momfail Mur

Sinds de komst van de tweede ben ik een chaoot in het kwadraat. Nee, ik geef de jongste daar heus niet de schuld van maar wel het chaotische brein dat na twee zwangerschappen is overgebleven. Die chaos levert soms hilarische momenten op voor mijn omgeving maar vaker nog beschamende momenten voor mezelf. Is dit nu wie ik ben geworden? Een blunderende moeder met soms wat goeie momenten…

Misschien niet

Altijd geruststellend om te weten dat je niet de enige bent met dat probleem. Thnx Nadia en Jody voor het delen van jullie blunders 😉 #momfail, mijn verschrikkelijke blunders als moeder en  Groeiende buik krimpende hersenen. Maar stiekem nog fijner vind ik het dat wetenschappelijk onderzoek heeft uitgewezen dat een zwangerschap wel degelijk de structuur van de hersenen aanpast en dat die verandering dus serieus tot TWEE jaar na de bevalling blijft bestaan. Halleluja! Ik ben dus niet gek, het komt door de zwangerschappen én, het belangrijkste, er is hoop (nog een klein jaartje volhouden).

Om jullie ook mee te laten genieten van mijn blunders, hier een kleine greep uit de reeks:

Van Apeldoorn via Utrecht naar Nijmegen

Zaterdag: shoppingdate met de meiden. Even alleen met vriendinnen een hele dag shoppen, lunchen, borrelen en kletsen. Zo fijn om af en toe zo’n dag te hebben. Ik zou rijden en we zouden vroeg vertrekken zodat we alles uit de dag konden halen. Om tien uur stipt reden we de snelweg op, op weg van Apeldoorn naar Nijmegen, want daar zouden we gaan shoppen. Ik wist de weg wel dus navigatie vond ik niet zo nodig. Binnen no time waren we natuurlijk druk in gesprek.

Tot ik op een gegeven moment dacht ‘dit duurt toch wel lang, zo lang is Nijmegen niet rijden’ en ‘dat gebouw lijkt toch verdacht veel op het van de Valk hotel in Utrecht’. UTRECHT?! Yup, ik had blijkbaar een afslag gemist en was naar Utrecht gereden in plaats van Nijmegen. Je snapt dat dit totaal uit de richting is. Koppig als we zijn, zijn we vanuit daar alsnog naar Nijmegen gereden om na 12-en een keer aan te komen op de plaats van bestemming. Minder shopping-time maar we hebben wel dubbel gelegen van het lachen.

Echt geen desinteresse hoor! Geloof me…

Ik zat in een groepsapp gesprek met mijn oude studievriendinnetjes waarin de één iets zei over de kosten van een vervolgopleiding. Waarop ik geïnteresseerd vroeg of ze die opleiding wilde gaan doen. ‘Ben ik al 1,5 jaar mee bezig’ was het antwoord. Serieus???? Ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan.

Blijkbaar ben ik dus gewoon niet meer in staat om dat soort essentiële informatie te onthouden, althans een beetje vriendin onthoudt toch op zijn minst waar de ander al 1,5 jaar druk mee is. Ik kon wel door de grond zakken!! Ik moet maar ouderwets notities gaan bijhouden, gewoon om mijn gatenkaas brein een beetje te ondersteunen.

Geen luier

Herken je dat zo’n avond dat de kids zonder problemen op tijd op bed liggen en jullie samen lekker op de bank kunnen hangen en een serie of filmpje kunnen kijken? Heerlijk zo’n avond! Na half in slaap te zijn gedommeld op de bank vonden we het tijd om naar bed te gaan. Toen ik bijna in slaap viel in bed bedacht ik me opeens dat ik de kleine meid, die overdag wel zindelijk is maar ’s nachts nog niet, geen luier om had gedaan. Wat dom! Ik moest dat wel alsnog doen want ze neemt altijd een flesje water mee naar bed om uit te drinken dus ze moet sowieso ’s nachts plassen. En met net een nieuw matras wilde ik het risico niet lopen.

Toch maar uit bed dus om haar kamer in te sluipen, haar voorzichtig wakker te maken en snel een luierbroekje aan te doen hopende dat ze daarna snel weer in slaap zou vallen. Toen ik haar wakker maakte zei ik maar meteen dat mama heel dom was geweest en de luier was vergeten, waarop ze half slapend en lachend zei ‘mama, dat vind ik echt grappig!’. Geweldig zo’n reactie. Maar weet je wat het erge is? Sindsdien zegt ze steevast als ik haar naar bed breng ‘mama, dit keer niet de luier vergeten hea’?

Oeps vergeten²

Onder de noemer oeps vergeten kan ik nog tal van situaties noemen…

Onze kinderen gaan maar één dag in de week naar het kdv. Op die ochtend is het best wel even aanpoten. Nadat ik ze weggebracht heb, heb ik het idee alsof ik er al een hele ochtend op heb zitten. Zo ook op een voor mij random kdv dag bracht ik de kinderen weg. Tot ik bij binnenkomst bloemen, slingers, knutselwerken en hele dienbladen met kaarsen en snoep zag. Kak! Het was dus blijkbaar geen random dag. Nee, het was freaking JUFFENDAG. Hoe kan ik dat nou vergeten? Zelfs na een herinnering in de nieuwsbrief en nota bene een aparte mail van de oudercommissie erover. Ik ben zo slecht in dit soort dingen.

Nou goed, meteen maar eerlijk toegegeven dat ik het vergeten was en dat ze zeker nog wat tegoed hebben. Want ook ik wil de juffen best in het zonnetje zetten op juffendag. Althans als ik het niet vergeet én als het ook een weekje later mag. Want dat was mijn oplossing. Dan had ik in ieder geval nog de tijd om er ook echt wat van te maken.

Een week later konden de kinderen dan toch nog een cadeau geven aan de juffen. Ik had het in het weekend al gemaakt en direct in de tasjes gestopt, zo kon er echt niets meer misgaan. De cadeautjes werden overhandigd, de juffen vonden het leuk om nog wat te krijgen (hoewel ze meerdere keren benoemden dat het niet had gehoeven) en de oudste was trots op haar kunstwerk en dat wat ze namens haar broertje had gemaakt. Check! Schade ingehaald…

Iets vergeten of een vergissing maken is niet erg als je het maar herstelt toch? Ik voelde me dus iets minder loedermoederig dan die week ervoor. Maar dat was van korte duur. Want de juf begon over de laatste dag van Jeftha op de groep. ‘Sorry, hoorde ik dat goed’? Het was dus gewoon de laatste dag van mijn jongste op zijn groep. De dag van het afscheid. En ook dit was ik dus gewoon vergeten. Geen traktatie mee voor de kinderen. Helemaal niks. Ongelofelijk hoe krijg ik dit voor elkaar!

Een blunderende mama

Ik denk dat ik maar gewoon moet erkennen dat dit is wie ik nu ben: een blunderende mama. En voorlopig verschuil ik me nog achter het feit dat dit het gevolg is van de zwangerschap en dat dit nog een klein jaar duurt. Heerlijk zo’n smoes 😉.

Muriël
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *