efa b f b eeadbdkj

 

In maart 2016 ben ik bevallen van ons tweede kindje, onze mooie zoon Nova. Dat ik graag een groot gezin wil, is nooit een geheim geweest, maar voor mijn man was ons gezin op dat moment compleet. Ik was het zwanger zijn ook wel even beu en genoot van alle dingen die ik tijdens mijn zwangerschap niet mocht en natuurlijk van mijn gezin. Het jaar vloog voorbij en in januari begon ik aan mijn nieuwe baan.

De zorg voor twee kinderen, in plaats van één, vond ik intensiever dan verwacht. Daarnaast was ik erg druk op het werk (je wilt toch een goede eerste indruk maken!). En omdat het huishouden voor een groot deel op mijn schouders rust, aangezien mijn man veel uren maakt, was het niet gek dat ik vaak moe was. Het was zelfs zo erg dat ik regelmatig op de bank in slaap viel.
En na de zwangerschap van Nova was mijn lichaam totaal niet meer wat het geweest was, dus dat ik weer wat dikker werd door het snaaien en de stress, daar zocht ik verder niets achter.

Het zal toch niet?

Totdat ik me op een helder moment bedacht dat ik mijn maandelijkse periode begin van de maand had moeten hebben. Oh nee, dat was dus niet gebeurd. Een lichte paniek overviel me: het zal toch niet waar zijn? Net een nieuwe baan en mijn zoon was nog geen jaar oud. Dan hebben we straks drie kinderen waarvan er twee onder de twee jaar die dus veel aandacht en zorg nodig hebben. En mijn grootste zorg: hoe zou mijn man hierop reageren? Ik verwachtte dat hij op z’n zachtst gezegd “not amused” zou zijn.

Ik heb toen gelijk een test gehaald en gewacht tot hij thuis kwam. Natuurlijk ging hij juist deze avond na het werk langs vrienden en was hij dus laat thuis. Het werd later en later en ondertussen werd ik steeds zenuwachtiger. Toen hij eindelijk thuis kwam, vroeg hij of we nog gezellig samen een drankje zouden drinken “nee dank je, nu even niet schat”. Toen kwam het…. “schat ik moet even met je praten”. Wat zal hij wel niet gedacht hebben op dat moment?! Dit in ieder geval nooit.

Niks aan de hand: gewoon twee streepjes

“Ik denk dat ik zwanger ben”. Hij begon te lachen; “dat meen je niet? Nee, je maakt een grapje. Ben je serieus?”. Pffieuww een betere reactie dan ik verwacht had. Ik ging naar het toilet om de test te doen. “En nu?” vroeg hij. “Nu moeten we vijf minuten wachten op de uitslag”. Ondertussen ging hij naar de wc, waar ik de test had laten liggen. Toen hij terugkwam zei hij geruststellend: “Nou ik heb het al gezien hoor. Niks aan de hand, er staan gewoon twee streepjes”. Van de zenuwen begon ik te lachen. “Dit meen je niet? Na twee zwangerschappen weet je nog steeds niet hoe een zwangerschapstest werkt?” Ik heb de uitleg erbij gepakt en hem maar laten zien wat die streepjes inhouden. We waren weer zwanger!

Nog een verrassing

Omdat ik vermoedde dat ik al 9 weken zwanger was, kon ik de volgende dag gelijk terecht bij de verloskundige. Ik legde het verhaal uit, ging liggen en deed mijn shirt omhoog. De verloskundige begon te lachen en vroeg of ik niet al wat gevoeld heb?! Ik keek haar aan met gefronste wenkbrauwen. Wat een rare vraag zeg. Ze zette het echo-apparaat op mijn buik, ik keek naar het scherm en toen kreeg ik de schrik van mijn leven…

Ik barstte in huilen uit en nadat ik gekalmeerd was belde ik mijn man. Ook hij zat al de hele dag in spanning. Ik zei dat hij maar even moest gaan zitten. “Oh nee, het zijn er toch geen twee?” “Nee hoor schat het is er maar één, maar… het is wel een kindje van al 21 weken.” Hij was er stil van. Dit waren wel heel veel verrassingen in twee dagen.

Dat voel je en dat zie je toch?

Die middag ging ik met mijn vriendinnen naar een musical en omdat ik wel een wijntje lust, zouden ze gelijk merken dat er iets aan de hand was. Mijn man en ik hadden daarom besloten dat ik het aan ze zou vertellen. Ik zocht naar een goed moment en een goede manier om het te vertellen. Eén van mijn vriendinnen had net een kleine en de anderen waren allemaal zwanger. Hierdoor kwam het onderwerp zwanger zijn natuurlijk ter sprake. Nadia vertelde over een televisieprogramma, waarin een vrouw pas bij 32 weken ontdekte dat ze zwanger was. “Dat kan toch niet, dat voel je en zie je toch?” Haha, ik heb me maar een beetje buiten dit gesprek gehouden, want wat zouden ze van mijn verhaal denken?! Toen het ging over het voelen van de baby, vertelde ik dat ik dat voor de derde keer had nu. Zo dat duurde even voordat het bij ze aankwam. En om de schok nog groter te maken vertelde ik maar meteen dat ik nog eerder was uitgerekend dan twee van mijn vriendinnen.

Jongen of meisje?

De verloskundige had tijdens de echo al gezien wat het geslacht was van de baby. Ze schreef het op een briefje en deed dit briefje in een dichte envelop. Toen ik ’s nachts thuis kwam heb ik mijn man wakker gemaakt om samen de envelop te openen. Wauw het is een jongen!

Wat een verrassingen in deze twee dagen. Dit moesten we allebei nog even verwerken. Nog maar 4 maanden totdat onze zoon geboren zou worden. En we moesten nog zoveel regelen, kopen en verbouwen voordat hij zich aan zou dienen. Maar wat waren we blij met onze zoon op komst!

Jody
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *