Muriël

 

Iedere woensdag en vrijdag ben ik vrij en dan breng en haal ik mijn dochter van school. En iedere dag komt ze weer met dezelfde vraag. ‘Mag er iemand komen spelen?’ Zolang ik niks gepland heb of niet weg moet vind ik dat prima. Ik vind het ook wel leuk om te zien dat ze met veel verschillende kindjes speelt. Ze is een beetje allemansvriend. Vandaag was weer zo’n dag. Er kwam een vriendje bij ons spelen. We liepen met z’n allen naar huis toe. Ik maakte een broodje voor Lynn en haar vriendje en bracht mijn zoons naar bed. Na het eten speelden ze even op de trampoline, maar kwamen al snel naar binnen om een spelletje te spelen. Altijd leuk!

Groen is niet oké

Het werd het spel Max de Mepper. Lynn ging voor de gele poppetjes en haar vriendje voor de blauwe poppetjes om mee te spelen. Ik zette alle poppetjes op het spel en daarbij ook de groene poppetjes die nog over waren. Dat was achteraf een grote fout geweest. Ze begonnen met het spelletje en toevallig stonden de groene poppetjes voor haar vriendje zodat hij daar mee ging spelen. Nou daar was Lynn het dus niet mee eens. De laatste tijd kan ze nogal dramatisch zijn als het niet helemaal gaat zoals zij dat wil en dit was dus ook zo’n geval. Ineens wilde zij juist met de groene poppetjes spelen dus ze werd boos. Ik zei dat ze normaal moest doen en dat het toch niet uitmaakte met welke kleur je speelde. Als je maar plezier hebt samen. Helaas dacht zij daar toch anders over.

Ze werd alleen maar bozer en ging toch wat hysterisch doen. Uit ervaring weet ik helaas dat het niet veel zin heeft om rustig tegen haar te praten. Haar dingen uit te leggen. Het komt niet bij haar aan. Dan maar even op de gang om af te koelen. Dat maakte de boel nog erger. Op een gegeven moment kwam ze terug de kamer in en ging ze verder met schreeuwen en huilen en boos doen. Toen heb ik haar aangepakt. Ik heb haar bij de arm gepakt (nee, ik het niet geknepen of geslagen hoor) en ben goed boos op haar geworden en ja ook mijn stem even flink verheft. Dat is soms echt nodig om haar weer een beetje bij de les te krijgen. Haar vriendje ging naar buiten op de trampoline spelen en Lynn was binnen aan het afkoelen.

Daar waren de tranen

Ik dacht dat hij lekker op de trampoline aan het springen was, maar toen ik keek zat hij in een hoekje van de trampoline te huilen. Oh nee toch, heb ik dat gedaan? Hij was toch wel behoorlijk overstuur. Wat voelde ik me weer lullig. Ik maak gewoon een kind van iemand anders aan het huilen. Ik vroeg hem of hij moest huilen, omdat ik zo boos op Lynn werd. Ja dat was helaas de reden. Dus ik vroeg hem of zijn moeder nooit boos op hem werd. Nee zijn moeder werd nooit boos op hem. Ben je altijd heel lief dan? Vroeg ik. “ja, ik ben altijd lief” zei hij tegen mij. Toevallig wist ik dat dat niet helemaal waar was. Dus ik kon me niet voorstellen dat zijn moeder nooit boos op hem werd.

Ik heb hem geprobeerd gerust te stellen en uitgelegd dat ik wel eens boos ben op Lynn als ze heel vervelend is of totaal niet luistert, maar dat dat helemaal niet erg is. We zijn allemaal wel eens boos op elkaar. Soms is dat even nodig en daarna is alles weer goed en zijn we heel lief voor elkaar. Zijn verdriet werd niet minder en een ijsje hielp ook niet. Hij wilde naar huis toe, naar zijn mama. Dus ik met het schaamrood op mijn wangen zijn moeder opgebeld. We waren nog geen uur thuis.

Eind goed al goed

Toen zijn moeder aankwam vloog hij haar in de armen. Eindelijk werd hij rustig. Na een paar minuten was hij weer rustig en toen wilde hij wel een ijsje en ook nog even spelen met Lynn. Ik ben samen met zijn moeder in de tuin gaan zitten. Genieten van het weer. Wat bleek nou. De jongen had toch gelijk. Zijn moeder werd nooit boos op hem, dat kon ze niet! Geen wonder dat hij hier zo van schrok Hij kent zoiets helemaal niet. Gelukkig eindigde het allemaal goed en hebben ze nog de hele middag samen gespeeld zonder huilen of boos te zijn.

 

Wat heb ik me toch lullig gevoeld en dat doe ik nog steeds als ik er aan denk. Waarom moest juist mij dat weer overkomen?! Voortaan als er iemand komt spelen zal ik waarschijnlijk wat anders met zo’n situatie omgaan. Ik wil het niet nog een keer op mijn geweten hebben dat er een kind huilt door mijn toedoen.

Jody

 

 

 

Onlangs las ik een artikel in HPdeTIjd waarin een moeder werd geïnterviewd en aangaf dat haar kinderen chronisch afhankelijk van haar zijn. Ondanks dat haar kinderen inmiddels zelf volwassen zijn en zelfs een gezin hebben, is moeder minimaal twee dagen in de week “met hen in de weer”.

Wat asociaal!

Was mijn eerste gedachte. Maar toen ik er wat langer over nadacht, besefte ik dat ook wij eigenlijk best leunen op onze (schoon-)ouders. Chronisch afhankelijk klinkt wat mij betreft een beetje te negatief, maar eerlijk is eerlijk: sinds wij een gezin zijn, zien wij onze (schoon-)ouders meer dan ooit. En hoewel dat altijd heel fijn is, is dat écht niet enkel voor de gezelligheid. Dat wij hen zo vaak zien is vooral omdat zij ons ontzettend helpen (lees: dat wij zo ontzettend afhankelijk van hen zijn).

Oppassen

In het weekend, als we zo nodig met vrienden de hort op moeten. Maar ook doordeweeks, op de dagen dat we allebei aan het werk zijn, nemen zij de zorg voor onze dochter uit handen. Week in week uit maken zij een feestje van hun oppasdag. Voor zichzelf, voor Vayèn, maar zeker ook voor ons. Want wanneer we thuiskomen uit werk hoeven we geen boodschappen te doen, is de tafel gedekt en het eten klaar, en kunnen we zonder enige stress zo aanschuiven. Hotel (o)pa & (o)ma is always open. Wat een luxe!

En ik kan me er ontzettend schuldig over voelen hoor, maar ik heb besloten om er vooral heel dankbaar voor te zijn en ervan te genieten. In plaats van tussen de pampers, weer even heerlijk gepamperd worden. En in plaats van altijd te zorgen, ook heerlijk even voor je laten zorgen.

Bedankt!

Wel ben ik van mening dat het heel bijzonder is dat beide ouders er zo voor ons zijn, en dat ze daarom best af en toe even in het zonnetje mogen worden gezet. En hoewel we dat regelmatig offline doen, is het ook online wel een bedankje waard.

Dus lieve papa’s en mama’s: Ja, we zijn misschien iets afhankelijker dan we diep in ons hart zouden willen, maar we zijn wel ontzettend dankbaar voor alles wat jullie voor ons doen. GRANDPA & GRANDMA, YOU ROCK!!!

P.S. In hoeverre zijn jullie afhankelijk van je (schoon-)ouders?

 

Lees ook onze gastblog: Opa moest mee naar de fotoshoot

Nadia

Boekjes lezen is één van de favoriete bezigheden van mijn kleine man! Volgens mij erg leerzaam dus ik stimuleer het maar al te graag! Toen hij net geboren was kregen we van het consultatiebureau een flyer van BoekStart. Ergens in mijn achterhoofd heb ik dit wel onthouden maar tot voor kort heb ik hier nooit iets mee gedaan.

Op naar de bieb

De bibliotheek in Apeldoorn is super leuk ingericht voor kinderen. Er is een grote glijbaan om op de juiste verdieping te komen (de kinderafdeling) en daar heb je allerlei dieren, auto’s en huisjes om in en op te klimmen en natuurlijk veel kinderboeken.

We besloten een abonnement af te sluiten. Tot de leeftijd van twee jaar ontvangen de kindjes ook nog een leuk koffertje met daarin een paar boekjes! Daar kon hij meteen mee pronken. Naast het koffertje hebben we meteen wat boekjes meegenomen. Wel met dikke bladzijdes zodat hij rustig zelf de boekjes kan bekijken zonder dat er bladzijdes missen als we ze weer terug brengen! De flyer/tegoedbon had ik niet meer dus ook zonder kan je prima een abonnement afsluiten. Dit was geen probleem.

Wat houdt BoekStart in?

Op de site van BoekStart las ik dat het abonnement dat je afsluit van 0 tot 4 jaar gratis is voor kinderen. Alle bibliotheken in Nederland doen hier aan mee dus je kan overal terecht. Een abonnement bij de bieb saai? Helemaal niet! Ik moet eerlijk zeggen; het verbaasde me hoe leuk en trendy de bieb eruit ziet, en we zijn hierna al een paar keer terug gegaan om te spelen en wat nieuwe boeken te lenen!

Voorlezen is belangrijk

Lezen is heel erg goed voor de verbeeldingskracht en zorgt ervoor dat je kindje heerlijk weg kan dromen. Daarom is lezen voor het slapengaan ook zo leuk! Ook is het erg goed voor de ontwikkeling van de woordenschat, hoe meer woorden je kindje hoort, hoe meer hij/zij kan leren natuurlijk. Maar wanneer start je nou met voorlezen? Wij zijn begonnen toen Boris ongeveer 9 maanden oud was. Geen lange voorlees verhalen maar leuke korte verhaaltjes uit een kijkboekje.

Kinderboekenweek

3 t/m 14 oktober 2018 is het Kinderboekenweek. Dan zijn er bij veel bibliotheken activiteiten of voorleesmiddagen. Bij de boekenwinkels zijn leuke aanbiedingen en de NS heeft een ruilboeken event georganiseerd. Meer informatie kun je vinden op de site.

(Voor)lezen is dus helemaal niet saai maar gewoon super leuk! Hop hop, naar die bieb met die kleintjes en wel op tijd de boekjes weer inleveren hè!

Sanne

Even klagen hoor…. Iedereen snapt dat het hebben van een traphekje een absolute must is als je kleintjes gaan kruipen/lopen. Het voorkomt namelijk dat die kleine spruitjes met hun schattige snoetjes onderaan de trap belanden. Maar AHHHGGGGG wat zijn die dingen lelijk zeg!

Vorige maand was het zover

We hadden van opa geld gekregen voor een traphek. Hoogstnodig met onze dochter die zo’n beetje eerder kon rennen dan dat ze kon kruipen. Dus we moesten eraan geloven. Bij het kdv had ik traphekjes gezien die makkelijk met één hand te openen zijn en met minimale schade te bevestigen zijn (in verband met mijn man z’n boor-angst). De moeilijkheidsgraad zat hem dan ook in de trap-bevestiging. Want waar normale huizen gewoon een nette houten trap hebben bestaat die van ons uit metalen ronde pilaren. Ontworpen door een architect maar echt heeeeeeeel lelijk. (Check de foto) Een extra metalen pilaar die aan de trap te bevestigen is zorgt ervoor dat er een traphek geplaatst kan worden op de eerste verdieping. Natuurlijk is dit ding gedateerd en niet op het juiste formaat dus ook die moesten we eerst nog passend maken.

Toen de pilaar eenmaal op zijn plek stond konden we de hekjes plaatsen.

