De perfecte kinderopvang is niet zomaar gevonden. Los van het feit dat je gigantisch kritisch bent (want niemand kan zo goed voor jouw kindje zorgen als jij zelf), zijn er tig keuzes die je moet maken. Daarom hier een kinderopvang-vergeet-hier-niet-aan-te-denken-lijstje:

#1 Kosten

Als je het kan redden met de opvang bij opa en oma, een suikertante of lieve vriendinnen dan scheelt dat natuurlijk aardig in de portemonnee. Heb je een andere vorm van kinderopvang nodig dan is het verstandig om de prijzen eens te vergelijken. De kosten kunnen namelijk aardig uiteen lopen. Het uurtarief van een gastouder ligt bijvoorbeeld lager dan het uurtarief bij een groot kinderdagverblijf.

BOinK (de Belangenvereniging van Ouders in de Kinderopvang & Peuterspeelzalen) biedt een mooi overzicht van de kosten per opvangsoort.

♥ Tip: vergeet niet te controleren of je recht hebt op kinderopvangtoeslag, dit kan een hoop schelen.
♥ Tip: verras opa, oma of iemand anders die regelmatig oppast eens per jaar met een leuk bedankje.

#2 Kleinschalig of groot

De mogelijkheden zijn eindeloos. Bij een gastouder is de groep vaak klein. Simpelweg, omdat het maximum aantal kindjes dat je in je eentje mag opvangen beperkt is. De groepen bij een kinderdagverblijf zijn daarom vaak groter. Meestal maken ze het onderscheid tussen horizontale groepen (kinderen van ongeveer dezelfde leeftijd) en verticale groepen (kinderen van verschillende leeftijden). Kortom, genoeg keuze. Wat past bij jullie?

♥ Tip: als het de eerste keer is dat je gaat oriënteren op de mogelijkheden binnen de kinderopvang, probeer dan verschillende vormen te bekijken en vergelijk ze met elkaar. Soms kan het je, verrassend genoeg, op andere ideeën brengen.

#3 Pedagogisch beleid

Elke kinderopvangorganisatie is verplicht om een pedagogisch beleidsplan op te stellen. Dat klinkt misschien wat zwaar, maar hierin wordt de visie op de opvoeding en ontwikkeling van de kinderen beschreven. Het is niet verkeerd om het beleid eens door te lezen. Sluit het aan bij jullie ideeën over de opvoeding? Staat bij de opvang vrijheid-en-blijheid centraal en hechten jullie waarde aan structuur en regelmatig, dan is het misschien niet de juiste match. Vergeet ook niet te vragen wat je in de dagelijkse praktijk merkt van de visie (of staat het alleen mooi op papier?). Wat gaat je kindje ervan merken?

#4 Afstand

Het kan verstandig zijn om te kiezen voor een opvang die op de route ligt naar het werk. Niets is namelijk zo irritant dan (na een chaotische ochtend waarbij iedereen binnen no time schoon, aangekleed en gegeten en al op tijd in de auto moet zitten) eerst naar de andere kant van de stad te moeten rijden om de kids weg te brengen voordat je ein-de-lijk richting je werk kan gaan.

♥ Tip: heb je één autostoel en meerdere auto’s? Vergeet de autostoel dan niet achter te laten bij de opvang, dan kan het je in ieder geval niet gebeuren dat je de kleine wilt ophalen maar hem niet mee kunt nemen naar huis (ik spreek uit ervaring).

#5 Plek voor de volgende?

Dit is typisch zo’n punt waarvan je denkt ‘waarom heeft niemand dit tegen me gezegd?!’ Toen we voor onze oudste op zoek waren naar goede kinderopvang kozen we met volle overtuiging voor een gastouder. Kleinschalig, huiselijk, persoonlijk contact. Perfect dachten we. En dat dachten er meer, want de gastouder zat eigenlijk altijd aan het maximum aantal kindjes wat ze mocht opvangen in haar eentje. Toen onze tweede op komst was bleek ze dus geen plek te hebben om hem na mijn verlof op te vangen. Twee kinderen op twee verschillende opvanglocaties leek ons verre van ideaal, en dus moesten we noodgedwongen afscheid nemen van onze vertrouwde gastouder.

#6 Flexibel

Een vergadering of cursus op je vrije dag? Soms moet je je werkdagen omruilen. Het is dan wel zo handig als de kinderopvang flexibel is en de kids een keer op een andere dag kunnen komen.

♥ Tip: kijk goed in het contract na hoe het precies zit met ziekte, een keer niet komen of een dag omruilen.

#7 Tijden

Bedenk van te voren hoe laat je je kindje wil brengen en ophalen. Past dit binnen de openingstijden van de kinderopvang die je op het oog hebt?

#8 Wachtlijst

In sommige regio’s in het land of op bepaalde ‘gewilde’ kinderopvanglocaties zijn wachtlijsten. Oriënteer je daarom zo vroeg mogelijk (tijdens je zwangerschap al!). Je wilt niet eindeloos op een wachtlijst belanden en de tijd moeten overbruggen met kinderopvang waar je eigenlijk niet helemaal achter staat.

#9 Wennen

Onze dochter was bijna twee jaar toen we de overstap maakten van gastouder naar kinderdagverblijf. We hadden ons er wel op ingesteld dat ze ‘even’ moest wennen aan de nieuwe plek, maar dit duurde langer dan verwacht. Tweejarigen zijn zich immers bewust van het afscheid van papa en mama en beseffen zich maar al te goed dat ze pas eind van de dag worden opgehaald. Het heeft drie maanden geduurd voordat we onze dochter voor de eerste keer niet-huilend in de armen van de juf achter lieten. En, een intens verdrietig kind achterlaten bij de opvang is NIET leuk (regelmatig reed ik met tranen in mijn ogen weg naar mijn werk).

#10 Intuïtie

En dan kun je nog zo’n wel overwogen keuze hebben gemaakt op basis van de bovenste 9 punten…hoogstwaarschijnlijk kies je toch iets op basis van je intuïtie. Je moet er een goed gevoel bij hebben. Want je wil de zorg van jouw pareltje(s) écht niet uit handen geven aan iemand waarbij je geen goed gevoel hebt.

Ben ik nog iets vergeten? Laat het me weten.

Muriël

“11 november is de dag” waarop ik…het liefst met de lampen uit achter de bank verscholen zit.
Sint Maarten, Sint Maarten, de koeien hebben staarten…..
Het hele concept van langs de deuren gaan om snoep te bietsen snap ik écht niet. Sint Maarten. Ja, vroeger deed ik hier ook aan mee, en ik vond het nog leuk ook. Maar het is toch niet meer van deze tijd?
Ik ben bang dat, nu ik zelf moeder ben geworden, ik mijn mening misschien toch moet bijstellen (gelukkig duurt het nog even voordat mijn dochter met een lampion langs de deuren kan).

Kom maar op met dat snoep!

Je kunt het je vast nog herinneren. Met je buurjongens en -meisjes langs de deuren, aanbellen en zingen over koeien en meisjes. Een lampion en supermarkt tasje in de hand. Die tas moet VOL! En dan zaten er altijd van die zuurpruimen van buren bij die in plaats van snoep een mandarijntje gaven. STOM! Nu snap ik dat maar al te goed. Waarom zou je een kind zo veel suiker willen geven? Het is verslavend, ze worden er hyper van en je hebt altijd ruzie over wanneer ze er weer 1 (of 5 of 10) mogen.
Het liefst zet ik op 11 november dan ook een mandje met mandarijntjes bij de deur.

Hoe dan?

Zijn hier ook regels voor? Of richtlijnen die je als moeder van je eerste Sintmaartenloper kunt gebruiken. Een lijst die mij antwoord kan geven op mijn vele vragen.
Moeders hoe doen jullie dit? Maak je zelf een lampion? Verstop je het snoep als ze thuis komen? Hoeveel snoepjes mogen jouw kids per dag? Gooi je het onverpakte snoep weg? Hoe reageert een kind tegenwoordig op een banaan of mandarijn? Loop je er zelf achteraan als de kinderen met lampions langs de deuren gaan? Vanaf welke leeftijd mogen ze van jou alleen Sint Maarten lopen? Ik ben nieuwsgierig!

Prank

Geniaal vind ik die filmpjes van ouders die hun kind filmen terwijl ze vertellen dat hun zak snoep al is opgegeten. Helemaal dubbel kan ik daarom liggen en ik kan dan ook niet wachten totdat ik dit zelf een keer kan doen. Een beetje leedvermaak moet kunnen toch?


(het is een Amerikaans filmpje en gaat dus over Halloween)

Dus…

Ik ben er nog niet uit. Gelukkig heb ik nog een paar jaar om aan het idee te wennen. En tot die tijd deel ik mandarijntjes uit (oké, en Milky Ways).

 

Heb je tips voor me? Deel ze hieronder!

Irene

Door de komst van een derde kindje (lees erover in mijn blog ‘No. 3 on the way!‘) kreeg onze dochter een nieuwe slaapkamer op zolder. De eerste twee weken sliep ze er prima, maar van de één op de andere nacht durfde ze niet meer in haar eigen bed te slapen. Er zat een spook zei ze, maar verder vertelde ze er niks over. Vast weer een smoes om bij ons in bed te mogen slapen, dachten we. Dit ging een paar weken zo door en iedere keer vroegen we haar wat ze precies gezien had. Daar kregen we geen antwoord op. Totdat ze op een avond precies vertelde wat ze gezien had. En daar kreeg ik kippenvel van. Misschien had ze toch gelijk.

Een bruine hand!

Ook overdag durfde ze niet meer alleen naar haar kamer. Dat was raar. Misschien dat het toch geen smoes was. Ze heeft vast de schaduw van een tak gezien. Kinderen hebben immers veel fantasie. We lieten haar daarom bij ons op de kamer slapen, want we wilden haar niet dwingen om op haar eigen kamer te slapen als ze echt bang was. Na een aantal weken besloten we het opnieuw te proberen. Samen met mijn man bracht ik haar naar haar bed op zolder. Toen we naar beneden wilden gaan pakte ze me angstig vast en liet niet meer los. Als we weg zouden gaan zou het spook haar weer gaan pesten zei ze. Zijn bruine hand zou achter het gordijn vandaan komen, en zou weer op haar hoofd gaan tikken met een zwaard! Wow, dat was wel heel gedetailleerd. Ik kon zien dat ze écht bang was. Nuchter als ik ben heb ik over spoken altijd gezegd; eerst zien dan geloven. Maar door haar angst en verhaal ging ik er toch over nadenken.

Op spokenjacht!

Een spook verjagen, hoe doe je dat? We wilden weten hoe het spook bij ons in huis kwam. ‘Door het zolderraam’ was het antwoord van mijn dochter. Met het dicht doen van het zolderraam waren we er nog niet. Alle ramen en deuren moesten er aan geloven. Maar dan nog, het spook kwam toch haar kamer binnen. We haalden werkelijk alles uit de kast. Om de beurt bleven we bij haar slapen. Mijn man probeerde het spook weg te jagen waar mijn dochter bij was. Na het zoeken op ‘zweverige’ websites stond ik zelfs ’s avonds alleen in haar kamer te roepen: ‘ga weg spook, je bent dood, ga naar het licht.’ Niks hielp. Ik heb me na verhalen van andere mensen zelfs nog verdiept in geestenverdrijvers en salie roken. We stonden op het punt een medium uit te nodigen bij ons thuis, toen het spook van de één op de andere dag ineens was vertrokken.

Onze dochter slaapt weer op haar eigen kamer, en het spook is (gelukkig!) nooit meer teruggekomen!

Conclusie:

Wij hebben gewonnen, het spook is weg! Hoe? Geen idee! Onze dochter is van haar spook af en mijn man en ik zo nuchter als wij zijn, ook wij geloven nu in spoken.

Hebben jullie hier ook last van gehad? Hoe gingen jullie er mee om? En hebben jullie het spook weggejaagd? Laat het weten in een reactie!

Jody

Wij moesten er laatst aan geloven: het eerste bezoekje aan de tandarts met Leah-Loïs. Het was alleen nog maar een kennismaking, een keer in de stoel zitten en tanden tellen. Hoe spannend kan dat zijn, dacht ik. En, een goede vriendin is onze tandartsassistente, makkelijker kan bijna niet. Verkeerd gedacht. Net als het bezoek van Jody met haar dochter aan de tandarts (lees daarover in de blog: van de speen af), verliep ons bezoekje allesbehalve soepel.

Het tandartsbezoek

We hadden een afspraak voor het hele gezin. Papa mocht als eerst in de stoel. Razend interessant vond ze dat. Ze liep om de stoel heen, ging bij de tandarts kijken en wilde heel graag kijken wat ze nu allemaal deden met die tanden van papa. Ook de rare geluiden van de apparaten leken haar niet af te schrikken. Ze stond er met haar neusje bovenop. Dat verliep prima, dus ik vermoedde dat ze haar eigen tanden laten tellen ook niet erg zou vinden.

Na papa mocht zij in de stoel, wel samen met mama uiteraard. Een grote lamp in haar gezichtje, een stoel die automatisch naar achter gaat en een tandarts met een gek brilletje op. Dat was toch wel even spannend. De tandarts en de assistente deden echt hun best om er wat leuks van te maken, maar ze trapte er niet in. Ze hield haar lippen stijf op elkaar. Het werd een onderhandeling (want zo gaat dat bij 2-jarigen), waarbij mama eerst zou gaan en zij het later weer zou proberen. Ze was weer opgevrolijkt en liep nieuwsgierig rond in tandartskamer. Toen mama eenmaal klaar was, was het haar beurt. Opnieuw mocht ze in de stoel zitten maar ze was nog steeds niet van plan om haar tanden te laten zien. Het werd nu wat dramatischer. Hoofdschuddend en met dikke tranen gaf ze duidelijk aan dat ze écht niet wilde. Dit ging hem niet worden, besloten we. Helaas. Next time better!

Misschien helpt dit…

Om het volgende tandartsbezoek wel succesvol te laten verlopen ben ik maar op zoek gegaan naar wat tips (en dan komt een vriendin die tandartsassistente is heel goed uit!). Uiteraard ook handig voor de vaders en moeders die het eerste tandartsbezoek nog voor de boeg hebben:

  • Wennen: neem je kindje, zodra de eerste tandjes doorkomen, mee naar de tandarts. Al is het alleen maar om langzaamaan te wennen aan de (soms wat steriele) ruimte, die gekke meneer of mevrouw in een witte jas en de geluidjes van alle apparaten.
  • Meekijken: ga eerst zelf in de tandartsstoel zitten, zodat de kleine mee kan kijken en kan zien dat het he-le-maal niet eng is (het helpt natuurlijk wel als je zelf geen tandartsfobie hebt, kinderen zijn een kei in het overnemen van jouw stemming of angst).
  • Op schoot zitten: zodra je kindje aan de beurt is kun je hem bij jou op schoot laten zitten.
  • Spiegel: sommige tandartsen hebben een handige spiegel voor kindjes, zodat ze zelf mee kunnen kijken.
  • Uitleggen: laat de tandarts uitleggen wat je kindje allemaal ziet (witte jas, gekke bril, grote lamp). Sommige tandartsen kunnen daar een mooi verhaaltje van maken. Zo vertelde die van ons dat de grote lamp een zonnetje is en dat uit het watersproeiertje de regen komt.
  • Vertel wat de tandarts gaat doen: laat de tandarts vertellen wat hij allemaal gaat doen, zoals bijvoorbeeld “ik ga nu je boven tanden tellen..1..2..3..”.
  • Tanden tellen: als je bij het eerste bezoekje alleen de tanden laat tellen, ligt er (voor de kleine en misschien ook wel voor papa en mama) niet zoveel druk op. Lukt het niet, dan is dat ook niet erg.
  • Cadeautje: vaak mogen kinderen nadat ze in de tandartsstoel hebben gezeten een klein cadeautje uitzoeken bij de tandarts. Een kleine beloning na zo’n bezoek mag best toch?!
  • Goodie bag: onze tandarts gaf een kleine ‘goodie bag’ mee aan onze dochter. Deze was gevuld met spulletjes die de tandarts gebruikt, zoals: handschoenen, watjes, mondkapje e.d. Zo kan ze thuis op spelenderwijs kennis maken met de spullen die de tandarts gebruikt. Leuk idee!

Met deze tips op zak moet het volgende bezoekje goed gaan! Hoe ging jullie eerste tandartsbezoek? Hebben jullie nog tips die niet mogen ontbreken? Laat het weten in een reactie.

Muriël

Waar ik in het pré-kids tijdperk letterlijk nooit ziek was, lijk ik sinds de bevalling elk virusje mee te pakken. En waar dochterlief haast chronisch verkouden is sinds ze naar het kinderdagverblijf gaat, ben ik dat dus ook. Vorige maand werden mijn ‘parenting-skills’ naar ‘the-next-level’ getild, toen zowel mijn dochter, mijn vriend als ikzelf buikgriep kregen. Tegelijkertijd.

Hoe ik dat overleefde en welke tips ik andere zieke mama’s wil geven, lees je in dit artikel.

Spelen, knuffelen, spugen

Het hele weekend was mijn dochtertje al wat hangerig. We zochten hier eigenlijk niet zo veel achter. Misschien zouden haar tandjes wel doorkomen, of was het weer sprongetjes-tijd. Ze had geen verhoging, dus we besloten het even aan te kijken. Op zondagmiddag had mijn dochter haar fruithapje gehad en iets later kreeg ze de fles. Toen ze daarna lekker met papa aan het spelen en aan het knuffelen was, kwam alles er weer uit. Nog steeds zochten we hier niets achter. Dochterlief vond het zelf kennelijk erg grappig en ik verweet mijn vriend dat hij niet zo wild met haar moest spelen. Papa en Vayèn sprongen samen onder de douche en we brachten haar op tijd naar bed.

Het leven van een ouder

Ook mijn vriend en ik besloten lekker op tijd te gaan slapen. Toen we in bed lagen, kreeg mijn vriend ontzettende buikpijn. Zuchtend, steunend en kreunend sleepte hij zichzelf meerdere keren naar het toilet. Uit eerdere ervaringen weet ik dat een mannengriep minstens zo erg kan zijn als een bevalling, dus ik was natuurlijk erg meelevend.

In bed besefte ik me dat dit absoluut een minder leuke kant van het ouderschap was. Waar ik normaal gesproken naar zolder verhuisde wanneer mijn vriend ziek was, had ik nu geen andere keuze dan (met mijn handen op mijn oren) lijdzaam toe te zien en aan te horen, hoe mijn vriend elke tien minuten een “mini-bevalling” onderging. Elke keer wanneer hij richting badkamer snelde, werd mijn dochter, die in de kamer naast de badkamer slaapt, wakker van de herrie en zette ze het op een huilen. Die nacht ben ik er denk ik wel tien keer uit geweest. Het leven van een ouder, gaat niet altijd over rozen.

Buikgriep it is!

De volgende morgen kleedde ik me aan, haalde ik mijn dochter uit bed en gaf haar zittend op ons bed de fles, toen ik me ineens niet goed voelde worden. Ik maakte snel mijn vriend wakker, duwde onze dochter in zijn handen en haalde net op tijd het toilet. Buikgriep it is. Daar waren we mooi klaar mee.

Enkele tips om het ziek zijn iets draaglijker te maken:

  • Overgeven (in mijn geval letterlijk). Soms ben je zo ziek, dat zorgen gewoon echt niet gaat. Geef je er aan over, en probeer niet koste wat kost door te zetten.
  • Gun elkaar rust. Als je ziek bent is je slaap heel belangrijk. Maar als je allebei ziek bent, houd je elkaar continu wakker. Mijn tip? Slaap apart van elkaar. Zo kun je in ieder geval nog wat rust pakken!
  • Goede achtervang. In mijn geval is dat makkelijk zeggen, met ouders en schoonouders op loopafstand. Maar goede achtervang draagt bij aan snel herstel. Heb je geen familie of vrienden in de buurt? Check dan of je je kids een dagje extra naar het kinderdagverblijf mag brengen.
  • Gooi je principes overboord. Heb je je kinderen (een deel van de dag) toch om je heen? Gooi je beeldschermprincipes dan maar even overboord. Laat ze televisie kijken en spelletjes doen op de iPad en gun jezelf de nodige rust. Van die ene keer worden ze heus niet slechter.

Wist je dat…

Je gewoon borstvoeding kunt geven als je ziek bent? Het zou kunnen dat je tijdelijk minder melk produceert, maak je daar niet al te druk over, dat komt vanzelf weer goed!

Heb jij tips voor zieke moeders die niet mogen ontbreken in dit lijstje? Ik hoor het graag!

Nadia

Toen onze dochter tweeënhalf was ging ik voor het eerst met haar naar de tandarts. Eerst was mama aan de beurt. Op deze manier kon ze goed zien wat de tandarts ging doen en dat het geen pijn deed. We hadden de hoop dat ze het hierdoor bij haar ook toe zou laten. Nou die hoop was snel gevaren, want echt niet dat ze haar mond open wilde doen. Ze vond het een beetje eng. De tandartsassistenten deden hun best en na veel moeite deed ze haar mond lang genoeg open om haar tanden te tellen. Ze had ze allemaal!

De tandarts gaf aan dat ze gezien had dat mijn dochter een speen gebruikte. Mijn dochter had een overbeet. De tandarts vertelde me dat we zo snel mogelijk moesten stoppen met de speen, wilden we dat de overbeet nog zou “rechttrekken”. We wisten dus wat ons te doen stond, maar hoe konden we dat het beste aanpakken? Het zou niet makkelijk worden, want ze was zo verknocht aan die speen.

