Lees hier alle blogs van Jody

De kerstviering op school komt er weer aan. Je komt er nu niet meer onderuit. Je moet nu toch echt op het formulier voor de kerstviering in gaan vullen wat jij van plan bent om te maken.
Heb je even geen inspiratie? Hier de lekkerste en ook nog eens makkelijke hapjes voor een kerstviering.
Oké ze zijn niet allemaal even verantwoord, maar dat laat ik aan de andere moeders over ;-)

Met deze hapjes scoor je gegarandeerd punten bij de kids en het fijne is: ze zijn echt supersnel en gemakkelijk te maken!

Easy peasy Kaasstengels:

  • Bladerdeeg
  • Ei
  • Geraspte kaas
  • Zout en peper naar smaak toevoegen

Zet de oven op 200 graden en leg bakpapier op de bakplaat. Snij de bladerdeeg in reepjes (het liefst als ze nog niet volledig ontdooid zijn). Kluts de eidooier en smeer dit met een kwastje over het bladerdeeg. Gooi daarna de geraspte kaas er overheen en eventueel wat peper en zout. Zet het ongeveer een kwartiertje in de oven en voila! De lekkerste kaasstengels. Bron

 


Knakkerige worstenbroodjes:

  • Bladerdeeg
  • Ei
  • Cocktailworstjes

Zet de oven op 200 graden en leg bakpapier op de bakplaat. Snij het ontdooide bladerdeeg schuin doormidden, leg er een cocktailworstje op en rol het bladerdeeg eromheen. Kluts de eidooier en smeer dit over de bladerdeeg heen. Zet het ongeveer een kwartiertje in de oven en je hebt heerlijke homemade worstenbroodjes. Bron

 

Cup of kwark:

  • Pak kwarktaartmix
  • De benodigde ingrediënten voor de kwarktaart
  • Plastic bekertjes
  • Aardbei

Maak de kwark van de kwarktaart zoals op de verpakking staat. Je kan de kwark eventueel een leuk kleurtjes geven met kleurstof. Giet het in de bekertjes en zet het in de koelkast voor 2 uurtjes. Als je het leuk vindt kan je de bodem van de kwarktaart maken en deze over de bekertjes kruimelen en/of stukjes aardbei erboven op leggen. Bron

 

Sweet marsmallow:

  • Marsmallows
  • Chocola
  • (IJs)stokjes
  • Zuurstokken of ander lekkers om te versieren

Sla de zuurstokken in kleine stukjes of als je ander snoepgoed hebt maak het dan klein.
Prik de marsmallow op een stokje en smelt de chocola. Doop de marsmallow in de chocola en daarna in het snoepgoed. Zorg dat je het ergens neer kan leggen om te drogen. Bron

 

Waterige kerstbomen:

  • Watermeloen
  • Decoratie stiften

Snij de watermeloen doormidden, daarna in plakken en als volgt in vieren. (Je kan ook een uitsteekvorm gebruiken) Snij met een mesje de stammetjes uit de schil. Versier de kerstbomen met de decoratie stiften. Bron

En wat voor hapjes hebben jullie met de kerstviering gemaakt? We hebben nog heel wat kerstvieringen te gaan op school, dus ik ben altijd op zoek naar inspiratie.

Lees ook onze kerstblog van vorig jaar.

Jody

 

Brrrr wat is het toch weer koud in Nederland hè! Wij kleden ons al weer een tijd lekker warm aan. Winterjas aan, en soms nog een sjaal om en handschoenen aan. Onze jongste zoon is een koukleum eerste klas, dus die trekken we soms zijn skipak al aan, want we vinden het ook zielig als hij de hele tijd aan het klappertanden is. Ook in de auto hebben ze een winterjas of skipak aan. Ergens weet ik wel dat dat niet helemaal veilig is, maar wat daar precies de reden van is daar heb ik me nog nooit goed in verdiept. Ik heb het opgezocht en ik schrok daar wel even van.

Gordel om

Bij een dikke jas of skipak is het bijna onmogelijk om de gordel goed aan te spannen. Meestal als het kind een winterjas aan heeft moet je ook eerst de gordel losser maken om ze vast te kunnen zetten. Als je daarna de gordel weer flink aanspant lijkt hij goed strak te zitten, maar de kracht die vrijkomt bij een botsing zorgt ervoor dat de dikke kleding wordt samengedrukt. Hierdoor komt er meer ruimte tussen je kind en de gordel, waardoor hij bij een botsing uit het stoeltje geslingerd kan worden. En als dat gebeurt kan je je er wel een voorstelling van maken hoe gevaarlijk dat is.

 

Bekijk dit filmpje maar eens en je ziet heel duidelijk het verschil en waarom je dus geen winterjas aan moet doen in de auto. Vanaf 1:40 minuten zie je het verschil tussen een botsing met jas en een botsing zonder jas.

Oké de beelden zijn duidelijk. Een winterjas of skipak kan levensgevaarlijk zijn. Maar ja je wilt niet dat je kinderen kou lijden in de auto. Dit is wat je wel kan doen:

  • Een fleecevest, deze zijn niet echt dik maar wel lekker warm.
  • Zet je kindje eerst vast in de autostoel (zonder jas) en doe daarna de jas achterstevoren bij de kindje aan. Jas aan, lekker warm en veilig.
  • Leg een dekentje over je kinderen heen.
  • Windjack zonder dons vulling.

Ben je nog niet helemaal overtuigd? Test het dan zelf.

Zet je kind in de autostoel met winterjas en span de gordel zo strak mogelijk. Maak je kind weer los en doe de winterjas uit. Zet ze nu weer vast in de autostoel met de gordels op dezelfde stand. Kijk eens wat een ruimte je over hebt. Dit verschil is de vulling van de jas. Dus je kan nagaan wat er met een flinke klap kan gebeuren als je kind niet strak in de autostoel zit.

Niet geheel onbelangrijk: Dit geldt niet alleen voor kinderen in een autostoel. Ook wij als volwassenen en kinderen die niet in een autostoel zitten kunnen door de dikke jas de gordel niet strak genoeg aanspannen. Dus voortaan UIT die winterjas en zet de verwarming in de auto maar wat hoger..

Lees ook: 13 musthaves voor in de auto

Jody

Over een paar dagen is het eindelijk Sinterklaasavond, pakjesavond. Hier hebben de kinderen al weken naar uitgekeken en dat heb ik geweten. Ondanks dat ik het Sinterklaasfeest erg leuk vind, het Sinterklaasjournaal op de voet volg en (soms) uit volle borst mee zing met de kinderen, heb ik ook naar deze avond uitgekeken. Deze avond staat voor mij voor plezier en feest, maar vooral voor het einde van de cadeaustress, de vele pepernoten en snoepgoed, de luidruchtige liedjes en het allerbelangrijkste: het staat voor mij voor het begin van de kerst. Want als ik iets heerlijk vind is het wel de kerst. Christmas time is my favorite time of the year.

De kerstboom, de leuke kerstfilms, het gezellige samenzijn met familie, het lekkere eten, de feestelijke kleding, de versieringen in huis, de versieringen bij mensen in de tuin en hopelijk sneeuw. I love it all!

Het liefst zet ik op 5 december nadat alle pakjes zijn uitgepakt de kerstboom al neer. Helaas heb ik daar de laatste jaren weinig puf meer voor nadat ik kinderen, die helemaal hyper zijn van alle liedjes, cadeautjes en snoepgoed, naar bed moet zien te krijgen. Tegen de tijd dat zij slapen is mijn avond ook wel zo goed als voorbij. Dus sinds een paar jaar wordt de kerstboom op 6 december opgezet. Manlief  is het daar niet helemaal mee eens, maar ja die heeft dikke vette pech.

Tijd voor een echte kerstboom

Voorgaande jaren hadden we nog een neppe boom en kon ik die dus makkelijk zelf van zolder halen als hij op het werk zat en dan kreeg hij in de loop van de dag een foto van een opgetuigde kerstboom :-D. Zo was hij voorbereid op wat hij thuis aan zou treffen. Dit jaar hebben we de neppe kerstboom eruit gedaan en gaan we voor een echte. Ja het geeft veel meer rotzooi en veel meer werk. Hier zitten geen standaard lampjes in. Die zal ik er dus zelf in moeten hangen en vastmaken, maar het geeft ook veel meer sfeer. Zo komen we nog meer in de kerststemming.

Maar met de komst van een echte kerstboom wordt er ook gelijk een probleem gecreëerd. Ik ga die kerstboom natuurlijk nooit in mijn eentje met drie kinderen mee krijgen in de auto. Dus of mijn man moet de kerstboom ophalen of ik als de kinderen niet mee zijn. Hij vindt het veel te vroeg voor een kerstboom dus hij zal ook niet heel erg mee werken met het ophalen van een kerstboom. Moet ik dan oppas vragen voor het kopen van een kerstboom? Dat is ook een beetje overdreven. Ik denk dat ik het mijn dochter met haar puppy ogen maar aan haar papa laat vragen. Tegen haar kan hij toch geen nee zeggen en dan kunnen wij aankomend weekend alsnog de boom optuigen. Die twee dagen extra moet ik nog wel kunnen wachten toch?!

Wanneer gaan jullie beginnen met het optuigen van de kerstboom?

Lees ook: DIY, snoephuisje

Lees ook: 10x de grappigste kerstfoto’s met baby’s

Jody

Vijf jaar oud. Daar hoort een kinderfeestje bij. Dus papa en mama moesten aan de slag om wat leuks te verzinnen. Monkey town of een cupcakeworkshop viel al snel af. Dat vonden we iets te standaard en we hadden afgesproken dat er negen kinderen mochten komen, dus dan wordt zoiets ook wel prijzig. Sommige verklaarden ons voor gek dat we er zoveel uitnodigden, maar het leek ons vooral leuk.

De organisatie van een kinderfeestje

Ik was toevallig net bezig met een blog over de Nationale buitenspeeldag en daarom op zoek naar de leukste spelletjes. Zo kwamen we op het idee om het thuis te vieren met wat leuke spelletjes. Na een avondje brainstormen en Googelen kwamen we op het volgende programma: snoephappen, spijkerpoepen, punten gooien en flessen omgooien om vervolgens de wedstrijd te eindigen met een parcours. Allemaal simpele spelletjes die in wedstrijdvorm gespeeld konden worden en geschikt waren voor kinderen van vier en vijf jaar oud. Als afsluiter van de dag hadden we een disco in gedachten. Uiteindelijk hebben we een dag voor het feestje toch nog maar een spelletje omgewisseld.

Een week lang zijn we bezig geweest met alle voorbereidingen: spullen kopen en/of zelf attributen knutselen. En zoals wij zijn moesten we de dag voor het feestje nog even aan de bak om de laatste dingen te regelen, maar zoals altijd hebben we het op het nippertje allemaal gered. Van een vriend kregen we een hele lichtinstallatie mee met rookblazer. Dat werd een beste disco voor die kleintjes.

We hadden een planning gemaakt zodat het hopelijk een beetje gestroomlijnd zou lopen die dag. Wat een domme gedachte van ons als je een feestje geeft met TIEN kinderen. Dat gaat natuurlijk never nooit zoals je hoopt. Maar ja, terug naar onze planning.

12.15 kinderen ophalen
12.30 broodjes knakworst eten
13.00 cadeautjes uitpakken
13.30 koekhappen
13.40 snoephappen
13.50 met waterballonnen punten gooien
14.00 flessen omgooien met een bal
14.10 parcours lopen
14.30 disco
15.30 einde feestje

Het feestje kan beginnen

Vol goede moed zijn we die ochtend druk in de weer geweest. De licht- en geluidsinstallatie werd klaar gezet. De ramen afgeplakt. Buiten was alles aan kant gemaakt. De cadeautjes voor na de wedstrijd waren klaar en de cadeautjes voor als ze weggingen ook. (Ja het was misschien een beetje “too much” achteraf). We waren er helemaal klaar voor. Tijd om de kinderen op te halen.

Daar stonden we bij school te wachten. Het was maar goed dat we met zijn tweeën waren. Nadat alle kinderen bij ons stonden konden we naar huis. De meesten wisten al waar we woonden dus die zetten het al op het rennen. Dus Wilco moest er snel achteraan, we konden het ons natuurlijk niet veroorloven dat een kind een ongeluk met een auto of fietser zou krijgen, en ik bleef achter met Lynn en nog een meisje die niet zo’n zin hadden om te rennen. Eenmaal thuis zagen ze de lichten van de disco. Yeaaaaaahhh disco. In no time stonden alle kinderen al te dansen. Oké dit was niet helemaal de planning. Na wat moeite kregen we alle kinderen aan tafel. Iedereen een broodje knakworst met wat ranja. Dat was zo op en niemand wilde nog een broodje. Ze wilden liever dansen. Daar zaten we dan met twee zakken broodjes en 30 knakworsten over. Dan maar gauw cadeautjes uitpakken. We waren zoals te verwachten al veel eerder klaar dan wij ingecalculeerd hadden.

Game on

Tijd voor spelletjes. Wij met alle kinderen naar buiten. Ze zagen de trampoline en begonnen gelijk te spelen. Wat een drukte en een lawaai zeg. Ik begon een beetje te begrijpen waarom voor kinderfeestje vaak de regel is: je leeftijd is het aantal kindjes wat je mag uitnodigen. Eindelijk hadden we de kinderen weer een beetje in het gareel en konden we gaan uitleggen wat we gingen doen. Dit zou niet echt goed zijn voor mijn tijdsplanning als het iedere keer zoveel moeite kostte om de kinderen weer bij de les te krijgen.

We verdeelden de groep in een jongensteam en een meisjesteam. We begonnen gelijk met koekhappen. Dit deden wij met kleine donuts. Nou voortaan houden wij het ook gewoon lekker bij ontbijtkoek, want donuts waren niet echt een succes. Ten eerste bleven de donuts niet op hun plek en scheurden kapot door het schuiven over het touw en ten tweede viel de donut nadat de kinderen één hap genomen hadden al van het touw af. Niet goed bedacht dus van ons, maar we hebben wel gelachen!

Snoephappen

Hierna gingen we verder met de rest van de spelletjes. Ik ging met de meiden snoephappen en Wilco ging met de jongens punten gooien met waterballonnen.

De kinderen vonden het snoephappen heel leuk, alleen ook wel erg lastig. Uiteindelijk waren er maar vier kinderen die het gelukt was. Eén van de meisjes vond het zo leuk dat ze bleef vragen of ze het nog een keer mocht proberen (ik denk dat het vooral door het snoepje kwam wat ze dan iedere keer kreeg).

Na ieder spel waren de kinderen gelijk weer aan het spelen en moesten we er dus voor zorgen dat ze zich verzamelden en het volgende spelletje wilden spelen. Ondanks dat de kinderen iedere keer afgeleid waren hebben ze toch alle spelletjes goed meegedaan en waren ze heel fanatiek. Papa en mama waren ook flink fanatiek dus dat hield het sfeertje wel in stand. Nadat alle spelletjes gedaan waren was het tijd voor een parcours. Ze stonden te dringen bij de start en iedereen deed zijn best om zo snel mogelijk te zijn. Uiteindelijk kon er maar één de winnaar zijn en hadden de jongens op een haarlengte (dat is hoe ik het me herinner in ieder geval ;-)) gewonnen. Zij mochten dus als eerste een prijsje uitzoeken. Ik had een zakje magic waterballonnen, super handig en leuk, en een bellenblaas aan elkaar gebonden voor ieder kind. Zoals vaak gezegd wordt: “Meedoen is belangrijker dan winnen” dus vooruit ook het team wat verloren had kreeg dezelfde prijs.

Party time

Toen was het tijd voor de disco. Ik keek op mijn telefoon en kwam er achter dat we veel te vroeg klaar waren met de spelletjes. In plaats van een uur disco werd het anderhalf uur disco. Dat had ik niet verwacht. Ik was bang dat we in tijdnood zouden komen door al het spelen van de kinderen tussendoor, maar ze waren zo fanatiek met de spelletjes dat ze sneller klaar waren dan verwacht. Hmm ik hoopte maar dat ze zich nog zolang konden vermaken met de disco. Alle liedjes van Kinderen voor Kinderen kwamen voorbij en ik moest natuurlijk met ze mee dansen. Na drie liedjes met de meest snelle dansmoves was ik helemaal kapot, maar die kinderen leken nergens last van te hebben.

Allemaal vlinders

Eén van de meisjes vroeg mij of ik haar wilde schminken met de make-up die Lynn gekregen had. Lynn zegt altijd schminken als ze zichzelf wil opmaken dus ik dacht dat ze dat bedoelde. Dat wilde ik wel doen. Wat wil je dat ik op je gezicht doe? Een vlinder zei ze. Oh Oh, dat is niet echt aan mij besteed, maar ik kon natuurlijk ook geen nee zeggen. Dus ik aan de slag, alleen werd het resultaat niet echt denderend zonder schmink en met alleen wat lichte make-up. Toen de andere meisjes het zagen wilden zij ook ineens allemaal een vlinder zijn. Gelukkig was mijn schoonzus er en die redde mij van mijn taak als schminker. Ze bleek een natuurtalent te zijn en ze veranderde alle meisjes in mooie vlinders. De meiden waren helemaal blij. Zo vloog de anderhalf uur voorbij. Een paar kinderen hebben de volledige anderhalf uur gedanst en mij wat dansjes geleerd. Toppers! De anderen hebben lekker buiten gespeeld totdat hun ouders kwamen.

Al met al was het een heel leuk, maar druk eerste kinderfeestje. Een kleine planning is wel nodig, een beetje houvast, maar je moet het wel los kunnen laten. Het zal totaal niet lopen zoals je het zelf in gedachten hebt.

 

Hoe was jullie (eerste) kinderfeestje? Wat hebben jullie gedaan? Ik kan wel wat tips gebruiken voor de volgende kinderfeestjes.

Lees ook mijn blog: Allemaal afzeggingen voor het kinderfeestje

En lees ook: Hoe de eerste verjaardag vieren?

Jody

Over vier dagen is het alweer 11 november. Sint Maarten. De avond dat veel kinderen langs de deuren gaan om liedjes te zingen in ruil voor iets lekkers. Sinds vorig jaar moet ik er ook aan geloven. Op school hebben ze het er over en leren ze de liedjes die bij Sint Maarten horen. Je kan dus bijna niet anders dan meedoen aan deze avond. En om deze avond nog leuker te maken kun je samen met je kind een leuke lampion maken.

Hier vind je de leukste DIY lampionnen.

De sterren lampion

Bron:

Deze leuke lampion is gemaakt van stevig fotopapier. Snij of prik de sterren uit. Je kan dit natuurlijk ook met allerlei andere leuke vormen doen. Plak aan de achterkant verschillende kleuren vliegerpapier. Maak er een staaldraad of ander draad aan vast om het lampje aan te hangen.

De luchtballon lampion

Bron:

Oké hier hoef je niet zelf aan de knutsel voor een lampion. Die mag je gewoon kopen in de winkel. Maak vier touwtjes aan de onderkant vast en lijm aan die touwtjes weer een (kartonnen) bakje vast. Deze kan je ook nog in een leuke kleur verven.

De unicorn lampion

Bron: Bron:

Zoek op internet naar een foto van het hoofd van een unicorn en print hem uit. Of teken hem na. Knip hem twee keer uit en knip ook de haren en ogen uit. Knip verschillende kleuren crêpepapier in reepjes en plak ze om en om aan de binnenkant met plakband vast. Je kan ook verschillende kleuren vliegerpapier gebruiken. Foto’s van deze lampion heb ik overigens bewust niet aan mijn dochter laten zien, want dan weet ik wat ik dit weekend kan doen.

De cocktail paraplu lampion

Bron:

Knip de stokjes van de parapluutjes zo ver mogelijk af en lijm de parapluutjes op een ronde lampion. Simpel en erg leuk.

De Bollampion

Bron: Bron:

Hier nog wat meer leuke lampion-ideeën:

De uil lampion

Owl Lanterns

Bron: 

De vos lampion

Bron:

De Shaun het schaap lampion

Bron: 

Allemaal leuke ideeën, maar als je geen tijd of zin hebt (heéééél begrijpelijk) of je kind is geen knutselaar dan kun je altijd nog een lampion kopen in de winkel. Ook daar hebben ze hele leuke.

Sint Maarten, Sint Maarten, de koeien hebben staarten. De meisjes hebben rokjes aan… Veel plezier!

Lees ook Irene haar blog over Sint Maarten

Jody

Samen met mijn dochter mocht ik naar de musical De kleine zeemeermin van Van Hoorne Entertainment in Schouwburg Gooiland in Hilversum. Bij de kindervoorstellingen van Van Hoorne is er altijd een verkleedwedstrijd. Degene die het mooist verkleed is mag op het podium komen en wint leuke prijzen. Wat is er nou leuker voor kinderen dan zich eens lekker te verkleden en nog kans te maken op een mooie prijs? Bij de vorige musical durfde mijn dochter het nog niet, maar dit keer kon ze zich niet snel genoeg omkleden. Het werd een K3-jurk. Toen we bij de Schouwburg aankwamen stond het dan ook vol met ouders (voornamelijk moeders en zo hier en daar een vader) met verkleedde kinderen. Overal zag je kleine zeemeerminnen en prinsessen rondlopen.

De voorstelling begon al bijna dus het was tijd om de zaal in te gaan. Wij zaten op de eerste rij en hadden goed zicht op het hele podium. Maar goed dat het niet echt in het water afspeelde anders waren wij wel nat geworden zo dichtbij. De musical begon en het werd stil in de zaal. Moeilijk voor te stellen met al die kinderen, maar het was toch echt zo.

Het verhaal

De musical gaat over Elise de kleine zeemeermin (Ik moest wel even aan de naam wennen. Ik had natuurlijk Ariël verwacht) met haar vriendje Guppie de goudvis. Elise is nogal ondernemend en zo geïnteresseerd in het leven op het vasteland dat ze regelmatig de regels van haar vader breekt om dicht bij de mensen te komen of mooie spullen van de mensen te vinden. Tijdens een storm valt Prins Christian overboord en dreigt te verdrinken. Elise ziet hem en red hem van verdrinking. Ze brengt hem naar het vasteland, zingt voor hem en verdwijnt weer in het water. Prins Christian is zo onder de indruk van de stem die hij heeft gehoord terwijl hij buiten bewustzijn was dat hij een gala organiseert om zijn reddende engel met de wonderschone stem te vinden. Alle vrouwen worden uitgenodigd en moeten zingen voor de Prins.

Elise heeft er alles voor over om bij de prins te zijn op wie ze opslag verliefd is geworden. Het enige wat ze nodig heeft zijn benen om bij haar prins te kunnen zijn. Op dat moment komen het hilarische tovenaarsduo Titus en Fien, die alles gezien hebben, in het spel. Fien heeft een vals plannetje om de machtigste vrouw van de wereld te worden en het enige wat ze daarvoor nodig heeft is de mooie stem van Elise en ze weet precies hoe ze die te pakken kan krijgen. Fien geeft Elise haar mensenbenen in ruil voor haar stem.

Om het gevoel te hebben dat het zich allemaal echt afspeelt in de oceaan heeft de hele cast wieltjes in de hakken van hun schoenen waarmee ze over het podium glijden. Zo lijkt het net of ze door het water zwemmen/zweven.

Meet & Greet

Na de voorstelling vertrekken alle toneelspelers naar de foyer zodat ieder kind de kans heeft om met ze op de foto te gaan. Zo kan je op de foto met Elise en Prins Christian, met Titus en Fien en met Koning Triton en Guppie. Dat is natuurlijk iets wat bijna ieder kind wel wil. Dus wees voorbereid, want er staan lange rijen met kinderen bij de toneelspelers. Gelukkig gaat het allemaal wel redelijk snel. En je kind zal dolgelukkig naar huis gaan.

  

Onze mening

Het was weer een geslaagde musical. Dankzij de vele (woord)grappen van Titus en Fien is het ook voor de ouders een erg leuke musical om te zien. De kinderen moesten er ook erg om lachen, maar ik betwijfel me of er ook maar één kind tussen zat die deze grappen ook echt begreep. Maar het hele doen en laten van Titus en Fien zelf is al grappig genoeg om dubbel te liggen van het lachen. De voorstelling duurt 75 minuten en dat is voor kinderen vanaf vier jaar goed vol te houden vooral omdat ze tussendoor nog een dansje mee mogen doen. Mijn dochter vond het weer een groot succes en was helemaal blij met haar zeemeerminverkleedkleren die ze mocht kopen na de voorstelling. Zelf vond ik het een leuke en grappige musical. Het is zeker niet erg om als ouders mee naar deze voorstelling te moeten met je kinderen.

De musical blijft nog een tijd op de planken en komt gelukkig ook naar Apeldoorn toe. Dit laat nog wel even op zich wachten. Op 30 december 2018 is de musical twee keer te zien in het Orpheus om 13:30 en om 16:00 uur. Tickets kan je bestellen bij Theater Orpheus. Kom je niet uit Apeldoorn dan kan je via Van Hoorne Entertainment zien waar en wanneer de musical speelt en gelijk je kaarten bestellen.

Lees ook het blog van Muriël, Smurfen de Musical (3+)… Dit vonden wij er van!

Jody

Iedere woensdag en vrijdag ben ik vrij en dan breng en haal ik mijn dochter van school. En iedere dag komt ze weer met dezelfde vraag. ‘Mag er iemand komen spelen?’ Zolang ik niks gepland heb of niet weg moet vind ik dat prima. Ik vind het ook wel leuk om te zien dat ze met veel verschillende kindjes speelt. Ze is een beetje allemansvriend. Vandaag was weer zo’n dag. Er kwam een vriendje bij ons spelen. We liepen met z’n allen naar huis toe. Ik maakte een broodje voor Lynn en haar vriendje en bracht mijn zoons naar bed. Na het eten speelden ze even op de trampoline, maar kwamen al snel naar binnen om een spelletje te spelen. Altijd leuk!

Groen is niet oké

Het werd het spel Max de Mepper. Lynn ging voor de gele poppetjes en haar vriendje voor de blauwe poppetjes om mee te spelen. Ik zette alle poppetjes op het spel en daarbij ook de groene poppetjes die nog over waren. Dat was achteraf een grote fout geweest. Ze begonnen met het spelletje en toevallig stonden de groene poppetjes voor haar vriendje zodat hij daar mee ging spelen. Nou daar was Lynn het dus niet mee eens. De laatste tijd kan ze nogal dramatisch zijn als het niet helemaal gaat zoals zij dat wil en dit was dus ook zo’n geval. Ineens wilde zij juist met de groene poppetjes spelen dus ze werd boos. Ik zei dat ze normaal moest doen en dat het toch niet uitmaakte met welke kleur je speelde. Als je maar plezier hebt samen. Helaas dacht zij daar toch anders over.

Ze werd alleen maar bozer en ging toch wat hysterisch doen. Uit ervaring weet ik helaas dat het niet veel zin heeft om rustig tegen haar te praten. Haar dingen uit te leggen. Het komt niet bij haar aan. Dan maar even op de gang om af te koelen. Dat maakte de boel nog erger. Op een gegeven moment kwam ze terug de kamer in en ging ze verder met schreeuwen en huilen en boos doen. Toen heb ik haar aangepakt. Ik heb haar bij de arm gepakt (nee, ik het niet geknepen of geslagen hoor) en ben goed boos op haar geworden en ja ook mijn stem even flink verheft. Dat is soms echt nodig om haar weer een beetje bij de les te krijgen. Haar vriendje ging naar buiten op de trampoline spelen en Lynn was binnen aan het afkoelen.

Daar waren de tranen

Ik dacht dat hij lekker op de trampoline aan het springen was, maar toen ik keek zat hij in een hoekje van de trampoline te huilen. Oh nee toch, heb ik dat gedaan? Hij was toch wel behoorlijk overstuur. Wat voelde ik me weer lullig. Ik maak gewoon een kind van iemand anders aan het huilen. Ik vroeg hem of hij moest huilen, omdat ik zo boos op Lynn werd. Ja dat was helaas de reden. Dus ik vroeg hem of zijn moeder nooit boos op hem werd. Nee zijn moeder werd nooit boos op hem. Ben je altijd heel lief dan? Vroeg ik. “ja, ik ben altijd lief” zei hij tegen mij. Toevallig wist ik dat dat niet helemaal waar was. Dus ik kon me niet voorstellen dat zijn moeder nooit boos op hem werd.

Ik heb hem geprobeerd gerust te stellen en uitgelegd dat ik wel eens boos ben op Lynn als ze heel vervelend is of totaal niet luistert, maar dat dat helemaal niet erg is. We zijn allemaal wel eens boos op elkaar. Soms is dat even nodig en daarna is alles weer goed en zijn we heel lief voor elkaar. Zijn verdriet werd niet minder en een ijsje hielp ook niet. Hij wilde naar huis toe, naar zijn mama. Dus ik met het schaamrood op mijn wangen zijn moeder opgebeld. We waren nog geen uur thuis.

Eind goed al goed

Toen zijn moeder aankwam vloog hij haar in de armen. Eindelijk werd hij rustig. Na een paar minuten was hij weer rustig en toen wilde hij wel een ijsje en ook nog even spelen met Lynn. Ik ben samen met zijn moeder in de tuin gaan zitten. Genieten van het weer. Wat bleek nou. De jongen had toch gelijk. Zijn moeder werd nooit boos op hem, dat kon ze niet! Geen wonder dat hij hier zo van schrok Hij kent zoiets helemaal niet. Gelukkig eindigde het allemaal goed en hebben ze nog de hele middag samen gespeeld zonder huilen of boos te zijn.

 

Wat heb ik me toch lullig gevoeld en dat doe ik nog steeds als ik er aan denk. Waarom moest juist mij dat weer overkomen?! Voortaan als er iemand komt spelen zal ik waarschijnlijk wat anders met zo’n situatie omgaan. Ik wil het niet nog een keer op mijn geweten hebben dat er een kind huilt door mijn toedoen.

Jody

 

 

 

Werd je tijdens je zwangerschap al overrompelt van het ene kwaaltje na de ander dan ben je blij als de bevalling achter de rug is en de kwaaltjes eind-de-lijk weer verdwijnen.

Maar helaas ontwikkelen zich na de zwangerschap toch weer nieuwe kwaaltjes en andere dingen die niet meer en soms ook nooit meer hetzelfde zullen zijn als voor de bevalling.

Dit zijn voor mij de punten die mij dagelijks herinneren aan het feit dat ik drie kinderen op de wereld heb gezet.

#1 Mijn haar

Waar ik tijdens de zwangerschap een nog dikkere bos haar had dan normaal en weinig haaruitval heb ik nu twaalf maanden na de derde bevalling nog steeds last van extreme haaruitval. Daarnaast groeien er weer allemaal nieuwe haartjes waardoor ik ‘stekeltjes’ heb aan de voorkant. Een staart ziet er niet uit en als ik het wil stijlen steekt het pontificaal naar boven. Gelukkig is dit maar tijdelijk.

#2 Mijn high heels

Waar je me in de tijd dat ik nog geen kinderen had nooit zou betrappen op het dragen van platte schoenen ben ik tijdens mijn zwangerschap deze toch maar gaan dragen. Tegenwoordig zitten de echte high heels niet meer fijn en zijn ze zeker niet praktisch meer, aangezien ik regelmatig een sprintje achter mijn zoon aan moet trekken. De high heels worden dus toch ingeruild voor een paar centimeter minder.

#3 Mijn kledingmaat

Voordat ik zwanger was had ik standaard een maatje XS met soms een uitschieter naar een S. Verder moest kleding ook mooi aansluitend zitten. Nu vijf jaar verder neig ik vaak naar maat M en strakke kleding dat is echt een No Go.

#4 Mijn BBB

Ik ben nooit tevreden over mijn lichaam geweest, maar nu zou ik toch wel (bij wijze van spreken) een moord doen voor mijn lichaam van vóór mijn eerste zwangerschap. Mijn billen en benen zijn niet meer zo strak. En mijn buik heeft iets teveel huid. Grotendeels kan je dit natuurlijk weer goed krijgen door te sporten, maar het zal nooit meer de oude worden. Daar moet ik me op een gegeven moment maar bij neerleggen.

Het enige voordeel: ik ben erachter dat je altijd wel weer een keer tevreden bent over je figuur. Ook al is het het figuur dat je vroeger had.

#5 Lang staan

Toen ik tijdens mijn eerste zwangerschap met 36 weken moeite kreeg met lange tijden staan dacht ik dat dat door de baby kwam. Nog steeds ondervind ik daar veel ongemak van. Lopen is geen probleem maar sta ik een lange tijd zo goed als stil komt er toch weer die verschrikkelijke pijn in mijn lies. Ik ben bang dat ik hier nooit vanaf kom.

#6 Chronisch slaaptekort

Waar ik eerder heerlijk tot een uur of twee in de middag op bed kon blijven liggen word ik nu (als ik geluk heb) om half acht al gewekt door één van de kinderen. Daarnaast ben ik er regelmatig ’s nachts nog uit voor ze. En als ze er een keer niet zijn word ik nog steeds ’s nachts wakker en uitslapen zit er helaas ook niet meer in. Tsjah, biologische klok he?! Ik ben bang dat dit heel lang gaat duren voordat ik weer een keer lekker lang blijf liggen.

#7 Een geheugen als een zeef

Tijdens mijn zwangerschappen was het al een drama. Je kon me van alles vertellen, maar zelfs als ik het opschreef vergat ik het nog. Want als je het opschrijft moet je er natuurlijk wel weer aan denken om op het briefje te kijken. Zelfs van de meest simpele dingen kon ik me de naam niet meer herinneren.

Zo wilde ik mijn man een keer iets zeggen over de prullenbak. Maar hoe heet dat ding ook alweer? Ik kon er echt niet op komen. Mijn uiteindelijke uitleg was dan ook: ‘dat ding waar je je rotzooi in gooit’.

Nu is mijn jongste zoon alweer één en nog steeds vergeet ik veel of kan ik er niet opkomen hoe dingen heten. En het zijn niet alleen de onbelangrijke dingen, zelfs als mij dingen worden verteld waar ik echt geïnteresseerd in ben vergeet ik het gewoon of kan ik het me niet meer herinneren. Hierdoor krijg ik nog wel eens de vraag of ik niet zwanger ben? Nou ik kan je vertellen dat is in ieder geval niet zo.

En nu las ik laatst dat het tot twee jaar na de bevalling kan aanhouden. Dus nog een jaar en dan gaat het hopelijk weer de goede kant op😁

#8 En ja hoor, deze ben ik alweer vergeten!

 

#9 Oh ja, ik weet het weer!

Je hormonen. Voordat ik kinderen had keek ik nog wel eens een horrorfilm. Heel eng, maar toch wilde ik het graag zien. Sinds de oudste er is zap ik al snel verder als ik ook maar het gevoel krijg dat de film een beetje eng wordt. Brrr, ik durf het gewoon niet meer te kijken.

En van films werd ik ook niet zo snel emotioneel. Tegenwoordig krijg ik al de tranen in mijn ogen van de meest domme dingen. Bij een gelukkig einde van een leuke film, of zelfs tijdens de film als er echt werkelijk niks bijzonders gebeurd. Tijdens de Lion King als Mufasa doodgaat en Simba bij hem gaat liggen. Als ik er alleen al aan denk krijg ik de tranen alweer in mijn ogen (maarja dat heb ik altijd al gehad bij de Lion King en ik denk velen met mij. Of je nou kinderen hebt of niet).

#10 Ik kan niet meer zonder frisdrank

Waar ik voor mijn laatste zwangerschap alleen maar water, thee en wijn dronk (de wijn niet overdag hoor ;-)) Kreeg ik tijdens mijn zwangerschap steeds meer behoefte aan frisdrank. Water en thee werd zo saai. Ik dacht dat het na de bevalling wel over zou gaan, maar we zijn nu een jaar verder en ik kom de dag niet door zonder wat frisdrank. Gelukkig geen liters maar toch jammer van de calorieën en suikers.

Achja, allemaal (in mijn ogen) vervelende kwaaltjes, maar gelukkig is hier goed mee te leven. Al wordt mijn man soms wel gek van mijn vergeetachtigheid. Het scheelt dat ik dat ook zo weer ben vergeten!

Welke “kwaaltjes” hebben jullie overgehouden aan de zwangerschap? En hoelang is dat al geleden? Wordt het ooit weer zoals het oude?

Jody

Vijf jaar werd onze dochter alweer en daar hoorde natuurlijk ook een kinderfeestje bij. Al weken keek ze er naar uit en iedere dag kreeg ik weer de vraag hoeveel nachtjes ze nog moest slapen tot haar kinderfeestje. Om gek van te worden, maar ook weer heel leuk dat ze er zo’n zin in had.

Uitnodigingen

We hadden een datum gevonden. Vrijdagmiddag acht juni gelijk uit school. Een week voor die tijd vulde ik de uitnodigingen in samen met Lynn en de volgende dag deelde ze samen met haar vader de uitnodigingen uit op school. Nu was het wachten tot de dag van het feestje.

Ik was op dat moment aan het werk en vlak nadat haar klas uit was kreeg ik al de eerste afzegging. Eén van haar beste vriendinnetjes kon niet komen omdat ze al een ander kinderfeestje had. Heel jammer, maar ja er waren gelukkig nog genoeg anderen.

Toen ik thuis kwam uit het werk vertelde ik haar dat haar vriendinnetje niet kon komen. Ik zag de teleurstelling op haar gezicht. Bah, zo wil je je kleine meid toch niet zien! Ze vertelde me ook dat één van haar vriendjes ook niet kon komen, omdat hij zelf zijn kinderfeestje vierde op die dag.

Nog meer afzeggingen

Het probleem is dat ze op school wel een beetje clubjes hebben. Het zijn altijd wel dezelfde die met elkaar spelen. En wat te verwachten was gebeurde ook… Daar kwam de volgende afzegging en de volgende. Allebei hadden ze nog een kinderfeestje. Dat was natuurlijk het feestje van haar andere vriendje. Dus ik heb zijn moeder geappt met de vraag wie ze allemaal had uitgenodigd. Het was een kinderfeestje met vier jongens en toevallig ook allemaal jongens die Lynn had uitgenodigd. Dus ik kon er nog één van het lijstje afstrepen.

Vier dagen voor haar kinderfeestje kwam de laatste afzegging. Zes van de negen kinderen hadden afgezegd. Ik vond het zo sneu voor haar. Wat moesten we nu doen?

Andere uitnodigen of verplaatsen?

Ja ik kon maar twee dingen bedenken. Of we moesten andere kindjes uitnodigen of we moesten kijken of we het kinderfeestje konden verplaatsen. Andere kinderen uitnodigen voelde niet goed. Dus de enige optie was verplaatsen. Wetende dat onze kleine meid dan nog langer moest wachten tot het echt zo ver was, maar dat ze het wel kon vieren met haar vriendjes en vriendinnetjes. Ik heb eerst alle ouders van de kinderen die afgezegd hadden geappt of ze eventueel wel de woensdag erna konden. Dan konden alle kinderen, maar het belangrijkste was dat de kinderen die niet afgezegd hadden die woensdag erna ook konden. Van twee moeders had ik gelukkig het telefoonnummer dus die kon ik makkelijk vragen of het goed was om te verzetten. Nu nog met twee moeders in contact zien te komen. Van de één kreeg ik toevallig een appje en de ander kreeg ik te pakken op school. Ze konden allemaal op de woensdag erna. Hoera!

Eind goed al goed

Wat een geluk bij een ongeluk. Wij hadden de pech dat Lynn’s kinderfeestje samen viel met twee andere kinderfeestjes waardoor ze zoveel afzeggingen kreeg. Lynn vond het zo jammer en ook de kinderen die af moesten zeggen, want een kinderfeestje is toch altijd leuk! Gelukkig konden alle kinderen de week daarop dus hebben we het verplaatst. Iedereen blij! En wat was het kinderfeestje druk, maar vooral leuk met zoveel kinderen.

In één van mijn volgende blogs lees je onze organisatie van het kinderfeestje en hoe het werkelijk verliep tijdens het kinderfeestje… Je snapt waarschijnlijk wel dat dit twee totaal verschillende verhalen gaan worden, haha!

Jody

Nadat Nova de vorige keer behoorlijk overstuur was toen ik hem op de peuterspeelzaal achterliet was ik benieuwd hoelang dat zo door zou gaan. Zelfs in groep 1 van de basisschool is de juf nog regelmatig kinderen aan het troosten die niet willen dat papa of mama weggaat. En regelmatig dezelfde kinderen. Als dit maar niet week in, week uit hetzelfde blijft bij Nova. Dan gaan het voor hem en voor mij hele zware ochtenden worden.

Eerst maar eens kijken hoe het afscheid de keren daarop zal gaan.

De tweede keer

We waren een week verder en het was tijd voor zijn tweede ochtend bij de peuterspeelzaal. Hij had het al precies in de gaten. Zijn jas moest weer aan en hij stopte zelf zijn knuffel in de tas, omdat ik dat vorige keer ook had gedaan. So far, so good. De tas moest natuurlijk op zijn rug. Samen met zijn zus Lynn liep hij naar school toe. Je kon echt merken dat hij er zin in had. Ja toen nog wel! En ja hoor, toen we in het lokaal van de peuterspeelzaal aankwamen was het weer precies zoals de week ervoor. Dikke tranen. Ik heb hem gauw een kus en een knuffel gegeven en ben er vandoor gegaan. Weer heb ik om de hoekje gestaan om naar het gehuil te luisteren. Ik zag dat de juf hem in de armen had en ze samen aan het rondlopen waren in het lokaal. Na een paar minuten hield het huilen op en kon ik weer met een gerust hart naar huis toe. Gelukkig was hij dit keer een stuk sneller over zijn verdriet heen dan de week ervoor. Dat gaat de goede kant op.

De derde ochtend

Hij ging nu voor de derde keer naar de peuterspeelzaal. Weer hetzelfde riedeltje als die weken ervoor. Knap eigenlijk dat het bij die kinderen al zo snel in hun systeem zit. Ze weten precies wat ze moeten doen na zo’n korte tijd. Daar stonden we voor het lokaal en het was drukker dan normaal. Gelijk zijn knuffel maar weer gegeven, want die zal Nova wel nodig hebben. Met zijn lievelingsknuffel in zijn hand kan hij alles toch wat beter aan. Hij was een beetje overrompeld door de drukte van de andere kinderen. Hij bleef heel dicht bij mij staan en keek naar alles wat er in het lokaal gebeurde. De juf ging de Playmobil pakken uit een andere kamer en vroeg of de kinderen met haar mee wilden lopen. Ze vroeg het ook aan Nova. En hoewel hij in zijn knuffel gedoken zat liep hij toch achter de juf aan met de rest mee. Ik kon zo weglopen. Geen gehuil of iets. Dat was een fijn gevoel zeg.

Dit gaat goed

De volgende ochtend had hij er weer iets meer moeite mee. Hij wilde me niet zo makkelijk loslaten. Dus ben ik maar samen met hem op de bank gaan zitten en de juf kwam er naast zitten met een boekje. Dat vond hij wel interessant. De juf pakte hem over en weer kon ik redelijk makkelijk weglopen. Iedere ochtend gaat het afscheid steeds wat beter. Hopelijk kan Nova mij over een paar weken met een lach op zijn gezicht uitzwaaien. Dat zou helemaal top zijn. Ook voor mijn gevoel.

In de middag kreeg ik een foto doorgestuurd van mijn moeder die Nova altijd ophaalt van de peuterspeelzaal. Hij had een mooie bakkersmuts op. Schijnbaar hebben ze lekker staan bakken daar, dus hij kreeg wat broodjes mee naar huis en een mooie muts. Hij straalde helemaal vertelde mijn moeder. Daardoor had hij zoveel bekijks. Er stopte zelfs een auto om naar die trotse jongen van ons te kijken.

De laatste keer voor de vakantie

Zijn laatste ochtend voor de zomervakantie. We waren aan de late kant dus we brachten eerst zijn zus naar haar klas en toen liep ik door met Nova. Zijn tas opgehangen en zijn jas uitgedaan. Dat gaat altijd met een beetje moeite omdat hij die op één of andere manier graag aan wil houden. Zijn knuffel had ik expres in de tas gelaten. Kijken of hij het dit keer zonder kon. We liepen samen het lokaal in. Dat begin blijft toch een beetje eng voor hem. Hij klampte zijn armpjes om mijn nek. Ik probeerde hem aan het spelen te krijgen, maar dat was nog iets te snel. De juf pakte hem over van mij zonder problemen. Ik gaf hem nog een dikke knuffel en een kus en samen met de juf ging hij mij uitzwaaien.

Nou ja, uitzwaaien is het niet geworden. Maar ik vond het al fijn dat ik dit keer niet weg hoefde te sluipen/rennen. Hij heeft me de hele tijd nagekeken tot ik uit het zicht was. Daarna is hij lekker gaan spelen en kreeg ik later op de ochtend nog een super schattig filmpje van mijn kleine schatje die leuk aan het dansen was.

Zo leuk om te zien dat hij zich daar goed vermaakt. Erg jammer dat er nu zo’n lange vakantie tussen zit. Ik ben bang dat het dan weer van voor af aan begint. Gelukkig weet ik nu ook dat hij zich snel op zijn gemak zal voelen daar.

En wat betreft Nova’s ontwikkeling? Sinds kort praat hij met twee woorden, hij praat ons vaak na en komt zelfs met woorden waarvan we niet wisten dat hij die kende. Of dat nou allemaal door de peuterspeelzaal komt dat weten we niet, maar om te horen hoe leuk hij het daar heeft en hoe lief hij daar is geeft ons wel de bevestiging dat dit zeker een goede keuze voor hem was.

We denken erover om hem nog een ochtend naar de peuterspeelzaal te brengen. Leuk voor hem, goed voor zijn ontwikkeling en dan heb ik ook even quality-time met de jongste. Dat zou ook leuk zijn!

Jody