Toen wij (ruim 1,5 jaar geleden) op zoek gingen naar een geschikt kinderdagverblijf voor onze toen nog ongeboren kleine meid, bezochten we twee locaties bij ons in de buurt. En hoewel we natuurlijk hebben gelet op bijvoorbeeld de hygiëne, de leidsters, en het pedagogisch beleid, hebben we onze keuze vooral gemaakt op basis van gevoel.

Lutjepotje

Dat gevoel was bij de eerste locatie die we bezochten gewoon niet-zo-goed (en dat is zacht uitgedrukt). De leidsters waren al wat ouder, sommige kinderen sliepen buiten in een lutjepotje (inmiddels heb ik daar niet meer persé iets op tegen, maar als mama-to-be wilde ik écht niet dat mijn kindje buiten zou liggen), en toen we binnenliepen kwam een walm van vieze luchtjes op ons af. Tijdens de rondleiding zag ik een kindje met een enorme snottebel lekker sabbelen aan een boekje, en even later zag ik een ander het kind hetzelfde boekje (inmiddels doorweekt van snot) in haar mond stoppen. IEL!! Ik was dan wel blue in de wereld van de kinderdagverblijven, maar één ding wist ik zeker: hier ging mijn kindje niet naar toe!

Welcome-to-the-kdv-life

Eenmaal thuisgekomen deelde ik mijn ervaringen via de groepsapp met mijn vriendinnen. Die kwamen niet meer bij van het lachen. “Dat hoort er écht allemaal bij”, zei de één. En “welcome to the kdv-life” was de reactie van de ander.

Lees ook: Blog Muriel – Kinderopvang kiezen? Vergeet hier niet aan te denken!

Met frisse tegenzin gingen we een week later kijken bij het tweede kinderdagverblijf. Dit keer ging ik er heen met minder hoge verwachtingen. Toen we de deur openden bereidde ik me voor op een walm van poep- en piesgeuren, maar eerlijk is eerlijk: ik rook niks. We kregen een rondleiding en ik zag leuke, enthousiaste leidsters van ongeveer mijn eigen leeftijd. Er was geen lutjepotje aanwezig en er werd de kinderen (hoe klein ook) veel geleerd door middel van thema’s en een pop. Ik was blij verrast en onze keuze was gemaakt: hier durfde ik onze kleine meid wel achter te laten.

Horizontale groepen

Zoals ik al zei, we kozen dus voornamelijk op basis van gevoel. We dachten niet echt na over het feit dat dit kinderdagverblijf werkte met horizontale groepen. Bij een kdv die werkt met horizontale groepen worden de kindjes onderverdeeld op basis van leeftijd en ontwikkelingsfase. Bij welke leeftijd die verdeling precies wordt gemaakt verschilt per kinderdagverblijf. Bij ons kdv betekent dit dat er een groep van kindjes van 0 tot ca. 1,5 jaar is, en dat er groepen zijn met kindjes van 1,5 tot 4 jaar. Het eerste jaar dat Vayèn naar het kdv ging, stonden we daar eigenlijk amper bij stil.

Totdat de leidsters aangaven dat Vayèn naar de grote groep zou gaan. Ze was toen zo’n 13 maanden. In mijn ogen nog héél klein, en bovendien kon ze nog niet lopen. Ik zag als moeder ontzettend op tegen deze overstap. Mijn lieve kleine meisje, tussen al die grote(re) kindjes, zonder dat ze echt mee kon spelen…. Als dat maar goed zou gaan.

De overstap naar de grote groep

In aanloop naar haar overplaatsing ging Vayèn al een paar keer wat uurtjes meespelen bij de grote kindjes. Als ik vroeg hoe het gegaan was kreeg ik steevast het antwoord “Vayèn moest nog wel even wennen”, wat in mijn hoofd gelijk stond aan “ze vond het helemaal niet leuk en zette het op een krijsen zodra we haar beneden brachten”. Maar na een paar weken wennen was het toch echt zo ver: Vayèn moest naar de grote groep. En hoewel ons meisje het altijd ontzettend leuk vond op het kdv, en we haar nog nóóit huilend hadden achtergelaten, was dat nu ineens wel anders. Elke keer als ik haar wegbracht, klampte ze zich aan me vast en begon ze te huilen als ik aanstalten maakte om weg te gaan. En ook als we haar ‘s middags ophaalden, zat ze bij één van de juffen op schoot, met een speentje in haar mond (die ze normaal alleen maar in bed krijgt). Ze vond die grote groep maar niks (en papa en mama dus ook niet).

Terugdraaien was niet echt een optie, en dus zetten we door. En na een paar keer zagen we gelukkig verbetering. Toen Vayèn eenmaal zelf kon lopen (en dus wat meer mee kon doen met de grote kindjes) was het probleem eigenlijk opgelost, en inmiddels gaat ze (gelukkig!) weer met veel plezier naar het kinderdagverblijf.

Horizontaal vs. verticaal?

Zou ik achteraf dan hebben gekozen voor een kinderdagverblijf met verticale in plaats van horizontale groepen? Ik weet het niet. Maar mijn tip voor jou is wel om bij het kiezen van het kdv stil te staan bij de indeling van de groepen en dit mee te laten wegen in jullie keuze.

Zit jouw kindje in een horizontale of verticale groep? Was dat een bewuste keuze? En wat zijn jouw ervaringen?

Lees ook: Ode aan de KDV-leidster

Lees ook: Origineel juffencadeau

Samen met mijn dochter mocht ik naar de musical De kleine zeemeermin van Van Hoorne Entertainment in Schouwburg Gooiland in Hilversum. Bij de kindervoorstellingen van Van Hoorne is er altijd een verkleedwedstrijd. Degene die het mooist verkleed is mag op het podium komen en wint leuke prijzen. Wat is er nou leuker voor kinderen dan zich eens lekker te verkleden en nog kans te maken op een mooie prijs? Bij de vorige musical durfde mijn dochter het nog niet, maar dit keer kon ze zich niet snel genoeg omkleden. Het werd een K3-jurk. Toen we bij de Schouwburg aankwamen stond het dan ook vol met ouders (voornamelijk moeders en zo hier en daar een vader) met verkleedde kinderen. Overal zag je kleine zeemeerminnen en prinsessen rondlopen.

De voorstelling begon al bijna dus het was tijd om de zaal in te gaan. Wij zaten op de eerste rij en hadden goed zicht op het hele podium. Maar goed dat het niet echt in het water afspeelde anders waren wij wel nat geworden zo dichtbij. De musical begon en het werd stil in de zaal. Moeilijk voor te stellen met al die kinderen, maar het was toch echt zo.

Het verhaal

De musical gaat over Elise de kleine zeemeermin (Ik moest wel even aan de naam wennen. Ik had natuurlijk Ariël verwacht) met haar vriendje Guppie de goudvis. Elise is nogal ondernemend en zo geïnteresseerd in het leven op het vasteland dat ze regelmatig de regels van haar vader breekt om dicht bij de mensen te komen of mooie spullen van de mensen te vinden. Tijdens een storm valt Prins Christian overboord en dreigt te verdrinken. Elise ziet hem en red hem van verdrinking. Ze brengt hem naar het vasteland, zingt voor hem en verdwijnt weer in het water. Prins Christian is zo onder de indruk van de stem die hij heeft gehoord terwijl hij buiten bewustzijn was dat hij een gala organiseert om zijn reddende engel met de wonderschone stem te vinden. Alle vrouwen worden uitgenodigd en moeten zingen voor de Prins.

Elise heeft er alles voor over om bij de prins te zijn op wie ze opslag verliefd is geworden. Het enige wat ze nodig heeft zijn benen om bij haar prins te kunnen zijn. Op dat moment komen het hilarische tovenaarsduo Titus en Fien, die alles gezien hebben, in het spel. Fien heeft een vals plannetje om de machtigste vrouw van de wereld te worden en het enige wat ze daarvoor nodig heeft is de mooie stem van Elise en ze weet precies hoe ze die te pakken kan krijgen. Fien geeft Elise haar mensenbenen in ruil voor haar stem.

Om het gevoel te hebben dat het zich allemaal echt afspeelt in de oceaan heeft de hele cast wieltjes in de hakken van hun schoenen waarmee ze over het podium glijden. Zo lijkt het net of ze door het water zwemmen/zweven.

Meet & Greet

Na de voorstelling vertrekken alle toneelspelers naar de foyer zodat ieder kind de kans heeft om met ze op de foto te gaan. Zo kan je op de foto met Elise en Prins Christian, met Titus en Fien en met Koning Triton en Guppie. Dat is natuurlijk iets wat bijna ieder kind wel wil. Dus wees voorbereid, want er staan lange rijen met kinderen bij de toneelspelers. Gelukkig gaat het allemaal wel redelijk snel. En je kind zal dolgelukkig naar huis gaan.