Zoveel veranderingen

Ik was op het moment van het tandartsbezoekje zo’n zes maanden zwanger en we waren net in onze nieuwe woning getrokken. De verhuizing was erg druk voor haar en door de komst van haar broertje zou ze ineens onze aandacht moeten delen. Er waren op dat moment dus veel (ingrijpende) veranderingen in haar leventje. Ik wilde het haar niet aandoen om ook nog haar speen af te moeten staan. Stel dat de baby een speen zou krijgen en zij moest die van haar weg doen. Zou ze dan een hekel krijgen aan haar broertje? Dat risico wilde ik niet lopen. We besloten om het afscheid van de speen toch nog maar even uit te stellen.

Vakantie

Toen onze dochter drie jaar en drie maanden was gingen wij op vakantie. Mijn man zei dat ze een cadeautje mocht uitzoeken als ze de speen thuis liet. En stoer als ze was, deed ze dat. Uit voorzorg hadden we de speen wel stiekem meegenomen. Dit was maar goed ook. Omdat de camping erg tegenviel waren we binnen twee uur alweer op weg naar een andere camping. Hier was ze dus helemaal niet blij mee. Gelukkig hadden we voor haar de speen. Toen we twee dagen op vakantie waren probeerden we het opnieuw. We zeiden dat ze een grote meid was en geen speen meer nodig had. Haar broertje had tenslotte ook geen speen. Ze was het met ons eens en vastberaden gooide ze de speen in de prullenbak. Toen ze niet keek heb ik gauw de speen eruit gevist en verstopt.

Slapen zonder speen

Nou daar gingen we de eerste avond in. Hoe zou dat gaan? Toen het echt tijd was om te slapen vroeg ze weer om haar speen. “Die speen heb je niet nodig lieverd, mama komt gezellig naast je slapen”. Dat werkte helaas niet, ze wilde per sé haar speen. Ze ging naar de prullenbak om hem eruit te halen. We vertelden haar dat de vuilnisman haar speen al had meegenomen. Hij was dus echt weg.

”Mama, wil jij thuis mijn speen ophalen?” We vertelden haar dat het heel ver rijden was en dat ik dan pas morgenochtend terug zou zijn. Ze moest dus toch eerst maar gaan slapen. Dat ging niet zomaar gebeuren. Na veel moeite is ze uiteindelijk in slaap gevallen toen mijn man onderhand 136 schaapjes geteld had. Het was al half elf, maar ze sliep.

We waren bang voor de volgende dag. Ze zou natuurlijk alleen maar om haar speen vragen. Maar nee hoor, ze heeft nooit meer om de speen gevraagd. Ze heeft tegen iedereen die ze tegenkwam trots verteld dat haar speen nu bij de vuilnisman is en het heeft nog een paar weken geduurd voordat ze weer op tijd sliep, maar van die speen was ze af. En dat zonder huilen!

Hoe zijn jullie kinderen van de speen afgekomen en hoe gingen ze daarmee om? Laat het hieronder weten in een reactie.

Jody

Momenten waarop ik trots denk ‘wat word je groot’, soms wat gefrustreerd ben en eigenlijk consequent zou moeten zijn maar veel vaker nog momenten waarop ik mijn hoofd moet wegdraaien omdat ik keihard in de lach schiet.

Dit is een ode aan de peuter!

#1 ‘Zelluf’ doen in het kwadraat (en dan nog een keer).

#2 ‘Vier’ zeggen als mama tot drie telt als waarschuwing.

#3 ‘Kom maar ventje’ zeggen tegen je kleine broertje.

#4 Het niet kunnen laten om nog één stap te zetten als mama STOP! heeft gezegd.

#5 Zelf kleren uitzoeken en uiteindelijk met een tutu, regenlaarsjes en een bomberjack over straat

gaan. Nieuwe trendsetter of gevalletje ‘dit kan je je kind écht niet aan doen’?

#6 Stiekem de halve shampoo bus in je haren smeren als er visite is (want mama is nu toch even met iets anders bezig).

#7 ‘Toppie met appelsappentaart’ maken voor papa en mama. Natuurlijk niet voor je broertje want die mag alleen, en ik quote: ‘melk mama’.

#8 ‘Fippie kijken’ op de tablet (en je weet beter hoe je moet swipen dan opa en oma).

#9 Met een kopje (van je speelgoedservies) onder je shirt, mama nadoen die aan het kolven is.

#10 Als papa en mama knuffelen heel hard ‘NIET DOEHOEN!’ roepen en dan naar mama rennen om zelf met haar te knuffelen.

 

Herkenbaar? Deel je leukste, grappigste en mooiste peutermomenten met ons.

Muriël

Vroeger, toen mijn vriendinnen de eerste kindjes kregen en ik nog een lang-leve-de-lol-leven leidde, zonder vaste baan, zonder koophuis en bovenal zonder kind… Ja, toen wist ik het wel. Heel leuk al die kinderen, maar mocht ik ze ooit krijgen? No-way dat ze mijn hele leven zouden beïnvloeden. En geen sprake van dat ik me zou laten verleiden tot al die volkomen belachelijke mama-gebruiken.

Dat was vroeger.

In dit blog deel ik 11 dingen, waarvan ik me had voorgenomen ze als moeder nooit te doen, maar waar ik me wel degelijk (dagelijks!) schuldig aan maak.

#1 Mijn dochter bij elke kik aandacht geven

Ik kende ze. Moeders die bij elk piepje, hoestje, hikje of kuchje direct met hun hoofd boven de box, Maxi-Cosi of het bedje hingen. Zó overdreven.