Nouja…

Eerst bleek dat we in plaats van de witte traphekjes, de metalen variant meegekregen hadden. Na deze omgewisseld te hebben bij de winkel bleek dat we twee witte met verschillende maten meegekregen hadden. Weer terug dus.

Eindelijk konden we ze echt gaan plaatsen. Nou, de bevestiging is een hels karwei. Hangt niet waterpas, steekt uit, verkeerd om gehangen, boren in de muur.. Getver.

Nou, dit is het resultaat. Lelijk he? Hoe hebben jullie dit opgelost? Hebben jullie nog tips voor mij om het wat mooier te maken?

Irene

Oké, we zijn in de mijn-peuter-stelt-de-hele-dag-vragen-fase. ’s Ochtends wanneer ik nog vol energie zit ga ik alle vragen vakkundig te lijf. Naarmate de dag vordert lukt dat steeds minder goed en aan het einde van de dag drijven ze me tot waanzin.

Nehee mam, dat bedoel ik niet

Ik geef blijkbaar nooit het goede antwoord, ben onduidelijk of heb de vraag niet goed begrepen want ze bedoelde het toch net even iets anders. “neehee mam, dat bedoel ik niet” is regelmatig het antwoord op mijn zorgvuldig geformuleerde antwoord. Oké, toegegeven later op de dag wordt het antwoord vaak: “gewoon omdat het zo is”! Een verschrikkelijk antwoord, I know, maar soms weet ik het gewoon niet meer.

Tig vragen

Inmiddels ben ik erachter dat het zich niet alleen beperkt tot nieuwsgierige-waarom-vragen. Nee, het zijn tig verschillende vragen met allemaal een ander doel. Een kleine opsomming… er zijn vragen:

…om tijd te rekken; als ik zeg dat we NU naar bed gaan, kan ze het toch niet laten om even te vragen “welk bed?” (alsof er meerdere opties zijn?!).

…om dubbel te checken; mam heb ik je goed begrepen, mag ik echt niet mijn armen uit de gordel doen tijdens het rijden?  

…die verbloemen dat ze eigenlijk geen idee heeft waar ik het over; gewoon mijn exacte woorden herhalen in vragende vorm (geniale manier van vermijden trouwens, ga ik eens op het werk proberen).  

…om het vragen; deze vragen komen het meest voor, blijkbaar is alles in het leven van een peuter aanleiding om een vraag over te stellen… pfff hoe vermoeiend moet dat voor een peuter brein zijn?

…ter bevestiging; peuter: “Jeftha is mijn broertje hea”, mama: “ja, klopt” en dan het liefst nog een paar keer herhalen zodat er echt geen twijfel meer mogelijk is.

…omdat ze geen genoegen neemt met het antwoord dat ik daarvoor heb gegeven; “Echt? Hoezo dan?” of “Waarom niet?”.

En tot slot de ik-heb-de-langste-adem-vraag; peuter: “mag ik een filmpje kijken?”, mama: “nee” en dan 100x herhalen totdat mama stapelgek wordt en overstag gaat. Een peuter geeft blijkbaar nooit op…

Aan de ouders die deze GE-WEL-DIGE fase nog voor de boeg hebben: you better be prepared!

Aan de ouders die zich midden in deze fase bevinden (a.k.a. lotgenoten): just hang in there!  

Muriël

Vijf jaar werd onze dochter alweer en daar hoorde natuurlijk ook een kinderfeestje bij. Al weken keek ze er naar uit en iedere dag kreeg ik weer de vraag hoeveel nachtjes ze nog moest slapen tot haar kinderfeestje. Om gek van te worden, maar ook weer heel leuk dat ze er zo’n zin in had.

Uitnodigingen

We hadden een datum gevonden. Vrijdagmiddag acht juni gelijk uit school. Een week voor die tijd vulde ik de uitnodigingen in samen met Lynn en de volgende dag deelde ze samen met haar vader de uitnodigingen uit op school. Nu was het wachten tot de dag van het feestje.

