ML Blog en toen waren er twee

Hoera! Voor de tweede keer zwanger. De oudste wordt grote zus en ons gezinnetje krijgt er een klein jongetje bij. En ik mag het dagelijkse leven met twee kinderen gaan ontdekken!

Toen ik eind 2016 ontdekte dat ik zwanger was, was mijn dochter anderhalf jaar en volop in ontwikkeling. Ze groeit uit naar een mini-mens. Ze is baby-af. Haar woordenschat is groot en ze kletst het liefst de hele dag. Soms nog onverstaanbaar maar kosten nog moeite bespaart ze om zich duidelijk te maken. En oké…regelmatig hoor ik mezelf. Ze krijgt ook humor. Ze maakt grapjes waar ze vooral zelf hard om moet lachen (toegegeven…dat is erfelijk aan mijn kant van de familie).

Een blauwe wolk?

Tegen de tijd dat de tweede zou komen, zou Leah-Loïs bijna twee jaar zijn. Is dat niet de fase van ‘twee is nee’, ontdekken wat van ‘mij’ is en een beetje jaloezie? Natuurlijk een gezonde ontwikkeling, maar wel een leuke uitdaging als je er net een pasgeboren baby’tje bij hebt. Daarnaast waarschuwde mijn omgeving me ervoor dat de overgang van één naar twee kinderen groter is dan van nul naar één, of van twee naar drie. Kortom, ik bereidde me voor op een pittige tijd. Of zou die blauwe wolk alles doen meevallen?

En toen waren er twee kinderen…

Inmiddels is een gezond ventje geboren. En de afgelopen drie maanden heb ik kunnen ontdekken hoe het leven is met twee kinderen. Conclusie tot nu toe: het valt me reuze mee! Natuurlijk zijn er momenten waarop het niet loopt zoals gepland, waarop ik amper een oog open kan houden en het huilen me nader staat dan het lachen. Maar ik ben vooral aan het genieten.

Misschien valt het mee omdat ik me had voorbereid op het ergste. Maar ik denk dat het vooral komt doordat ik, door de komst van de tweede, nog meer heb geleerd om dingen los te laten. Ik hoef niet tien dingen tegelijk te doen, het hoeft niet perfect en het hoeft al helemaal niet ingewikkeld te zijn. Wat klinkt dit filosofisch hè? Geloof me, zo ben ik niet. Eigenlijk is het heel simpel; met vallen, opstaan, hilarische en chaotische momenten ben ik het dagelijkse leven met twee kinderen aan het ontdekken. Best een avontuur…

Vijf simpele tips die ik inmiddels heb verzameld.

#1 Take it easy

Dit is misschien wel het belangrijkste! Rustig aan doen. Eén ding tegelijk. Niet teveel op een dag willen. Dit alles zit niet standaard in mijn systeem. Voor anderen is dit een manier van leven, maar ik moet dit echt leren. En in die drie maandjes ben ik er al aardig goed in geworden. Ruimte om te leren is er natuurlijk nog steeds. Maar ik ben al tevreden als we een ritje hebben gemaakt naar de supermarkt voor de boodschappen of een bezoekje hebben gebracht aan opa en oma. Eigenlijk best relaxed om zo door het leven te gaan. Hopelijk houd ik dat gevoel ook vast als ik straks weer aan het werk ben en minder vrije tijd heb.

#2 Goede voorbereiding is het halve werk

Cliché, maar waar. Een afspraak in het ziekenhuis, even langs het consultatiebureau voor het weeguurtje of een rondje over de markt bereid ik tegenwoordig goed voor. Gewapend met een speen, voldoende luiers, een fles drinken, fruit of een doosje rozijnen ga ik op pad. Daarnaast is een beetje vooruit denken ook niet verkeerd. Ik weet nu dat het handiger is om de dubbele kinderwagen in de auto te laden als ze beiden nog slapen en niet een half uur voordat je ergens moet zijn. Het kost nogal wat tijd en gepuzzel voordat ik de kinderwagen, autostoel van mijn dochter en de Maxi-Cosi in mijn 3-deurs Fiat Punto heb gepropt.

#3 Het huishouden; van de nood een deugd maken

Hoe krijg ik het huishouden nog gedaan?! De grote dingen, zoals de badkamer, ramen lappen en het toilet doe ik als de kinderen slapen (gelukkig slapen ze ’s middags nog tegelijk). De wekelijkse boodschappen worden besteld en bezorgd. Maar dan blijven er nog genoeg kleine klusjes in huis over.

Ik heb het geluk dat mijn dochter het (meestal) leuk vindt om te helpen. Enthousiast gooit zij alle verzamelde was van de trap in de wasmand en vervolgens in de wasmachine. Samen schenken we het wasmiddel in ‘het klepje’ en halen we de was er later weer uit. Ook bij het koken is ze een goede hulp. Ik snijd de groenten en zij gaat aan de gang met het vergiet. Het wordt een groot waterballet, maar we hebben lol en tegelijkertijd wordt er gekookt. Stofzuigen en dweilen vindt ze ook interessant. Ik doe (snel) het grootste gedeelte van huis en laat haar nog een klein stukje doen. Kleine nuance: zo verloopt het vaak, maar zeker niet altijd. Als het lukt om haar erbij te betrekken en er wat leuks van te maken, is het mooi meegenomen denk ik maar.

En tot slot…ik heb me erbij neergelegd dat het huis niet meer altijd spik en span is (dit duurde wel even voordat ik daaraan kon toegeven).

#4 Aandacht delen

Mijn dochter was, voor de komst van haar broertje, altijd gewend om onverdeelde aandacht te krijgen. Dat is wel iets waar we extra op moeten letten nu de baby er is. Feit is, dat ze de aandacht moet delen. Gelukkig is ze stapelgek op d’r broertje en werpt ze zich graag op als mini-moeder. Zodra hij heeft gespuugd komt ze met een doekje aan lopen en als hij een scheetje laat komt ze me vertellen dat ik hem moet verschonen. Haar betrekken bij de zorg voor haar kleine broertje gaat daardoor eigenlijk vanzelf. Maar aandacht voor haar alleen mag zeker niet ontbreken. Gelukkig vraagt ze daar op z’n tijd ook zelf om. Als de kleine bijvoorbeeld klaar is met drinken vraagt ze lief (en enigszins sturend); “broertje box?”. Ze vindt het dan heerlijk om even alleen met mij wat te doen. En we gaan regelmatig iets leuks doen speciaal met haar.

#5 De buurt in

Ik moet eerlijk zeggen dat ik het nog wel een onderneming vind om met twee kinderen op pad te gaan. Waarschijnlijk zal dit steeds makkelijker gaan maar voorlopig houd ik het nog bij uitjes in de buurt (tenminste, als ik alleen ben met de kinderen). Ik ben de verschillende speeltuinen bij de scholen in de buurt of op de veldjes rondom ons huis ineens gaan waarderen. Nooit geweten dat het er zoveel zijn. Mijn dochter vindt het heerlijk om te klimmen, van de glijbaan te gaan (het liefst samen met mij) en aan een rekstok te hangen. Althans als ze schoon zijn ;). Ze ontdekte laatst vogelpoep op de glijbaan hier voor het huis, verbijsterd riep ze “mama…POEP, niet glijden!”. Die glijbaan heeft ze nu afgeschreven. Gelukkig blijven er nog genoeg over.

Hebben jullie nog leuke anekdotes over het dagelijks leven met de kinderen? Of tips? Laat een reactie achter.

Muriël
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *