Vol trots roepen ‘dat hebben ze vast van mij!’ als ik iets van mezelf herken in mijn kids. Maar of ze nou alles van mij over moeten nemen? Liever niet!

Er is niets zo confronterend als kinderen. Die kleine oogjes volgen je altijd. Ze zien je niet alleen op je best maar ook op je minst charmante, vermoeide, geïrriteerde, angstige en slechtste momenten. Het liefst bespaar je ze die momenten, maar zo makkelijk is dat niet.

Zo moet ik soms op mijn lip bijten om niet meteen ‘doe maar niet’ te roepen, simpelweg omdat IK iets eng vind of er nare ervaringen mee heb. Nee, de kleintjes zouden het zelf moeten kunnen ervaren en bepalen of ze het wel of niet leuk vinden. Maar makkelijk is dat zeker niet. Misschien vind dit wel het moeilijkste onderdeel van opvoeden…

Wanneer ik die momenten heb?

 

In de winter

Zodra er ijs ligt en iedereen staat te popelen tot het startsein wordt gegeven voor het schaatsen. Van jongs af aan heb ik dat verschrikkelijk gevonden. Ik word spontaan misselijk (zonder overdrijven) bij de gedachte dat je in een wak en onder het ijs terecht kunt komen. Dus schaatsen met de kinderen? Ik krijg het nu al benauwd. Dat mag papa met ze doen 😉.

Als ik een trampoline of een springkussen zie

Laat dat nou net favoriet zijn bij mijn dochter. Terwijl dochterlief zich er eindeloos op kan vermaken denkt mama alleen maar terug aan die keer dat ze, als kind, op een springkussen net iets té hard té dicht bij de rand sprong, eruit werd gelanceerd en met een harde klap op de grond terechtkwam. Bloedneus en tand door de lip. Ik krijg er nu nog rillingen van. Dus ik houd de kleine meid met argusogen in de gaten (nog net niet met mijn EHBO kit in de hand).

Zodra ik met beide kids op de fiets stap

Sinds we laatst met z’n 3en met de fiets zijn gevallen, is fietsen niet meer mijn favoriete bezigheid. Zo ontspannen als een fietsritje eerder was, zo gespannen zit ik nu op de fiets. Maar niet meer fietsen is geen optie, even doorbijten dus. Het zal vast weer ontspannen worden.

Eén van een iets andere orde:

Toen mijn dochter laatst trots haar nieuw gekregen haarband liet zien. Niet zo’n hippe (soepele!) haarband met strik. Nee. Een plastic versie; kanon hard, niet te buigen, met stekels waar je u tegen zegt en die gigantisch drukken op je hele schedel. Jeugdtrauma! Wat heb ik die vaak moeten dragen. Ik kreeg daar altijd zo’n hoofdpijn van. Het liefst schaf ik ze dus niet aan, maar mijn dochter vindt ze geweldig. Dus met enige tegenzin heb ik laatst een setje voor d’r gekocht.

Herkenbaar?

Muriël
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *