Lees hier alle blogs van Jody

Dit is mijn ode aan de juffen (van mijn dochter) en meesters van de basisschool. Waar ik soms moeite heb om het te managen met drie kleine kinderen, doen zij het zonder probleem met minimaal twintig kinderen die constant om hun aandacht vragen. Wij ouders kunnen denk ik veel van ze leren!

Dus bij deze voor alle juffen en meesters.

Hoe doen jullie dat toch?

  • Ik krijg het al niet voor elkaar om twee kinderen naar mij te laten luisteren, en jij krijgt twintig kinderen muisstil met de volle aandacht voor jou!
  • Aankleden is thuis vaak een ware strijd. Mijn dochter zeurt altijd dat ze haar shirt niet uit krijgt (lukt haar trouwens prima, als haar hoofd er naar staat). Sokken moet ik ook voor haar aan doen. Maar als ze op school gaat gymmen doet ze alles alleen, zonder hulp! Oké, soms eindigt een shirt of een paar schoenen verkeerd om, maar ze doet het allemaal zelf.
  • Ze vinden het helemaal geweldig als ze het hulpje in de klas mogen zijn. Een hele dag de juf helpen met alles, dus ook met opruimen. Ik heb het thuis ook geprobeerd, maar nee hoor ze moet er niet aan denken om thuis het hulpje te zijn. Kan ik het toch weer allemaal alleen doen.
  • Melk is nou niet echt favoriet bij mijn dochter en als ze het überhaupt al helemaal op drinkt duurt het vaak een uur. Maar op school onder het toeziend oog van de juf gaat de beker melk inclusief een broodje altijd op en dat binnen een half uur. Chapeau!!
  • Het geduld wat jullie hebben met al die kinderen die non-stop je aandacht willen en alles aan je vragen. Je hebt geen moment rust en blijft geduldig. Ikzelf daarentegen ben soms iets sneller aan het eind van mijn Latijn dan mij lief is.
  • Is mijn dochter bij jullie in de buurt dan is ze een engeltje. Het zogezegde “liefste meisje uit de klas” en erg behulpzaam. Thuis verandert ze op één of andere manier vaak in een dramaqueen met maar één doel: overal tegen ingaan en vooral niet doen wat je gezegd wordt.
  • Waar ze thuis vaak liever lui dan moe was, willen ze in de klas wel zoveel mogelijk zelf doen. Dat neemt ze ook mee naar huis, waardoor ze thuis ook steeds meer zelf wil doen.
  • Waar ik soms vergeet met wie van mijn kinderen ik iets heb meegemaakt, weten jullie alles te vertellen over mijn dochter en de twintig andere kinderen in de klas.
  • Thuis doe ik mijn best om met mijn dochter te oefenen met letters en cijfers. Maar mijn dochter is zo snel afgeleid dat ze alweer bezig is met wat anders voordat we goed en wel begonnen zijn. Bij jullie in de klas doet ze juist goed mee en wil ze het ook graag leren.
  • Alle kinderen voelen zich op hun gemak en veilig bij jullie in de klas. Als een kind verdrietig is omdat papa en/of mama weggaat zijn jullie de aangewezen personen om ze te troosten. In no time zijn ze hun verdriet vergeten.

Dus bij deze lieve juffen van mijn dochter. Dankjewel dat jullie mijn dochter en haar klasgenootjes zo goed opvangen. Erop letten dat ze (meestal) goed alles opeten. Ervoor zorgen dat ze zich veilig en op hun gemak voelen. Dat jullie ze zo motiveren om nieuwe dingen te leren en alle creativiteit uit ze krijgen.

Ondanks dat ik het soms jammer vind dat mijn dochter minder thuis is. Ben ik erg blij dat ze bij jullie in de klas zit in die tijd.

Dankjewel voor alles!

Jody

Regelmatig werden we genegeerd door onze dochter. We konden haar zo vaak roepen als we wilden, maar pas als we boos werden en dus nog harder haar naam riepen keek ze verschrikt op. Wat vermoeiend zeg, waarom moesten we iedere keer boos worden om ervoor te zorgen dat ze luistert?

Hoort ze ons misschien niet?

Na een tijdje begonnen we te twijfelen of ze ons misschien niet goed hoorde, want het kon toch niet zo zijn dat ze altijd maar lak aan ons had? We hielden het in de gaten en gingen het soms testen. Nou als de voorraadkast open ging hoorde ze dat perfect en op het woord snoepje reageerde ze vaak wel. Maar verder reageerde ze pas als je behoorlijk hard praatte en al helemaal als we niet in haar gezichtsveld stonden. Het werd voor ons gevoel ook steeds erger. Dus uiteindelijk hebben we toch maar een afspraak gemaakt bij de huisarts.

De KNO-arts

De huisarts stuurde ons gelijk door naar de KNO-arts en twee weken later zaten we daar. De arts legde uit wat ze ging doen en probeerde mijn dochter op haar gemak te stellen. Zoals het gezegde luidt: ‘vreemde ogen dwingen’. Dus liet mijn dochter toe dat de arts in haar oor keek. De arts zag het meteen. Er zat vocht achter het trommelvlies van mijn dochter. Ze hoorde 40% minder dan wat normaal was. Dat is behoorlijk veel en ik voelde me gelijk schuldig over al die keren dat ik geïrriteerd of boos was omdat ze niet reageerde. Onze dochter is vier jaar dus negeren zal ze ook echt wel gedaan hebben (zo realistisch ben ik dan ook wel weer ?) maar meestal hoorde ze ons dus echt niet.

Ze hoort dus niet goed, en nu?

Oké, onze dochter kon dus niet goed horen en dat moest verholpen worden. De arts legde aan ons uit wat daarvoor moest gebeuren: buisjes! Als je kind buisjes krijgt moet je om kwart over zeven ’s ochtends in het ziekenhuis zijn met je kind in de pyjama. Huh? Waarom in haar pyjama?

Omdat het zo vroeg is en ze onder volledige narcose moeten. Ze gaan dus even in het ziekenhuis slapen. Dit hebben we haar ook zo verteld en dat leek haar erg leuk, slapen bij de dokter. Eén ouder mag de hele tijd bij het kind blijven totdat hij of zij volledig onder narcose is (dit doen ze om het voor het kind zo makkelijk en vertrouwd mogelijk te maken waardoor ze hopelijk snel onder narcose zijn).

Nadat je kind onder narcose is moet je terug naar de wachtkamer, wachten tot de operatie voorbij is en je terug naar je kind mag in de uitslaapkamer. De hele operatie duurt maar vijf minuten. Even twee sneetjes zetten, vocht wegzuigen en twee buisjes plaatsen. Tegen half elf mogen ze weer naar huis. Omdat heel veel kinderen buisjes moeten liggen ze met een groepje op één kamer en gaan ze één voor één naar de operatiekamer. Om deze reden mag er ook maar één ouder bij zijn. Anders wordt het te druk op de kamer, ook voor de andere kinderen.

Na deze uitleg en na ontvangst van Het BeterBoek over buisjes (dit is een boek met spelletjes, vragen, verhalen en leuke uitleg ter voorbereiding) werden we doorgestuurd naar de anesthesist (voor kinderen ook wel de “slaapdokter” genoemd). Hier moesten we een vragenlijst invullen en daarna werd uitgelegd wat een narcose inhoudt en hoe dat gebeurt bij kinderen. Het kwam erop neer dat ze een kapje op haar mond krijgt, een paar keer goed moet ademen en dan in slaap valt.

Jul de Muis

Om kinderen een goed beeld te geven, en hen op een leuke manier in te lichten over wat er gaat gebeuren is Jul de Muis ook in het ziekenhuis geweest om buisjes te laten zetten. Hier is een mooi filmpje van gemaakt die je samen met je kind kan bekijken.

Extra informatie

Veel kinderen hebben last van vocht achter de trommelvliezen. Buisjes zetten gebeurt daarom regelmatig bij kinderen tot zeven jaar. Bij de één is het eenmalig zetten van buisjes voldoende, bij de ander kan het vaker nodig zijn. Dat heeft verder geen nadelige gevolgen voor het kind, ook niet op latere leeftijd. Het trommelvlies duwt de buisjes er na enige tijd uit richting het gehoorgang en sluit, op een enkele uitzondering na, vanzelf weer.

Mijn dochter zit sinds kort op zwemles en ik had op Google verhalen gelezen dat ze met buisjes helemaal niet mogen zwemmen. Gelukkig is dat niet zo, en mag er alleen de eerste twee weken niet gezwommen worden. Dat is weer een teleurstelling die haar bespaard blijft!

Ik ben benieuwd hoe het straks gaat in het ziekenhuis. Ze vindt het tot nu toe in ieder geval een leuk idee om bij de dokter te mogen slapen. Maar onze dochter kennende zal dat op de dag zelf totaal niet het geval meer zijn!

Jody

 

 

’s Ochtends vroeg rond half zes werd ik wakker met pijn in mijn buik. Door mijn eerdere bevalling wist ik zeker dat hetgeen ik voelde een wee was. Het was begonnen! Ons kindje zou vandaag geboren worden.

Ik stapte onder de douche omdat dat voor mij bij de vorige bevalling verzachtend werkte. Toen ik de slaapkamer weer in kwam wist mijn man dat het zover was, want alleen bij mijn vorige bevalling stond ik ook zo vroeg onder de douche (normaal houd ik nogal van uitslapen en krijg je mij m’n bed niet zomaar uit ?). Onze dochter ging die dag naar de opvang. Samen hebben we haar weggebracht. We gaven aan dat ze misschien door oma opgehaald zou worden, omdat er een grote kans was dat ze vandaag grote zus zou worden. Toen we weer thuis waren heb ik mijn man naar het werk gestuurd. Hij vroeg nog of we de verloskundige niet moesten bellen. Maar ik zei dat dat nog niet nodig was. De vorige keer hadden we pas na uren gebeld en toen de verloskundige kwam had ik nog maar één centimeter ontsluiting. Ik wilde niet weer te vroeg bellen.

Alleen in bed

Toen hij weg was ging ik op bed liggen, met een kruik, in de hoop nog even te kunnen slapen. Door de terugkerende pijn in mijn rug (rugweeën) zat dat er helaas niet in. De pijn werd erger en regelmatiger. Ondertussen zat ik op de WhatsApp met een vriendin van mij, die thuis zat omdat ze niet lekker was. Ik wilde nog niet verklappen dat de bevalling begonnen was, dus stuurde ik dat ik lekker in bed lag. Rond twaalf uur belde mijn man weer en ik zei hem dat ik veel last had en het toch wel fijn zou vinden als hij thuis kwam, dan hoefde ik dit niet in mijn eentje te doorstaan.

Hij regelde gelijk vervanging op het werk en kwam naar huis toe. Ik wilde wachten met de verloskundige bellen totdat hij thuis was. Ondertussen moest ik voor de zoveelste keer naar het toilet en op dat moment werden de weeën zo heftig en opeenvolgend dat ik niet meer van het toilet af kon komen. Toen de weeën weer iets wegzakten ben ik snel naar de slaapkamer gegaan. Wachten op mijn man hield ik niet meer vol dus heb ik toch de verloskundige maar gebeld.

Ze vroeg hoe mijn vorige bevalling was verlopen en hoe lang het geduurd had. Nadat ik dat verteld had, dacht de verloskundige dat het wel snel zou kunnen gaan. Ze kwam er gelijk aan. Omdat ik graag in het geboortehotel wilde bevallen zei ze dat ik daar ook wel vast naar toe mocht gaan. Met mijn vorige bevalling in mijn achterhoofd besloot ik toch nog thuis te blijven. Ik had waarschijnlijk nog tijd zat.

Nog even scheren

Om één uur kwam mijn man thuis en vond mij heupwiegend en hangend aan het bed. Hij heeft me op bed gelegd en vroeg of ik het erg vond als hij zich nog zou scheren?! Ja hoor, daar denkt hij dan weer aan op zo’n moment.

De verloskundige kwam een kwartier na mijn man binnen en het bleek de vrouw te zijn die ook mijn eerste bevalling heeft gedaan. Ze wilde mijn ontsluiting controleren, alleen dat duurde even omdat mijn weeën maar niet minder werden. Eindelijk kon ze voelen. ‘Je zit nu op 8 à 9 centimeter’ zei ze. Wow, dat ging wel heel snel ineens. De uitdrijving zoals het genoemd wordt (ik blijf het toch een heel raar woord vinden) kon ieder moment beginnen. Ik mocht nog naar het geboortehotel toe, alleen was er wel een kans dat het hoofdje van mijn zoon in die tijd zo ver zou indalen dat zitten niet meer mogelijk was. Dat was geen fijn vooruitzicht en door de constante pijn kon ik ook het bed niet meer af komen. Ik ging helemaal nergens meer heen!

Thuis bevallen

Snel moest de verloskundige alle benodigde spullen pakken en de kraamverzorgster bellen. Mijn man werd naar beneden gestuurd om handdoeken, vuilniszakken en emmers te halen. Ik werd opzij geschoven zodat ze de vuilniszakken onder het laken konden leggen. De kraamverzorgster kwam in de tussentijd ook binnen en toen ging het snel. De verloskundige controleerde weer mijn ontsluiting en ik zat op tien centimeter. Mijn vliezen werden gebroken en het persen kon beginnen.

Dankzij mijn vorige bevalling wist ik nu hoe ik moest persen. Dit keer hoopte ik er zonder een kop vol bloeduitstortingen vanaf komen. Doordat mijn lichaam al een eerdere bevalling had meegemaakt leek het makkelijker te gaan. Ik had in ieder geval het gevoel dat onze zoon ook werkelijk steeds iets verder naar beneden zakte. Eindelijk kwam daar zijn hoofdje, maar toen stopte de wee en moest ik van de verloskundige stoppen met persen. Daar lag ik op bed, wachtend op de volgende wee, met het hoofdje van mijn zoon al voor een gedeelte op de wereld en het andere gedeelte nog niet. Wat deed dat verschrikkelijk pijn. Ik wilde zo graag persen, zo graag van die pijn af, maar ik moest wachten op de volgende wee. De volgende wee liet maar op zich wachten en ik werd gek van de pijn. ‘Ik trek het niet meer, het doet zoveel pijn’.

De verloskundige probeerde mij gerust te stellen en zei dat ik toch echt nog even moest volhouden. Er is nog door mijn hoofd gegaan dat ik gewoon kon doen alsof er een wee kwam, maar dat heb ik uiteindelijk niet gedaan. Achteraf maar goed ook, als ik door was gegaan zonder een wee was ik hoogst waarschijnlijk finaal uitgescheurd. En zoals alle vrouwen weten die ook maar iets zijn uitgescheurd, dat wil je echt niet! Eindelijk kwam er weer een wee en daarmee kwam onze mooie zoon Nova ter wereld.

Tijdens de zwangerschap heb ik me zo vaak afgevraagd of het mogelijk was of ik van een ander kind net zoveel kon houden als van mijn first born. Ik kon het me niet voorstellen, maar vanaf het moment dat Nova in mijn armen lag wist ik dat het dus echt kon. Ik hield gelijk zoveel van hem (en dat doe ik nog steeds).

Een paar uur later haalde mijn man onze dochter op van het kinderdagverblijf. Ze kwam binnen met een glinstering in haar ogen en de grootste glimlach die ik ooit had gezien, wat was ze trots op haar kleine broertje.

Jody

Mijn dochter (4) is er één die nogal snel is afgeleid en dan ook gewoon iets anders gaat doen. Om deze reden durf ik het nog niet aan een film in de bioscoop met haar te kijken. Toen ik werd uitgenodigd voor Hans en Grietje de musical van Van Hoorne Entertainment, had ik dan ook mijn twijfels of ze een musical van meer dan een uur wel leuk en interessant zou vinden en of ze niet na een kwartier al naar huis zou willen. Toch wilde ik deze kans op wat moeder-dochter quality time niet aan ons voorbij laten gaan, dus namen we de proef op de som.

Hans & Grietje

Samen met mijn dochter ging ik naar Hans & Grietje De Musical. Nou het was een groot succes! Ik heb haar nog nooit zo lang gebiologeerd ergens naar zien kijken. Geweldig! En samen met haar ook alle andere kinderen. Wat leuk om te zien dat de cast de aandacht van ieder kind vast weet te houden. En op het moment dat de aandacht begint af te zakken laten ze de kinderen mee dansen en zingen.

Titus en Fien

Het populaire tovenaarsduo Titus en Fien (ondermeer bekend van de musicals Doornroosje, Rapunzel en De Gelaarsde Kat) speelt mee en die weten met hun grappige voorkomen en doen en laten iedereen aan het lachen te krijgen. Titus lijkt soms ter plekke te improviseren, waarmee hij het hele publiek en zelfs zijn medespelers aan het lachen krijgt. Er worden ook grapjes gemaakt die alleen de ouderen snappen. En natuurlijk mag het welbekende liedje van Juf Ank uit De Luizenmoeder ook niet ontbreken.

Het verhaal

De voorstelling is (zoals de naam al doet vermoeden) gebaseerd op het eeuwenoude sprookje Hans & Grietje. Het verhaal gaat over een alleenstaande, arme en ietwat klunzige houthakker Jonathan die twee kinderen heeft: Hans (gespeeld door Stijn Mac Gillavry, ook wel bekend van de show Bumba op reis) en Grietje (Janouk Kelderman, ook wel bekend als Keet! van RTL Telekids). Als Jonathan zijn baan kwijt raakt en niet meer weet hoe hij voor zijn kinderen moet zorgen krijgt hij het advies om zijn kinderen in het bos achter te laten, zodat andere mensen voor zijn kinderen kunnen zorgen. Gelukkig heeft Hans gehoord wat zijn vader van plan is. Daarom gooit hij de hele weg steentjes op de grond, zo vinden ze de weg naar huis weer.

Bron

Ondertussen in het bos zijn Titus en Fien een huis van snoep aan het bouwen. Ze bouwen dit snoephuisje omdat Fien kindertranen nodig heeft voor haar toverdrankje om zo de machtigste vrouw van de wereld te worden. Titus vindt het maar zielig voor de kinderen, maar tegen zijn vrouw Fien in gaan is geen optie. Fien is een echte kenau en Titus steekt maar wat graag de gek met haar aan. Ondanks dat doet hij wel alles wat ze zegt. Fien heeft te horen gekregen dat vader Jonathan op zoek is naar iemand die tijdelijk voor zijn kinderen kan zorgen. Daar maken ze mooi gebruik van en vermomd gaan ze naar het huis van Jonathan.

Ze bieden aan om voor Hans & Grietje te zorgen. Hans & Grietje gaan met ze mee, maar komen er al snel achter wat Fien van plan is. Titus en Fien proberen op allerlei (grappige) manieren Hans & Grietje aan het huilen te maken maar niks werkt. Dan sluit Fien Hans op in een kooi en moet Grietje, om ervoor te zorgen dat Hans weer vrij komt, zorgen dat Fien kindertranen krijgt. Gelukkig worden Hans & Grietje net gered voordat Fien de kindertranen in handen krijgt. Fien wordt opgesloten in de kooi en daarmee eindigt het sprookje. Eind goed, al goed.

Bron

Verkleedfestijn!

Wat erg leuk is, is dat kinderen verkleed naar de musical mogen komen. Je ziet dus overal prinsessen, piraten en hier en daar een Hans of Grietje rondlopen. En als klap op de vuurpijl wordt er gelijk na de muscial een winnaar gekozen uit alle kinderen die verkleed zijn en die krijgt een paar leuke cadeautjes.

Na de show

Als de musical is afgelopen is de pret nog niet voorbij. Je kan handtekeningen krijgen en op de foto met Hans & Grietje, Titus en Fien of vader Jonathan en de rest van de cast. Daarnaast is er ook nog een kleine, maar leuke afterparty waar de kinderen lekker kunnen zingen en vooral dansen.

Kortom:

Mijn dochter en ik vinden het een hele leuke en vooral ook grappige musical, echt een aanrader voor een leuke dag met de kinderen/kleinkinderen/neefjes/nichtjes of wie dan ook. De kinderen kijken hun ogen uit. En wat ook heel leuk is? De volgende musical van Van Hoorne Entertainment is al bekend. De kleine zeemeermin. Wij kunnen niet wachten en gaan ook zeker deze musical bekijken. Hopelijk spelen Titus en Fien hier ook in mee, want dat zijn echte gangmakers.

De eerstvolgende voorstelling van Hans & Grietje De Musical is 31 maart 2018 in de Rijswijkse Schouwburg in Rijswijk om 13:30.