  

Onze mening

Het was weer een geslaagde musical. Dankzij de vele (woord)grappen van Titus en Fien is het ook voor de ouders een erg leuke musical om te zien. De kinderen moesten er ook erg om lachen, maar ik betwijfel me of er ook maar één kind tussen zat die deze grappen ook echt begreep. Maar het hele doen en laten van Titus en Fien zelf is al grappig genoeg om dubbel te liggen van het lachen. De voorstelling duurt 75 minuten en dat is voor kinderen vanaf vier jaar goed vol te houden vooral omdat ze tussendoor nog een dansje mee mogen doen. Mijn dochter vond het weer een groot succes en was helemaal blij met haar zeemeerminverkleedkleren die ze mocht kopen na de voorstelling. Zelf vond ik het een leuke en grappige musical. Het is zeker niet erg om als ouders mee naar deze voorstelling te moeten met je kinderen.

De musical blijft nog een tijd op de planken en komt gelukkig ook naar Apeldoorn toe. Dit laat nog wel even op zich wachten. Op 30 december 2018 is de musical twee keer te zien in het Orpheus om 13:30 en om 16:00 uur. Tickets kan je bestellen bij Theater Orpheus. Kom je niet uit Apeldoorn dan kan je via Van Hoorne Entertainment zien waar en wanneer de musical speelt en gelijk je kaarten bestellen.

Lees ook het blog van Muriël, Smurfen de Musical (3+)… Dit vonden wij er van!

Jody

De afgelopen week ben je waarschijnlijk al doodgegooid met leuke kinderboeken en verhalen. Het is namelijk Kinderboekenweek. Ik snap heel erg goed dat je op een gegeven moment niet meer weet welke boeken nou leuk zijn, zeker bij de kleintjes. Naar een echt verhaal luisteren zit er bij ons thuis nog niet in (Boris is nu bijna 2 jaar oud). Daarentegen is Boris gek op kijkboekjes, boekjes om dingen te raden en telboeken. Omdat mijn boekenworm inmiddels een hele verzameling heeft wil de leukste met jullie delen:

Van wie zijn deze billen?

Dit boekje heeft per dier een raadseltje, heb je het idee dat je het antwoord weet, sla dan het flapje om en zie of je het juiste dier hebt geraden!

Bron

Nog even achter mijn oortjes kriebelen

Dit is het perfecte boekje om je kindje naar bed te brengen. Samen kunnen jullie konijn in bed doen, even kriebelen en een welterusten kusje geven.

Bron

Woezel en Pip zoveel kleuren

Dit boek vind ik zelf echt perfect voor het leren van de kleuren. Op elke bladzijde wordt er gevraagd waar een bepaalde kleur is op de tekening. Je kindje kan deze dan aanwijzen.

Bron

Mijn grote voertuigen boek

Ik kan me voorstellen dat dit echt een jongensboek is. Bij ons thuis is het in ieder geval een groot succes. Hij kan zo mooi de namen van alle voertuigen leren. Op de tekeningen is veel te zien dus je bent niet snel uitgekeken.

Bron

Cijfers in de natuur

Leer met behulp van dit boek makkelijk tot 5 tellen! In het boek staan ook grote cijfers met figuurtjes, zo leert je kindje de cijfers  herkennen en ontwikkelt hij/zij ook nog zijn motoriek! Zo wat een topboek: dieren leren, cijfers en de motoriek!

Bron

Boer Boris gaat naar zee

Boer Boris boeken zijn hier ook een grote favoriet, hoe zou dat nou komen?! Ook voor kinderen die geen Boris heten een aanrader hoor. Het is toch wel een voorleesverhaal maar met grote illustraties zodat het toch blijft boeien voor de kleintjes.

Bron

Het grote Fiep kijkboek

Dit boek is wel te vergelijken met het voertuigen boek, er is veel te zien. Elke pagina heeft een thema: naar bed gaan, in de dierentuin, in het park enz. Ideaal om alle woorden te leren dus! En als je zelf niet zo veel zin hebt om voor te lezen is dit ook een leuk alternatief 😉.

Bron

Ik hou bereveel van jou

Hoe leg je kindje nou uit hoeveel je van hem/haar houdt? Nou, BEREVEEL! In dit boek staan veel dieren en die leggen dit leuk uit, op elke pagina kan je ook een stukje van het dier aaien.

Bron

De Kinderboekenweek is alweer bijna voorbij, dus koop nog snel een paar van bovenstaande boekjes bij de boekwinkel. Bij besteding boven de 10 euro krijg je bovendien het boek De eiland ruzie van Jozua Douglas (kinderboekenweekgeschenk) er gratis bij!

Lees ook mijn blog: Boekstart, een gratis bieb abonnement voor alle kids!

Sanne

Oké, jeugdsentiment. Voor mij horen de Smurfen thuis in het rijtje Barbapapa, Dommel en Semafoor, de Snorkels en Dinobabies. Ik heb hier alleen maar leuke herinneringen aan en de titelsong van deze programma´s kan ik nog steeds opdreunen. Maar zijn de Smurfen ook nog leuk voor kinderen van nu? Mijn dochter en ik mochten dit gaan ontdekken, want we waren door Theater Orpheus uitgenodigd voor Smurfen de Musical (3+) in Junushoff in Wageningen.

Even voorbereiden

Mijn enthousiasme op de uitnodiging werkte nogal aanstekelijk want mijn dochter had er direct zin in zonder te weten wie of wat de Smurfen zijn. ’s Ochtends maar even voorbereiden dus. Op Youtube vond ik de oldskool variant. Dat viel niet helemaal in de smaak. Binnen no time werd gevraagd om Brandweerman Sam en Zandkasteel. Ik kan me er iets bij voorstellen, want die oude variant (waar ik vroeger naar keek) ziet er ook niet echt aantrekkelijk uit. Tja, ook peuters hebben tegenwoordig de lat hoog liggen wat betreft animatie en hoe dit eruit moet zien. Dit was in ieder geval geen succes.

Op naar Wageningen…

Bij aankomst zagen we Junushoff volstromen met kinderen van verschillende leeftijden. De zaal was goed gevuld. Allemaal enthousiaste kinderen (en ouders, opa’s en oma’s) en veel, heel veel geroezemoes. Want rustig en stil naar een kindermusical kijken zat er natuurlijk in. We zaten op rij 8 dus hadden (inclusief stoelverhoger voor de kleine meid) perfect zicht op het podium. De show kon beginnen!

De musical – het verhaal

De Smurfen luiden de start van de lente in met een groot feest! En op dat feest wordt de Smurfen hotemetoot uitgeroepen. Uiteraard wil Gargamel een stokje steken voor al dat vrolijke gedoe. Hij ziet de lente liever verdwijnen. Geen bloeiende bloemen, zonnetje of warm lentebriesje. Dus hij smeedt een plan om de boel te saboteren. Hij weet het lenterecept van Moeder Natuur te achterhalen en krijgt het voor elkaar om de lente te laten verdwijnen. Oh nee! Het wordt koud, het gaat regenen en alle bloemen gaan dood… de hele natuur is in de war. En ook de Smurfen want die waren zich aan het voorbereiden op het grote lentefeest. Onder leiding van Grote Smurf gaan ze de strijd aan met Gargamel en na wat tegenslagen lukt het ze uiteindelijk om hem te verslaan. De lente is weer terug… Hoera! Klaar voor het grote feest. Maar wie is nu eigenlijk de Smurfen hotemetoot geworden?

Review van een mama

Zitten op het puntje van haar stoel met een dikke glimlach op haar gezicht. No words needed. Dat is wat mijn dochter van de musical vond! En ik ook.
Het was werkelijk een feestje door de vrolijke muziek en simpele liedjes die je direct mee begint te zingen of neuriën, leuke dansjes waardoor mijn dochter klappend meedeed en de interactie met alle kinderen in het publiek maakte dat de sfeer heel goed was!
Of het verhaal helemaal goed te volgen was voor een peuter vraag ik me af. Ook het onderwerp (de lente) is niet helemaal passend met de herfst voor de deur. Maar dat zijn dingen waar mijn dochter zich vast niks van aan heeft getrokken. Er was immers genoeg om naar te kijken en te beleven.
Klein minpunt is de leeftijdsgrens. De theaters in Nederland waar deze musical draait geven verschillende leeftijden aan, de ene 3+ en de ander 7+. Nogal een verschil, waarbij ik het laatste misschien wat overdreven vind. Maar voor peuters van 3 jaar is de musical wat aan de lange kant. Gelukkig is er wel een korte break tussendoor waarin ze even kunnen rondrennen, wat drinken en wat leuks kunnen kopen (althans de papa’s en mama’s).

Conclusie

De Smurfen zijn zeker leuk voor kinderen van nu. Dus heb je zin in een vrolijke middag in het theater? Dan is deze musical écht een aanrader! Helemaal voor kinderen van 4 jaar en ouder en hun papa’s, mama’s, ooms, tantes, opa’s en oma’s.

Enthousiast geworden? De voorstelling staat ook in Theater Orpheus check op orpheus.nl voor meer info en tickets! Wees er wel snel bij, want hij draait maar kort in Nederland.

Lees ook het blog van Jody, De kleine zeemeermin de musical!

Muriël

Afgelopen zomer werd ons zoontje één jaar. Aangezien papa en mama wel van een feestje houden (en de kleine vent ook prima tegen drukte kan) werd het groots gevierd. De uitnodiging werd tijdig verstuurd. Zonder verlanglijstje, dat wel.

Akward

Ik voel me daar toch een beetje ongemakkelijk bij, het voelt een beetje hebberig én we hechten meer waarde aan het feit dat familie en vrienden erbij zijn dan dat ze iets meenemen. Nu snap ik wel dat dat voor kids misschien wat anders is en als visite is het natuurlijk ook niet leuk om met lege handen aan te komen. Dus na het verzenden van de uitnodiging kreeg ik veel appjes met de vraag wat de wens is voor de kleine vent. Uh…

Geen inspiratie

Pfff ik wist het echt niet. Het voor- of nadeel (?) is dat hij al veel speelgoed heeft van zijn grote zus. Dus echt wensen hadden we niet voor hem. Tja, wat vraag je dan. Veel verder dan puzzels, ballen, boeken en auto’s kwam ik niet. Bij de vrienden die zelf al kinderen hebben van die leeftijd kon ik mooi zeggen “doe maar dat wat bij jou kleine helemaal in de smaak viel”.

Dé cadeaus

Dat laatste en de creativiteit van de visite leidde tot super leuke cadeaus, die ik zelf niet had kunnen bedenken. Heel ingewikkeld en duur hoeft het echt niet te zijn.

Dus ik heb me voorgenomen om een lijstje te maken van dé cadeaus die bij de kleine vent helemaal in de smaak vielen. Handig voor de ouders die wel een verlanglijstje willen maken (misschien toch wel een aanrader 😉) of degene die uitgenodigd is voor een first birthday bash en niet weet wat hij/zij moet geven.

Om het gemakkelijk te maken heb ik een indeling gemaakt in budgetten (tot 15 euro, tussen 15 en 30 euro en tot slot boven de 30 euro). Voor ieder wat wils.

 

Cadeautips voor een budget tot 15 euro

Playgo mijn eerste ballenbaan (7,99 euro)

Bron

Houten puzzel (9,95 euro)

Bron

Vtech Zoef Zoef kippenhok (13,90 euro)

Bron

Muziek en geluidenboekje (13,95 euro)

Bron

Nijntje verstoppertje spelen (14,95 euro)

Bron

Djeco cubes (ongeveer 15,00 euro)

Bron

Cadeautips voor een budget tussen de 15 en 30 euro

LEGO DUPLO mijn eerste bouwstenen (18,50 euro)

Bron

Skippykoe (19,95 euro)

Bron

Dille en Kamille Pop (22,95 euro)

Bron

Vtech Toet Toet auto werkplaats (24,99 euro)

Bron

Houten paardenschommel (29,90 euro)

Bron

Cadeautips voor een budget boven de 30 euro

Loopauto in de vorm van een John Deer tractor (49,99 euro)

Bron

Wheelybug is een loopwagen in de vorm van verschillende dieren (69,95 euro)

Bron

Smoby glijbaan (69,99 euro)

Bron

DUKTIG Ikea speelkeuken (79,95 euro)

Bron

Little Tikes piraten zand- en watertafel (79,99 euro)

Bron

Muriël

 

Iedere woensdag en vrijdag ben ik vrij en dan breng en haal ik mijn dochter van school. En iedere dag komt ze weer met dezelfde vraag. ‘Mag er iemand komen spelen?’ Zolang ik niks gepland heb of niet weg moet vind ik dat prima. Ik vind het ook wel leuk om te zien dat ze met veel verschillende kindjes speelt. Ze is een beetje allemansvriend. Vandaag was weer zo’n dag. Er kwam een vriendje bij ons spelen. We liepen met z’n allen naar huis toe. Ik maakte een broodje voor Lynn en haar vriendje en bracht mijn zoons naar bed. Na het eten speelden ze even op de trampoline, maar kwamen al snel naar binnen om een spelletje te spelen. Altijd leuk!

Groen is niet oké

Het werd het spel Max de Mepper. Lynn ging voor de gele poppetjes en haar vriendje voor de blauwe poppetjes om mee te spelen. Ik zette alle poppetjes op het spel en daarbij ook de groene poppetjes die nog over waren. Dat was achteraf een grote fout geweest. Ze begonnen met het spelletje en toevallig stonden de groene poppetjes voor haar vriendje zodat hij daar mee ging spelen. Nou daar was Lynn het dus niet mee eens. De laatste tijd kan ze nogal dramatisch zijn als het niet helemaal gaat zoals zij dat wil en dit was dus ook zo’n geval. Ineens wilde zij juist met de groene poppetjes spelen dus ze werd boos. Ik zei dat ze normaal moest doen en dat het toch niet uitmaakte met welke kleur je speelde. Als je maar plezier hebt samen. Helaas dacht zij daar toch anders over.

Ze werd alleen maar bozer en ging toch wat hysterisch doen. Uit ervaring weet ik helaas dat het niet veel zin heeft om rustig tegen haar te praten. Haar dingen uit te leggen. Het komt niet bij haar aan. Dan maar even op de gang om af te koelen. Dat maakte de boel nog erger. Op een gegeven moment kwam ze terug de kamer in en ging ze verder met schreeuwen en huilen en boos doen. Toen heb ik haar aangepakt. Ik heb haar bij de arm gepakt (nee, ik het niet geknepen of geslagen hoor) en ben goed boos op haar geworden en ja ook mijn stem even flink verheft. Dat is soms echt nodig om haar weer een beetje bij de les te krijgen. Haar vriendje ging naar buiten op de trampoline spelen en Lynn was binnen aan het afkoelen.

Daar waren de tranen

Ik dacht dat hij lekker op de trampoline aan het springen was, maar toen ik keek zat hij in een hoekje van de trampoline te huilen. Oh nee toch, heb ik dat gedaan? Hij was toch wel behoorlijk overstuur. Wat voelde ik me weer lullig. Ik maak gewoon een kind van iemand anders aan het huilen. Ik vroeg hem of hij moest huilen, omdat ik zo boos op Lynn werd. Ja dat was helaas de reden. Dus ik vroeg hem of zijn moeder nooit boos op hem werd. Nee zijn moeder werd nooit boos op hem. Ben je altijd heel lief dan? Vroeg ik. “ja, ik ben altijd lief” zei hij tegen mij. Toevallig wist ik dat dat niet helemaal waar was. Dus ik kon me niet voorstellen dat zijn moeder nooit boos op hem werd.

Ik heb hem geprobeerd gerust te stellen en uitgelegd dat ik wel eens boos ben op Lynn als ze heel vervelend is of totaal niet luistert, maar dat dat helemaal niet erg is. We zijn allemaal wel eens boos op elkaar. Soms is dat even nodig en daarna is alles weer goed en zijn we heel lief voor elkaar. Zijn verdriet werd niet minder en een ijsje hielp ook niet. Hij wilde naar huis toe, naar zijn mama. Dus ik met het schaamrood op mijn wangen zijn moeder opgebeld. We waren nog geen uur thuis.

Eind goed al goed

Toen zijn moeder aankwam vloog hij haar in de armen. Eindelijk werd hij rustig. Na een paar minuten was hij weer rustig en toen wilde hij wel een ijsje en ook nog even spelen met Lynn. Ik ben samen met zijn moeder in de tuin gaan zitten. Genieten van het weer. Wat bleek nou. De jongen had toch gelijk. Zijn moeder werd nooit boos op hem, dat kon ze niet! Geen wonder dat hij hier zo van schrok Hij kent zoiets helemaal niet. Gelukkig eindigde het allemaal goed en hebben ze nog de hele middag samen gespeeld zonder huilen of boos te zijn.

 

Wat heb ik me toch lullig gevoeld en dat doe ik nog steeds als ik er aan denk. Waarom moest juist mij dat weer overkomen?! Voortaan als er iemand komt spelen zal ik waarschijnlijk wat anders met zo’n situatie omgaan. Ik wil het niet nog een keer op mijn geweten hebben dat er een kind huilt door mijn toedoen.

Jody

 

 

 

Onlangs las ik een artikel in HPdeTIjd waarin een moeder werd geïnterviewd en aangaf dat haar kinderen chronisch afhankelijk van haar zijn. Ondanks dat haar kinderen inmiddels zelf volwassen zijn en zelfs een gezin hebben, is moeder minimaal twee dagen in de week “met hen in de weer”.

Wat asociaal!

Was mijn eerste gedachte. Maar toen ik er wat langer over nadacht, besefte ik dat ook wij eigenlijk best leunen op onze (schoon-)ouders. Chronisch afhankelijk klinkt wat mij betreft een beetje te negatief, maar eerlijk is eerlijk: sinds wij een gezin zijn, zien wij onze (schoon-)ouders meer dan ooit. En hoewel dat altijd heel fijn is, is dat écht niet enkel voor de gezelligheid. Dat wij hen zo vaak zien is vooral omdat zij ons ontzettend helpen (lees: dat wij zo ontzettend afhankelijk van hen zijn).

Oppassen

In het weekend, als we zo nodig met vrienden de hort op moeten. Maar ook doordeweeks, op de dagen dat we allebei aan het werk zijn, nemen zij de zorg voor onze dochter uit handen. Week in week uit maken zij een feestje van hun oppasdag. Voor zichzelf, voor Vayèn, maar zeker ook voor ons. Want wanneer we thuiskomen uit werk hoeven we geen boodschappen te doen, is de tafel gedekt en het eten klaar, en kunnen we zonder enige stress zo aanschuiven. Hotel (o)pa & (o)ma is always open. Wat een luxe!

En ik kan me er ontzettend schuldig over voelen hoor, maar ik heb besloten om er vooral heel dankbaar voor te zijn en ervan te genieten. In plaats van tussen de pampers, weer even heerlijk gepamperd worden. En in plaats van altijd te zorgen, ook heerlijk even voor je laten zorgen.

Bedankt!

Wel ben ik van mening dat het heel bijzonder is dat beide ouders er zo voor ons zijn, en dat ze daarom best af en toe even in het zonnetje mogen worden gezet. En hoewel we dat regelmatig offline doen, is het ook online wel een bedankje waard.

Dus lieve papa’s en mama’s: Ja, we zijn misschien iets afhankelijker dan we diep in ons hart zouden willen, maar we zijn wel ontzettend dankbaar voor alles wat jullie voor ons doen. GRANDPA & GRANDMA, YOU ROCK!!!

P.S. In hoeverre zijn jullie afhankelijk van je (schoon-)ouders?

 

Lees ook onze gastblog: Opa moest mee naar de fotoshoot

Nadia

Boekjes lezen is één van de favoriete bezigheden van mijn kleine man! Volgens mij erg leerzaam dus ik stimuleer het maar al te graag! Toen hij net geboren was kregen we van het consultatiebureau een flyer van BoekStart. Ergens in mijn achterhoofd heb ik dit wel onthouden maar tot voor kort heb ik hier nooit iets mee gedaan.

Op naar de bieb

De bibliotheek in Apeldoorn is super leuk ingericht voor kinderen. Er is een grote glijbaan om op de juiste verdieping te komen (de kinderafdeling) en daar heb je allerlei dieren, auto’s en huisjes om in en op te klimmen en natuurlijk veel kinderboeken.

We besloten een abonnement af te sluiten. Tot de leeftijd van twee jaar ontvangen de kindjes ook nog een leuk koffertje met daarin een paar boekjes! Daar kon hij meteen mee pronken. Naast het koffertje hebben we meteen wat boekjes meegenomen. Wel met dikke bladzijdes zodat hij rustig zelf de boekjes kan bekijken zonder dat er bladzijdes missen als we ze weer terug brengen! De flyer/tegoedbon had ik niet meer dus ook zonder kan je prima een abonnement afsluiten. Dit was geen probleem.

Wat houdt BoekStart in?

Op de site van BoekStart las ik dat het abonnement dat je afsluit van 0 tot 4 jaar gratis is voor kinderen. Alle bibliotheken in Nederland doen hier aan mee dus je kan overal terecht. Een abonnement bij de bieb saai? Helemaal niet! Ik moet eerlijk zeggen; het verbaasde me hoe leuk en trendy de bieb eruit ziet, en we zijn hierna al een paar keer terug gegaan om te spelen en wat nieuwe boeken te lenen!

Voorlezen is belangrijk

Lezen is heel erg goed voor de verbeeldingskracht en zorgt ervoor dat je kindje heerlijk weg kan dromen. Daarom is lezen voor het slapengaan ook zo leuk! Ook is het erg goed voor de ontwikkeling van de woordenschat, hoe meer woorden je kindje hoort, hoe meer hij/zij kan leren natuurlijk. Maar wanneer start je nou met voorlezen? Wij zijn begonnen toen Boris ongeveer 9 maanden oud was. Geen lange voorlees verhalen maar leuke korte verhaaltjes uit een kijkboekje.

Kinderboekenweek

3 t/m 14 oktober 2018 is het Kinderboekenweek. Dan zijn er bij veel bibliotheken activiteiten of voorleesmiddagen. Bij de boekenwinkels zijn leuke aanbiedingen en de NS heeft een ruilboeken event georganiseerd. Meer informatie kun je vinden op de site.

(Voor)lezen is dus helemaal niet saai maar gewoon super leuk! Hop hop, naar die bieb met die kleintjes en wel op tijd de boekjes weer inleveren hè!