Status: En dan ben je mama en heb je zelf zo’n klein hummeltje. In de eerste weken stond ik inderdaad bij elk minuscuul geluidje binnen een paar seconden naast haar bedje. Haar geluidjes zijn inmiddels vertrouwd, dus voor elk kikje naar boven sprinten doe ik niet meer. (Maar als ze ‘te lang’ geen geluid maakt dan juist weer wel.)

#2 Een speen gebruiken

Tijdens de zwangerschap waren mijn vriend en ik het erover eens: geen speen. Alleen maar lastig wanneer ie dan ‘s nachts uitvalt, en zie maar eens om je kindje het weer af te leren.

Status: Mislukt! Al in de kraamweek wilde ik maar wat graag een oplossing voor haar gehuil. Wat bleek; een speentje werkte perfect.

#3 Mijn zieke kindje naar de opvang brengen

Een collega vertelde me ooit dat ze haar zieke kinderen gewoon naar de opvang bracht. Want ja, er moet ook gewoon gewerkt worden en om nou voor elk griepje van de kleine zelf een vrije dag te moeten opnemen? Kon-ik-niet-begrijpen. Á-sociaal!

Status: Fail! In de tweede week na mijn zwangerschapsverlof, was mijn dochtertje ontzettend verkouden en had ze wat rode blaasjes, waarvan we dachten dat het de waterpokken waren, zo sneu! Vriend had afspraken op zijn werk en ik vond het niet kunnen om direct na mijn verlof al vrij te moeten nemen, dus dochterlief ging naar de opvang. (Natuurlijk nadat het kinderdagverblijf had aangegeven dat ze met waterpokken gewoon mocht komen.)

#4 Een rommelhuis krijgen

In 2015 kochten mijn vriend en ik ons huis. Nieuwe keuken, nieuwe vloer, alle wanden gestuct, alles nieuw. Als familie of vrienden wel eens gekscherend zeiden dat ons huis vast niet zo strak en netjes zou blijven als er eenmaal een kleine spruit zou rondkruipen, wuifde ik dat weg. Ik zou no-way zo’n kinder/rommelhuis krijgen…

Status: Mislukt! Een foto zegt meer dan 1000 woorden ?

Rommel

#5 Feestjes moeten missen

Nee, natuurlijk zouden wij ons leven niet volledig laten leiden door een baby. Dochterlief moest er maar aan wennen dat papa en mama graag de hort op zijn. En bovendien, slapen kan toch overal?

Status: Gelukkig is mijn dochter een goede slaper, dus als we een avondje naar vrienden gaan, dan leggen we haar daar gewoon op bed. Maar gaat het om een feestje waar veel mensen komen, dan blijft dochterlief thuis en regelen we een oppas. Tot het einde blijven op een feestje zit er dus ook niet meer in: de oppas moet afgelost worden.

#6 Kleren in de droger gooien

Tijdens mijn zwangerschap kochten we een droger, want aan alle kanten werden we getipt dat we met een kleintje écht veel wasgoed zouden hebben. Die droger zou ik natuurlijk alleen gebruiken voor de handdoeken en hydrofiel doeken, want mijn kleding houd ik graag mooi.

Status: Tsjah, dat van het wasgoed is helemaal waar. Ik heb bergen was. Niet alleen kleding van mijn dochter; ook mijn eigen kleding zit dagelijks onder de kwijl- en melkvlekken. Op mijn vrije dag ben ik liever niet de hele dag bezig met de was ophangen. Dus ook dit “voornemen” is niet uitgekomen: mijn kleren gaan regelmatig mee in de droger.

#7 Borstvoeding geven waar anderen bij zijn

Hallooo?! Moet echt iedereen daarvan kunnen meegenieten?

Status: Waar ik in de sauna toch keer op keer een drempel over moet om m’n badjas uit te doen, had ik daar met borstvoeding geen last van. Ik vond het veel te gezellig als er visite was, dus als de kleine moest eten dan ging ik no-way boven zitten. Zonder gêne ging de borst er uit (natuurlijk deed ik er een sjaal voor). Ja, ook waar mijn schoonfamilie bij was.

#8 Praten over de poep van mijn uk

Walgelijk vond ik het. Verhalen over poep. Sproeipoep, mosterdgele poep, poep met stukjes erin, waterige poep en ga zo nog maar even door. Dat ging ik dus so-wie-so nóóóit doen.

Status: Wanneer al je vriendinnen kinderen in dezelfde leeftijdscategorie hebben, houd je je bezig met dezelfde onderwerpen. Dus ook met je baby’s poep. En ja, daar wordt echt over gesproken. Helaas.

#9 Aan de billen van mijn kind ruiken, in het openbaar

Nog zo’n smerige gewoonte van veel moeders. Waar zijn ineens die manieren gebleven? Jak!

Status: Guilty. Want even snel je neus tegen de billen, is toch echt sneller dan schoenen uit, broek uit, romper los, luier open.

#10 Schelden

Een vriendin vertelde me dat ze eens in de auto zat met haar uk en onverwachts heel hard moest remmen. De kleine achterin riep meteen “Domme domme mama!” (Ja, inderdaad een verwijzing naar een door haar veel gebruikt scheldwoord). Heel confronterend. Dat zou mij in ieder geval niet gaan gebeuren. Schelden was vanaf het moment dat ik zwanger was een no-go.

Status: Ik probeer het. Heus. Maar het is verdomd moeilijk!

#11 In de derde persoon tegen mijn kind praten

“Mama gaat nu een flesje voor je maken”. “Stil maar, mama komt er aan”… “Kun jij lachen naar mama?” Verschrikkelijk vond ik het als vriendinnen dat deden.

Status: Mama doet dit zelf ook. Elke dag. Meerdere keren. Domme mama.

Herkenbaar? Welke dingen zou jij écht nooit doen als moeder en waar maak je je nu tóch schuldig aan? Laat het weten via een reactie onder dit artikel!

Nadia

Hoera! Voor de tweede keer zwanger. De oudste wordt grote zus en ons gezinnetje krijgt er een klein jongetje bij. En ik mag het dagelijkse leven met twee kinderen gaan ontdekken!

Toen ik eind 2016 ontdekte dat ik zwanger was, was mijn dochter anderhalf jaar en volop in ontwikkeling. Ze groeit uit naar een mini-mens. Ze is baby-af. Haar woordenschat is groot en ze kletst het liefst de hele dag. Soms nog onverstaanbaar maar kosten nog moeite bespaart ze om zich duidelijk te maken. En oké…regelmatig hoor ik mezelf. Ze krijgt ook humor. Ze maakt grapjes waar ze vooral zelf hard om moet lachen (toegegeven…dat is erfelijk aan mijn kant van de familie).

Een blauwe wolk?

Tegen de tijd dat de tweede zou komen, zou Leah-Loïs bijna twee jaar zijn. Is dat niet de fase van ‘twee is nee’, ontdekken wat van ‘mij’ is en een beetje jaloezie? Natuurlijk een gezonde ontwikkeling, maar wel een leuke uitdaging als je er net een pasgeboren baby’tje bij hebt. Daarnaast waarschuwde mijn omgeving me ervoor dat de overgang van één naar twee kinderen groter is dan van nul naar één, of van twee naar drie. Kortom, ik bereidde me voor op een pittige tijd. Of zou die blauwe wolk alles doen meevallen?

En toen waren er twee kinderen…

Inmiddels is een gezond ventje geboren. En de afgelopen drie maanden heb ik kunnen ontdekken hoe het leven is met twee kinderen. Conclusie tot nu toe: het valt me reuze mee! Natuurlijk zijn er momenten waarop het niet loopt zoals gepland, waarop ik amper een oog open kan houden en het huilen me nader staat dan het lachen. Maar ik ben vooral aan het genieten.

Misschien valt het mee omdat ik me had voorbereid op het ergste. Maar ik denk dat het vooral komt doordat ik, door de komst van de tweede, nog meer heb geleerd om dingen los te laten. Ik hoef niet tien dingen tegelijk te doen, het hoeft niet perfect en het hoeft al helemaal niet ingewikkeld te zijn. Wat klinkt dit filosofisch hè? Geloof me, zo ben ik niet. Eigenlijk is het heel simpel; met vallen, opstaan, hilarische en chaotische momenten ben ik het dagelijkse leven met twee kinderen aan het ontdekken. Best een avontuur…

Vijf simpele tips die ik inmiddels heb verzameld.

#1 Take it easy

Dit is misschien wel het belangrijkste! Rustig aan doen. Eén ding tegelijk. Niet teveel op een dag willen. Dit alles zit niet standaard in mijn systeem. Voor anderen is dit een manier van leven, maar ik moet dit echt leren. En in die drie maandjes ben ik er al aardig goed in geworden. Ruimte om te leren is er natuurlijk nog steeds. Maar ik ben al tevreden als we een ritje hebben gemaakt naar de supermarkt voor de boodschappen of een bezoekje hebben gebracht aan opa en oma. Eigenlijk best relaxed om zo door het leven te gaan. Hopelijk houd ik dat gevoel ook vast als ik straks weer aan het werk ben en minder vrije tijd heb.

#2 Goede voorbereiding is het halve werk

Cliché, maar waar. Een afspraak in het ziekenhuis, even langs het consultatiebureau voor het weeguurtje of een rondje over de markt bereid ik tegenwoordig goed voor. Gewapend met een speen, voldoende luiers, een fles drinken, fruit of een doosje rozijnen ga ik op pad. Daarnaast is een beetje vooruit denken ook niet verkeerd. Ik weet nu dat het handiger is om de dubbele kinderwagen in de auto te laden als ze beiden nog slapen en niet een half uur voordat je ergens moet zijn. Het kost nogal wat tijd en gepuzzel voordat ik de kinderwagen, autostoel van mijn dochter en de Maxi-Cosi in mijn 3-deurs Fiat Punto heb gepropt.

#3 Het huishouden; van de nood een deugd maken

Hoe krijg ik het huishouden nog gedaan?! De grote dingen, zoals de badkamer, ramen lappen en het toilet doe ik als de kinderen slapen (gelukkig slapen ze ’s middags nog tegelijk). De wekelijkse boodschappen worden besteld en bezorgd. Maar dan blijven er nog genoeg kleine klusjes in huis over.

Ik heb het geluk dat mijn dochter het (meestal) leuk vindt om te helpen. Enthousiast gooit zij alle verzamelde was van de trap in de wasmand en vervolgens in de wasmachine. Samen schenken we het wasmiddel in ‘het klepje’ en halen we de was er later weer uit. Ook bij het koken is ze een goede hulp. Ik snijd de groenten en zij gaat aan de gang met het vergiet. Het wordt een groot waterballet, maar we hebben lol en tegelijkertijd wordt er gekookt. Stofzuigen en dweilen vindt ze ook interessant. Ik doe (snel) het grootste gedeelte van huis en laat haar nog een klein stukje doen. Kleine nuance: zo verloopt het vaak, maar zeker niet altijd. Als het lukt om haar erbij te betrekken en er wat leuks van te maken, is het mooi meegenomen denk ik maar.