Ik was op dat moment aan het werk en vlak nadat haar klas uit was kreeg ik al de eerste afzegging. Eén van haar beste vriendinnetjes kon niet komen omdat ze al een ander kinderfeestje had. Heel jammer, maar ja er waren gelukkig nog genoeg anderen.

Toen ik thuis kwam uit het werk vertelde ik haar dat haar vriendinnetje niet kon komen. Ik zag de teleurstelling op haar gezicht. Bah, zo wil je je kleine meid toch niet zien! Ze vertelde me ook dat één van haar vriendjes ook niet kon komen, omdat hij zelf zijn kinderfeestje vierde op die dag.

Nog meer afzeggingen

Het probleem is dat ze op school wel een beetje clubjes hebben. Het zijn altijd wel dezelfde die met elkaar spelen. En wat te verwachten was gebeurde ook… Daar kwam de volgende afzegging en de volgende. Allebei hadden ze nog een kinderfeestje. Dat was natuurlijk het feestje van haar andere vriendje. Dus ik heb zijn moeder geappt met de vraag wie ze allemaal had uitgenodigd. Het was een kinderfeestje met vier jongens en toevallig ook allemaal jongens die Lynn had uitgenodigd. Dus ik kon er nog één van het lijstje afstrepen.

Vier dagen voor haar kinderfeestje kwam de laatste afzegging. Zes van de negen kinderen hadden afgezegd. Ik vond het zo sneu voor haar. Wat moesten we nu doen?

Andere uitnodigen of verplaatsen?

Ja ik kon maar twee dingen bedenken. Of we moesten andere kindjes uitnodigen of we moesten kijken of we het kinderfeestje konden verplaatsen. Andere kinderen uitnodigen voelde niet goed. Dus de enige optie was verplaatsen. Wetende dat onze kleine meid dan nog langer moest wachten tot het echt zo ver was, maar dat ze het wel kon vieren met haar vriendjes en vriendinnetjes. Ik heb eerst alle ouders van de kinderen die afgezegd hadden geappt of ze eventueel wel de woensdag erna konden. Dan konden alle kinderen, maar het belangrijkste was dat de kinderen die niet afgezegd hadden die woensdag erna ook konden. Van twee moeders had ik gelukkig het telefoonnummer dus die kon ik makkelijk vragen of het goed was om te verzetten. Nu nog met twee moeders in contact zien te komen. Van de één kreeg ik toevallig een appje en de ander kreeg ik te pakken op school. Ze konden allemaal op de woensdag erna. Hoera!

Eind goed al goed

Wat een geluk bij een ongeluk. Wij hadden de pech dat Lynn’s kinderfeestje samen viel met twee andere kinderfeestjes waardoor ze zoveel afzeggingen kreeg. Lynn vond het zo jammer en ook de kinderen die af moesten zeggen, want een kinderfeestje is toch altijd leuk! Gelukkig konden alle kinderen de week daarop dus hebben we het verplaatst. Iedereen blij! En wat was het kinderfeestje druk, maar vooral leuk met zoveel kinderen.

In één van mijn volgende blogs lees je onze organisatie van het kinderfeestje en hoe het werkelijk verliep tijdens het kinderfeestje… Je snapt waarschijnlijk wel dat dit twee totaal verschillende verhalen gaan worden, haha!

Jody

Kijk jij ook altijd verlekkerd naar die prachtige Instapics van perfecte mom’s & daughters die al twinnend als ware sprookjes op de foto staan. Of de idealistische Pinterest plaatjes met van die té mooie meiden. Denk je dan ook altijd, hoe doen ze dat toch? Mij lukt het in ieder geval nooit. Het lijkt alsof ze zichzelf en manlief op fotografiecursus hebben gestuurd en de spruiten op de theater-, of de modellenschool. Het huis zal wel perfecte hagelwitte wanden hebben en idem verlichting en de tuin ziet er altijd uit als de mooiste tropische jungle. En dan heb ik het nog niet eens over de figuurtjes van de mama’s. Wat een plaatjes. Ik wil dat ook!

Op internet heb ik gezocht naar inspiratie voor de perfecte Instagram/Pinterest dochterfoto’s. Graag wil ik deze met jullie delen en mezelf én jullie uitdagen om ook zo’n mooie foto te maken :)

Portret

Een mooi portret is denk ik het eerste wat ik zal proberen. Een mooie close-up of een pure meiden foto van zo’n knap koppie. Dit zou je toch direct in een lijstje aan opa en oma geven?

1. 2. 3. 4.

Fun with family and friends

Hoe cool zijn deze voorbeelden als leuke vriendinnenfoto of zussenfoto. De lol spat er van af. Hoewel dit soort dingen vaak in een (veredelde) studio gemaakt worden ben ik ervan overtuigd dat dit ook wel door een leek gemaakt kan worden. Dit ga ik in ieder geval proberen als mijn schatje iets ouder is.

5. 6. 7. 8.

Dan heb je nog die prachtige mommy and me foto’s met die ware kindmodelletjes en even knappe (nep?) mama’s. OOIT ga ik zo’n foto proberen te maken. Als mijn dochter oud genoeg is en ik een goede camera met statief en zelfontspanner heb gekocht. En met een cursusje fotografie en photoshop (en als ik nóg een kilootje of tien ben afgevallen) ;)

MOMMY & ME

Hoe schattig. Gewoon in de keuken of op het strand.

9.  10. 11. 12.

LET’S KISS

Deze kusjesfoto’s zijn toch te schattig voor woorden?

13. 14. 15. 16.

Welke foto is jouw favoriet? En wat is de foto die jij gaat namaken? Ik begin met foto 1.. I’ll show you mine if you show me yours ;)

Irene

 

Nadat Nova de vorige keer behoorlijk overstuur was toen ik hem op de peuterspeelzaal achterliet was ik benieuwd hoelang dat zo door zou gaan. Zelfs in groep 1 van de basisschool is de juf nog regelmatig kinderen aan het troosten die niet willen dat papa of mama weggaat. En regelmatig dezelfde kinderen. Als dit maar niet week in, week uit hetzelfde blijft bij Nova. Dan gaan het voor hem en voor mij hele zware ochtenden worden.

Eerst maar eens kijken hoe het afscheid de keren daarop zal gaan.

De tweede keer

We waren een week verder en het was tijd voor zijn tweede ochtend bij de peuterspeelzaal. Hij had het al precies in de gaten. Zijn jas moest weer aan en hij stopte zelf zijn knuffel in de tas, omdat ik dat vorige keer ook had gedaan. So far, so good. De tas moest natuurlijk op zijn rug. Samen met zijn zus Lynn liep hij naar school toe. Je kon echt merken dat hij er zin in had. Ja toen nog wel! En ja hoor, toen we in het lokaal van de peuterspeelzaal aankwamen was het weer precies zoals de week ervoor. Dikke tranen. Ik heb hem gauw een kus en een knuffel gegeven en ben er vandoor gegaan. Weer heb ik om de hoekje gestaan om naar het gehuil te luisteren. Ik zag dat de juf hem in de armen had en ze samen aan het rondlopen waren in het lokaal. Na een paar minuten hield het huilen op en kon ik weer met een gerust hart naar huis toe. Gelukkig was hij dit keer een stuk sneller over zijn verdriet heen dan de week ervoor. Dat gaat de goede kant op.