Sanne

Even klagen hoor…. Iedereen snapt dat het hebben van een traphekje een absolute must is als je kleintjes gaan kruipen/lopen. Het voorkomt namelijk dat die kleine spruitjes met hun schattige snoetjes onderaan de trap belanden. Maar AHHHGGGGG wat zijn die dingen lelijk zeg!

Vorige maand was het zover

We hadden van opa geld gekregen voor een traphek. Hoogstnodig met onze dochter die zo’n beetje eerder kon rennen dan dat ze kon kruipen. Dus we moesten eraan geloven. Bij het kdv had ik traphekjes gezien die makkelijk met één hand te openen zijn en met minimale schade te bevestigen zijn (in verband met mijn man z’n boor-angst). De moeilijkheidsgraad zat hem dan ook in de trap-bevestiging. Want waar normale huizen gewoon een nette houten trap hebben bestaat die van ons uit metalen ronde pilaren. Ontworpen door een architect maar echt heeeeeeeel lelijk. (Check de foto) Een extra metalen pilaar die aan de trap te bevestigen is zorgt ervoor dat er een traphek geplaatst kan worden op de eerste verdieping. Natuurlijk is dit ding gedateerd en niet op het juiste formaat dus ook die moesten we eerst nog passend maken.

Toen de pilaar eenmaal op zijn plek stond konden we de hekjes plaatsen.

Nouja…

Eerst bleek dat we in plaats van de witte traphekjes, de metalen variant meegekregen hadden. Na deze omgewisseld te hebben bij de winkel bleek dat we twee witte met verschillende maten meegekregen hadden. Weer terug dus.

Eindelijk konden we ze echt gaan plaatsen. Nou, de bevestiging is een hels karwei. Hangt niet waterpas, steekt uit, verkeerd om gehangen, boren in de muur.. Getver.

Nou, dit is het resultaat. Lelijk he? Hoe hebben jullie dit opgelost? Hebben jullie nog tips voor mij om het wat mooier te maken?

Irene

Oké, we zijn in de mijn-peuter-stelt-de-hele-dag-vragen-fase. ’s Ochtends wanneer ik nog vol energie zit ga ik alle vragen vakkundig te lijf. Naarmate de dag vordert lukt dat steeds minder goed en aan het einde van de dag drijven ze me tot waanzin.

Nehee mam, dat bedoel ik niet

Ik geef blijkbaar nooit het goede antwoord, ben onduidelijk of heb de vraag niet goed begrepen want ze bedoelde het toch net even iets anders. “neehee mam, dat bedoel ik niet” is regelmatig het antwoord op mijn zorgvuldig geformuleerde antwoord. Oké, toegegeven later op de dag wordt het antwoord vaak: “gewoon omdat het zo is”! Een verschrikkelijk antwoord, I know, maar soms weet ik het gewoon niet meer.

Tig vragen

Inmiddels ben ik erachter dat het zich niet alleen beperkt tot nieuwsgierige-waarom-vragen. Nee, het zijn tig verschillende vragen met allemaal een ander doel. Een kleine opsomming… er zijn vragen:

…om tijd te rekken; als ik zeg dat we NU naar bed gaan, kan ze het toch niet laten om even te vragen “welk bed?” (alsof er meerdere opties zijn?!).

…om dubbel te checken; mam heb ik je goed begrepen, mag ik echt niet mijn armen uit de gordel doen tijdens het rijden?  

…die verbloemen dat ze eigenlijk geen idee heeft waar ik het over; gewoon mijn exacte woorden herhalen in vragende vorm (geniale manier van vermijden trouwens, ga ik eens op het werk proberen).  

…om het vragen; deze vragen komen het meest voor, blijkbaar is alles in het leven van een peuter aanleiding om een vraag over te stellen… pfff hoe vermoeiend moet dat voor een peuter brein zijn?

…ter bevestiging; peuter: “Jeftha is mijn broertje hea”, mama: “ja, klopt” en dan het liefst nog een paar keer herhalen zodat er echt geen twijfel meer mogelijk is.

…omdat ze geen genoegen neemt met het antwoord dat ik daarvoor heb gegeven; “Echt? Hoezo dan?” of “Waarom niet?”.

En tot slot de ik-heb-de-langste-adem-vraag; peuter: “mag ik een filmpje kijken?”, mama: “nee” en dan 100x herhalen totdat mama stapelgek wordt en overstag gaat. Een peuter geeft blijkbaar nooit op…

Aan de ouders die deze GE-WEL-DIGE fase nog voor de boeg hebben: you better be prepared!

Aan de ouders die zich midden in deze fase bevinden (a.k.a. lotgenoten): just hang in there!  

Muriël