En tot slot…ik heb me erbij neergelegd dat het huis niet meer altijd spik en span is (dit duurde wel even voordat ik daaraan kon toegeven).

#4 Aandacht delen

Mijn dochter was, voor de komst van haar broertje, altijd gewend om onverdeelde aandacht te krijgen. Dat is wel iets waar we extra op moeten letten nu de baby er is. Feit is, dat ze de aandacht moet delen. Gelukkig is ze stapelgek op d’r broertje en werpt ze zich graag op als mini-moeder. Zodra hij heeft gespuugd komt ze met een doekje aan lopen en als hij een scheetje laat komt ze me vertellen dat ik hem moet verschonen. Haar betrekken bij de zorg voor haar kleine broertje gaat daardoor eigenlijk vanzelf. Maar aandacht voor haar alleen mag zeker niet ontbreken. Gelukkig vraagt ze daar op z’n tijd ook zelf om. Als de kleine bijvoorbeeld klaar is met drinken vraagt ze lief (en enigszins sturend); “broertje box?”. Ze vindt het dan heerlijk om even alleen met mij wat te doen. En we gaan regelmatig iets leuks doen speciaal met haar.

#5 De buurt in

Ik moet eerlijk zeggen dat ik het nog wel een onderneming vind om met twee kinderen op pad te gaan. Waarschijnlijk zal dit steeds makkelijker gaan maar voorlopig houd ik het nog bij uitjes in de buurt (tenminste, als ik alleen ben met de kinderen). Ik ben de verschillende speeltuinen bij de scholen in de buurt of op de veldjes rondom ons huis ineens gaan waarderen. Nooit geweten dat het er zoveel zijn. Mijn dochter vindt het heerlijk om te klimmen, van de glijbaan te gaan (het liefst samen met mij) en aan een rekstok te hangen. Althans als ze schoon zijn ;). Ze ontdekte laatst vogelpoep op de glijbaan hier voor het huis, verbijsterd riep ze “mama…POEP, niet glijden!”. Die glijbaan heeft ze nu afgeschreven. Gelukkig blijven er nog genoeg over.

Hebben jullie nog leuke anekdotes over het dagelijks leven met de kinderen? Of tips? Laat een reactie achter.

Muriël

Het huishouden, mijn ellenlange to-do lijst, werk dat eigenlijk afgemaakt moet worden, een uitje met de kleine en bijpraten met vriendinnen. Het liefst prop ik dit allemaal in een vrije dag. Eén ding staat met stip bovenaan: ik wil die dag iets leuks doen met mijn dochter van twee. Maar wat is leuk? 

Dieren vindt ze momenteel geweldig. Helemaal als we er een leuk liedje bij kennen. ‘Ze kunnen zeggen wat ze willen, maar de olifant, heeft de dikste billen van het hele land’ hebben we laatst keihard gezongen voor de olifanten van Burgers’ Zoo. We hadden de grootste lol. Een uitje dat een beetje past bij haar beleving heeft dan ook de voorkeur. Maar de kosten, weersomstandigheden, afstand en een beetje variatie zijn ook niet onbelangrijk. Niet makkelijk. Uiteindelijk beland ik op de bank googelend op ‘leuke uitjes voor een peuter’. 

Ik heb inmiddels ontdekt dat het niet eens zo ingewikkeld is. Een uurtje naar de plaatselijke bibliotheek blijkt even leuk als een middagje dierentuin. Wat een geruststelling! Voor vaders en moeders die het soms ook niet weten, hier een lijst met de top 5 favoriete uitjes van mijn peuter (en stiekem ook van mij). 

#1 Fruit plukken

Tegenwoordig zijn er steeds meer plekken waar je zelf fruit kunt plukken. Sommige zijn uitgebreid met een leuke plek om te spelen en een zitje voor de ouders. Leerzaam en ontzettend leuk om te doen (voor alle leeftijden). Onze favoriet is de Manderveense Aardbei.

#2 Zwemmen 

Mijn dochter is een echte waterrat. Wanneer je voorstelt om te gaan zwemmen springt ze een gat in de lucht. Gegarandeerd succes! In onze omgeving zijn verschillende zwembaden. Ideaal om af te wisselen. 

#3 Dierentuin

Met veel plezier brengen we regelmatig een bezoekje aan de dierentuin. Omdat ze dit nog geen hele dag kan volhouden, hebben we ervoor gekozen een abonnement te nemen. Hierdoor kunnen we vaker gaan én is het niet jammer als we er maar even zijn. De kosten voor een abonnement heb je er meestal na een paar keer uit. De moeite waard om uit te zoeken. 

#4 Bibliotheek

In mijn studietijd heb ik vele uren doorgebracht in de bibliotheek. Nooit gedacht dat dit ook een ideale plek is om tijd door te brengen met mijn dochter. De plaatselijke bibliotheek heeft een hele verdieping voor kinderen met leuke plekjes om te lezen, spelen en zelfs een glijbaan om van de ene naar de andere verdieping te komen. Leuk om naar toe te gaan op een regenachtige dag. 

#5 Speeltuin of indoor speelparadijs 

Perfect om lekker uit te razen!

Heb jij favoriete uitjes die eigenlijk niet mogen ontbreken in dit overzicht? Laat het me dan weten via een reactie onder dit artikel.

Muriël