Onze middelste zoon Nova is laatst twee jaar geworden. Wat wordt het toch alweer een grote jongen. En hoe cliché, maar wat gaat die tijd toch snel! Ondanks dat blijft het voor ons een klein mannetje. Hij zegt nog vrij weinig en lopen doet hij ook nog niet zo heel lang.

Ontwikkeling

Het is algemeen bekend dat jongens later zijn in hun ontwikkeling dan meisjes. Kijk maar eens naar jullie eigen mannen. Zullen die ooit volwassen worden?!

Ik daarentegen ken sinds de geboorte van onze oudste alleen maar jongens die snel tot extreem snel zijn in hun ontwikkeling. Ver voor de eerste verjaardag liepen ze al en in no-time kwamen er al hele zinnen uit hun mond. Totdat wij onze eerste zoon kregen. Het zitten en kruipen ging redelijk snel, maar op het lopen en praten hebben wij lang moeten wachten. Hij begon wel een beetje te lopen, maar na een stap of twee zakte hij alweer door zijn knieën om het kruipend verder te doen. Lag het aan de ontwikkeling of was het gewoon luiheid? Tjah, dat zullen we misschien nooit weten.

Als hij zich ergens aan vast hield zakte hij iedere keer door beide enkels heen. Dus we begonnen te twijfelen: Zou er iets zijn waardoor hij het misschien niet lang kan volhouden? Toch maar even met het consultatiebureau bespreken. Na dit gesprek met de arts op het consultatiebureau werden we doorverwezen naar een fysio. De fysio kwam gewoon aan huis, hoe fijn is dat! Die heeft Nova een tijdje geobserveerd en zijn voeten en benen nagekeken. Ze kwam tot de conclusie dat er niks met zijn voeten of benen aan de hand is, maar dat het allemaal nog niet zover ontwikkeld was. Als tip kregen wij om juist stevige schoenen te kopen in plaats van de schoenen met flexzooltjes. Wat een opluchting. Er was dus niets met onze zoon aan de hand! Dat was voor ons het belangrijkste, we moesten het gewoon afwachten. We hebben stevige schoenen voor hem gekocht en langzamerhand kwam er verbetering in. Met 19 maanden begon hij eindelijk te lopen.

Op zich helemaal niet zo laat als ik het achteraf bekijk, maar omdat hij al wel een hele tijd iedere keer maar een paar stapjes zette ga je het je toch afvragen.

Spraak

Nu alleen zijn spraak nog. Naast papa en mama en kaka (zo noemde hij alle dieren) kwam er eigenlijk niet zoveel uit zijn mond. Nou ja, hij schreeuwde en krijste wel veel. Heel erg veel. Zelfs de overbuurvrouw zei tegen mij dat we eigenlijk geen babyfoon nodig hadden. Die jongen hoorde je wel. En niet zo’n klein beetje ook. Ik denk dat de hele buurt het wel hoorde. Ik maakte me soms ook wel een beetje zorgen, ze zullen toch niet denken dat ik mijn kind mishandel ofzo?

Wat we ook probeerden het bleef bij die twee woorden en het krijsen. Iedere avond boekjes voorlezen, alles benoemen wat we zagen. Maar hij vertikte het om ook maar iets te proberen uit te spreken. Ik weet dondersgoed dat je niet moet vergelijken met andere kinderen, maar je doet het vaak toch wel een beetje. Zou er een reden voor zijn dat hij niet wil praten en wel veel krijst? Ik had het al eerder aangekaart bij het consultatiebureau maar het leek de arts en mij het beste om eerst het ene aan te pakken (het lopen) en daarna verder te gaan met het volgende. Het krijsen kon te wijten zijn aan frustraties doordat hij zich niet duidelijk kon maken. Hopelijk werd dat minder als hij eenmaal zou gaan praten.

Eindelijk vooruitgang

Vanaf zijn tweede verjaardag begon hier eindelijk verandering in te komen. Het leek wel alsof hij wekelijks een nieuw woord leerde. Bij veel woorden duurde het wel een tijd voordat wij hem begrepen. Zo ben ik er laatst achter gekomen dat hij met ‘pipi’ televisie bedoeld. En ‘die’ gebruikt hij altijd als hij zijn knuffel wil hebben. Heel lastig voor ons om daar achter te komen als hij niet wijst naar wat hij bedoelt. Net zoals hij ‘kaka’ als naam voor ieder dier gebruikte kwam hij ook met het woord ‘anja’. Niet heel lastig om achter te komen, maar ook als hij water of melk wilde vroeg hij om ‘anja’. Dat brengt soms wat frustraties bij je. Wat wil je nou jongen?

Ik heb het er met mijn man over gehad en het leek ons goed voor Nova om naar de peuterspeelzaal te gaan. Allemaal kinderen van zijn leeftijd, dat zal hem hopelijk wel verder helpen in zijn ontwikkeling. Dus we hebben hem ingeschreven bij de opvang van de basisschool waar zijn zus zat. Hele leuke opvang en zo hoefden wij niet drie kinderen naar drie verschillende plekken toe te brengen. En het fijne was, hij kon eigenlijk gelijk al terecht. We zagen er wel een beetje tegenop, aangezien hij thuis zo’n boef kan zijn.

Als er iets gebeurt wat hem niet zint slaat hij al gauw van zich af. Zijn zus aan de haren trekken doet hij dagelijks. En het is, volgens mij, een sport voor hem om zoveel mogelijk drinken op een dag op de grond (of waar dan ook) te gooien.

Mijn man grapte al: ‘neem maar een dag vrij, voor het geval je Nova al eerder op moet halen’. En hoewel ik er om moest lachen, hield ik mijn hart vast. Als dat maar niet echt zou gebeuren!!

Hoe de eerste keer is gegaan op de peuterspeelzaal, hoe het inmiddels daar gaat én of de peuterspeelzaal voor ons gevoel daadwerkelijk bijdraagt aan zijn ontwikkeling dat lees je in mijn volgende blog.

Jody

 

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *