Lees hier alle blogs van Jody

Oudejaarsavond! Een avond waar ik, net als de meeste mensen, naartoe leef. Het afsluiten van een jaar en met vol goede moed het nieuwe jaar in gaan. Dit vier je dan ook het liefst met familie en/of vrienden. In de tijd dat wij nog geen kinderen hadden gingen we op oudejaarsavond naar feestjes of vierden we het met een (grote) vriendengroep. Nu zijn we een aantal jaar verder en hebben de meeste vrienden net als wij kinderen. Dan worden ineens andere dingen belangrijk.

Ieder jaar komt in november al de vraag naar boven ‘wat gaan we doen met oudejaarsavond’? En zoals ieder jaar wordt in de laatste twee weken van dat jaar pas een knoop doorgehakt. Wat bij mijn man en mij voorop staat is dat wij oudejaarsavond bij onze kinderen willen zijn. Feestjes en veel vrienden om ons heen zijn ineens niet meer zo belangrijk. Natuurlijk vinden we het leuk om het nieuwe jaar met vrienden in te luiden, als onze kinderen er maar bij zijn. Met hun willen we dit het allerliefste vieren. Afsluiten van een mooi jaar vol herinneringen en het vieren van het begin van een nieuw jaar waarin we nieuwe herinneringen maken en onze kinderen verder zien ontwikkelen.

Heb je toch zin om even een feestje te vieren zonder kinderen? Op 31 december zijn er (in ieder geval in Apeldoorn) meerdere kroegen geopend, waar je in de middag tot een uurtje of negen alvast een feestje kan vieren. Erg druk, maar ook heel gezellig en je kan alsnog met je kinderen thuis (of bij familie/vrienden) oud en nieuw vieren. Het beste van twee werelden!

Laten slapen of wakker maken?

Nu komt het punt waar veel ouders over nadenken. Wat doe je om twaalf uur? Laat je je kinderen slapen of maak je ze wakker om dit met ze te vieren?
Onze dochter is nu vier jaar en tot nu toe werd ze elk jaar rond twaalf uur wakker, waardoor wij het feestje met haar konden vieren. Ze heeft nog geen besef van wat het inhoudt, maar ze vindt het wel erg gezellig met alle hapjes, visite en vuurwerk. Ze kijkt graag naar al het mooie vuurwerk (wel binnen omdat ze het ook wel eng vindt). Ik denk dat we haar dit jaar, als ze niet zelf al wakker wordt, wakker maken om het met ons te vieren.

Onze twee zoons zijn nog erg jong (bijna twee jaar en zes maanden). Ze zijn nog veel te jong om het te begrijpen. De jongste laten we dan ook lekker slapen. Hij heeft er niks aan om wakker te zijn. Hij raakt misschien wel overstuur van de knallen en dan is het nog maar de vraag of hij weer makkelijk in slaap komt. Daar hebben we allemaal niks aan. Nee, dat doen we dus niet. Ook onze zoon van bijna twee laten we, zolang hij zelf niet wakker wordt, lekker in bed liggen. Hij zal al het vuurwerk ongetwijfeld erg leuk vinden om te zien, maar de dag daarna is hij vast en zeker uit zijn doen vanwege slaaptekort. Dan de volgende dag maar extra met ze knuffelen. Er komen nog genoeg jaren om onze kinderen mee te laten genieten van oud & nieuw.

Waar en met wie oud & nieuw vieren?

En nu het volgende dilemma. Waar gaan we het vieren? We zijn nu een gezin met drie kinderen, waarvan er twee nog geen twee jaar zijn. Hierdoor gaan we niet meer zo gemakkelijk ’s avonds ergens heen en blijven we vaak niet meer tot laat in de avond. Het is toch een heel gesleep met campingbedjes, voeding, pyjama’s en noem maar op. Daarbij zijn onze kids echte gezelschapsmensjes, die niet zo makkelijk gaan slapen als er allemaal visite is . Al helemaal niet in een “onbekend” huis. Voor ons is het dus het makkelijkste om het thuis te vieren zodat ze allemaal in hun eigen bed kunnen liggen.

Toch hebben we besloten om dit jaar niet voor de makkelijkste weg te kiezen. We vieren oud & nieuw ook graag met vrienden. Onze vrienden hebben net als wij kleine kinderen, en blijven dus ook graag thuis. Tsjah, soms moet je consessies doen ?! We gaan het gewoon proberen dus. Ik hoop dat de kinderen lief gaan slapen, en dat de twee jongsten door het vuurwerk heen slapen. En volgend jaar? Dan vieren we het gewoon weer lekker thuis…of niet?

Dat beslissen we eind december 2018 wel!

Wat doen jullie met oudejaarsavond? Met wie en waar vier je het? En maken je je kinderen wakker of laat je ze slapen? Laat het weten in een reactie hieronder.

Jody

In kerstfilms zie je vaak van die mooie snoephuisjes voorbij komen. Dat geeft toch een extra kerstgevoel. Het leek me zo leuk om er ook één te maken, maar ik was ook bang dat het veel werk was en lastig te maken zou zijn. Ik ben nou eenmaal niet zo’n bakkoningin dus het gaat al gauw mis bij mij.

Nou ik had het mooi mis! Het is zo makkelijk om te maken, dat het zelfs mij (met hulp van mijn dochter) is gelukt! Door de vele opties kun je het zo moeilijk of makkelijk maken als je zelf wilt.

