Lees hier alle blogs van Jody

Over vier dagen is het alweer 11 november. Sint Maarten. De avond dat veel kinderen langs de deuren gaan om liedjes te zingen in ruil voor iets lekkers. Sinds vorig jaar moet ik er ook aan geloven. Op school hebben ze het er over en leren ze de liedjes die bij Sint Maarten horen. Je kan dus bijna niet anders dan meedoen aan deze avond. En om deze avond nog leuker te maken kun je samen met je kind een leuke lampion maken.

Hier vind je de leukste DIY lampionnen.

De sterren lampion

Bron:

Deze leuke lampion is gemaakt van stevig fotopapier. Snij of prik de sterren uit. Je kan dit natuurlijk ook met allerlei andere leuke vormen doen. Plak aan de achterkant verschillende kleuren vliegerpapier. Maak er een staaldraad of ander draad aan vast om het lampje aan te hangen.

De luchtballon lampion

Bron:

Oké hier hoef je niet zelf aan de knutsel voor een lampion. Die mag je gewoon kopen in de winkel. Maak vier touwtjes aan de onderkant vast en lijm aan die touwtjes weer een (kartonnen) bakje vast. Deze kan je ook nog in een leuke kleur verven.

De unicorn lampion

Bron: Bron:

Zoek op internet naar een foto van het hoofd van een unicorn en print hem uit. Of teken hem na. Knip hem twee keer uit en knip ook de haren en ogen uit. Knip verschillende kleuren crêpepapier in reepjes en plak ze om en om aan de binnenkant met plakband vast. Je kan ook verschillende kleuren vliegerpapier gebruiken. Foto’s van deze lampion heb ik overigens bewust niet aan mijn dochter laten zien, want dan weet ik wat ik dit weekend kan doen.

De cocktail paraplu lampion

Bron:

Knip de stokjes van de parapluutjes zo ver mogelijk af en lijm de parapluutjes op een ronde lampion. Simpel en erg leuk.

De Bollampion

Bron: Bron:

Hier nog wat meer leuke lampion-ideeën:

De uil lampion

Owl Lanterns

Bron: 

De vos lampion

Bron:

De Shaun het schaap lampion

Bron: 

Allemaal leuke ideeën, maar als je geen tijd of zin hebt (heéééél begrijpelijk) of je kind is geen knutselaar dan kun je altijd nog een lampion kopen in de winkel. Ook daar hebben ze hele leuke.

Sint Maarten, Sint Maarten, de koeien hebben staarten. De meisjes hebben rokjes aan… Veel plezier!

Lees ook Irene haar blog over Sint Maarten

Jody

Samen met mijn dochter mocht ik naar de musical De kleine zeemeermin van Van Hoorne Entertainment in Schouwburg Gooiland in Hilversum. Bij de kindervoorstellingen van Van Hoorne is er altijd een verkleedwedstrijd. Degene die het mooist verkleed is mag op het podium komen en wint leuke prijzen. Wat is er nou leuker voor kinderen dan zich eens lekker te verkleden en nog kans te maken op een mooie prijs? Bij de vorige musical durfde mijn dochter het nog niet, maar dit keer kon ze zich niet snel genoeg omkleden. Het werd een K3-jurk. Toen we bij de Schouwburg aankwamen stond het dan ook vol met ouders (voornamelijk moeders en zo hier en daar een vader) met verkleedde kinderen. Overal zag je kleine zeemeerminnen en prinsessen rondlopen.

De voorstelling begon al bijna dus het was tijd om de zaal in te gaan. Wij zaten op de eerste rij en hadden goed zicht op het hele podium. Maar goed dat het niet echt in het water afspeelde anders waren wij wel nat geworden zo dichtbij. De musical begon en het werd stil in de zaal. Moeilijk voor te stellen met al die kinderen, maar het was toch echt zo.

Het verhaal

De musical gaat over Elise de kleine zeemeermin (Ik moest wel even aan de naam wennen. Ik had natuurlijk Ariël verwacht) met haar vriendje Guppie de goudvis. Elise is nogal ondernemend en zo geïnteresseerd in het leven op het vasteland dat ze regelmatig de regels van haar vader breekt om dicht bij de mensen te komen of mooie spullen van de mensen te vinden. Tijdens een storm valt Prins Christian overboord en dreigt te verdrinken. Elise ziet hem en red hem van verdrinking. Ze brengt hem naar het vasteland, zingt voor hem en verdwijnt weer in het water. Prins Christian is zo onder de indruk van de stem die hij heeft gehoord terwijl hij buiten bewustzijn was dat hij een gala organiseert om zijn reddende engel met de wonderschone stem te vinden. Alle vrouwen worden uitgenodigd en moeten zingen voor de Prins.

Elise heeft er alles voor over om bij de prins te zijn op wie ze opslag verliefd is geworden. Het enige wat ze nodig heeft zijn benen om bij haar prins te kunnen zijn. Op dat moment komen het hilarische tovenaarsduo Titus en Fien, die alles gezien hebben, in het spel. Fien heeft een vals plannetje om de machtigste vrouw van de wereld te worden en het enige wat ze daarvoor nodig heeft is de mooie stem van Elise en ze weet precies hoe ze die te pakken kan krijgen. Fien geeft Elise haar mensenbenen in ruil voor haar stem.

Om het gevoel te hebben dat het zich allemaal echt afspeelt in de oceaan heeft de hele cast wieltjes in de hakken van hun schoenen waarmee ze over het podium glijden. Zo lijkt het net of ze door het water zwemmen/zweven.

Meet & Greet

Na de voorstelling vertrekken alle toneelspelers naar de foyer zodat ieder kind de kans heeft om met ze op de foto te gaan. Zo kan je op de foto met Elise en Prins Christian, met Titus en Fien en met Koning Triton en Guppie. Dat is natuurlijk iets wat bijna ieder kind wel wil. Dus wees voorbereid, want er staan lange rijen met kinderen bij de toneelspelers. Gelukkig gaat het allemaal wel redelijk snel. En je kind zal dolgelukkig naar huis gaan.

  

Onze mening

Het was weer een geslaagde musical. Dankzij de vele (woord)grappen van Titus en Fien is het ook voor de ouders een erg leuke musical om te zien. De kinderen moesten er ook erg om lachen, maar ik betwijfel me of er ook maar één kind tussen zat die deze grappen ook echt begreep. Maar het hele doen en laten van Titus en Fien zelf is al grappig genoeg om dubbel te liggen van het lachen. De voorstelling duurt 75 minuten en dat is voor kinderen vanaf vier jaar goed vol te houden vooral omdat ze tussendoor nog een dansje mee mogen doen. Mijn dochter vond het weer een groot succes en was helemaal blij met haar zeemeerminverkleedkleren die ze mocht kopen na de voorstelling. Zelf vond ik het een leuke en grappige musical. Het is zeker niet erg om als ouders mee naar deze voorstelling te moeten met je kinderen.

De musical blijft nog een tijd op de planken en komt gelukkig ook naar Apeldoorn toe. Dit laat nog wel even op zich wachten. Op 30 december 2018 is de musical twee keer te zien in het Orpheus om 13:30 en om 16:00 uur. Tickets kan je bestellen bij Theater Orpheus. Kom je niet uit Apeldoorn dan kan je via Van Hoorne Entertainment zien waar en wanneer de musical speelt en gelijk je kaarten bestellen.

Lees ook het blog van Muriël, Smurfen de Musical (3+)… Dit vonden wij er van!

Jody

Iedere woensdag en vrijdag ben ik vrij en dan breng en haal ik mijn dochter van school. En iedere dag komt ze weer met dezelfde vraag. ‘Mag er iemand komen spelen?’ Zolang ik niks gepland heb of niet weg moet vind ik dat prima. Ik vind het ook wel leuk om te zien dat ze met veel verschillende kindjes speelt. Ze is een beetje allemansvriend. Vandaag was weer zo’n dag. Er kwam een vriendje bij ons spelen. We liepen met z’n allen naar huis toe. Ik maakte een broodje voor Lynn en haar vriendje en bracht mijn zoons naar bed. Na het eten speelden ze even op de trampoline, maar kwamen al snel naar binnen om een spelletje te spelen. Altijd leuk!

Groen is niet oké

Het werd het spel Max de Mepper. Lynn ging voor de gele poppetjes en haar vriendje voor de blauwe poppetjes om mee te spelen. Ik zette alle poppetjes op het spel en daarbij ook de groene poppetjes die nog over waren. Dat was achteraf een grote fout geweest. Ze begonnen met het spelletje en toevallig stonden de groene poppetjes voor haar vriendje zodat hij daar mee ging spelen. Nou daar was Lynn het dus niet mee eens. De laatste tijd kan ze nogal dramatisch zijn als het niet helemaal gaat zoals zij dat wil en dit was dus ook zo’n geval. Ineens wilde zij juist met de groene poppetjes spelen dus ze werd boos. Ik zei dat ze normaal moest doen en dat het toch niet uitmaakte met welke kleur je speelde. Als je maar plezier hebt samen. Helaas dacht zij daar toch anders over.

Ze werd alleen maar bozer en ging toch wat hysterisch doen. Uit ervaring weet ik helaas dat het niet veel zin heeft om rustig tegen haar te praten. Haar dingen uit te leggen. Het komt niet bij haar aan. Dan maar even op de gang om af te koelen. Dat maakte de boel nog erger. Op een gegeven moment kwam ze terug de kamer in en ging ze verder met schreeuwen en huilen en boos doen. Toen heb ik haar aangepakt. Ik heb haar bij de arm gepakt (nee, ik het niet geknepen of geslagen hoor) en ben goed boos op haar geworden en ja ook mijn stem even flink verheft. Dat is soms echt nodig om haar weer een beetje bij de les te krijgen. Haar vriendje ging naar buiten op de trampoline spelen en Lynn was binnen aan het afkoelen.

Daar waren de tranen

Ik dacht dat hij lekker op de trampoline aan het springen was, maar toen ik keek zat hij in een hoekje van de trampoline te huilen. Oh nee toch, heb ik dat gedaan? Hij was toch wel behoorlijk overstuur. Wat voelde ik me weer lullig. Ik maak gewoon een kind van iemand anders aan het huilen. Ik vroeg hem of hij moest huilen, omdat ik zo boos op Lynn werd. Ja dat was helaas de reden. Dus ik vroeg hem of zijn moeder nooit boos op hem werd. Nee zijn moeder werd nooit boos op hem. Ben je altijd heel lief dan? Vroeg ik. “ja, ik ben altijd lief” zei hij tegen mij. Toevallig wist ik dat dat niet helemaal waar was. Dus ik kon me niet voorstellen dat zijn moeder nooit boos op hem werd.

Ik heb hem geprobeerd gerust te stellen en uitgelegd dat ik wel eens boos ben op Lynn als ze heel vervelend is of totaal niet luistert, maar dat dat helemaal niet erg is. We zijn allemaal wel eens boos op elkaar. Soms is dat even nodig en daarna is alles weer goed en zijn we heel lief voor elkaar. Zijn verdriet werd niet minder en een ijsje hielp ook niet. Hij wilde naar huis toe, naar zijn mama. Dus ik met het schaamrood op mijn wangen zijn moeder opgebeld. We waren nog geen uur thuis.

Eind goed al goed

Toen zijn moeder aankwam vloog hij haar in de armen. Eindelijk werd hij rustig. Na een paar minuten was hij weer rustig en toen wilde hij wel een ijsje en ook nog even spelen met Lynn. Ik ben samen met zijn moeder in de tuin gaan zitten. Genieten van het weer. Wat bleek nou. De jongen had toch gelijk. Zijn moeder werd nooit boos op hem, dat kon ze niet! Geen wonder dat hij hier zo van schrok Hij kent zoiets helemaal niet. Gelukkig eindigde het allemaal goed en hebben ze nog de hele middag samen gespeeld zonder huilen of boos te zijn.

 

Wat heb ik me toch lullig gevoeld en dat doe ik nog steeds als ik er aan denk. Waarom moest juist mij dat weer overkomen?! Voortaan als er iemand komt spelen zal ik waarschijnlijk wat anders met zo’n situatie omgaan. Ik wil het niet nog een keer op mijn geweten hebben dat er een kind huilt door mijn toedoen.

Jody

 

 

 

Werd je tijdens je zwangerschap al overrompelt van het ene kwaaltje na de ander dan ben je blij als de bevalling achter de rug is en de kwaaltjes eind-de-lijk weer verdwijnen.

Maar helaas ontwikkelen zich na de zwangerschap toch weer nieuwe kwaaltjes en andere dingen die niet meer en soms ook nooit meer hetzelfde zullen zijn als voor de bevalling.

Dit zijn voor mij de punten die mij dagelijks herinneren aan het feit dat ik drie kinderen op de wereld heb gezet.

#1 Mijn haar

Waar ik tijdens de zwangerschap een nog dikkere bos haar had dan normaal en weinig haaruitval heb ik nu twaalf maanden na de derde bevalling nog steeds last van extreme haaruitval. Daarnaast groeien er weer allemaal nieuwe haartjes waardoor ik ‘stekeltjes’ heb aan de voorkant. Een staart ziet er niet uit en als ik het wil stijlen steekt het pontificaal naar boven. Gelukkig is dit maar tijdelijk.

#2 Mijn high heels

Waar je me in de tijd dat ik nog geen kinderen had nooit zou betrappen op het dragen van platte schoenen ben ik tijdens mijn zwangerschap deze toch maar gaan dragen. Tegenwoordig zitten de echte high heels niet meer fijn en zijn ze zeker niet praktisch meer, aangezien ik regelmatig een sprintje achter mijn zoon aan moet trekken. De high heels worden dus toch ingeruild voor een paar centimeter minder.

#3 Mijn kledingmaat

Voordat ik zwanger was had ik standaard een maatje XS met soms een uitschieter naar een S. Verder moest kleding ook mooi aansluitend zitten. Nu vijf jaar verder neig ik vaak naar maat M en strakke kleding dat is echt een No Go.

#4 Mijn BBB

Ik ben nooit tevreden over mijn lichaam geweest, maar nu zou ik toch wel (bij wijze van spreken) een moord doen voor mijn lichaam van vóór mijn eerste zwangerschap. Mijn billen en benen zijn niet meer zo strak. En mijn buik heeft iets teveel huid. Grotendeels kan je dit natuurlijk weer goed krijgen door te sporten, maar het zal nooit meer de oude worden. Daar moet ik me op een gegeven moment maar bij neerleggen.

Het enige voordeel: ik ben erachter dat je altijd wel weer een keer tevreden bent over je figuur. Ook al is het het figuur dat je vroeger had.

#5 Lang staan

Toen ik tijdens mijn eerste zwangerschap met 36 weken moeite kreeg met lange tijden staan dacht ik dat dat door de baby kwam. Nog steeds ondervind ik daar veel ongemak van. Lopen is geen probleem maar sta ik een lange tijd zo goed als stil komt er toch weer die verschrikkelijke pijn in mijn lies. Ik ben bang dat ik hier nooit vanaf kom.

#6 Chronisch slaaptekort

Waar ik eerder heerlijk tot een uur of twee in de middag op bed kon blijven liggen word ik nu (als ik geluk heb) om half acht al gewekt door één van de kinderen. Daarnaast ben ik er regelmatig ’s nachts nog uit voor ze. En als ze er een keer niet zijn word ik nog steeds ’s nachts wakker en uitslapen zit er helaas ook niet meer in. Tsjah, biologische klok he?! Ik ben bang dat dit heel lang gaat duren voordat ik weer een keer lekker lang blijf liggen.

#7 Een geheugen als een zeef

Tijdens mijn zwangerschappen was het al een drama. Je kon me van alles vertellen, maar zelfs als ik het opschreef vergat ik het nog. Want als je het opschrijft moet je er natuurlijk wel weer aan denken om op het briefje te kijken. Zelfs van de meest simpele dingen kon ik me de naam niet meer herinneren.

Zo wilde ik mijn man een keer iets zeggen over de prullenbak. Maar hoe heet dat ding ook alweer? Ik kon er echt niet op komen. Mijn uiteindelijke uitleg was dan ook: ‘dat ding waar je je rotzooi in gooit’.

Nu is mijn jongste zoon alweer één en nog steeds vergeet ik veel of kan ik er niet opkomen hoe dingen heten. En het zijn niet alleen de onbelangrijke dingen, zelfs als mij dingen worden verteld waar ik echt geïnteresseerd in ben vergeet ik het gewoon of kan ik het me niet meer herinneren. Hierdoor krijg ik nog wel eens de vraag of ik niet zwanger ben? Nou ik kan je vertellen dat is in ieder geval niet zo.

En nu las ik laatst dat het tot twee jaar na de bevalling kan aanhouden. Dus nog een jaar en dan gaat het hopelijk weer de goede kant op😁

#8 En ja hoor, deze ben ik alweer vergeten!

 

#9 Oh ja, ik weet het weer!

Je hormonen. Voordat ik kinderen had keek ik nog wel eens een horrorfilm. Heel eng, maar toch wilde ik het graag zien. Sinds de oudste er is zap ik al snel verder als ik ook maar het gevoel krijg dat de film een beetje eng wordt. Brrr, ik durf het gewoon niet meer te kijken.

En van films werd ik ook niet zo snel emotioneel. Tegenwoordig krijg ik al de tranen in mijn ogen van de meest domme dingen. Bij een gelukkig einde van een leuke film, of zelfs tijdens de film als er echt werkelijk niks bijzonders gebeurd. Tijdens de Lion King als Mufasa doodgaat en Simba bij hem gaat liggen. Als ik er alleen al aan denk krijg ik de tranen alweer in mijn ogen (maarja dat heb ik altijd al gehad bij de Lion King en ik denk velen met mij. Of je nou kinderen hebt of niet).

#10 Ik kan niet meer zonder frisdrank

Waar ik voor mijn laatste zwangerschap alleen maar water, thee en wijn dronk (de wijn niet overdag hoor ;-)) Kreeg ik tijdens mijn zwangerschap steeds meer behoefte aan frisdrank. Water en thee werd zo saai. Ik dacht dat het na de bevalling wel over zou gaan, maar we zijn nu een jaar verder en ik kom de dag niet door zonder wat frisdrank. Gelukkig geen liters maar toch jammer van de calorieën en suikers.

Achja, allemaal (in mijn ogen) vervelende kwaaltjes, maar gelukkig is hier goed mee te leven. Al wordt mijn man soms wel gek van mijn vergeetachtigheid. Het scheelt dat ik dat ook zo weer ben vergeten!

Welke “kwaaltjes” hebben jullie overgehouden aan de zwangerschap? En hoelang is dat al geleden? Wordt het ooit weer zoals het oude?

Jody

Vijf jaar werd onze dochter alweer en daar hoorde natuurlijk ook een kinderfeestje bij. Al weken keek ze er naar uit en iedere dag kreeg ik weer de vraag hoeveel nachtjes ze nog moest slapen tot haar kinderfeestje. Om gek van te worden, maar ook weer heel leuk dat ze er zo’n zin in had.

Uitnodigingen

We hadden een datum gevonden. Vrijdagmiddag acht juni gelijk uit school. Een week voor die tijd vulde ik de uitnodigingen in samen met Lynn en de volgende dag deelde ze samen met haar vader de uitnodigingen uit op school. Nu was het wachten tot de dag van het feestje.

Ik was op dat moment aan het werk en vlak nadat haar klas uit was kreeg ik al de eerste afzegging. Eén van haar beste vriendinnetjes kon niet komen omdat ze al een ander kinderfeestje had. Heel jammer, maar ja er waren gelukkig nog genoeg anderen.

Toen ik thuis kwam uit het werk vertelde ik haar dat haar vriendinnetje niet kon komen. Ik zag de teleurstelling op haar gezicht. Bah, zo wil je je kleine meid toch niet zien! Ze vertelde me ook dat één van haar vriendjes ook niet kon komen, omdat hij zelf zijn kinderfeestje vierde op die dag.

Nog meer afzeggingen

Het probleem is dat ze op school wel een beetje clubjes hebben. Het zijn altijd wel dezelfde die met elkaar spelen. En wat te verwachten was gebeurde ook… Daar kwam de volgende afzegging en de volgende. Allebei hadden ze nog een kinderfeestje. Dat was natuurlijk het feestje van haar andere vriendje. Dus ik heb zijn moeder geappt met de vraag wie ze allemaal had uitgenodigd. Het was een kinderfeestje met vier jongens en toevallig ook allemaal jongens die Lynn had uitgenodigd. Dus ik kon er nog één van het lijstje afstrepen.

Vier dagen voor haar kinderfeestje kwam de laatste afzegging. Zes van de negen kinderen hadden afgezegd. Ik vond het zo sneu voor haar. Wat moesten we nu doen?

Andere uitnodigen of verplaatsen?

Ja ik kon maar twee dingen bedenken. Of we moesten andere kindjes uitnodigen of we moesten kijken of we het kinderfeestje konden verplaatsen. Andere kinderen uitnodigen voelde niet goed. Dus de enige optie was verplaatsen. Wetende dat onze kleine meid dan nog langer moest wachten tot het echt zo ver was, maar dat ze het wel kon vieren met haar vriendjes en vriendinnetjes. Ik heb eerst alle ouders van de kinderen die afgezegd hadden geappt of ze eventueel wel de woensdag erna konden. Dan konden alle kinderen, maar het belangrijkste was dat de kinderen die niet afgezegd hadden die woensdag erna ook konden. Van twee moeders had ik gelukkig het telefoonnummer dus die kon ik makkelijk vragen of het goed was om te verzetten. Nu nog met twee moeders in contact zien te komen. Van de één kreeg ik toevallig een appje en de ander kreeg ik te pakken op school. Ze konden allemaal op de woensdag erna. Hoera!

Eind goed al goed

Wat een geluk bij een ongeluk. Wij hadden de pech dat Lynn’s kinderfeestje samen viel met twee andere kinderfeestjes waardoor ze zoveel afzeggingen kreeg. Lynn vond het zo jammer en ook de kinderen die af moesten zeggen, want een kinderfeestje is toch altijd leuk! Gelukkig konden alle kinderen de week daarop dus hebben we het verplaatst. Iedereen blij! En wat was het kinderfeestje druk, maar vooral leuk met zoveel kinderen.

In één van mijn volgende blogs lees je onze organisatie van het kinderfeestje en hoe het werkelijk verliep tijdens het kinderfeestje… Je snapt waarschijnlijk wel dat dit twee totaal verschillende verhalen gaan worden, haha!

Jody

Nadat Nova de vorige keer behoorlijk overstuur was toen ik hem op de peuterspeelzaal achterliet was ik benieuwd hoelang dat zo door zou gaan. Zelfs in groep 1 van de basisschool is de juf nog regelmatig kinderen aan het troosten die niet willen dat papa of mama weggaat. En regelmatig dezelfde kinderen. Als dit maar niet week in, week uit hetzelfde blijft bij Nova. Dan gaan het voor hem en voor mij hele zware ochtenden worden.

Eerst maar eens kijken hoe het afscheid de keren daarop zal gaan.

De tweede keer

We waren een week verder en het was tijd voor zijn tweede ochtend bij de peuterspeelzaal. Hij had het al precies in de gaten. Zijn jas moest weer aan en hij stopte zelf zijn knuffel in de tas, omdat ik dat vorige keer ook had gedaan. So far, so good. De tas moest natuurlijk op zijn rug. Samen met zijn zus Lynn liep hij naar school toe. Je kon echt merken dat hij er zin in had. Ja toen nog wel! En ja hoor, toen we in het lokaal van de peuterspeelzaal aankwamen was het weer precies zoals de week ervoor. Dikke tranen. Ik heb hem gauw een kus en een knuffel gegeven en ben er vandoor gegaan. Weer heb ik om de hoekje gestaan om naar het gehuil te luisteren. Ik zag dat de juf hem in de armen had en ze samen aan het rondlopen waren in het lokaal. Na een paar minuten hield het huilen op en kon ik weer met een gerust hart naar huis toe. Gelukkig was hij dit keer een stuk sneller over zijn verdriet heen dan de week ervoor. Dat gaat de goede kant op.

De derde ochtend

Hij ging nu voor de derde keer naar de peuterspeelzaal. Weer hetzelfde riedeltje als die weken ervoor. Knap eigenlijk dat het bij die kinderen al zo snel in hun systeem zit. Ze weten precies wat ze moeten doen na zo’n korte tijd. Daar stonden we voor het lokaal en het was drukker dan normaal. Gelijk zijn knuffel maar weer gegeven, want die zal Nova wel nodig hebben. Met zijn lievelingsknuffel in zijn hand kan hij alles toch wat beter aan. Hij was een beetje overrompeld door de drukte van de andere kinderen. Hij bleef heel dicht bij mij staan en keek naar alles wat er in het lokaal gebeurde. De juf ging de Playmobil pakken uit een andere kamer en vroeg of de kinderen met haar mee wilden lopen. Ze vroeg het ook aan Nova. En hoewel hij in zijn knuffel gedoken zat liep hij toch achter de juf aan met de rest mee. Ik kon zo weglopen. Geen gehuil of iets. Dat was een fijn gevoel zeg.

Dit gaat goed

De volgende ochtend had hij er weer iets meer moeite mee. Hij wilde me niet zo makkelijk loslaten. Dus ben ik maar samen met hem op de bank gaan zitten en de juf kwam er naast zitten met een boekje. Dat vond hij wel interessant. De juf pakte hem over en weer kon ik redelijk makkelijk weglopen. Iedere ochtend gaat het afscheid steeds wat beter. Hopelijk kan Nova mij over een paar weken met een lach op zijn gezicht uitzwaaien. Dat zou helemaal top zijn. Ook voor mijn gevoel.

In de middag kreeg ik een foto doorgestuurd van mijn moeder die Nova altijd ophaalt van de peuterspeelzaal. Hij had een mooie bakkersmuts op. Schijnbaar hebben ze lekker staan bakken daar, dus hij kreeg wat broodjes mee naar huis en een mooie muts. Hij straalde helemaal vertelde mijn moeder. Daardoor had hij zoveel bekijks. Er stopte zelfs een auto om naar die trotse jongen van ons te kijken.

De laatste keer voor de vakantie

Zijn laatste ochtend voor de zomervakantie. We waren aan de late kant dus we brachten eerst zijn zus naar haar klas en toen liep ik door met Nova. Zijn tas opgehangen en zijn jas uitgedaan. Dat gaat altijd met een beetje moeite omdat hij die op één of andere manier graag aan wil houden. Zijn knuffel had ik expres in de tas gelaten. Kijken of hij het dit keer zonder kon. We liepen samen het lokaal in. Dat begin blijft toch een beetje eng voor hem. Hij klampte zijn armpjes om mijn nek. Ik probeerde hem aan het spelen te krijgen, maar dat was nog iets te snel. De juf pakte hem over van mij zonder problemen. Ik gaf hem nog een dikke knuffel en een kus en samen met de juf ging hij mij uitzwaaien.