Te laat voor deze voorstelling of komt de dag niet uit? Niet getreurd. Tot en met half juli 2018 gaat de voorstelling het hele land door en op 2 mei 2018 zijn er zelfs twee voorstellingen te zien in het Orpheus in Apeldoorn.

Jody

Ik heb (meestal) schatten van kinderen en ben erg gek op ze. Vaak huilen ze als ze pijn hebben, verdrietig zijn of ziek zijn. Dan ben ik er natuurlijk voor ze om ze te troosten, maar ze kunnen ook huilen om de meest belachelijke redenen. Hier de huilbuien van mijn kinderen waar ik zo moe van word!

1# Omdat ik zoals mijn dochter vroeg de bovenkant van de peer af sneed.

2# Omdat er een puntje van haar sok verkeerd zit.

3# Omdat zijn kleine broertje nog melk aan het drinken is die mijn zoon graag wil hebben.

4# Omdat ze echt niet met z’n drieën bij ons in bed kunnen slapen.

5# Omdat mijn dochter zich moet aankleden om naar een verjaardag te gaan. (Waar ze heel graag naartoe wil).

6# Omdat ze het speelgoed waar haar broertje mee speelt (en waar zij nog nooit naar omgekeken heeft) persé wil hebben!

7# Omdat zijn eten nog moet afkoelen.

8# Omdat hij zichzelf niet in mag smeren met sudocréme.

9# Omdat hij geen slokje wijn mocht.

10# Omdat ik het eten wat ze niet meer willen weg gooi.

11# Omdat haar koekje doormidden brak.

12# Omdat hij zijn zus niet mag slaan.

13# Omdat hij niet alle kasten mag leegtrekken.

14# Omdat ik het eten voor haar in stukjes gesneden heb.

15# Omdat ik per ongeluk de zak met koekjes al had opengemaakt.

16# Omdat er een beker op de salontafel staat en zij daar net op wilt dansen. (Ja hier mogen ze thuis op de salontafel dansen ;-))

17# Omdat hij toch echt niet nog een keer zijn bord met eten en al door de kamer mag gooien.

18# Omdat ik de deur van de gang dicht deed terwijl zij op de gang stond. Dit deed ik zodat haar broertje niet naar boven kon en ze prima de deur zelf open kan doen. (Serieus vijftien minuten staan huilen dat ik de deur open moest doen).

19# Omdat ze het broodje waar schimmel op zat niet mocht opeten.

20# En de allergrootste reden, omdat (mijn) kinderen geboren dramaqueens zijn!

Kijk ook op de pagina van rageagainsttheminivan op instagram voor nog meer geweldige redenen waarom kinderen huilen!

Hebben jullie thuis ook van die heerlijke dramaqueens op zijn tijd? Wat zijn de “belachelijke” redenen van jullie kinderen om te huilen. Laat het ons en onze lezers weten in een reactie!

Jody

Ik leer mijn kinderen dat ze niet mogen liegen. Dat het belangrijk is om altijd eerlijk te zijn. Helaas geven wij als ouders niet altijd het goede voorbeeld. Wij vertellen onze kinderen regelmatig een leugentje. Nee ik weet het, dat is niet altijd goed. Maar het maakt het leven soms net iets makkelijker en vaak doen we het ook voor hun bestwil en soms voor ons eigen bestwil.

Dit zijn mijn meest gebruikte leugentjes.

Gelukkig kunnen mijn kinderen nog niet lezen, maar dit krijgen wij over een paar jaar wel te horen van ze!

 

#1 ’Nee hoor, hier zit geen ui in’. Onze dochter lust geen ui, of tenminste dat zegt ze, maar als ze de ui niet ziet eet ze het zonder problemen op.

#2 ‘Dit is stamppot met aardappel’. Als ze het woord spruiten hoort is haar eerste reactie: ‘dat lust ik niet’. Maar van de spruitjesstamppot heeft ze lekker gegeten.

#3 ‘Als je niet lief bent krijg je geen cadeautjes van Sinterklaas’. Hier zal bijna iedere ouder zich schuldig aan maken. Toch best flauw van ons om hiermee te dreigen.

#4 Sinterklaas is eigenlijk één grote leugen. We staan vooraan om de beste man aan te zien komen in het land. We halen de schoenen leeg van onze kinderen en stoppen er cadeautjes en/of lekkers in en zeggen dat Zwarte Piet dat heeft gedaan.

#5 ‘Ik kom weer bij je kijken als je slaapt’. In de hoop dat ze gaat slapen. En oké ik ga heus wel bij haar kijken, maar pas als wij naar bed gaan.

#6 ‘De winkel is al dicht’. Als je beloofd hebt om naar de winkel te gaan, maar er geen tijd voor hebt gehad. Of om een discussie met je kind te voorkomen.

#7 ‘Dat doen we morgen wel’. Als ik wil dat ze stopt met zeuren, in de hoop dat ze het de volgende dag vergeten is.

#8 ‘De IPad is leeg’.  Als ik niet wil dat ze filmpjes gaat kijken.

#9 ‘Wauw wat een mooie tekening’. Ook al is het niet haar beste werk en bestaat het uit 5 streepjes op het papier.

#10 ‘Het is echt al heel laat, en alle andere kinderen liggen al lang op bed’. Als ze niet naar bed wil, maar ik toch wil dat ze gaat slapen.