De derde ochtend

Hij ging nu voor de derde keer naar de peuterspeelzaal. Weer hetzelfde riedeltje als die weken ervoor. Knap eigenlijk dat het bij die kinderen al zo snel in hun systeem zit. Ze weten precies wat ze moeten doen na zo’n korte tijd. Daar stonden we voor het lokaal en het was drukker dan normaal. Gelijk zijn knuffel maar weer gegeven, want die zal Nova wel nodig hebben. Met zijn lievelingsknuffel in zijn hand kan hij alles toch wat beter aan. Hij was een beetje overrompeld door de drukte van de andere kinderen. Hij bleef heel dicht bij mij staan en keek naar alles wat er in het lokaal gebeurde. De juf ging de Playmobil pakken uit een andere kamer en vroeg of de kinderen met haar mee wilden lopen. Ze vroeg het ook aan Nova. En hoewel hij in zijn knuffel gedoken zat liep hij toch achter de juf aan met de rest mee. Ik kon zo weglopen. Geen gehuil of iets. Dat was een fijn gevoel zeg.

Dit gaat goed

De volgende ochtend had hij er weer iets meer moeite mee. Hij wilde me niet zo makkelijk loslaten. Dus ben ik maar samen met hem op de bank gaan zitten en de juf kwam er naast zitten met een boekje. Dat vond hij wel interessant. De juf pakte hem over en weer kon ik redelijk makkelijk weglopen. Iedere ochtend gaat het afscheid steeds wat beter. Hopelijk kan Nova mij over een paar weken met een lach op zijn gezicht uitzwaaien. Dat zou helemaal top zijn. Ook voor mijn gevoel.

In de middag kreeg ik een foto doorgestuurd van mijn moeder die Nova altijd ophaalt van de peuterspeelzaal. Hij had een mooie bakkersmuts op. Schijnbaar hebben ze lekker staan bakken daar, dus hij kreeg wat broodjes mee naar huis en een mooie muts. Hij straalde helemaal vertelde mijn moeder. Daardoor had hij zoveel bekijks. Er stopte zelfs een auto om naar die trotse jongen van ons te kijken.

De laatste keer voor de vakantie

Zijn laatste ochtend voor de zomervakantie. We waren aan de late kant dus we brachten eerst zijn zus naar haar klas en toen liep ik door met Nova. Zijn tas opgehangen en zijn jas uitgedaan. Dat gaat altijd met een beetje moeite omdat hij die op één of andere manier graag aan wil houden. Zijn knuffel had ik expres in de tas gelaten. Kijken of hij het dit keer zonder kon. We liepen samen het lokaal in. Dat begin blijft toch een beetje eng voor hem. Hij klampte zijn armpjes om mijn nek. Ik probeerde hem aan het spelen te krijgen, maar dat was nog iets te snel. De juf pakte hem over van mij zonder problemen. Ik gaf hem nog een dikke knuffel en een kus en samen met de juf ging hij mij uitzwaaien.

Nou ja, uitzwaaien is het niet geworden. Maar ik vond het al fijn dat ik dit keer niet weg hoefde te sluipen/rennen. Hij heeft me de hele tijd nagekeken tot ik uit het zicht was. Daarna is hij lekker gaan spelen en kreeg ik later op de ochtend nog een super schattig filmpje van mijn kleine schatje die leuk aan het dansen was.

Zo leuk om te zien dat hij zich daar goed vermaakt. Erg jammer dat er nu zo’n lange vakantie tussen zit. Ik ben bang dat het dan weer van voor af aan begint. Gelukkig weet ik nu ook dat hij zich snel op zijn gemak zal voelen daar.

En wat betreft Nova’s ontwikkeling? Sinds kort praat hij met twee woorden, hij praat ons vaak na en komt zelfs met woorden waarvan we niet wisten dat hij die kende. Of dat nou allemaal door de peuterspeelzaal komt dat weten we niet, maar om te horen hoe leuk hij het daar heeft en hoe lief hij daar is geeft ons wel de bevestiging dat dit zeker een goede keuze voor hem was.

We denken erover om hem nog een ochtend naar de peuterspeelzaal te brengen. Leuk voor hem, goed voor zijn ontwikkeling en dan heb ik ook even quality-time met de jongste. Dat zou ook leuk zijn!

Jody