Een huisje van snoep maken!

De kinderen zullen het geweldig vinden. Het is perfect om te doen op een koude regenachtige dag (en daar hebben we er genoeg van!). Dus snel aan de slag met onderstaande uitleg.
Je kunt het jezelf makkelijk maken door een pak zandkoekjesdeeg te kopen. Volg de instructie op de verpakking totdat je het deeg hebt en volg verder de onderstaande uitleg.

Voor de die-hard bakkers onder ons, op Laura’s Bakery vond ik een goed recept voor gingerbread. Hier het recept om het zelf te maken.

Wat heb je nodig voor het huisje?

  • 500 gram bloem
  • 160 gram suikerstroop (pannenkoekenstroop)
  • 225 gram boter
  • 160 gram bruine basterdsuiker
  • 1 ei
  • 1 eidooier
  • 1 eetlepel gemberpoeder
  • 1 eetlepel kaneel
  • 2 theelepels nootmuskaat
  • Snufje zout
  • Snoep/versiering
ingrediënten

Wat heb je nodig voor de royal icing?

  • Eiwit van één ei
  • Poedersuiker

♥Tip: Je kunt de royal icing ook kant en klaar in de winkel kopen.

Hoe ga je te werk?

  • Zorg dat alle ingrediënten op kamertemperatuur zijn.
  • Meng de boter, suiker en stroop tot een romig mengsel.
  • Voeg de eieren toe en roer goed tot alles is opgenomen.
  • Meng de bloem, gember, kaneel, nootmuskaat en zout alvast door elkaar in een aparte kom. Dit voeg je in delen toe aan het andere mengsel.
  • Het deeg blijft door de stroop redelijk plakkerig.
  • Laat het deeg minimaal een half uur rusten in de koelkast.

♥Tip: ’s avonds het deeg maken zodat je de volgende ochtend gelijk kunt beginnen.

  • Maak een mal van een huisje of download onze mal.
  • Verwarm de oven voor op 190 graden.
  • Rol het deeg uit tot een dikte van ongeveer 1 centimeter.
  • Snijd het deeg uit met behulp van de mal.

♥Tip: leg na het uitsnijden van het huisje het deeg nog even in de koelkast, dit zorgt ervoor dat het deeg in de oven zo min mogelijk uitloopt.

  • Bak het deeg in ongeveer 15 minuten goudbruin.
  • Maak de royal icing.
  • Snijd de delen van het huisje bij waar nodig.
  • Plak het huisje vast met royal icing (eerst de muren, als dit droog is het dak vastplakken).
  • Het huisje stutten totdat het goed droog is (ik heb er boeken tegen aangelegd).
  • Versieren maar… (al het lekkers plak je vast met de royal icing).

Veel succes, en vooral veel plezier met het maken van het huisje.

Laat jullie mooie creaties zien in een reactie.

Jody

De winter komt er weer aan! Winterjassen, sjaals, mutsen en handschoenen worden van zolder gehaald en afgestoft. Dikke sokken verwarmen onze voeten. En ’s avonds op de bank lig je alweer heerlijk onder een dekentje (ik in ieder geval wel).

Alle musthaves om ons te weren tegen de kou.

Stappen we op de fiets of maken we een wandeling? Dan pakken we ons van top tot teen in. Bij alles wat we doen. Gaan we met de auto op pad? Dan bereiden we ons (over het algemeen) een stuk minder goed voor op de kou. Een jas zal bijna iedereen wel aan hebben en een beetje koukleum zal ook nog een sjaal dragen, maar daar blijft het vaak wel bij.

Maar wat nou als je pech krijgt onderweg, je de tank leegrijdt (is mij, heel dom, al twee keer overkomen), je verwarming kapot gaat of je door de sneeuwval uren stilstaat op de snelweg? Heb je dan wel genoeg bij je om jezelf, maar vooral ook je kinderen warm en verzadigd te houden? Nou ik kan je vertellen…ik niet!!!

Tijd om me hier in te verdiepen, zodat wij overal op voorbereid zijn. Na even logisch nadenken, én een rondje internet, stel ik een lijst met musthaves voor in de auto op:

#1 Flesjes water

Al sta je alleen maar in de file, dan is het toch lekker om wat te drinken.

#2 Eten

Koekjes (of iets dergelijks) wat langere tijd goed blijft.

#3 Waxinelichtjes

Heb je pech onderweg? Steek deze dan aan zo blijft de auto warm.

#4 Aansteker

Je moet het waxinelichtje natuurlijk kunnen aansteken.

#5 Fleecedekens

Dat is sowieso fijn, het duurt soms best lang voor de auto warm is, ook zonder pech.

#6 Schone kleren en een handdoek

Lekker in de regen naar het bos geweest? Of heeft je kind een ongelukje gehad?
In natte kleren zitten is nooit fijn en het kan bovendien erg koud worden.

#7 Duct tape

Handig voor zoveel dingen!

#8 Zaklamp

Voor als je bijvoorbeeld in het donker je band moet verwisselen.

#9 Noodhamer

Is altijd een musthave in de auto.

#10 Veiligheidsvestjes

Voor jezelf maar ook voor de kinderen.

#11 Gevarendriehoek

Extra veilig als je pech hebt.

#12 EHBO-trommel

Je weet maar nooit wanneer jij of een ander hem nodig heeft.