#11 ‘Papa en mama gaan ook zo naar bed’. Ook al is het pas half negen.

#12 ‘Nog één minuutje’. En ja, dat minuutje duurt vaak een stuk langer omdat ik nog even iets wil afmaken. Gelukkig heeft ze nog weinig besef van tijd.

#13 ‘Als je nu niet op schiet ga ik zonder jou weg’. Het helpt helaas niet altijd, en ik kan moeilijk weggaan zonder haar. Maar ermee dreigen doe ik graag.

#14 ‘Hij doet het niet meer’. Omdat ik de batterijen eruit heb getrokken, want ik word knettergek van dat lawaai. Maarja, dat vertel ik haar niet!

#15 ‘Ik weet niet waar het ligt’. Ja dat weet ik eigenlijk wel, in de prullenbak waar ik het zelf in heb gegooid.

#16 ‘Die krijg je misschien wel voor je vijfde verjaardag’. Dat duurt nog zeker een half jaar, dan is ze het toch vast wel vergeten?!

Onze zoons zijn nog te jong om het te begrijpen, maar deze gebruik ik nu voor mijn dochter van vier. Over een paar jaar zal ze helaas door deze leugentjes heen prikken, maar dan zullen ze al wel plaats gemaakt hebben voor nieuwe leugentjes om bestwil.

En hier nog wat briljante leugentjes om bestwil, die vast wel eens van pas komen.

#1 Als het muziekje van de rijdende ijscoman speelt betekent dat het ijs op is.

#2 Lust je kind geen vis? Noem het waterkip of kip uit een bepaald land. Er zullen genoeg kinderen zijn die hierdoor overstag gaan.

#3 ‘Iedereen krijgt 10.000 woorden per maand en als ze op zijn kan je niet meer praten’.

#4 Vertel je kinderen dat er speelgoed onder het onkruid in de tuin groeit. Scheelt je zelf een hoop werk.

Gebruiken jullie ook wel eens een leugentje om bestwil? Laat het ons weten in een reactie hieronder en help andere ouders, verzorgers en oppassers het leven wat makkelijker te maken.

Jody

Negen maanden lang hebben we uitgekeken naar dit moment. Onze kleine meid eindelijk in onze armen! Bang voor de bevalling was ik totaal niet. Ik merkte het vanzelf wel, het moest toch gebeuren. Maar toen ik een aantal dagen voor de bevalling erge krampen kreeg kwam ik daar toch een beetje van terug. Wat pijnlijk, en een bevalling moet nog zoveel pijnlijker zijn. Oh nee meisje, blijf nog maar heel even zitten!

40 weken + 2 dagen

De 40 weken grens had ik overschreden (dat terwijl ik de hele zwangerschap in de veronderstelling was dat ze een paar weken te vroeg geboren zou worden) en ik zat bij de verloskundige voor controle. Het hartje klopte mooi, maar ik gaf wel aan dat ik haar weinig voelde. Ik werd gelijk naar het ziekenhuis gestuurd voor een CTG-scan. Dat is toch even schrikken! Gelukkig was er niks aan de hand en was ze nog lekker beweeglijk, alleen voelde ik dat zelf niet meer zo goed. Het was wel erg fijn dat ze je in zo’n geval heel serieus nemen en gelijk actie ondernemen. Eenmaal weer thuis maakte ik voor de zoveelste keer die week het huis schoon (een gevalletje nesteldrang ;) ). Mijn man snapte niet waarom. ‘De babykamer wordt nog niet eens gebruikt’. Hoe vies kon die worden in twee dagen. Ach ja, je moet toch wat met alle vrije tijd die je voor de bevalling nog hebt. Tijdens het schoonmaken had ik soms last van buikkrampen. Ze zeggen wel eens dat het begin van weeën voelt als ongesteldheidspijn. Nou, zo voelde het ook precies. Ik had er niet over nagedacht dat dit het begin van een bevalling kon zijn. Hoe naïef.

Daar komen de weeën!

’s Nachts kreeg ik pijn in mijn rug. Niet echt regelmatig, maar vaak en pijnlijk genoeg om niet in slaap te komen. De pijn kwam steeds vaker terug en tegen 6 uur ’s ochtends was het zo onprettig dat ik maar onder de douche stapte. Wat een verlichting! Mijn man keek raar op toen ik zo vroeg onder de douche stond. ‘Is het begonnen?’ Tjah, ik had nog nooit weeën gehad dus dat kon ik niet met zekerheid zeggen. Hij sprong onder de douche en kleedde zich gauw aan. Moesten we de verloskundige al bellen? De weeën kwamen voor mijn gevoel wel om de vijf minuten. Toch eerst mijn zus maar eens bellen, misschien kon zij ons vertellen wat te doen? Die had het al twee keer meegemaakt. Daarna hebben we toch de verloskundige maar gebeld.

Mijn man is toen het huis gaan opruimen en had de vaatwasser uitgepakt. Hij vond het allemaal erg spannend denk ik, want schoonmaken dat deed hij verder eigenlijk nooit! Eindelijk was daar de verloskundige en ze controleerde mijn ontsluiting. Eén centimeter was het antwoord! Pff dit kon nog wel een héééle lange dag worden, met heel veel pijn. De verloskundige ging weg en zei dat ze drie uur later weer terug kwam om te kijken. Nadat ze weg was ben ik weer onder de douche gestapt om de pijn te verlichten. Eenmaal weer beneden werden de weeën ineens heftiger en stopten ze niet meer. Het was een weeënstorm!

Tijdens mijn zwangerschap had ik gehoord over een GeboorteTENS en omdat mijn zorgverzekeraar hem volledig vergoedde heb ik hem gekocht. Om de pijn wat te verzachten deden we hem dan ook tijdens de weeënstorm om. Dit apparaat verlicht je weeën pijn door middel van milde elektrische schokken op de rug. En verlichten deed het zeker. (De eerste acht centimeter heb ik er heel veel aan gehad.)

♥Tip! Interesse in de Geboortetens? Check je polis. Veel verzekeraars vergoeden (deels) de huur of aanschaf van dit apparaat.

Het geboortecentrum

Aan het begin van de middag kwam de verloskundige weer en had ik ontsluiting. Dat was dan toch weer heel snel gegaan! Vlug nog wat spullen pakken (lekkere voorbereiding weer) en op naar het geboortecentrum. Wij woonden op dat moment drie hoog zonder lift. Ik kan je vertellen dat het geen pretje is om tijdens je weeën nog al die trappen af te moeten.

♥Tip! Ga zo snel mogelijk naar het geboortecentrum, want het wordt steeds vervelender om trappen te lopen of in de auto te zitten!

Toen we bij het geboortecentrum aankwamen pakte mijn man een rolstoel. (Tijdens je zwangerschap zijn dat dingen waarvan je zegt dat je dat echt niet gaat gebruiken, maar op dat moment was ik er zo dankbaar voor). De kraamverzorgster was ook gearriveerd en ging “gezellig” met de verloskundige aan een tafel zitten kletsen (dit ging waarschijnlijk over mij, maar dat kwam op dat moment niet in me op). Dat terwijl ik met veel pijn op het bed lag. Hoe frustrerend is dat! Ik had op dat moment negen centimeter ontsluiting en het leek wel een eeuwigheid te duren voordat ik op de tien centimeter zat en groen licht kreeg om mee te persen.

Ondertussen had mijn man zijn ouders en mijn moeder al gebeld. Hij vroeg of ik het erg vond als mijn moeder bij de bevalling zou zijn. Ik vond het juist fijn om mijn moeder erbij te hebben. Ze heeft het zelf vijf keer meegemaakt en is de rust zelve. Mijn man kon volgens mij ook wel wat ondersteuning gebruiken. En aflossing, want ohwee als hij mijn hand losliet om naar het toilet te gaan ofzo. Met mijn moeder erbij kon zij die taak dan tijdelijk overnemen.

De kraamverzorgster vroeg aan mijn moeder of ze foto’s wilde maken tijdens de bevalling. Ik was op dat moment zo bezig met de pijn en de weeën dat ik de puf niet had om daar tegen in te gaan.

Geen hartslag

Eindelijk zat ik op tien centimeter en kon de bevalling beginnen. Eerst werden mijn vliezen gebroken en toen kwamen de persweeën op gang. Het persen was zwaar en ik voelde mijn dochter na iedere wee weer terug zakken. Ik perste teveel met mijn hoofd in plaats van met mijn buik. Na een half uur vroegen ze mij om op handen en knieën te gaan zitten. Kijken of het zo makkelijker ging. Na twee weeën moest ik acuut stoppen met persen want ze hoorden het hartje van mijn dochter niet meer.

Wat was dat een verschrikkelijk moment, doodse stilte terwijl de verloskundige op zoek was naar een hartslag. Eindelijk was daar haar hartslag weer, wat een opluchting! Om mijn dochter wat rust te geven moest ik de persweeën tegenhouden. Wat is dat zwaar zeg! Je lichaam wil persen en doet dat ook uit zichzelf en ik moest dat tegenhouden. Dit vind ik achteraf het zwaarste gedeelte van de hele bevalling.

Ik werd weer op mijn rug gelegd en om goed te kunnen persen werd er een spiegel tussen mijn benen gehouden. Niet echt iets wat je graag wilt zien, maar het was precies wat ik nodig had. Door de spiegel zag ik wat er gebeurde als ik perste en kon zo mijn manier van persen veranderen waardoor er eindelijk schot in de zaak kwam.

Daar is ze dan!

Na een uur persen was het eindelijk zover, haar hoofdje en buik waren er al. De verloskundige zei dat ik haar zelf het laatste gedeelte eruit mocht tillen/trekken. Dat durfde ik eigenlijk niet, straks doe ik haar pijn of glijd ze uit mijn handen. Gelukkig stelde de verloskundige mij gerust en heb ik mijn dochter volledig op de wereld mogen zetten. Dat is toch ook wel heel bijzonder! En toen was het officieel, onze mooie lieve dochter Lynn was geboren. En papa was zo trots als een pauw met zijn kleine meisje.

En al die foto’s die er gemaakt zijn? Niet echt smakelijk, maar voor ons privé is het heel bijzonder om te zien!

Jody

In mijn vorige blog (Alleen maar liefde) heb ik mij geuit over de mooie momenten van het moederschap.