Nou ja, uitzwaaien is het niet geworden. Maar ik vond het al fijn dat ik dit keer niet weg hoefde te sluipen/rennen. Hij heeft me de hele tijd nagekeken tot ik uit het zicht was. Daarna is hij lekker gaan spelen en kreeg ik later op de ochtend nog een super schattig filmpje van mijn kleine schatje die leuk aan het dansen was.

Zo leuk om te zien dat hij zich daar goed vermaakt. Erg jammer dat er nu zo’n lange vakantie tussen zit. Ik ben bang dat het dan weer van voor af aan begint. Gelukkig weet ik nu ook dat hij zich snel op zijn gemak zal voelen daar.

En wat betreft Nova’s ontwikkeling? Sinds kort praat hij met twee woorden, hij praat ons vaak na en komt zelfs met woorden waarvan we niet wisten dat hij die kende. Of dat nou allemaal door de peuterspeelzaal komt dat weten we niet, maar om te horen hoe leuk hij het daar heeft en hoe lief hij daar is geeft ons wel de bevestiging dat dit zeker een goede keuze voor hem was.

We denken erover om hem nog een ochtend naar de peuterspeelzaal te brengen. Leuk voor hem, goed voor zijn ontwikkeling en dan heb ik ook even quality-time met de jongste. Dat zou ook leuk zijn!

Jody

 

In mijn vorige blog vertelde ik jullie over de zorgen die we hadden over zijn ontwikkeling. We weten dat je kinderen niet moet vergelijken, maar uiteindelijk komt er een punt dat je dat toch gaat doen. Zijn zus Lynn kletste namelijk op haar tweede al flink, dus vroegen we ons af waarom hij een jaar lang op alleen papa, mama en kaka bleef steken.

We hadden dus besloten om Nova naar de peuterspeelzaal te brengen. Hopelijk is hij daar anders dan thuis, anders kon de juf haar handen nog wel eens vol aan hem hebben. Want hij kan nogal snel van zich afslaan. Zijn zus Lynn moet het dan ook regelmatig ontgelden. Willen ze beide met het zelfde speelgoed spelen, dan kan zij rekenen op wat klappen op haar hoofd en een flinke ruk aan haar haar. Als hij boos op mij is omdat hij iets niet mag haalt hij ook snel uit. En altijd maar weer dat drinken op de grond gooien L. Om moe van te worden.

Peuterspeelzaal

Het was zover. Nova’s eerst ochtend op de peuterspeelzaal. Ik vond het allemaal best spannend. Hoe zou hij het vinden? En krijg ik het wel voor elkaar om hem daar achter te laten? Schreeuwt hij geen moord en brand als ik weg wil gaan? Zal hij lief zijn en goed luisteren?

Ik had mijn wekker expres wat eerder gezet dan normaal. Want waar ik normaal gesproken alleen hoefde te zorgen dat Lynn helemaal klaar was voor school had ik er nu nog één die aangekleed en al moest zijn om kwart over acht. De jongens, Nova en zijn broertje Joah, gingen op die dag altijd naar mijn moeder toe. Die kon ik dus in hun pyjama zo in de auto zetten. Dus nu op tijd eruit, aankleden, zijn haar doen en een broodje eten. Toen zijn jas aan en zijn rugtas om. Dat vond hij helemaal mooi, zijn zus Lynn deed dat ook iedere dag en nu mocht hij ook. Daar liepen ze samen, met hun rugtasjes om en er werden zelfs handjes vast gehouden. Wat zijn het toch een schatjes, smelt!

Afscheid nemen

Lynn liep mee naar de peuterspeelzaal, gaf hem een dikke knuffel en ging toen gauw naar haar eigen klas toe die twee deuren verderop zat. We kwamen binnen en er was nog niks aan de hand. Totdat de juf tegen hem begon te praten en haar armen voor hem opende. ‘Kom maar hier’ zei ze. Nou daar dacht Nova toch echt anders over. Hij kroop in mijn armen en zette het keihard op het huilen. Wat zielig zeg. Het is natuurlijk ook eng om ergens naartoe te gaan waar je niemand kent. Gelukkig kende ik zijn juf al van de tijd dat Lynn naar de kinderopvang ging en weet ik dat ze super leuk is met kinderen en vooral heel lief voor ze. Ik pakte snel zijn lievelingsknuffel erbij, hopelijk werd het verdriet hierdoor wat minder. Maar nee hoor, zelfs die kon het verdriet nu niet verzachten.

Ondanks dat hij het niet wilde gaf ik Nova aan de juf, want ik heb wel geleerd dat het echt het beste is om het afscheid zo kort mogelijk te houden en zo snel mogelijk weg te gaan. Anders maak je het alleen maar erger. Ik zei gedag en liep snel weg. Om het hoekje waar hij me niet kon zien bleef ik staan om te luisteren en te wachten totdat hij rustig werd. Verschrikkelijk om je kleine mannetje met zoveel verdriet te zien. Er bleef een andere moeder bij mij staan en die liep heel lief voor mij een paar keer terug om te kijken hoe het met Nova ging. Na ongeveer tien minuten was hij eindelijk gekalmeerd en kon ik met een gerust hart naar huis toe.

Een foto

In de loop van de ochtend kreeg ik een paar foto’s van de juf doorgestuurd. Het ging allemaal goed met hem en hij deed heel lief mee. Wat fijn zeg, en wat super dat ze tussendoor dus nog wat foto’s sturen. Een foto zegt meer dan duizend woorden.

De juf vertelde me dat hij lekker gespeeld had. Tijdens het buitenspelen zag hij Lynn nog op het andere schoolplein. Dat is natuurlijke hartstikke leuk en gelukkig vond hij het niet erg dat Lynn weer terug naar haar klas ging. Ze vertelde mij ook dat hij netjes fruit gepakt had om daarna weer op zijn stoeltje te gaan zitten. Dat doet hij thuis echt niet hoor! Hij had het heel goed gedaan voor een eerste dag. En het belangrijkste, hij vond het zelf erg leuk en wilde wel nog een keer naar “school” toe.

Dus uiteindelijk viel het allemaal wel mee. Gelukkig maar. We hebben Nova een beetje onderschat. Buiten het “dramatische” afscheid was hij een schatje. Of het afscheid iedere keer zo “dramatisch” is en of het te merken is in zijn ontwikkeling dat hij naar de peuterspeelzaal gaat lees je in mijn volgende blog.

Jody

 

Onze middelste zoon Nova is laatst twee jaar geworden. Wat wordt het toch alweer een grote jongen. En hoe cliché, maar wat gaat die tijd toch snel! Ondanks dat blijft het voor ons een klein mannetje. Hij zegt nog vrij weinig en lopen doet hij ook nog niet zo heel lang.

Ontwikkeling

Het is algemeen bekend dat jongens later zijn in hun ontwikkeling dan meisjes. Kijk maar eens naar jullie eigen mannen. Zullen die ooit volwassen worden?!

Ik daarentegen ken sinds de geboorte van onze oudste alleen maar jongens die snel tot extreem snel zijn in hun ontwikkeling. Ver voor de eerste verjaardag liepen ze al en in no-time kwamen er al hele zinnen uit hun mond. Totdat wij onze eerste zoon kregen. Het zitten en kruipen ging redelijk snel, maar op het lopen en praten hebben wij lang moeten wachten. Hij begon wel een beetje te lopen, maar na een stap of twee zakte hij alweer door zijn knieën om het kruipend verder te doen. Lag het aan de ontwikkeling of was het gewoon luiheid? Tjah, dat zullen we misschien nooit weten.

Als hij zich ergens aan vast hield zakte hij iedere keer door beide enkels heen. Dus we begonnen te twijfelen: Zou er iets zijn waardoor hij het misschien niet lang kan volhouden? Toch maar even met het consultatiebureau bespreken. Na dit gesprek met de arts op het consultatiebureau werden we doorverwezen naar een fysio. De fysio kwam gewoon aan huis, hoe fijn is dat! Die heeft Nova een tijdje geobserveerd en zijn voeten en benen nagekeken. Ze kwam tot de conclusie dat er niks met zijn voeten of benen aan de hand is, maar dat het allemaal nog niet zover ontwikkeld was. Als tip kregen wij om juist stevige schoenen te kopen in plaats van de schoenen met flexzooltjes. Wat een opluchting. Er was dus niets met onze zoon aan de hand! Dat was voor ons het belangrijkste, we moesten het gewoon afwachten. We hebben stevige schoenen voor hem gekocht en langzamerhand kwam er verbetering in. Met 19 maanden begon hij eindelijk te lopen.

Op zich helemaal niet zo laat als ik het achteraf bekijk, maar omdat hij al wel een hele tijd iedere keer maar een paar stapjes zette ga je het je toch afvragen.

Spraak

Nu alleen zijn spraak nog. Naast papa en mama en kaka (zo noemde hij alle dieren) kwam er eigenlijk niet zoveel uit zijn mond. Nou ja, hij schreeuwde en krijste wel veel. Heel erg veel. Zelfs de overbuurvrouw zei tegen mij dat we eigenlijk geen babyfoon nodig hadden. Die jongen hoorde je wel. En niet zo’n klein beetje ook. Ik denk dat de hele buurt het wel hoorde. Ik maakte me soms ook wel een beetje zorgen, ze zullen toch niet denken dat ik mijn kind mishandel ofzo?

Wat we ook probeerden het bleef bij die twee woorden en het krijsen. Iedere avond boekjes voorlezen, alles benoemen wat we zagen. Maar hij vertikte het om ook maar iets te proberen uit te spreken. Ik weet dondersgoed dat je niet moet vergelijken met andere kinderen, maar je doet het vaak toch wel een beetje. Zou er een reden voor zijn dat hij niet wil praten en wel veel krijst? Ik had het al eerder aangekaart bij het consultatiebureau maar het leek de arts en mij het beste om eerst het ene aan te pakken (het lopen) en daarna verder te gaan met het volgende. Het krijsen kon te wijten zijn aan frustraties doordat hij zich niet duidelijk kon maken. Hopelijk werd dat minder als hij eenmaal zou gaan praten.

Eindelijk vooruitgang

Vanaf zijn tweede verjaardag begon hier eindelijk verandering in te komen. Het leek wel alsof hij wekelijks een nieuw woord leerde. Bij veel woorden duurde het wel een tijd voordat wij hem begrepen. Zo ben ik er laatst achter gekomen dat hij met ‘pipi’ televisie bedoeld. En ‘die’ gebruikt hij altijd als hij zijn knuffel wil hebben. Heel lastig voor ons om daar achter te komen als hij niet wijst naar wat hij bedoelt. Net zoals hij ‘kaka’ als naam voor ieder dier gebruikte kwam hij ook met het woord ‘anja’. Niet heel lastig om achter te komen, maar ook als hij water of melk wilde vroeg hij om ‘anja’. Dat brengt soms wat frustraties bij je. Wat wil je nou jongen?

Ik heb het er met mijn man over gehad en het leek ons goed voor Nova om naar de peuterspeelzaal te gaan. Allemaal kinderen van zijn leeftijd, dat zal hem hopelijk wel verder helpen in zijn ontwikkeling. Dus we hebben hem ingeschreven bij de opvang van de basisschool waar zijn zus zat. Hele leuke opvang en zo hoefden wij niet drie kinderen naar drie verschillende plekken toe te brengen. En het fijne was, hij kon eigenlijk gelijk al terecht. We zagen er wel een beetje tegenop, aangezien hij thuis zo’n boef kan zijn.

Als er iets gebeurt wat hem niet zint slaat hij al gauw van zich af. Zijn zus aan de haren trekken doet hij dagelijks. En het is, volgens mij, een sport voor hem om zoveel mogelijk drinken op een dag op de grond (of waar dan ook) te gooien.

Mijn man grapte al: ‘neem maar een dag vrij, voor het geval je Nova al eerder op moet halen’. En hoewel ik er om moest lachen, hield ik mijn hart vast. Als dat maar niet echt zou gebeuren!!

Hoe de eerste keer is gegaan op de peuterspeelzaal, hoe het inmiddels daar gaat én of de peuterspeelzaal voor ons gevoel daadwerkelijk bijdraagt aan zijn ontwikkeling dat lees je in mijn volgende blog.

Jody

 

Als moeder zijnde probeer je alles goed te doen voor je kinderen en je wilt ze zoveel mogelijk beschermen. Helaas lukt dat niet altijd en ben je zelf ook wel eens schuldig aan hun verdriet en pijn. Dit zijn mijn blunders. De keren waar ik faalde in mijn taak als moeder. Blunders waar ik mij diep voor schaam, en blunders waar ik achteraf (omdat het allemaal afliep met een sisser) wel om kan lachen.

# Te zwaar beladen!

Ik had boodschappen gedaan en was met de kinderwagen onderweg naar huis. Vlakbij ons huis is een verkeersdrempel. Ik had schijnbaar iets te veel boodschappen gedaan. Want toen ik de drempel overging klapte de kinderwagen naar achter. Vreselijk, ik kreeg mijn zoon niet meer op tijd te pakken, dus hij viel zo voorover uit de kinderwagen. In no time stond de halve straat bij mij (oké iedereen heeft het dus gezien🙈) en werd ik gelijk geholpen. Eenmaal thuis heb ik het flink op het janken gezet. Gelukkig was de schrik bij mijn zoon al snel over en zat hij me vooral verbaasd aan te kijken omdat ik zo aan het huilen was.

# Less is more gaat hier niet op

Voor het eerst trakteren op de basisschool. Ja, want mijn dochter Lynn werd alweer vijf jaar. ’s Avonds laat na het vieren van haar verjaardag hebben we de traktaties gemaakt. 30 stuks. Tijdens het maken brak er één stokje en hadden we er nog maar 29. “Ach ik kom bijna dagelijks in de klas en zoveel kids zitten er niet”, dacht ik nog. Dus Lynn trots naar school met haar traktaties. Eenmaal thuis hoorde ik dat ze zelf geen traktatie had gehad. Er waren de laatste tijd weer wat kindjes bij gekomen en ze kwamen er precies één te kort. Dus de jarige zelf kreeg geen traktatie. Oh nee toch! Dat meen je niet. Wat voelde ik me toch lullig en nog steeds. Ik schaam me kapot. Voortaan toch maar even een paar dagen van te voren aan de juf vragen hoeveel kinderen er in de klas zitten!

# 🎵Dáááár gaat hij🎵

Gebroken nachten zijn bij ons meer gewoonte dan uitzondering. Dus soms ben je even helemaal op. Mijn jongste zoon Joah kon niet slapen en werd alleen rustig bij mij op mijn buik. Dan leggen we je daar maar neer, daar heb je vaker geslapen. Samen zijn we in slaap gevallen. (Gelukkig weet ik van mezelf dat ik met de kinderen bij me altijd heel stil lig). Maar wat waarschijnlijk te verwachten was gebeurde… ineens voelde ik hem wegglijden en ik was te laat om hem vast te pakken. Zo van mijn buik af op de grond. En het was doodstil. Hij was zo aan het huilen dat er geen geluid uit kwam. Zo zielig. Het spijt me mijn lieve kleine jongen. Gelukkig kwam al snel weer geluid uit zijn keeltje. Dat was voor hem niet lekker wakker worden. Maar al snel was hij weer aan het lachen. Nou dit was de laatste keer dat ie op mijn buik mocht slapen. Voortaan lig je maar lekker tussen ons in.

# Vallen en weer opstaan..

Het was mooi weer, dus het perfecte moment om lekker een stukje te gaan fietsen. Ik deed mijn zoon Nova in het voorzitje, hing mijn tas eraan en zette mijn dochter Lynn vast achterop de fiets. Zo alles klaar om te gaan. Net op dat moment viel de fiets met kinderen en al om en er was geen houden meer aan. Nova zette het op het huilen en Lynn was eigenlijk heel stil. Snel maakte ik Nova los en ondertussen maakte Lynn zichzelf los. Ze kwam mij helpen met troosten. Wat lief zeg. Voortaan eerst maar zelf op de fiets stappen voordat ik er tassen aan hang.

# Foei foei

Met drie kinderen (lees drie autostoeltjes) werd onze auto te klein, dus moest papa of mama achterin en mocht één van de kinderen voorin. Mijn man zette de maxicosi voorin, ik pakte de rest van de spullen en stapte achter het stuur. Eenmaal op bestemming liep ik naar de bijrijderskant om de maxicosi los te maken. OEPS! die was dus al los. Wat bleek? Ik dacht dat mijn man hem vast had gezet en hij dacht dat ik dat zou doen. Gelukkig heb ik niet hard hoeven remmen. Anders had onze lieve jongen waarschijnlijk op de kop tussen de stoel en het dashboard gelegen.

# Oeps, foutje

Weer met de auto weg. Mijn zoon en dochter zitten naast elkaar achterin. Hij in de autostoel, zij ook maar dan met gebruik van de gewone gordel. Ze maakt haar gordel ook zelf los. Schijnbaar heeft ze ook een keer de verkeerde gordel los gemaakt en dat was ons niet opgevallen. Mijn zoon zat dus wel vast, maar ook weer niet. Daar kwam ik achter toen ik op de rem trapte en het stoeltje zo naar voren schoof tegen de voorste stoel aan. Niks aan de hand, maar het was wel even schrikken. Voortaan toch maar checken of ook die gordel nog vast zit.

# Een etentje met een luchtje!

We gingen uit eten met de oma van mijn man voor haar verjaardag. Snel de spullen pakken en op weg. Onze dochter zat lekker in de kinderstoel te spelen totdat ze ineens haar ‘poephoofd’ kreeg. Ahh moest dat nou net tijdens het eten?! Maar gauw even verschonen. Dat was mijn plan tenminste. Totdat ik de tas open deed en erachter kwam dat ik de luiers was vergeten. Alsof ze het wist. Gauw het eten naar binnen gepropt en het toetje overgeslagen. Op naar huis toe. Dat was een kort etentje.

# Dan maar zonder

Normaal heb ik standaard een extra setje kleding in de tas zitten, alleen als je het echt nodig hebt ben je het natuurlijk vergeten. Opnieuw een etentje en weer een kind met een poepbroek. Dit keer was ik voorbereid en had ik natuurlijk genoeg luiers en billendoekjes bij me. Tijdens het verschonen kwam ik er alleen achter dat dat niet het probleem was. Zijn hele romper zat onder de poep😔 Met zwoegen en zweten heb ik hem uitgekleed zonder dat alles erom heen onder de poep kwam. Dan maar zonder romper verder eten.

# Inschattingsfoutje

Mijn zoontje zette net zijn eerste stapjes. Op advies van de fysio hadden we stevige schoenen voor hem gekocht in plaats van die flexibele. Dat werkte goed, in korte tijd begon hij te lopen. Ik tilde hem de trap op en zette hem boven aan de trap neer zodat hij verder kon lopen. Toen ik hem neer had gezet liep ik zelf de laatste twee treden omhoog. Wat er nou gebeurde? Geen idee! Of hij viel achterover of hij wilde gaan zitten, maar hij was net iets te dicht bij de trap. Hij rolde achterover de trap af en ik gilde NÉÉÉÉ!! Hij bleef na vijf treden in de bocht van de trap hangen. Gelukkig maar. Hij was erg geschrokken maar godzijdank was er niks aan de hand.

Een beste rij confessions he? En het zullen vast niet de laatste zijn. Ben ik een echte loedermoeder volgens jullie, of hebben jullie ook van die blunders meegemaakt? Vertel het hier en steek elkaar een hart onder de riem. Niemand is perfect en dat moeten we ook niet willen. Anders hebben we niet dit soort momenten om met elkaar te delen.

Jody

Mijn leven met drie kinderen is soms erg druk, gehaast, vermoeiend en de bankrekening raakt ook een stuk sneller leeg dan in het pre-kids-tijdperk. Mijn dagen zijn zo voorbij en soms ben ik zo druk met alles wat ik nog moet doen dat ik (te) weinig tijd heb om te genieten van mijn tijd met de kinderen. Ik probeer tegenwoordig (en vooral op de mooie dagen) wat meer de boel de boel te laten en wat meer te genieten van mijn kinderen.

Gelukkig heb ik de volgende dingen in mijn leven die voor mij echt favoriet zijn. Ze halen irritatiepuntjes bij mij weg, geven wat meer rust, de kinderen beleven er veel plezier aan (en dat doet mij dan weer plezier) en onze bankrekening loopt iets minder snel leeg;-).


#1 Bibabadje

Heel handig voor als je zelf geen bad in huis hebt. Hij klapt makkelijk in en uit, neemt niet veel ruimte in en het doek kan zelfs in de wasmachine. Mijn kinderen vinden het heerlijk.

#2 Ikea kinderstoel

Het is zeker niet de mooiste kinderstoel, maar wel spotgoedkoop. Hij is makkelijk om schoon te maken en om ergens mee naartoe te nemen. Je klikt de poten er zo af. Het enige nadeel: je struikelt nog wel eens over de poten.

#3 Speenkoord

Nooit meer op zoek naar de speen. Nooit meer de speen schoon hoeven maken omdat die weer op de grond is gevallen of gegooid. Heerlijk en je kan ze tegenwoordig in de mooiste, stoerste en bij de outfit passende kleuren kopen. Bij Druif & Spruit zijn we hier zo fan van dat we ze verkopen in onze webshop (link). We hebben ze met naam of zonder, dus voor ieder wat wils.

#4 Co-sleeper

Heel fijn voor als je in de nacht nog moet voeden, je trekt zo de baby naar je toe. En ligt je kindje graag dichtbij je? Met de co-sleeper houd je alle ruimte in je eigen bed en ligt je kleintje toch binnen handbereik. Toen mijn oudste net geboren was had ik geen co-sleeper en omdat ze graag haar mama bij haar had hing ik met mijn arm door de spijlen van het ledikant zodat zij lekker kon slapen. Nou ik kan je vertellen, dat ligt voor geen meter! Maar ja, je doet alles voor je kleintje. Met de co-sleeper kunnen mama en baby allebei heerlijk slapen.

#5 Naamstickers

Vooral als je kind naar de opvang of naar school toe gaat. Nooit meer vreemde bekers in de tas vinden of je eigen beker kwijt raken.

#6 Meerijdplankje

Heb je een kindje die nog in de kinderwagen zit en één die er al lekker op los loopt maar nog niet te ver kan, dan is dit een geweldige oplossing. Je kleintje kan er op staan en zitten wanneer ie te moe is om te lopen. Extra fijn: Je hoeft zo dus geen dubbele kinderwagen aan te schaffen.

#7 Kinderkledingbeurzen

Ik heb drie kinderen die overal in no-time uitgegroeid zijn of wekelijkse wel weer met gaten in de kleren (door het spelen) binnenkomen. Dus dat houdt in dat ik veel en vaak moet shoppen (oh oh, wat vind ik dat erg zeg?). Maar ja, het kost wel weer veel geld voor iets wat geen lang leven heeft. Ik kreeg te horen dat er kinderkledingbeurzen met tweedehandskleding bestaan. Geweldig, alles ligt op maat zodat je niet tientallen kraampjes langs hoeft. Er staat vaak al een prijs op de kleding, dus ook geen gedoe met onderhandelen over de prijs. En je komt (vaak) met een hele stapel kleding thuis voor weinig geld. Top! Kan je de kinderen weer met een gerust hart naar buiten sturen.

In Apeldoorn zijn deze beurzen twee keer per jaar. De zomerbeurs in maart/april en de winterbeurs in september/oktober.

#8 Disneyfilms

Word je even hélémaal gek van je kinderen of moet je eigenlijk koken wat niet echt lukt omdat ze maar aandacht van je blijven vragen? Zet een leuke film op en je hebt even je rustmomentje. Of je kijkt lekker mee, Disneyfilms blijven altijd leuk. Hier zijn The Lion King en Frozen favoriet.

#9 Bakfiets

Heb je meer kinderen dan er op je fiets passen, geen auto tot je beschikking en  wil of moet je weleens wat verder dan wat goed te lopen is? Dan is een bakfiets een uitkomst. Het zijn niet de goedkoopste fietsen en nemen helaas wel redelijk wat ruimte in, maar het zorgt wel voor veel gemak.

#10 Trampoline

Hier een groot succes. Mijn kids spelen ál-tijd op de trampoline. Je hebt geen kind aan ze. (Leer ze wel dat ze altijd de rits van het net eromheen dicht moeten doen). Mijn kinderen gebruiken de trampoline ook om er rustig hun eten op te eten of lekker op te liggen. Ook voor mijn jongste zoon is het erg makkelijk. Hij kan nog niet lopen of springen. Ik zet hem erin en doe de rits goed dicht zodat hij er niet zelf uit kan komen of kan vallen. Zo kan hij lekker rondkruipen en spelen zonder dat zijn broeken kapot gaan of alles wat hij op de grond vindt in zijn mond steekt.

En dan de laatste… Ik heb het zelf (nog) niet in huis en was er eerder ook zwaar op tegen. Maar nu ik een zoontje heb die niet echt (of eigenlijk echt niet) luistert, geen gevaar ziet en er het liefst altijd vandoor gaat. En daarnaast nog een zoon die nog in de kinderwagen zit. Kom ik soms (oké niet soms, maar regelmatig of nou ja eigenlijk vaak) in de situatie dat ik de kinderwagen alleen op de stoep moet laten staan op een sprint achter de middelste aan te trekken. Dan is dit toch wel een uitkomst:

EEN VEILIGHEIDSTUIGJE!

Ja ik weet het, het klinkt verschrikkelijk, mensonterend. Gelukkig luistert mijn dochter wel goed, maar als je net zo’n kind hebt als mijn zoon, die zijn oren niet gebruikt waar ze voor bedoeld zijn en zijn benen om zo snel mogelijk bij mama vandaan te komen, dan is dit wel een veilige oplossing. Je kan namelijk niet op twee plekken tegelijk zijn. En liever je kind in een tuigje dan onder een fiets, scooter of nog erger een auto.

Ik blijf het er raar uit vinden zien, maar ik begrijp die moeders nu toch een stuk beter. Het wordt misschien toch tijd om er één aan te schaffen ?…

Wat maakt jullie leven veel leuker en gemakkelijker? Laat het ons weten, misschien dat wij er ook mee geholpen zijn!

Jody