#13 Powerbank

Om je telefoon op te laden.

 

Zo wij zijn klaar voor de winter! Jullie ook? Download hier de checklist!

Jody

Het begon tijdens onze zomervakantie. Onze dochter lag lekker te slapen tot ze ineens huilend wakker werd. We probeerden haar te troosten, maar ze raakte helemaal overstuur . We deden van alles om haar weer rustig te krijgen. We werden op een gegeven moment (uit machteloosheid) ook boos op haar. Niets hielp, het werd alleen maar erger. Waarom doet ze zo? Na een paar maanden kwamen we erachter dat onze dochter last van nachtangsten heeft.

Haar eerste nachtangst

In dezelfde vakantie als dat onze dochter van haar speen af kwam (blog: van de speen af) begonnen haar nachtangsten. Ze werd huilend wakker en keek ons aan met een lege blik in haar ogen. Als we haar aanraakten om haar te troosten werd het alleen maar erger. Ze begon dan nog harder te huilen en ook te schreeuwen. Probeerde van ons weg te lopen en rende heen en weer door de caravan. We snapten er niks van. Waarom doet ze ineens zo? Heeft ze een nachtmerrie gehad? Is dit een vraag om aandacht? Van alles hebben we geprobeerd. Lief zijn en troosten, bij haar liggen en boos worden. De eerste keer duurde het ongeveer een uur voordat ze weer rustig werd. Eindelijk ging ze weer slapen. De volgende dag hebben we het er met haar over gehad, maar zelf kon ze zich er niks van herinneren. Vanaf dat moment kwam het regelmatig voor. Na enige tijd googelen kwam ik erachter dat onze dochter last heeft van nachtangst.

Wat is nachtangst en hoe ontstaat het?

Nachtangst, ook wel Pavor Nocturnus genoemd, is een soort paniekaanval. Een kind dat hier last van heeft, is erg angstig en voelt zich bedreigd. Je kind lijkt wakker, maakt een verwarde indruk en kan compleet overstuur zijn. Ze kunnen zich tegen kalmeringspogingen van hun ouder(s) verzetten door te trappen en om zich heen te slaan. Alsof ze iets kwaads van zich af moeten houden. De meeste kinderen hebben tijdens deze nachtelijke angstaanvallen hun ogen open, terwijl ze niet wakker zijn. Het kind is onrustig en haalt vaak gejaagd adem. Ook is het niet te wekken of te troosten. Wanneer uw kind wakker wordt, heeft het geen herinnering aan de nachtelijke angsten.

De aanvallen treden meestal in de eerste helft van de nacht op. De nachtangst kan een paar minuten duren, maar soms zelfs een uur. Een kind kan gedurende een periode elke nacht last hebben van angstaanvallen. Maar het is ook mogelijk dat het weken of soms maanden niet voorkomt. Kinderen hebben er vaker last van dan volwassenen. Meestal komen deze nachtangsten voor tussen het derde en zevende jaar. Jongetjes hebben er bovendien vaker last van dan meisjes.

Artsen denken dat nachtangst veroorzaakt wordt door rijpingsproblemen van de hersenen. Wanneer de hersenen en het slaappatroon van een kind gerijpt zijn, gaan de angsten vanzelf over. Ook moeheid, stress, angst en nare ervaringen kunnen de oorzaak zijn van nachtangsten.

Wat kan je doen?

Dit kan je proberen om nachtangst te voorkomen:

  • Zorg dat uw kind voldoende slaap krijgt.
  • Zorg dat uw kind op regelmatige tijden naar bed gaat.
  • Zorg dat uw kind zich niet te druk maakt voor het slapen gaan.
  • Geef uw kind geen grote maaltijden voordat het gaat slapen. (Dit vergroot de kans op een aanval van nachtangst).
  • Zorg dat uw kind niet oververmoeid raakt.
  • Zorg dat ramen en deuren op slot zitten. (Zo kan uw kind het huis niet uit).

Dit kan je doen tijdens een aanval van nachtangst:

  • Blijf bij uw kind en zorg dat het zich geen pijn kan doen
  • Praat rustig tegen uw kind en stel het gerust.
  • Wees voorzichtig met aanraken totdat uw kind weer kalmer wordt. (Uw kind kan een lichte aanraking namelijk als aanval zien van datgene waar het bang voor is).
  • Uw kind wakker maken en troosten is niet verstandig. Daardoor wordt de paniek alleen maar groter.
  • Heeft uw kind deze angsten elke nacht op hetzelfde tijdstip. Maak het dan een half uur voordat de angst begint wakker. Haal het uit bed en houd het vijf minuten wakker. Breng uw kind daarna weer naar bed.

Bron: GGD Groningen

Hoe nu verder?

Met deze uitleg en het advies zijn wij het opnieuw gaan proberen. Als onze dochter weer huilend wakker werd ging mijn man of ik naast haar bed zitten en vertelden zachtjes dat papa en mama bij haar waren. Wat is het dan moeilijk om je kind niet aan te mogen raken om te troosten. We merkten wel dat het beter ging. Ze raakte niet meer zo erg overstuur als toen we haar wel probeerden te knuffelen. Als ze haar bed uit klom om heen en weer te rennen gingen we bij de trap staan om te zorgen dat ze daar niet van af zou vallen.
Mijn man kon haar tijdens een nachtangst wel optillen en kalmeren, maar als ik hetzelfde probeerde raakte ze alleen maar meer overstuur. Ik hield het bij praten tegen haar en vroeg haar of ik haar op mocht tillen. Pas als ze zelf naar me toe kwam om opgetild te worden wist ik dat het goed zat. Op deze manier konden we de duur van de nachtangst verminderen naar een kwartier tot 20 minuten.
We zijn nu anderhalf jaar verder en gelukkig heeft onze dochter er nog weinig last van. Ze huilt wel vaker in haar slaap, maar als ik boven kom en ik zie haar zittend in bed, starend in het niets, weet ik dat het weer zover is en dat ik eigenlijk weinig voor mijn verdrietige meisje kan doen.

Heeft jouw kind ook last van nachtangst (gehad) en hoe gaan jullie hiermee om? Laat het ons weten in een reactie hieronder.

Jody

Het is weer zover. Sinterklaas is in het land! Zet je schrap voor een maand van Sinterklaasliedjes, schoenen zetten, pepernoten en (extra) hyperactieve kinderen. Voor kinderen een geweldige tijd, maar voor veel ouders soms iets minder. Begrijp me niet verkeerd. Ik vind het Sinterklaasfeest en alles eromheen erg leuk, maar na 5 december sta ik vooraan om de beste man weer uit te zwaaien. De kinderen komen weer tot rust. Er wordt minder gesnoept. Er worden nog weinig Sinterklaasliedjes gezongen en uiteindelijk zal dit helemaal stoppen (de ervaring leert dat dit wel een aantal weken kan duren).

Schoen zetten

Nu eerst maar deze maand door komen. Omdat de Sint al in het land is en Sinterklaasavond nog even duurt is het “traditie” dat kinderen hun schoen mogen zetten. Dus ook bij ons thuis. Maar hoe vaak mogen ze de schoen zetten en wat stop je in de schoenen? Je wilt ze natuurlijk verwennen, maar zeker niet te veel.
Onze kinderen mogen twee keer in de week de schoen zetten. Op de woensdag en de zaterdag. De schoen wordt gevuld met tekeningen, knutselwerkjes, wortels en suikerklontjes voor het paard, en als mijn dochter eraan denkt, ook wat lekkers voor de pieten. Daarbij wordt natuurlijk een Sinterklaasliedje gezongen (zeg maar gerust geschreeuwd), met als favoriet ‘Sinterklaas kapoentje’.

WhatsApp Image    at

Onze zoons zijn nog te jong om het te begrijpen, maar onze dochter was vorig jaar na het zetten van de schoen elke keer zo opgewonden dat het ons veel moeite kostte om haar daarna in slaap te krijgen. En raar maar waar, de volgende ochtend was ze steevast vergeten dat ze haar schoen had gezet. Dus gelukkig verliepen de ochtenden rustig… totdat we haar eraan herinnerden. Hopelijk geldt dat ook voor dit jaar en maakt ze ons niet extra vroeg wakker omdat ze in de gang wil kijken.

Schoencadeautjes

Om de kinderen niet te overladen met cadeaus (op Sinterklaasavond en drie weken later met kerst krijgen ze immers meer dan genoeg ) krijgen ze op de woensdag alleen wat strooigoed in de schoen en op zaterdag een schoencadeautje met wat pepernoten. Action, Zeeman of AliExpress zijn perfect voor cadeautjes onder de drie euro. Het nadeel van AliExpress is dat de levertijd wat lang kan zijn. Ga je voor een cadeau van AliExpress, zorg dan dat je vroeg bestelt.

♥Tip! Wil je Sinterklaas en de pieten niet bij je thuis laten komen (jonge kinderen vinden dit vaak eng), maar wel iets persoonlijks voor je kinderen? Koop een video bij Video van Sint. De kinderen weten niet wat ze mee maken!

De kinderen zijn helemaal in de ban van Sinterklaas. En nu hij in het land is begint voor mij de meest stressvolle maand van het jaar. Ik moet op zoek naar leuke budget schoen- en Sinterklaascadeautjes voor mijn vierjarige dochter, tweejarige zoon en vijf maanden oude baby. Hebben jullie cadeautips voor mij en andere inspiratiezoekende ouders? Laat het weten in een reactie hieronder.

Jody

Zindelijk worden. Wanneer begin je hiermee? Start je op een bepaalde leeftijd of wacht je totdat je merkt dat je kindje er echt klaar voor is? Wij zijn begonnen in een periode die voor ons het beste uitkwam, maar hebben wel gewacht tot onze dochter er zelf klaar voor was.

Op het potje

Onze dochter was bijna drie jaar toen ik thuis zat met zwangerschapsverlof. Voor die tijd deed ze af en toe een plasje op het potje maar daar bleef het bij. Ik wilde onze oppassers hier ook niet mee opzadelen. De hele dag heen en weer met haar naar het potje en weet ik veel hoe vaak kleren verschonen als ze weer een ongelukje had. Hoeveel kleren moet je dan wel niet meegeven? Mijn verlof was dan ook de uitgelezen kans om te beginnen met haar zindelijk maken. Doordat ik hele dagen thuis zat had ik alle tijd om af en aan met haar naar het potje te gaan
We zijn begonnen met haar iedere ochtend als ze wakker werd en elke avond voordat ze naar bed ging op het potje te zetten. Ze ging er altijd graag op zitten, maar een plasje deed ze bijna nooit. Iedere keer vroegen we of ze op het potje wilde. Wilde ze dat niet? Prima, dan probeerden we het de volgende dag weer. Na twee weken plaste ze iedere ochtend en avond op het potje. Super, op naar de volgende stap!

Zonder luier

Elke ochtend vroeg ik haar of ze een dag zonder luier wilde. Ik liet de keus aan haar. De ene dag liep ze dus zonder luier en de andere dag weer met. Had ze een “luiervrije dag” en wilde ze tussendoor toch een luier, dan kreeg ze die om. De keuze was volledig aan haar, niks werd gedwongen.
Vier weken nadat we begonnen waren gaf ze aan dat ze helemaal geen luier meer om wilde. Helemaal top! En het ging een aantal dagen goed zonder ongelukjes. Ook de grote boodschap deed ze zonder moeite op het potje. Totdat er vriendjes kwamen spelen. Ze was zo druk met spelen dat ze vergat naar het potje te gaan en het eerste ongelukje was een feit. Vreselijk vond ze dat, ze moest zo huilen. Heel zielig, maar dit was een goed teken. Ze was er dus klaar voor! Ze heeft in de tijd daarna nog één keer een ongelukje gehad, maar dat was het.

Op naar de nachten

Nu ze overdag zonder luier kon, werden de nachten de volgende stap. We hadden het er wel eens met haar over, maar dachten dat ze daar nog lang niet klaar voor was. Vier maanden nadat ze overdag zindelijk was (ze was toen net drie jaar) zei ze dat ze ook ’s nachts geen luier meer om wilde. Oké, zonder luier naar bed. Ik was voorbereid op een nachtelijke bed verschoning. De volgende ochtend toen ik wakker werd vond ik haar tot mijn verbazing in een droog bed. Dit ging nacht na nacht zo door, totdat we op vakantie gingen. In één week tijd gebeurden er twee ongelukjes ’s nachts. Kan gebeuren, alleen vervelend als je op een camping zit zonder wasmachine bij de hand. Ze was in die week ook net van haar speen af. Op internet las ik dat (grote) veranderingen in het leven van een kindje, kunnen zorgen voor een terugval. Niet gek dus dat het soms gebeurde.

 

Terugval

Hoewel onze dochter sinds die tijd zindelijk is, gebeuren er echt nog wel eens ongelukjes. Vaak gaat het een lange tijd goed en vervolgens gaat het weer een week helemaal mis en ben ik iedere nacht het bed aan het verschonen. Ze slaapt er vaak gewoon doorheen. Krijgt ze een terugval door veranderingen in haar leven? Wie zal het zeggen. Ze is nu viereneenhalf en de nachten gaan alweer een hele tijd goed. Daarentegen heeft ze overdag weer een paar ongelukjes gehad. Iedere keer een gevalletje ‘net te laat’. Hopelijk was het gewoon pech en gebeurt het verder niet meer. I keep my fingers crossed!

Hoe zijn jullie kinderen zindelijk geworden en hadden ze ook last van een terugval? Hoelang heeft de terugval geduurd? Laat het weten in een reactie hieronder.

Jody

Door de komst van een derde kindje (lees erover in mijn blog ‘No. 3 on the way!‘) kreeg onze dochter een nieuwe slaapkamer op zolder. De eerste twee weken sliep ze er prima, maar van de één op de andere nacht durfde ze niet meer in haar eigen bed te slapen. Er zat een spook zei ze, maar verder vertelde ze er niks over. Vast weer een smoes om bij ons in bed te mogen slapen, dachten we. Dit ging een paar weken zo door en iedere keer vroegen we haar wat ze precies gezien had. Daar kregen we geen antwoord op. Totdat ze op een avond precies vertelde wat ze gezien had. En daar kreeg ik kippenvel van. Misschien had ze toch gelijk.

Een bruine hand!

Ook overdag durfde ze niet meer alleen naar haar kamer. Dat was raar. Misschien dat het toch geen smoes was. Ze heeft vast de schaduw van een tak gezien. Kinderen hebben immers veel fantasie. We lieten haar daarom bij ons op de kamer slapen, want we wilden haar niet dwingen om op haar eigen kamer te slapen als ze echt bang was. Na een aantal weken besloten we het opnieuw te proberen. Samen met mijn man bracht ik haar naar haar bed op zolder. Toen we naar beneden wilden gaan pakte ze me angstig vast en liet niet meer los. Als we weg zouden gaan zou het spook haar weer gaan pesten zei ze. Zijn bruine hand zou achter het gordijn vandaan komen, en zou weer op haar hoofd gaan tikken met een zwaard! Wow, dat was wel heel gedetailleerd. Ik kon zien dat ze écht bang was. Nuchter als ik ben heb ik over spoken altijd gezegd; eerst zien dan geloven. Maar door haar angst en verhaal ging ik er toch over nadenken.

Op spokenjacht!

Een spook verjagen, hoe doe je dat? We wilden weten hoe het spook bij ons in huis kwam. ‘Door het zolderraam’ was het antwoord van mijn dochter. Met het dicht doen van het zolderraam waren we er nog niet. Alle ramen en deuren moesten er aan geloven. Maar dan nog, het spook kwam toch haar kamer binnen. We haalden werkelijk alles uit de kast. Om de beurt bleven we bij haar slapen. Mijn man probeerde het spook weg te jagen waar mijn dochter bij was. Na het zoeken op ‘zweverige’ websites stond ik zelfs ’s avonds alleen in haar kamer te roepen: ‘ga weg spook, je bent dood, ga naar het licht.’ Niks hielp. Ik heb me na verhalen van andere mensen zelfs nog verdiept in geestenverdrijvers en salie roken. We stonden op het punt een medium uit te nodigen bij ons thuis, toen het spook van de één op de andere dag ineens was vertrokken.

Onze dochter slaapt weer op haar eigen kamer, en het spook is (gelukkig!) nooit meer teruggekomen!

Conclusie:

Wij hebben gewonnen, het spook is weg! Hoe? Geen idee! Onze dochter is van haar spook af en mijn man en ik zo nuchter als wij zijn, ook wij geloven nu in spoken.

Hebben jullie hier ook last van gehad? Hoe gingen jullie er mee om? En hebben jullie het spook weggejaagd? Laat het weten in een reactie!

Jody

Toen onze dochter tweeënhalf was ging ik voor het eerst met haar naar de tandarts. Eerst was mama aan de beurt. Op deze manier kon ze goed zien wat de tandarts ging doen en dat het geen pijn deed. We hadden de hoop dat ze het hierdoor bij haar ook toe zou laten. Nou die hoop was snel gevaren, want echt niet dat ze haar mond open wilde doen. Ze vond het een beetje eng. De tandartsassistenten deden hun best en na veel moeite deed ze haar mond lang genoeg open om haar tanden te tellen. Ze had ze allemaal!

De tandarts gaf aan dat ze gezien had dat mijn dochter een speen gebruikte. Mijn dochter had een overbeet. De tandarts vertelde me dat we zo snel mogelijk moesten stoppen met de speen, wilden we dat de overbeet nog zou “rechttrekken”. We wisten dus wat ons te doen stond, maar hoe konden we dat het beste aanpakken? Het zou niet makkelijk worden, want ze was zo verknocht aan die speen.

Zoveel veranderingen

Ik was op het moment van het tandartsbezoekje zo’n zes maanden zwanger en we waren net in onze nieuwe woning getrokken. De verhuizing was erg druk voor haar en door de komst van haar broertje zou ze ineens onze aandacht moeten delen. Er waren op dat moment dus veel (ingrijpende) veranderingen in haar leventje. Ik wilde het haar niet aandoen om ook nog haar speen af te moeten staan. Stel dat de baby een speen zou krijgen en zij moest die van haar weg doen. Zou ze dan een hekel krijgen aan haar broertje? Dat risico wilde ik niet lopen. We besloten om het afscheid van de speen toch nog maar even uit te stellen.

Vakantie

Toen onze dochter drie jaar en drie maanden was gingen wij op vakantie. Mijn man zei dat ze een cadeautje mocht uitzoeken als ze de speen thuis liet. En stoer als ze was, deed ze dat. Uit voorzorg hadden we de speen wel stiekem meegenomen. Dit was maar goed ook. Omdat de camping erg tegenviel waren we binnen twee uur alweer op weg naar een andere camping. Hier was ze dus helemaal niet blij mee. Gelukkig hadden we voor haar de speen. Toen we twee dagen op vakantie waren probeerden we het opnieuw. We zeiden dat ze een grote meid was en geen speen meer nodig had. Haar broertje had tenslotte ook geen speen. Ze was het met ons eens en vastberaden gooide ze de speen in de prullenbak. Toen ze niet keek heb ik gauw de speen eruit gevist en verstopt.

Slapen zonder speen

Nou daar gingen we de eerste avond in. Hoe zou dat gaan? Toen het echt tijd was om te slapen vroeg ze weer om haar speen. “Die speen heb je niet nodig lieverd, mama komt gezellig naast je slapen”. Dat werkte helaas niet, ze wilde per sé haar speen. Ze ging naar de prullenbak om hem eruit te halen. We vertelden haar dat de vuilnisman haar speen al had meegenomen. Hij was dus echt weg.

”Mama, wil jij thuis mijn speen ophalen?” We vertelden haar dat het heel ver rijden was en dat ik dan pas morgenochtend terug zou zijn. Ze moest dus toch eerst maar gaan slapen. Dat ging niet zomaar gebeuren. Na veel moeite is ze uiteindelijk in slaap gevallen toen mijn man onderhand 136 schaapjes geteld had. Het was al half elf, maar ze sliep.

We waren bang voor de volgende dag. Ze zou natuurlijk alleen maar om haar speen vragen. Maar nee hoor, ze heeft nooit meer om de speen gevraagd. Ze heeft tegen iedereen die ze tegenkwam trots verteld dat haar speen nu bij de vuilnisman is en het heeft nog een paar weken geduurd voordat ze weer op tijd sliep, maar van die speen was ze af. En dat zonder huilen!

Hoe zijn jullie kinderen van de speen afgekomen en hoe gingen ze daarmee om? Laat het hieronder weten in een reactie.

Jody

 

In maart 2016 ben ik bevallen van ons tweede kindje, onze mooie zoon Nova. Dat ik graag een groot gezin wil, is nooit een geheim geweest, maar voor mijn man was ons gezin op dat moment compleet. Ik was het zwanger zijn ook wel even beu en genoot van alle dingen die ik tijdens mijn zwangerschap niet mocht en natuurlijk van mijn gezin. Het jaar vloog voorbij en in januari begon ik aan mijn nieuwe baan.

De zorg voor twee kinderen, in plaats van één, vond ik intensiever dan verwacht. Daarnaast was ik erg druk op het werk (je wilt toch een goede eerste indruk maken!). En omdat het huishouden voor een groot deel op mijn schouders rust, aangezien mijn man veel uren maakt, was het niet gek dat ik vaak moe was. Het was zelfs zo erg dat ik regelmatig op de bank in slaap viel.
En na de zwangerschap van Nova was mijn lichaam totaal niet meer wat het geweest was, dus dat ik weer wat dikker werd door het snaaien en de stress, daar zocht ik verder niets achter.

Het zal toch niet?

Totdat ik me op een helder moment bedacht dat ik mijn maandelijkse periode begin van de maand had moeten hebben. Oh nee, dat was dus niet gebeurd. Een lichte paniek overviel me: het zal toch niet waar zijn? Net een nieuwe baan en mijn zoon was nog geen jaar oud. Dan hebben we straks drie kinderen waarvan er twee onder de twee jaar die dus veel aandacht en zorg nodig hebben. En mijn grootste zorg: hoe zou mijn man hierop reageren? Ik verwachtte dat hij op z’n zachtst gezegd “not amused” zou zijn.

Ik heb toen gelijk een test gehaald en gewacht tot hij thuis kwam. Natuurlijk ging hij juist deze avond na het werk langs vrienden en was hij dus laat thuis. Het werd later en later en ondertussen werd ik steeds zenuwachtiger. Toen hij eindelijk thuis kwam, vroeg hij of we nog gezellig samen een drankje zouden drinken “nee dank je, nu even niet schat”. Toen kwam het…. “schat ik moet even met je praten”. Wat zal hij wel niet gedacht hebben op dat moment?! Dit in ieder geval nooit.

Niks aan de hand: gewoon twee streepjes

“Ik denk dat ik zwanger ben”. Hij begon te lachen; “dat meen je niet? Nee, je maakt een grapje. Ben je serieus?”. Pffieuww een betere reactie dan ik verwacht had. Ik ging naar het toilet om de test te doen. “En nu?” vroeg hij. “Nu moeten we vijf minuten wachten op de uitslag”. Ondertussen ging hij naar de wc, waar ik de test had laten liggen. Toen hij terugkwam zei hij geruststellend: “Nou ik heb het al gezien hoor. Niks aan de hand, er staan gewoon twee streepjes”. Van de zenuwen begon ik te lachen. “Dit meen je niet? Na twee zwangerschappen weet je nog steeds niet hoe een zwangerschapstest werkt?” Ik heb de uitleg erbij gepakt en hem maar laten zien wat die streepjes inhouden. We waren weer zwanger!

Nog een verrassing

Omdat ik vermoedde dat ik al 9 weken zwanger was, kon ik de volgende dag gelijk terecht bij de verloskundige. Ik legde het verhaal uit, ging liggen en deed mijn shirt omhoog. De verloskundige begon te lachen en vroeg of ik niet al wat gevoeld heb?! Ik keek haar aan met gefronste wenkbrauwen. Wat een rare vraag zeg. Ze zette het echo-apparaat op mijn buik, ik keek naar het scherm en toen kreeg ik de schrik van mijn leven…

Ik barstte in huilen uit en nadat ik gekalmeerd was belde ik mijn man. Ook hij zat al de hele dag in spanning. Ik zei dat hij maar even moest gaan zitten. “Oh nee, het zijn er toch geen twee?” “Nee hoor schat het is er maar één, maar… het is wel een kindje van al 21 weken.” Hij was er stil van. Dit waren wel heel veel verrassingen in twee dagen.

Dat voel je en dat zie je toch?

Die middag ging ik met mijn vriendinnen naar een musical en omdat ik wel een wijntje lust, zouden ze gelijk merken dat er iets aan de hand was. Mijn man en ik hadden daarom besloten dat ik het aan ze zou vertellen. Ik zocht naar een goed moment en een goede manier om het te vertellen. Eén van mijn vriendinnen had net een kleine en de anderen waren allemaal zwanger. Hierdoor kwam het onderwerp zwanger zijn natuurlijk ter sprake. Nadia vertelde over een televisieprogramma, waarin een vrouw pas bij 32 weken ontdekte dat ze zwanger was. “Dat kan toch niet, dat voel je en zie je toch?” Haha, ik heb me maar een beetje buiten dit gesprek gehouden, want wat zouden ze van mijn verhaal denken?! Toen het ging over het voelen van de baby, vertelde ik dat ik dat voor de derde keer had nu. Zo dat duurde even voordat het bij ze aankwam. En om de schok nog groter te maken vertelde ik maar meteen dat ik nog eerder was uitgerekend dan twee van mijn vriendinnen.

Jongen of meisje?

De verloskundige had tijdens de echo al gezien wat het geslacht was van de baby. Ze schreef het op een briefje en deed dit briefje in een dichte envelop. Toen ik ’s nachts thuis kwam heb ik mijn man wakker gemaakt om samen de envelop te openen. Wauw het is een jongen!

Wat een verrassingen in deze twee dagen. Dit moesten we allebei nog even verwerken. Nog maar 4 maanden totdat onze zoon geboren zou worden. En we moesten nog zoveel regelen, kopen en verbouwen voordat hij zich aan zou dienen. Maar wat waren we blij met onze zoon op komst!

Jody

Je kleintje is opeens niet meer zo klein. Bijna vier jaar en de basisschool komt steeds dichterbij. Bij ons kon je goed merken dat onze dochter er ook echt aan toe was. Het was al een tijdje, laten we zeggen, minder gezellig thuis. Er zaten dagen bij dat ik niet kon wachten tot het zover was. Zo tegendraads en eigenwijs als ze was. Heerlijk zo’n eigen willetje, maar liever niet als ik haar aan het opvoeden ben ;).

Ze wilde ook niet meer naar de kinderopvang. Het was niet meer leuk volgens haar. Dat was ook niet gek, want langzaamaan gingen al haar vriendjes en vriendinnetjes naar de basisschool toe. Ze was ineens de oudste met allemaal kleine kinderen om haar heen. Toe aan een nieuwe uitdaging.

Wennen op school

Vlak voordat ze vier werd mocht ze gaan wennen op school. Een paar ochtenden in de week. Wat was dat spannend voor haar (en ook voor ons als ouders!). Daar ging ze dan, met haar tasje gevuld met drinken en fruit. Ze was zo zenuwachtig dat ze niet wilde slapen en de volgende ochtend kreeg ze geen hap door haar keel omdat ze zich niet lekker voelde. We liepen samen met haar mee naar school, het lokaal in, op zoek naar de stoel met haar naam erop. Ze moest huilen en wilde ons niet loslaten toen wij weg wilden gaan. Dan breekt je hart. Je wilt je kind nooit verdrietig zien en het liefst blijf je bij ze om ze te troosten.

De eerste keer bleven we daarom ook langer. Iedere keer bleef ze huilen, terwijl ze school zo leuk vond! De juf gaf aan dat we het beste gewoon snel weg konden gaan, omdat het anders steeds moeilijker wordt. En ze had gelijk. Ik zag het bij mijn dochter en bij de andere kinderen in de klas. De juffen en meesters weten heel goed hoe ze een kind moeten afleiden/troosten en voordat je het schoolplein af bent is je kind al lekker aan het spelen in de klas.

De basisschool

Een paar dagen voor haar verjaardag zei mijn dochter tegen mij: “als ik vier word ga ik niet meer huilen”. En daar was geen woord aan gelogen. Wat een stoere meid zeg! Ons kleine meisje was ineens een hele grote meid en ging alle dagen naar school. Dit vond ik een grote stap in ons leven. Je zit thuis zonder haar, dat is wennen.

Als ik haar van school haal is ze zo blij. School vindt ze super, maar om weer thuis te zijn bij ons vindt ze ook heerlijk. Op weg naar huis vraag ik haar altijd wat ze gedaan heeft. Haar antwoord: gespeeld, gegeten, gedronken en de rest weet ze niet meer.

♥Tip! Als jouw kind ook zo kortaf is over school, ga dan naar de informatie-avond van school. Dan kom je erachter dat ze de kinderen spelenderwijs veel leren. Zo kwam ik erachter dat ze iedere week een letter leren met woorden die daarbij horen. Je kan concrete vragen stellen aan je kind en dan zullen ze (meestal) meer gaan vertellen over hun dag.

Waar moet je aan denken?

Op de eerste dag kregen wij een schoolgids en -kalender mee naar huis. Heel handig, zo ben je gelijk op de hoogte van alle vrije en bijzondere dagen op school. Er staat alleen niet in vermeld wat je kind allemaal nodig heeft voor school. En dat is nogal wat! Omdat je als ouders al druk genoeg bent, hieronder een lijst met spullen die je kind nodig zal hebben. Dan hoef je er zelf niet meer over na te denken.

#1 Knuffel

Aan het begin is het voor kinderen erg spannend en kan hun vertrouwde knuffel geborgenheid bieden.

#2 Rugzak

Om alle spullen in mee te nemen.

#3 Twee bekers

Één voor de ochtend en de ander voor de middag (dit geldt vooral als de school werkt met een continu-rooster).
♥Tip! De bekers staan niet gekoeld, dus melk kun je het beste meegeven voor de ochtend.
♥Tip! Kies beleg wat na een paar uur uit de koeling nog steeds lekker smaakt.

#4 Placemat of schone doek

Dit is wel zo hygiënisch, ze eten namelijk aan de tafels waar ze ook aan spelen. De kruimels kunnen ze zo makkelijk in één keer weggooien.

#5 Naamstickers

Te koop via goedgemerkt.nl. Je ziet veel dezelfde bekers, broodtrommels en tassen. Regelmatig wordt er een verkeerde mee naar huis genomen.

#6 Gymkleren

Gymtas & gymschoenen: met profiel op de zool want ze kunnen snel uitglijden op de vloer van de gymzaal.

Verder is het vooral belangrijk dat je kind zindelijk is. De juffen en meesters zijn erg druk, want de kinderen vragen constant om hun aandacht. Ze hebben dus geen tijd om de billen van onze oogappeltjes schoon te boenen. Als je kind niet zindelijk is bestaat de kans dat je als ouders naar school moet komen om een luier te verwisselen.

Hebben jullie zelf nog tips die we niet mogen vergeten? Laat het hieronder weten in een reactie.

Jody