Maar het moederschap is niet alleen maar rozengeur en maneschijn. Er zijn meer dan genoeg dingen waar ik me aan erger en momenten van frustratie. Soms slaak ik een diepe zucht, omdat ik de puf niet meer heb om er op dat moment tegen in te gaan. Terwijl ik dit schrijf doet zich zo’n moment voor. Het is kwart over tien ’s avonds en mijn zoon vertikt het om te slapen, zucht!

Dus bij deze mijn klaagmuur:

  • Dat de kinderen binnen no-time uit hun kleren en schoenen gegroeid zijn.
  • Mijn dochter die toch nog even doorgaat nadat ik gezegd heb dat ze moet ophouden.
  • Nooit meer rustig naar het toilet gaan of onder de douche staan (als ze niet bij je in de badkamer zijn, staan ze wel aan de deur te rammelen).
  • Kinderliedjes die in je hoofd blijven hangen.
  • Mijn oudste zoon die werkelijk met alles gooit (ook met zijn eten).
  • Mijn jongste zoon die niet in slaap komt en erg huilerig is omdat de andere kinderen zoveel lawaai maken.
  • Nooit meer snel weg kunnen, want voordat je alle spullen hebt gepakt en de kinderen in de auto hebt, ben je al gauw een half uur verder.
  • Dat speelgoed met veel lawaai altijd favoriet is bij de kinderen.
  • Als je toe bent aan een rustig avondje, de kinderen juist niet willen slapen.
  • Er geadviseerd wordt het eerste jaar geen aardbeien te geven, maar in de fruithapjes voor onder één jaar al wel aardbei zit.
  • De kinderen altijd met hetzelfde speelgoed willen spelen, wat natuurlijk in een ruzie uitmondt.
  • Het weinig rust geeft als je kinderen naar school gaan. Dan zijn ze weer vrij, dan is er wat georganiseerd en dan moet je weer wat meenemen. Bovendien moet je altijd op de tijd letten, om te voorkomen dat je te laat bent om ze op te halen.
  • Als ik aan het koken ben, mijn ene zoon het op het huilen zet en de ander aan mijn broek staat te trekken omdat hij getild wil worden.
  • Vlak nadat je ze verschoond hebt, ze hun behoefte doen in de schone luier. Kan ik weer opnieuw beginnen.
  • Ik regelmatig bijna onderuit ga als ik weer over rondslingerend speelgoed struikel.

Zo dat ben ik weer even kwijt. Gelukkig overheersen de mooie momenten altijd de minder leuke momenten.

Jody

Nog even en dan begint Carnaval weer. Tijd om je in een leuke outfit te steken en volop feest te vieren! Althans, als je geen kinderen hebt. Heb je kids, dan moet je je wellicht ietsje meer inhouden tijdens het feesten. Maar… de kinderen meenemen kan ook voordelen hebben! Jouw kids kunnen je outfit helemaal afmaken. Dus hier wat ideeën voor de leukste carnavalsoutfits!

Bron: 1 2

Bron: 3 4

Bron: 5 6

Bron: 7 8

Veel plezier!
Heb je zelf nog leuke outfits die niet mogen ontbreken in deze lijst. Laat ze aan ons zien in een reactie.

Jody

Het moederschap brengt voor mij zoveel mooie momenten, ik voel me dan echt zoals ze zeggen ‘gezegend’. Het gezegde ‘je krijgt er zoveel voor terug’ is heel cliché, maar wat mij betreft meer dan waar! Een aantal van deze momenten:

  • Hoe blij ze zijn als je thuis komt. Het lijkt soms alsof je weken van huis bent geweest.
  • De simpele (maar heel logische) gedachte van een kind, ze nemen alles wat je zegt heel letterlijk. (Ik zei een keer tegen mijn dochter: `als je niks zegt krijg je een ijsje`, dus mijn dochter zegt `niks. Tjah, dan moet je toch dat ijsje geven)
  • Mijn dochter die een tweede mama voor haar broertjes is.
  • Toen ik hoogzwanger was en op de bank ging liggen omdat ik moe was, deed mijn dochter altijd de gordijnen dicht. Dan kon ik lekker slapen (dat deed ik uiteraard niet als mijn kinderen wakker waren). Zo lief!
  • Ze zoveel lol met elkaar kunnen hebben.
  • Je zoon van zes maanden die je verliefd aankijkt en zijn ogen niet van je af kan houden.
  • Je dochter uit het niets zegt: `mama, ik vind jou lief’.
  • Dat mijn dochter van vier jaar nog graag bij mij op schoot zit als we televisie kijken.
  • Als je dochter vol trots een mooie tekening geeft die ze speciaal voor jou gemaakt heeft.
  • Zomaar een dikke knuffel van ze krijgen.
  • Als de jongste huilt, geeft mijn zoon van bijna twee jaar hem zijn speentje.
  • Dat al het lekkere eten altijd met elkaar gedeeld wordt.
  • Als mijn zoon wakker wordt hij altijd ‘mama’ roept.
  • Hoe blij mijn dochter altijd is als ze nieuwe kleren of schoenen krijgt (just like mommy).
  • Als mijn zoon, die werkelijk nooit stil kan zitten, bij me op schoot klimt en tegen me aan gaat liggen.

Ik ben gek op mijn kinderen en zij zijn het mooiste in mijn leven, maar het moederschap gaat niet altijd over rozen, dus in mijn volgende blog zal ik me eens flink laten gaan. Mijn eigen klaagmuur.

Jody