Lees hier alle blogs van Jody

In mijn vorige blog vertelde ik jullie over de zorgen die we hadden over zijn ontwikkeling. We weten dat je kinderen niet moet vergelijken, maar uiteindelijk komt er een punt dat je dat toch gaat doen. Zijn zus Lynn kletste namelijk op haar tweede al flink, dus vroegen we ons af waarom hij een jaar lang op alleen papa, mama en kaka bleef steken.

We hadden dus besloten om Nova naar de peuterspeelzaal te brengen. Hopelijk is hij daar anders dan thuis, anders kon de juf haar handen nog wel eens vol aan hem hebben. Want hij kan nogal snel van zich afslaan. Zijn zus Lynn moet het dan ook regelmatig ontgelden. Willen ze beide met het zelfde speelgoed spelen, dan kan zij rekenen op wat klappen op haar hoofd en een flinke ruk aan haar haar. Als hij boos op mij is omdat hij iets niet mag haalt hij ook snel uit. En altijd maar weer dat drinken op de grond gooien L. Om moe van te worden.

Peuterspeelzaal

Het was zover. Nova’s eerst ochtend op de peuterspeelzaal. Ik vond het allemaal best spannend. Hoe zou hij het vinden? En krijg ik het wel voor elkaar om hem daar achter te laten? Schreeuwt hij geen moord en brand als ik weg wil gaan? Zal hij lief zijn en goed luisteren?

Ik had mijn wekker expres wat eerder gezet dan normaal. Want waar ik normaal gesproken alleen hoefde te zorgen dat Lynn helemaal klaar was voor school had ik er nu nog één die aangekleed en al moest zijn om kwart over acht. De jongens, Nova en zijn broertje Joah, gingen op die dag altijd naar mijn moeder toe. Die kon ik dus in hun pyjama zo in de auto zetten. Dus nu op tijd eruit, aankleden, zijn haar doen en een broodje eten. Toen zijn jas aan en zijn rugtas om. Dat vond hij helemaal mooi, zijn zus Lynn deed dat ook iedere dag en nu mocht hij ook. Daar liepen ze samen, met hun rugtasjes om en er werden zelfs handjes vast gehouden. Wat zijn het toch een schatjes, smelt!

Afscheid nemen

Lynn liep mee naar de peuterspeelzaal, gaf hem een dikke knuffel en ging toen gauw naar haar eigen klas toe die twee deuren verderop zat. We kwamen binnen en er was nog niks aan de hand. Totdat de juf tegen hem begon te praten en haar armen voor hem opende. ‘Kom maar hier’ zei ze. Nou daar dacht Nova toch echt anders over. Hij kroop in mijn armen en zette het keihard op het huilen. Wat zielig zeg. Het is natuurlijk ook eng om ergens naartoe te gaan waar je niemand kent. Gelukkig kende ik zijn juf al van de tijd dat Lynn naar de kinderopvang ging en weet ik dat ze super leuk is met kinderen en vooral heel lief voor ze. Ik pakte snel zijn lievelingsknuffel erbij, hopelijk werd het verdriet hierdoor wat minder. Maar nee hoor, zelfs die kon het verdriet nu niet verzachten.

Ondanks dat hij het niet wilde gaf ik Nova aan de juf, want ik heb wel geleerd dat het echt het beste is om het afscheid zo kort mogelijk te houden en zo snel mogelijk weg te gaan. Anders maak je het alleen maar erger. Ik zei gedag en liep snel weg. Om het hoekje waar hij me niet kon zien bleef ik staan om te luisteren en te wachten totdat hij rustig werd. Verschrikkelijk om je kleine mannetje met zoveel verdriet te zien. Er bleef een andere moeder bij mij staan en die liep heel lief voor mij een paar keer terug om te kijken hoe het met Nova ging. Na ongeveer tien minuten was hij eindelijk gekalmeerd en kon ik met een gerust hart naar huis toe.

Een foto

In de loop van de ochtend kreeg ik een paar foto’s van de juf doorgestuurd. Het ging allemaal goed met hem en hij deed heel lief mee. Wat fijn zeg, en wat super dat ze tussendoor dus nog wat foto’s sturen. Een foto zegt meer dan duizend woorden.

De juf vertelde me dat hij lekker gespeeld had. Tijdens het buitenspelen zag hij Lynn nog op het andere schoolplein. Dat is natuurlijke hartstikke leuk en gelukkig vond hij het niet erg dat Lynn weer terug naar haar klas ging. Ze vertelde mij ook dat hij netjes fruit gepakt had om daarna weer op zijn stoeltje te gaan zitten. Dat doet hij thuis echt niet hoor! Hij had het heel goed gedaan voor een eerste dag. En het belangrijkste, hij vond het zelf erg leuk en wilde wel nog een keer naar “school” toe.

Dus uiteindelijk viel het allemaal wel mee. Gelukkig maar. We hebben Nova een beetje onderschat. Buiten het “dramatische” afscheid was hij een schatje. Of het afscheid iedere keer zo “dramatisch” is en of het te merken is in zijn ontwikkeling dat hij naar de peuterspeelzaal gaat lees je in mijn volgende blog.

Jody

 

Onze middelste zoon Nova is laatst twee jaar geworden. Wat wordt het toch alweer een grote jongen. En hoe cliché, maar wat gaat die tijd toch snel! Ondanks dat blijft het voor ons een klein mannetje. Hij zegt nog vrij weinig en lopen doet hij ook nog niet zo heel lang.

Ontwikkeling

Het is algemeen bekend dat jongens later zijn in hun ontwikkeling dan meisjes. Kijk maar eens naar jullie eigen mannen. Zullen die ooit volwassen worden?!

Ik daarentegen ken sinds de geboorte van onze oudste alleen maar jongens die snel tot extreem snel zijn in hun ontwikkeling. Ver voor de eerste verjaardag liepen ze al en in no-time kwamen er al hele zinnen uit hun mond. Totdat wij onze eerste zoon kregen. Het zitten en kruipen ging redelijk snel, maar op het lopen en praten hebben wij lang moeten wachten. Hij begon wel een beetje te lopen, maar na een stap of twee zakte hij alweer door zijn knieën om het kruipend verder te doen. Lag het aan de ontwikkeling of was het gewoon luiheid? Tjah, dat zullen we misschien nooit weten.

Als hij zich ergens aan vast hield zakte hij iedere keer door beide enkels heen. Dus we begonnen te twijfelen: Zou er iets zijn waardoor hij het misschien niet lang kan volhouden? Toch maar even met het consultatiebureau bespreken. Na dit gesprek met de arts op het consultatiebureau werden we doorverwezen naar een fysio. De fysio kwam gewoon aan huis, hoe fijn is dat! Die heeft Nova een tijdje geobserveerd en zijn voeten en benen nagekeken. Ze kwam tot de conclusie dat er niks met zijn voeten of benen aan de hand is, maar dat het allemaal nog niet zover ontwikkeld was. Als tip kregen wij om juist stevige schoenen te kopen in plaats van de schoenen met flexzooltjes. Wat een opluchting. Er was dus niets met onze zoon aan de hand! Dat was voor ons het belangrijkste, we moesten het gewoon afwachten. We hebben stevige schoenen voor hem gekocht en langzamerhand kwam er verbetering in. Met 19 maanden begon hij eindelijk te lopen.

Op zich helemaal niet zo laat als ik het achteraf bekijk, maar omdat hij al wel een hele tijd iedere keer maar een paar stapjes zette ga je het je toch afvragen.

Spraak

Nu alleen zijn spraak nog. Naast papa en mama en kaka (zo noemde hij alle dieren) kwam er eigenlijk niet zoveel uit zijn mond. Nou ja, hij schreeuwde en krijste wel veel. Heel erg veel. Zelfs de overbuurvrouw zei tegen mij dat we eigenlijk geen babyfoon nodig hadden. Die jongen hoorde je wel. En niet zo’n klein beetje ook. Ik denk dat de hele buurt het wel hoorde. Ik maakte me soms ook wel een beetje zorgen, ze zullen toch niet denken dat ik mijn kind mishandel ofzo?

Wat we ook probeerden het bleef bij die twee woorden en het krijsen. Iedere avond boekjes voorlezen, alles benoemen wat we zagen. Maar hij vertikte het om ook maar iets te proberen uit te spreken. Ik weet dondersgoed dat je niet moet vergelijken met andere kinderen, maar je doet het vaak toch wel een beetje. Zou er een reden voor zijn dat hij niet wil praten en wel veel krijst? Ik had het al eerder aangekaart bij het consultatiebureau maar het leek de arts en mij het beste om eerst het ene aan te pakken (het lopen) en daarna verder te gaan met het volgende. Het krijsen kon te wijten zijn aan frustraties doordat hij zich niet duidelijk kon maken. Hopelijk werd dat minder als hij eenmaal zou gaan praten.

Eindelijk vooruitgang

Vanaf zijn tweede verjaardag begon hier eindelijk verandering in te komen. Het leek wel alsof hij wekelijks een nieuw woord leerde. Bij veel woorden duurde het wel een tijd voordat wij hem begrepen. Zo ben ik er laatst achter gekomen dat hij met ‘pipi’ televisie bedoeld. En ‘die’ gebruikt hij altijd als hij zijn knuffel wil hebben. Heel lastig voor ons om daar achter te komen als hij niet wijst naar wat hij bedoelt. Net zoals hij ‘kaka’ als naam voor ieder dier gebruikte kwam hij ook met het woord ‘anja’. Niet heel lastig om achter te komen, maar ook als hij water of melk wilde vroeg hij om ‘anja’. Dat brengt soms wat frustraties bij je. Wat wil je nou jongen?

Ik heb het er met mijn man over gehad en het leek ons goed voor Nova om naar de peuterspeelzaal te gaan. Allemaal kinderen van zijn leeftijd, dat zal hem hopelijk wel verder helpen in zijn ontwikkeling. Dus we hebben hem ingeschreven bij de opvang van de basisschool waar zijn zus zat. Hele leuke opvang en zo hoefden wij niet drie kinderen naar drie verschillende plekken toe te brengen. En het fijne was, hij kon eigenlijk gelijk al terecht. We zagen er wel een beetje tegenop, aangezien hij thuis zo’n boef kan zijn.

Als er iets gebeurt wat hem niet zint slaat hij al gauw van zich af. Zijn zus aan de haren trekken doet hij dagelijks. En het is, volgens mij, een sport voor hem om zoveel mogelijk drinken op een dag op de grond (of waar dan ook) te gooien.

Mijn man grapte al: ‘neem maar een dag vrij, voor het geval je Nova al eerder op moet halen’. En hoewel ik er om moest lachen, hield ik mijn hart vast. Als dat maar niet echt zou gebeuren!!

Hoe de eerste keer is gegaan op de peuterspeelzaal, hoe het inmiddels daar gaat én of de peuterspeelzaal voor ons gevoel daadwerkelijk bijdraagt aan zijn ontwikkeling dat lees je in mijn volgende blog.

Jody

 

Als moeder zijnde probeer je alles goed te doen voor je kinderen en je wilt ze zoveel mogelijk beschermen. Helaas lukt dat niet altijd en ben je zelf ook wel eens schuldig aan hun verdriet en pijn. Dit zijn mijn blunders. De keren waar ik faalde in mijn taak als moeder. Blunders waar ik mij diep voor schaam, en blunders waar ik achteraf (omdat het allemaal afliep met een sisser) wel om kan lachen.

# Te zwaar beladen!

Ik had boodschappen gedaan en was met de kinderwagen onderweg naar huis. Vlakbij ons huis is een verkeersdrempel. Ik had schijnbaar iets te veel boodschappen gedaan. Want toen ik de drempel overging klapte de kinderwagen naar achter. Vreselijk, ik kreeg mijn zoon niet meer op tijd te pakken, dus hij viel zo voorover uit de kinderwagen. In no time stond de halve straat bij mij (oké iedereen heeft het dus gezien🙈) en werd ik gelijk geholpen. Eenmaal thuis heb ik het flink op het janken gezet. Gelukkig was de schrik bij mijn zoon al snel over en zat hij me vooral verbaasd aan te kijken omdat ik zo aan het huilen was.

# Less is more gaat hier niet op

Voor het eerst trakteren op de basisschool. Ja, want mijn dochter Lynn werd alweer vijf jaar. ’s Avonds laat na het vieren van haar verjaardag hebben we de traktaties gemaakt. 30 stuks. Tijdens het maken brak er één stokje en hadden we er nog maar 29. “Ach ik kom bijna dagelijks in de klas en zoveel kids zitten er niet”, dacht ik nog. Dus Lynn trots naar school met haar traktaties. Eenmaal thuis hoorde ik dat ze zelf geen traktatie had gehad. Er waren de laatste tijd weer wat kindjes bij gekomen en ze kwamen er precies één te kort. Dus de jarige zelf kreeg geen traktatie. Oh nee toch! Dat meen je niet. Wat voelde ik me toch lullig en nog steeds. Ik schaam me kapot. Voortaan toch maar even een paar dagen van te voren aan de juf vragen hoeveel kinderen er in de klas zitten!

# 🎵Dáááár gaat hij🎵

Gebroken nachten zijn bij ons meer gewoonte dan uitzondering. Dus soms ben je even helemaal op. Mijn jongste zoon Joah kon niet slapen en werd alleen rustig bij mij op mijn buik. Dan leggen we je daar maar neer, daar heb je vaker geslapen. Samen zijn we in slaap gevallen. (Gelukkig weet ik van mezelf dat ik met de kinderen bij me altijd heel stil lig). Maar wat waarschijnlijk te verwachten was gebeurde… ineens voelde ik hem wegglijden en ik was te laat om hem vast te pakken. Zo van mijn buik af op de grond. En het was doodstil. Hij was zo aan het huilen dat er geen geluid uit kwam. Zo zielig. Het spijt me mijn lieve kleine jongen. Gelukkig kwam al snel weer geluid uit zijn keeltje. Dat was voor hem niet lekker wakker worden. Maar al snel was hij weer aan het lachen. Nou dit was de laatste keer dat ie op mijn buik mocht slapen. Voortaan lig je maar lekker tussen ons in.

# Vallen en weer opstaan..

Het was mooi weer, dus het perfecte moment om lekker een stukje te gaan fietsen. Ik deed mijn zoon Nova in het voorzitje, hing mijn tas eraan en zette mijn dochter Lynn vast achterop de fiets. Zo alles klaar om te gaan. Net op dat moment viel de fiets met kinderen en al om en er was geen houden meer aan. Nova zette het op het huilen en Lynn was eigenlijk heel stil. Snel maakte ik Nova los en ondertussen maakte Lynn zichzelf los. Ze kwam mij helpen met troosten. Wat lief zeg. Voortaan eerst maar zelf op de fiets stappen voordat ik er tassen aan hang.

# Foei foei

Met drie kinderen (lees drie autostoeltjes) werd onze auto te klein, dus moest papa of mama achterin en mocht één van de kinderen voorin. Mijn man zette de maxicosi voorin, ik pakte de rest van de spullen en stapte achter het stuur. Eenmaal op bestemming liep ik naar de bijrijderskant om de maxicosi los te maken. OEPS! die was dus al los. Wat bleek? Ik dacht dat mijn man hem vast had gezet en hij dacht dat ik dat zou doen. Gelukkig heb ik niet hard hoeven remmen. Anders had onze lieve jongen waarschijnlijk op de kop tussen de stoel en het dashboard gelegen.

# Oeps, foutje

Weer met de auto weg. Mijn zoon en dochter zitten naast elkaar achterin. Hij in de autostoel, zij ook maar dan met gebruik van de gewone gordel. Ze maakt haar gordel ook zelf los. Schijnbaar heeft ze ook een keer de verkeerde gordel los gemaakt en dat was ons niet opgevallen. Mijn zoon zat dus wel vast, maar ook weer niet. Daar kwam ik achter toen ik op de rem trapte en het stoeltje zo naar voren schoof tegen de voorste stoel aan. Niks aan de hand, maar het was wel even schrikken. Voortaan toch maar checken of ook die gordel nog vast zit.

# Een etentje met een luchtje!

We gingen uit eten met de oma van mijn man voor haar verjaardag. Snel de spullen pakken en op weg. Onze dochter zat lekker in de kinderstoel te spelen totdat ze ineens haar ‘poephoofd’ kreeg. Ahh moest dat nou net tijdens het eten?! Maar gauw even verschonen. Dat was mijn plan tenminste. Totdat ik de tas open deed en erachter kwam dat ik de luiers was vergeten. Alsof ze het wist. Gauw het eten naar binnen gepropt en het toetje overgeslagen. Op naar huis toe. Dat was een kort etentje.

# Dan maar zonder

Normaal heb ik standaard een extra setje kleding in de tas zitten, alleen als je het echt nodig hebt ben je het natuurlijk vergeten. Opnieuw een etentje en weer een kind met een poepbroek. Dit keer was ik voorbereid en had ik natuurlijk genoeg luiers en billendoekjes bij me. Tijdens het verschonen kwam ik er alleen achter dat dat niet het probleem was. Zijn hele romper zat onder de poep😔 Met zwoegen en zweten heb ik hem uitgekleed zonder dat alles erom heen onder de poep kwam. Dan maar zonder romper verder eten.

# Inschattingsfoutje

Mijn zoontje zette net zijn eerste stapjes. Op advies van de fysio hadden we stevige schoenen voor hem gekocht in plaats van die flexibele. Dat werkte goed, in korte tijd begon hij te lopen. Ik tilde hem de trap op en zette hem boven aan de trap neer zodat hij verder kon lopen. Toen ik hem neer had gezet liep ik zelf de laatste twee treden omhoog. Wat er nou gebeurde? Geen idee! Of hij viel achterover of hij wilde gaan zitten, maar hij was net iets te dicht bij de trap. Hij rolde achterover de trap af en ik gilde NÉÉÉÉ!! Hij bleef na vijf treden in de bocht van de trap hangen. Gelukkig maar. Hij was erg geschrokken maar godzijdank was er niks aan de hand.

Een beste rij confessions he? En het zullen vast niet de laatste zijn. Ben ik een echte loedermoeder volgens jullie, of hebben jullie ook van die blunders meegemaakt? Vertel het hier en steek elkaar een hart onder de riem. Niemand is perfect en dat moeten we ook niet willen. Anders hebben we niet dit soort momenten om met elkaar te delen.

Jody

Mijn leven met drie kinderen is soms erg druk, gehaast, vermoeiend en de bankrekening raakt ook een stuk sneller leeg dan in het pre-kids-tijdperk. Mijn dagen zijn zo voorbij en soms ben ik zo druk met alles wat ik nog moet doen dat ik (te) weinig tijd heb om te genieten van mijn tijd met de kinderen. Ik probeer tegenwoordig (en vooral op de mooie dagen) wat meer de boel de boel te laten en wat meer te genieten van mijn kinderen.

Gelukkig heb ik de volgende dingen in mijn leven die voor mij echt favoriet zijn. Ze halen irritatiepuntjes bij mij weg, geven wat meer rust, de kinderen beleven er veel plezier aan (en dat doet mij dan weer plezier) en onze bankrekening loopt iets minder snel leeg;-).


#1 Bibabadje

Heel handig voor als je zelf geen bad in huis hebt. Hij klapt makkelijk in en uit, neemt niet veel ruimte in en het doek kan zelfs in de wasmachine. Mijn kinderen vinden het heerlijk.

#2 Ikea kinderstoel

Het is zeker niet de mooiste kinderstoel, maar wel spotgoedkoop. Hij is makkelijk om schoon te maken en om ergens mee naartoe te nemen. Je klikt de poten er zo af. Het enige nadeel: je struikelt nog wel eens over de poten.

#3 Speenkoord

Nooit meer op zoek naar de speen. Nooit meer de speen schoon hoeven maken omdat die weer op de grond is gevallen of gegooid. Heerlijk en je kan ze tegenwoordig in de mooiste, stoerste en bij de outfit passende kleuren kopen. Bij Druif & Spruit zijn we hier zo fan van dat we ze verkopen in onze webshop (link). We hebben ze met naam of zonder, dus voor ieder wat wils.

#4 Co-sleeper

Heel fijn voor als je in de nacht nog moet voeden, je trekt zo de baby naar je toe. En ligt je kindje graag dichtbij je? Met de co-sleeper houd je alle ruimte in je eigen bed en ligt je kleintje toch binnen handbereik. Toen mijn oudste net geboren was had ik geen co-sleeper en omdat ze graag haar mama bij haar had hing ik met mijn arm door de spijlen van het ledikant zodat zij lekker kon slapen. Nou ik kan je vertellen, dat ligt voor geen meter! Maar ja, je doet alles voor je kleintje. Met de co-sleeper kunnen mama en baby allebei heerlijk slapen.

#5 Naamstickers

Vooral als je kind naar de opvang of naar school toe gaat. Nooit meer vreemde bekers in de tas vinden of je eigen beker kwijt raken.

#6 Meerijdplankje

Heb je een kindje die nog in de kinderwagen zit en één die er al lekker op los loopt maar nog niet te ver kan, dan is dit een geweldige oplossing. Je kleintje kan er op staan en zitten wanneer ie te moe is om te lopen. Extra fijn: Je hoeft zo dus geen dubbele kinderwagen aan te schaffen.

#7 Kinderkledingbeurzen

Ik heb drie kinderen die overal in no-time uitgegroeid zijn of wekelijkse wel weer met gaten in de kleren (door het spelen) binnenkomen. Dus dat houdt in dat ik veel en vaak moet shoppen (oh oh, wat vind ik dat erg zeg?). Maar ja, het kost wel weer veel geld voor iets wat geen lang leven heeft. Ik kreeg te horen dat er kinderkledingbeurzen met tweedehandskleding bestaan. Geweldig, alles ligt op maat zodat je niet tientallen kraampjes langs hoeft. Er staat vaak al een prijs op de kleding, dus ook geen gedoe met onderhandelen over de prijs. En je komt (vaak) met een hele stapel kleding thuis voor weinig geld. Top! Kan je de kinderen weer met een gerust hart naar buiten sturen.

In Apeldoorn zijn deze beurzen twee keer per jaar. De zomerbeurs in maart/april en de winterbeurs in september/oktober.

#8 Disneyfilms

Word je even hélémaal gek van je kinderen of moet je eigenlijk koken wat niet echt lukt omdat ze maar aandacht van je blijven vragen? Zet een leuke film op en je hebt even je rustmomentje. Of je kijkt lekker mee, Disneyfilms blijven altijd leuk. Hier zijn The Lion King en Frozen favoriet.

#9 Bakfiets

Heb je meer kinderen dan er op je fiets passen, geen auto tot je beschikking en  wil of moet je weleens wat verder dan wat goed te lopen is? Dan is een bakfiets een uitkomst. Het zijn niet de goedkoopste fietsen en nemen helaas wel redelijk wat ruimte in, maar het zorgt wel voor veel gemak.

#10 Trampoline

Hier een groot succes. Mijn kids spelen ál-tijd op de trampoline. Je hebt geen kind aan ze. (Leer ze wel dat ze altijd de rits van het net eromheen dicht moeten doen). Mijn kinderen gebruiken de trampoline ook om er rustig hun eten op te eten of lekker op te liggen. Ook voor mijn jongste zoon is het erg makkelijk. Hij kan nog niet lopen of springen. Ik zet hem erin en doe de rits goed dicht zodat hij er niet zelf uit kan komen of kan vallen. Zo kan hij lekker rondkruipen en spelen zonder dat zijn broeken kapot gaan of alles wat hij op de grond vindt in zijn mond steekt.

En dan de laatste… Ik heb het zelf (nog) niet in huis en was er eerder ook zwaar op tegen. Maar nu ik een zoontje heb die niet echt (of eigenlijk echt niet) luistert, geen gevaar ziet en er het liefst altijd vandoor gaat. En daarnaast nog een zoon die nog in de kinderwagen zit. Kom ik soms (oké niet soms, maar regelmatig of nou ja eigenlijk vaak) in de situatie dat ik de kinderwagen alleen op de stoep moet laten staan op een sprint achter de middelste aan te trekken. Dan is dit toch wel een uitkomst:

EEN VEILIGHEIDSTUIGJE!

Ja ik weet het, het klinkt verschrikkelijk, mensonterend. Gelukkig luistert mijn dochter wel goed, maar als je net zo’n kind hebt als mijn zoon, die zijn oren niet gebruikt waar ze voor bedoeld zijn en zijn benen om zo snel mogelijk bij mama vandaan te komen, dan is dit wel een veilige oplossing. Je kan namelijk niet op twee plekken tegelijk zijn. En liever je kind in een tuigje dan onder een fiets, scooter of nog erger een auto.

Ik blijf het er raar uit vinden zien, maar ik begrijp die moeders nu toch een stuk beter. Het wordt misschien toch tijd om er één aan te schaffen ?…

Wat maakt jullie leven veel leuker en gemakkelijker? Laat het ons weten, misschien dat wij er ook mee geholpen zijn!

Jody

 

Mijn zoons tweede verjaardag kwam er aan en na een fiasco van zijn eerste verjaardag moesten we voor dit jaar een andere oplossing vinden. Tijdens zijn eerste verjaardag was het zo druk (grote familie en vriendengroep) dat je je kont niet kon keren in huis. Mijn zoon was overstuur door alle drukte, mijn man en ik waren druk en gestrest en alle andere kinderen hadden nauwelijks ruimte om te spelen.

Het aantal personen op een verjaardag wordt alleen maar meer doordat er in het afgelopen jaar weer vijf baby’s in de vriendengroep geboren zijn. Die hadden dus ook speel/kruipruimte nodig. Onze zoon is in maart jarig en dan is het vaak te koud om het buiten te vieren, dus we moesten op zoek naar een alternatief.

Gymzaal huren

Dankzij mijn nicht kwam ik op het idee om een gymzaal te huren. Ik speurde het internet af en kwam erachter dat bijna iedere gymzaal gehuurd kan worden om te sporten of voor een kinderverjaardag. Alle spullen die niet achter slot en grendel staan mogen worden gebruikt. De prijs voor het huren van een gymzaal (in Apeldoorn) voor drie uurtjes ligt tussen de 40 en 70 euro. Een redelijke prijs voor wat rust in je hoofd én huis. Perfect voor Nova’s tweede verjaardag dus!

Voorbereiden

Een kwartier voor tijd mag je naar binnen om alles klaar te zetten. Leg matten neer, trek de touwen uit, pak wat ballen en een trampoline. Zet een bok neer met daaraan een glijbaan (loopplank) en je hebt de perfecte speeltuin voor kinderen. Wij hebben geen kind gehoord! Nou ja, eigenlijk werd er heel wat afgegild, maar het was absoluut gillen van plezier!

Complimenten

Van veel ouders kregen we een compliment over hoe goed het geregeld was en dat de kinderen zich super vermaakt hebben.

♥Het voordeel: geen zooi in huis en de kinderen hebben de tijd van hun leven.

♥Het nadeel: je moet goed van te voren bedenken wat je allemaal mee moet nemen. Anders moet je weer op en neer en dat is niet heel handig.

Waar moet je allemaal aan denken?

  • Maak het jezelf makkelijk en gebruik wegwerpborden en -bekers. Vergeet de roerstaafjes niet!
  • Neem vuilniszakken mee, na de verjaardag kan je alles zo de vuilniszak in schuiven.
  • Neem een bezem en een stoffer en blik mee. Zo kan je naderhand makkelijk de rotzooi opvegen.
  • Wordt er veel thee gedronken? Neem een waterkoker mee, theezakjes en suiker.
  • Zorg voor een thermoskan (of twee) met koffie en vergeet de koffiemelk niet.
  • Cupcakes zijn een stuk makkelijker dan taart. Geen gedoe met snijden, en makkelijk met de hand te eten.
  • Laat kinderen hun schoenen uit doen tijdens het spelen, dan hoef je achteraf geen schoenvegen weg te halen.
  • Neem wel wat poetsdoeken mee voor eventuele vlekken.
  • Neem tafelkleden mee, gooi ze over een bok en je hebt de perfecte plek voor de hapjes en het drinken.
  • Zorg voor voldoende drinken.

Wij vonden het in ieder geval top en de kinderen hebben zich super vermaakt. Voor ons echt iets om jaarlijks te doen.

Jody

13 juni 2018 is het weer zo ver. De Nationale Buitenspeeldag gaat dan van start. Dit leuke en belangrijke initiatief wordt georganiseerd door Jantje Beton en kinderzender Nickelodeon.

Een stukje geschiedenis

In 1968 is Jantje Beton opgericht omdat er steeds meer ‘beton’ kwam en steeds minder ruimte voor kinderen om buiten te spelen. Prinses Beatrix heeft zich vanaf het begin al ingezet voor Jantje Beton. Zij zei toen de woorden: ‘Vertel ons wat er in jullie ogen allemaal beter zou kunnen. Het gaat immers om jullie geluk en jullie toekomst. Jullie hebben daarom recht van spreken.’ Een uitspraak die uniek is voor die tijd. Daarnaast heeft zij het beeldje voor Jantje Beton gemaakt. Het mannetje met het vuistje in de lucht dat symbool staat voor alles wat Jantje Beton doet: opkomen voor kinderen en spelen!

Daarom wordt er sinds 1994 elk jaar in Nederland (op de tweede woensdag in juni) een Nationale Buitenspeeldag georganiseerd. Tijdens deze dag worden door het hele land straten afgesloten, zodat de kinderen heerlijk kunnen buitenspelen zonder gevaar voor verkeer. Op deze manier wordt aandacht gevraagd voor een kindvriendelijke inrichting van straten en buurten. Door de actie wordt een beroep gedaan op buurtbewoners en voorbijgangers om hun verkeersgedrag eens goed onder de loep te nemen.

Wat doet Jantje Beton

Jantje Beton is hét goede doel dat zich samen met kinderen inzet voor meer uitdagender speelruimte en meer speeltijd. Jaarlijks doen ruim 350.000 kinderen mee aan de activiteiten en projecten van Jantje Beton. Kwetsbare kinderen krijgen hierbij hun speciale aandacht. Kinderen moeten steeds meer en spelen steeds minder, terwijl spelen het belangrijkste én leukste onderdeel is van een gezond leven. Daarom zegt Jantje Beton … STOP NOOIT MET SPELEN!

Bron: www.jantjebeton.nl

De leukste activiteiten voor de Nationale Buitenspeeldag

Om de Nationale Buitenspeeldag nog leuker te maken ben ik op zoek gegaan naar leuke activiteiten om te organiseren tijdens deze dag.

#1

Huur een springkussen! Een springkussen is altijd een goed idee en voor alle leeftijden.

♥ Tip!

Woon je in Apeldoorn, Deventer of Zwolle? Bij Rodenburg Makelaars kan je gratis een springkussen huren voor één dag. Wees er wel snel bij, want ze hebben er maar één per vestiging.

Woon je in Deventer en omgeving? Dan kan je ook terecht bij Helder Makelaars voor een gratis springkussen.

#2

Maak een mega watertafel. Of bij wat minder weer een mega zandbaktafel. Kinderen zijn al snel tevreden, dus zet wat tafels neer met bakken water en/of zand en zij vermaken zich prima.

#3

Waterballonnen. Ideaal voor de mooie warme dagen. Het geeft verkoeling en ook volwassenen zijn vaak wel in voor een waterballonnengevecht.

♠ Tip! Geen zin om al die waterballonnen te vullen en te knopen. Google op magische waterballonnen en je vindt waterballonnen die je per (ca.) 30 stuks in één keer kan vullen en ze worden vanzelf ‘geknoopt’. Je kan ze ook bestellen op AliExpress (scheelt een hoop geld) alleen dan heb je geen garantie dat het voor de dertiende in huis is. Overigens zijn deze ballonnen ook erg leuk om te hebben voor thuis met de mooie dagen die hopelijk nog komen.

#4

Spelen met stoepkrijt. Kleuren met stoepkrijt is op zich al erg leuk, maar je kan er ook leuke spelletjes mee maken.

  • Maak een hinkelbaan.
  • Speel landje veroveren. Je tekent een grote cirkel op de grond en verdeelt dit in het aantal spelers. Je zet je naam in je eigen vak. Iedereen mag om de beurten een stuk land veroveren. Als je aan de beurt bent ren je zo snel mogelijk een rondje om deze cirkel en daarna roep je stop. De andere spelers rennen in de tussentijd zo ver mogelijk weg. Als de veroveraar zegt: ‘lopen’, is het de bedoeling dat iedereen weer terug in zijn eigen land komt zonder dat ze getikt worden door de veroveraar. Deze moet de rest proberen te tikken, maar moet met één voet op zijn land blijven. Is iemand getikt? Dan mag je een cirkel op de plek zetten van waar je diegene getikt hebt. Dit stukje land is nu ook van jou.
  • Maak een autobaan van stoepkrijt.
  • Maak een dambord.
  • Maak een twister spel.

#5

Doe wat leuke spelletjes met de kinderen. Ze vinden het vaak geweldig als ouders meespelen.

  • Schipper mag ik overvaren. Eén persoon staat in het midden (de schipper) en de rest staat bij de beginstreep. Ze zingen: ‘Schipper mag ik overvaren ja of nee, hoe?`. Waarop de schipper ze een opdracht geeft. Zoals: hinkelend, als een kikker, op handen en voeten. Waarop de rest zich aan de opdracht moet houden en moet voorkomen dat ze worden getikt door de schipper.
  • Tikkertje. Eigenlijk de simpele variant van Schipper mag ik overvaren.
  • Verstoppertje.
  • Buskruit. Eigenlijk hetzelfde als verstoppertje alleen in plaats van dat de “zoeker” tot tien moet tellen, wordt er een bal weggegooid die de zoeker moet gaan halen. Daarna mag hij pas gaan zoeken. Als je vrijgebuut bent mag je de bal snel wegschoppen zodat de rest zich nog beter kan verstoppen.
  • Ballon trappen. Aan de voeten van elk kind zit een touwtje met een ballon. Het doel is om zo snel mogelijk de ballon van een ander kapot te trappen.
  • Spijkerbroekhangen. Maak een spijkerbroek vast aan een boom en hangen maar: wie kan er het langst blijven hangen?
  • Flessenvoetbal. Iedereen heeft een volle fles water voor zich staan die open is. Met een bal probeer je de fles van de ander om te rollen. Diegene moet eerst de bal halen voor hij de fles weer rechtop mag zetten. Diegene die als eerst zijn fles leeg heeft, heeft verloren.
  • Waterballon darten. Maak waterballonnen vast aan een bord of iets dergelijks. De kinderen moeten met dartpijlen de ballonnen kapot gooien. (Blijf hier als ouder zijnde wel bij, want dartpijlen zijn scherp!)
  • Annemaria Koekoek. Eén persoon staat bij de muur (Annemaria) en zegt: ‘Annemaria Koekoek’ en draait zich dan om. De overige kinderen mogen alleen lopen als Annemaria met de rug naar de kinderen toe staat. Als ze zich omdraait moeten de overige kinderen zo snel mogelijk bevriezen. Ziet Annemaria iemand bewegen en dan is die af. De winnaar is diegene die als eerst de eindstreep bereikt zonder dat deze persoon in beweging is gezien.

Genoeg ideeën om er een geslaagde Buitenspeeldag van te maken!

Wil je zelf (met de buurt) activiteiten organiseren? Meld je buurt dan aan op www.jantjebeton.nl. En zie je het zelf niet zitten om wat te organiseren, maar wil je wel met je kinderen aan de Buitenspeeldag mee doen? Kijk dan ook op de website. Daar vind je alle activiteiten die bij jou in de buurt worden georganiseerd.

Hebben jullie nog meer leuke activiteiten voor 13 juni? Hou het dan niet voor jezelf en laat het weten in een reactie. Leuke ideeën zijn altijd welkom!

Jody

In mijn blog worden we nou genegeerd? Vertelde ik dat we erachter kwamen dat onze dochter ons niet goed kon horen. De arts vertelde dat ze buisjes in haar oren moest krijgen.

In de maand voorafgaand aan de operatie heeft onze dochter aan iedereen die het maar wilde horen verteld dat ze even bij de dokter ging slapen, het leek haar heel leuk. Tot de dag van de operatie was aangebroken. Ik haalde haar om half zeven uit bed om naar het ziekenhuis te gaan, op dat moment was het enthousiasme van de tijd daarvoor volledig verdwenen.

Onze dochter vindt nieuwe gebeurtenissen namelijk altijd erg spannend en dat laat ze ook goed merken. Ze wilde niet meer naar de dokter en toen we op de parkeerplaats aankwamen schreeuwde ze het uit van de “buikpijn”. Ik probeerde haar te kalmeren. En zei dat het goed uitkwam dat we in het ziekenhuis moesten zijn. De artsen konden haar dan ook vast wel van de buikpijn af helpen.

In het ziekenhuis

Het plaatsen van buisjes is in het ziekenhuis een standaard operatie omdat heel veel kinderen last hebben van een slecht gehoor door vocht achter het trommelvlies. Dus toen we in het ziekenhuis aankwamen zaten er al meerdere ouders met kinderen te wachten. Eerst in de wachtkamer en daarna werden we naar een kamer gebracht waar voor ieder kind een bed stond. Gelukkig was er voldoende speelgoed zodat de kinderen zich prima konden vermaken. De spanning bij onze dochter was gelukkig ook weer redelijk weggezakt.

Samen met alle andere kinderen en ouders kregen we een uitleg over wat er precies ging gebeuren en daarna werd ons een ziekenhuisschort overhandigd, die we de kinderen aan moesten doen. De zuster liet aan de kinderen het kapje zien waar ze, voor de operatie, in moesten ademen en ze mochten het ook uitproberen. Daarna lieten ze de buisjes zien die geplaatst zouden worden tijdens de operatie. Leuk dat ze het lieten zien, het maakte alleen weinig indruk op mijn dochter.

Bron

Nadat alle kinderen een zetpil hadden gekregen en het ziekenhuisschort aan hadden werden ze om de beurt met bed en al naar de operatiekamer gereden. Dit is een steriele ruimte dus voordat we naar binnen mochten, moesten de kinderen een muts op en de ouders een overall aan en dezelfde muts. Onze dochter mocht zelf de kleur muts uitkiezen voor haar en voor mij. Ik werd nog even uitgelachen om hoe gek ik er wel niet uitzag! Helaas mag je daar geen apparaten mee naar binnen nemen of aan hebben staan dus heb ik geen foto voor jullie in mijn belachelijke outfit.

De operatie

Toen we eindelijk aan de beurt waren werd ze met bed en al naar de operatiekamer ‘geraced’. Daar aangekomen moest ik haar overtillen naar een ander bed. De slaapdokter (anesthesist) stelde zich voor en vertelde wat mijn dochter moest doen. Hij had iets in zijn hand wat leek op een ballon en vroeg aan haar of ze hem op wilde blazen. Dat duurde een paar seconden en toen was ze al zo goed als in slaap. Ze had haar ogen nog open. Dat was heel gek om te zien. Toen begon ze een paar seconden hevig met haar hoofd te schudden en weg was ze!

(Kinderen kunnen op heel veel manieren in slaap vallen, de één valt rustig in slaap, de ander kan boos of wild worden. Het duurt maar heel even, maar als ouders zijnde is dat niet zo leuk om te zien.)

De uitslaapkamer

Toen ze in slaap was werd ik teruggebracht naar de wachtkamer, maar voor ik goed en wel zat werd ik alweer opgehaald. De operatie was helemaal goed gegaan en ze lag te slapen in de uitslaapkamer. In die kamer lagen nog meer kinderen die net een operatie ondergaan hadden. De meeste kinderen die werden binnengereden waren binnen no-time wakker. Maar nee, onze dochter niet. Ik heb nog twintig minuten naast haar gezeten totdat ze eindelijk haar ogen opendeed. De verpleegster kwam eraan en gaf haar een slaapdiploma, omdat ze zo goed geslapen had. Ze was nogal slaperig dus reageerde ze er niet echt op. Ondertussen kwam ik erachter dat ze een sok miste. Het hele bed doorzocht om er uiteindelijk achter te komen dat de sok over haar andere sok zat. Dat hadden ze gedaan om de hartslagmeter op haar teen te kunnen bevestigen. Hadden ze me ook wel even mogen vertellen, haha!

We werden weer teruggereden naar de eerste kamer en daar kregen alle kinderen een lekker broodje met wat ranja. Ze mochten zich weer omkleden en we moesten een afspraak maken voor de controle.

Tot slot kregen we wat informatie over de eventuele bijwerkingen van de operatie. Zo werd er verteld dat kinderen nog wel een paar dagen last kunnen hebben van een loopoor. Dit kan indrukwekkend zijn om te zien, maar is heel normaal. Ook kan het zijn dat een kind last krijgt van oorpijn na de operatie, of kan een kind hoge koorts krijgen (in dat geval moesten we direct de polikliniek bellen!). Bah, wat vervelend! We hoopten maar dat onze dochter hier geen last van zou krijgen!

Naar huis

Na deze informatie en een zak vette watten mochten we tegen elf uur weer naar huis. De eerste twee weken moest ze de watten in als ze haar haren ging wassen en er werd als advies gegeven om niet te gaan sporten/zwemmen of te druk te spelen. Die eerste twee dat lukt nog wel, maar dat laatste krijg je natuurlijk nooit voor elkaar bij kinderen

We zijn nu een aantal weken verder en de klachten zijn over, maar verder heb ik helaas nog niet heel veel verbetering gemerkt. Ze zegt zelf wel dat ze beter kan horen (gelukkig maar). Het nadeel is dus dat we er nu achter komen dat ze dus echt niet luistert. Onze conclusie: wij worden dus gewoon genegeerd door onze dochter!!!

Jody

Ik heb altijd al graag moeder willen worden en ben ook gek op mijn kinderen. Geweldig om mijn kinderen te zien ontwikkelen en iedere keer weer een nieuwe fase door te gaan. Alleen een nieuwe fase betekent ook het afsluiten van een oude fase. Iets wat nooit meer terugkomt.

Nu ons gezin (voor nu ?) compleet is houdt het in dat iedere fase die geweest is waarschijnlijk nooit meer terugkomt. Mijn kinderen worden met de dag groter en zelfstandiger en op den duur zullen bepaalde dingen in huis overbodig worden. Wat een heerlijk idee om straks weer wat ruimte in huis te krijgen en wat minder rotzooi van de kinderen in de woonkamer te hebben. Aan de andere kant vind ik het ook wel moeilijk. Je sluit toch echt wat af, er komt nooit meer een baby hier in huis. Ben ik daar al wel aan toe? Op dit moment moet ik niet denken aan een vierde kind, maar wie zegt dat ik daar over vier jaar nog steeds zo over denk. Maar voor nu kan ik niet wachten tot de volgende dingen uit mijn huis zijn!

#1 Met stip op 1, de box!

Wat een ruimte neemt dat lompe ding toch in (maar wat is het makkelijk ?).

#2 Tweelingkinderwagen

Doordat mijn zoons niet heel veel verschillen qua leeftijd, was een tweelingwagen pure noodzaak. En hoewel dit soort wagens steeds smaller worden, past hij bij ons met geen mogelijkheid in de gang. Dus hij staat hier pontificaal in de woonkamer.

#3 Wipstoel

We hebben een hele mooie wipstoel (vind ik zelf), alleen het nadeel is dat redelijk groot is en kan niet ingeklapt worden. Nog iets wat dus standaard in de woonkamer staat.

#4 Maxicosi

Altijd maar weer dat gesjouw. Zwaar aan je arm en niet handig om in de auto te laten staan dus die staat ook in de woonkamer.

#5 Ikea kinderstoel

Super handig ding, en we zullen hem nog zeker een jaar gebruiken. Alleen je blijft er zo nu en dan met je voet achter haken en hij kan niet onder de tafel geschoven worden. Staat gegarandeerd in de weg dus. Dat probleem hebben we straks niet meer.

#6 Badstoel

Staat standaard in de douche omdat hij te groot is om ergens achter of onder te zetten.

#7 Hapjes in de vriezer

Nog even en dan mag ook de jongste met de pot mee eten. Dan hoef ik (bijna) nooit meer apart koken en heb ik geen last meer van een overvolle vriezer door al die hapjes.

#8 Luiers

Wat heerlijk om weg te kunnen gaan zonder dat je aan de luiers hoeft te denken. Heb je ze wel mee? Heb je er wel genoeg mee?! Nooit meer kinderen die door de luiers zijn heen gelekt en nooit meer stressen omdat ze bijna op zijn.

#9 Flesvoeding

Hetzelfde probleem. Je kan niet weg zonder en het is altijd makkelijk om een extra voeding mee te nemen. Je moet in de gaten houden dat je altijd voldoende in huis hebt. En in de winkel is de flesvoeding regelmatig uitverkocht.

#10 Potje

Staat standaard bij het toilet. Na elk gebruik moet je dat ding weer helemaal schoonmaken.

Voor een aantal van deze items geldt dat het nog even duurt voordat ze hier uit huis kunnen of dat ik ze niet meer hoef te kopen. Anderen kunnen op korte termijn al ons huis uit. Heerlijk! Maar als het zover is houdt het in dat we een nieuwe fase bereikt hebben. Dat houdt helaas ook in dat de oude fase nooit meer terugkomt. Het blijft voor mij erg dubbel, maar voor nu probeer ik me vooral op alle voordelen te richten!

Welk(e) item(s) mogen van jou zo snel mogelijk de deur uit? Laat het me weten in een reactie hieronder.

Jody

Dit is mijn ode aan de juffen (van mijn dochter) en meesters van de basisschool. Waar ik soms moeite heb om het te managen met drie kleine kinderen, doen zij het zonder probleem met minimaal twintig kinderen die constant om hun aandacht vragen. Wij ouders kunnen denk ik veel van ze leren!

Dus bij deze voor alle juffen en meesters.

Hoe doen jullie dat toch?

  • Ik krijg het al niet voor elkaar om twee kinderen naar mij te laten luisteren, en jij krijgt twintig kinderen muisstil met de volle aandacht voor jou!
  • Aankleden is thuis vaak een ware strijd. Mijn dochter zeurt altijd dat ze haar shirt niet uit krijgt (lukt haar trouwens prima, als haar hoofd er naar staat). Sokken moet ik ook voor haar aan doen. Maar als ze op school gaat gymmen doet ze alles alleen, zonder hulp! Oké, soms eindigt een shirt of een paar schoenen verkeerd om, maar ze doet het allemaal zelf.
  • Ze vinden het helemaal geweldig als ze het hulpje in de klas mogen zijn. Een hele dag de juf helpen met alles, dus ook met opruimen. Ik heb het thuis ook geprobeerd, maar nee hoor ze moet er niet aan denken om thuis het hulpje te zijn. Kan ik het toch weer allemaal alleen doen.
  • Melk is nou niet echt favoriet bij mijn dochter en als ze het überhaupt al helemaal op drinkt duurt het vaak een uur. Maar op school onder het toeziend oog van de juf gaat de beker melk inclusief een broodje altijd op en dat binnen een half uur. Chapeau!!
  • Het geduld wat jullie hebben met al die kinderen die non-stop je aandacht willen en alles aan je vragen. Je hebt geen moment rust en blijft geduldig. Ikzelf daarentegen ben soms iets sneller aan het eind van mijn Latijn dan mij lief is.
  • Is mijn dochter bij jullie in de buurt dan is ze een engeltje. Het zogezegde “liefste meisje uit de klas” en erg behulpzaam. Thuis verandert ze op één of andere manier vaak in een dramaqueen met maar één doel: overal tegen ingaan en vooral niet doen wat je gezegd wordt.
  • Waar ze thuis vaak liever lui dan moe was, willen ze in de klas wel zoveel mogelijk zelf doen. Dat neemt ze ook mee naar huis, waardoor ze thuis ook steeds meer zelf wil doen.
  • Waar ik soms vergeet met wie van mijn kinderen ik iets heb meegemaakt, weten jullie alles te vertellen over mijn dochter en de twintig andere kinderen in de klas.
  • Thuis doe ik mijn best om met mijn dochter te oefenen met letters en cijfers. Maar mijn dochter is zo snel afgeleid dat ze alweer bezig is met wat anders voordat we goed en wel begonnen zijn. Bij jullie in de klas doet ze juist goed mee en wil ze het ook graag leren.
  • Alle kinderen voelen zich op hun gemak en veilig bij jullie in de klas. Als een kind verdrietig is omdat papa en/of mama weggaat zijn jullie de aangewezen personen om ze te troosten. In no time zijn ze hun verdriet vergeten.

Dus bij deze lieve juffen van mijn dochter. Dankjewel dat jullie mijn dochter en haar klasgenootjes zo goed opvangen. Erop letten dat ze (meestal) goed alles opeten. Ervoor zorgen dat ze zich veilig en op hun gemak voelen. Dat jullie ze zo motiveren om nieuwe dingen te leren en alle creativiteit uit ze krijgen.

Ondanks dat ik het soms jammer vind dat mijn dochter minder thuis is. Ben ik erg blij dat ze bij jullie in de klas zit in die tijd.

Dankjewel voor alles!

Jody

Regelmatig werden we genegeerd door onze dochter. We konden haar zo vaak roepen als we wilden, maar pas als we boos werden en dus nog harder haar naam riepen keek ze verschrikt op. Wat vermoeiend zeg, waarom moesten we iedere keer boos worden om ervoor te zorgen dat ze luistert?

Hoort ze ons misschien niet?

Na een tijdje begonnen we te twijfelen of ze ons misschien niet goed hoorde, want het kon toch niet zo zijn dat ze altijd maar lak aan ons had? We hielden het in de gaten en gingen het soms testen. Nou als de voorraadkast open ging hoorde ze dat perfect en op het woord snoepje reageerde ze vaak wel. Maar verder reageerde ze pas als je behoorlijk hard praatte en al helemaal als we niet in haar gezichtsveld stonden. Het werd voor ons gevoel ook steeds erger. Dus uiteindelijk hebben we toch maar een afspraak gemaakt bij de huisarts.

De KNO-arts

De huisarts stuurde ons gelijk door naar de KNO-arts en twee weken later zaten we daar. De arts legde uit wat ze ging doen en probeerde mijn dochter op haar gemak te stellen. Zoals het gezegde luidt: ‘vreemde ogen dwingen’. Dus liet mijn dochter toe dat de arts in haar oor keek. De arts zag het meteen. Er zat vocht achter het trommelvlies van mijn dochter. Ze hoorde 40% minder dan wat normaal was. Dat is behoorlijk veel en ik voelde me gelijk schuldig over al die keren dat ik geïrriteerd of boos was omdat ze niet reageerde. Onze dochter is vier jaar dus negeren zal ze ook echt wel gedaan hebben (zo realistisch ben ik dan ook wel weer ?) maar meestal hoorde ze ons dus echt niet.

Ze hoort dus niet goed, en nu?

Oké, onze dochter kon dus niet goed horen en dat moest verholpen worden. De arts legde aan ons uit wat daarvoor moest gebeuren: buisjes! Als je kind buisjes krijgt moet je om kwart over zeven ’s ochtends in het ziekenhuis zijn met je kind in de pyjama. Huh? Waarom in haar pyjama?

Omdat het zo vroeg is en ze onder volledige narcose moeten. Ze gaan dus even in het ziekenhuis slapen. Dit hebben we haar ook zo verteld en dat leek haar erg leuk, slapen bij de dokter. Eén ouder mag de hele tijd bij het kind blijven totdat hij of zij volledig onder narcose is (dit doen ze om het voor het kind zo makkelijk en vertrouwd mogelijk te maken waardoor ze hopelijk snel onder narcose zijn).

Nadat je kind onder narcose is moet je terug naar de wachtkamer, wachten tot de operatie voorbij is en je terug naar je kind mag in de uitslaapkamer. De hele operatie duurt maar vijf minuten. Even twee sneetjes zetten, vocht wegzuigen en twee buisjes plaatsen. Tegen half elf mogen ze weer naar huis. Omdat heel veel kinderen buisjes moeten liggen ze met een groepje op één kamer en gaan ze één voor één naar de operatiekamer. Om deze reden mag er ook maar één ouder bij zijn. Anders wordt het te druk op de kamer, ook voor de andere kinderen.

Na deze uitleg en na ontvangst van Het BeterBoek over buisjes (dit is een boek met spelletjes, vragen, verhalen en leuke uitleg ter voorbereiding) werden we doorgestuurd naar de anesthesist (voor kinderen ook wel de “slaapdokter” genoemd). Hier moesten we een vragenlijst invullen en daarna werd uitgelegd wat een narcose inhoudt en hoe dat gebeurt bij kinderen. Het kwam erop neer dat ze een kapje op haar mond krijgt, een paar keer goed moet ademen en dan in slaap valt.

Jul de Muis

Om kinderen een goed beeld te geven, en hen op een leuke manier in te lichten over wat er gaat gebeuren is Jul de Muis ook in het ziekenhuis geweest om buisjes te laten zetten. Hier is een mooi filmpje van gemaakt die je samen met je kind kan bekijken.

Extra informatie

Veel kinderen hebben last van vocht achter de trommelvliezen. Buisjes zetten gebeurt daarom regelmatig bij kinderen tot zeven jaar. Bij de één is het eenmalig zetten van buisjes voldoende, bij de ander kan het vaker nodig zijn. Dat heeft verder geen nadelige gevolgen voor het kind, ook niet op latere leeftijd. Het trommelvlies duwt de buisjes er na enige tijd uit richting het gehoorgang en sluit, op een enkele uitzondering na, vanzelf weer.

Mijn dochter zit sinds kort op zwemles en ik had op Google verhalen gelezen dat ze met buisjes helemaal niet mogen zwemmen. Gelukkig is dat niet zo, en mag er alleen de eerste twee weken niet gezwommen worden. Dat is weer een teleurstelling die haar bespaard blijft!

Ik ben benieuwd hoe het straks gaat in het ziekenhuis. Ze vindt het tot nu toe in ieder geval een leuk idee om bij de dokter te mogen slapen. Maar onze dochter kennende zal dat op de dag zelf totaal niet het geval meer zijn!

Jody